Uznanie Sprzedających za podatników z związku ze sprzedażą Nieruchomości.
A.A. i B.B., małżonkowie i podatnicy VAT, nabyli w 2021 roku trzy działki jako inwestycję prywatną, bez zabudowy. Działki są przeznaczone pod zabudowę zgodnie z planem zagospodarowania. Wnioskodawcy zawarli umowę dzierżawy na czas nieokreślony ze spółką komandytową, która ma uzyskać pozwolenie…
Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
20 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie uznania Sprzedających za podatników z związku ze sprzedażą Nieruchomości. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 29 grudnia 2025 r.
Treść wniosku wspólnego jest następująca:
Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
1. Zainteresowany będący stroną postępowania:
A.A.
2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
B.B.
Opis zdarzenia przyszłego (ostatecznie doprecyzowany w piśmie z 29 grudnia 2025 r.)
Pan A.A. i Pani B.B. (dalej jako „Wnioskodawcy”) są osobami fizycznymi, pozostającymi we wspólności majątkowej małżeńskiej. Obydwoje są zarejestrowanymi czynnymi podatnikami podatku od towarów i usług (VAT) w rozumieniu ustawy o VAT.
Zainteresowani nie prowadzą działalności gospodarczej związanej z obrotem nieruchomościami.
6 lipca 2021 r. Wnioskodawcy dokonali zakupu następujących działek gruntu:
1. nr ksiąg wieczystych (…):
a) działka nr 1 o klasyfikacji gruntów Ł (łąki trwałe) - 0,0395 ha;
b) działka nr 2 o klasyfikacji gruntów Ł (łąki trwałe) - 0,0724 ha.
2. nr ksiąg wieczystych (…):
a) działka nr 3 - Ł (łąki trwałe) - 0,0068 ha.
Działki zostały nabyte od jednej osoby, niebędącej podatnikiem VAT. Nabycie podlegało opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych po stronie Wnioskodawców. Działki zostały nabyte na rzecz majątku wspólnego. Wnioskodawcy dokonali nabycia działek w ramach dywersyfikacji majątku prywatnego, traktując je jako formę ulokowania kapitału.
Zgodnie z § 6 uchwały nr (…) Rady Gminy (…) z 2 lipca 2001 r. tereny, na których znajdują się przedmiotowe działki są przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową, pensjonatową, związaną z nieuciążliwą działalnością usługową i gospodarczą, w tym rolniczą oraz niezbędne, wewnętrzne drogi dojazdowe i towarzyszącą infrastrukturę techniczną.
Działki nie są w żaden sposób zabudowane, a Wnioskodawcy nie poczynili żadnych ulepszeń na rzecz nieruchomości. Nie prowadzili również żadnej działalności na rzecz sprzedaży działek, nie ogłaszali nieruchomości za pośrednictwem bilbordów czy też innych kanałów komunikacji. Od momentu nabycia działek do momentu oddania w dzierżawę na rzecz Spółki komandytowej nie były wykorzystywane przez Wnioskodawców. W tym czasie rozpoczęto jednak procedurę zmierzającą do uzyskania pozwolenia na budowę. W związku z tym udzielone zostało na rzecz biura projektowego pełnomocnictwo do uzyskania pozwolenia na budowę. Inne pełnomocnictwa nie były udzielane.
W 2021 r. została zawarta ze spółką komandytową X. Sp. z.o.o. Sp. k. (dalej jako „Spółka”) umowa dzierżawy przedmiotowych nieruchomości. Umowa dzierżawy została zawarta na czas nieokreślony. W treści umowy nie wskazano intencji jej zawarcia, jednakże intencją stron było przygotowanie przez Spółkę nieruchomości do sprzedaży na rzecz podmiotu niepowiązanego bez konieczności każdorazowego udzielania Spółce odrębnych pełnomocnictw. Stroną umowy jako Wydzierżawiający jest Pan A.A.
W tym miejscu należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 693 § 1 ustawy - Kodeks cywilny: Przez umowę dzierżawy, wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
Umowa dzierżawy jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem świadczenia wynajmującego/wydzierżawiającego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy/dzierżawcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.
Z uwagi na okoliczność, że Wnioskodawcy są podatnikami VAT (z tytułu wykonywania innych czynności podlegających opodatkowaniu), czynsz dzierżawy nieruchomości na rzecz Spółki był powiększany o VAT. Faktury dokumentujące usługę dzierżawy działek na rzecz Spółki komandytowej były i nadal są wystawiane przez Pana A.A. Faktury uwzględniały podatek od towarów i usług.
Mając na uwadze okoliczność, że na gruncie przepisów ustawy o VAT podatnikiem z tytułu świadczenia usług najmu/dzierżawy nieruchomości stanowiącej współwłasność małżeńską jest małżonek będący stroną umowy:
działki nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej Pani B.B.,
działki były wykorzystywane w działalności gospodarczej Pana A.A. wyłącznie w zakresie świadczenia usług dzierżawy na rzecz Spółki komandytowej.
Pan A.A. świadczył usługi w ramach, tzw. najmu prywatnego, zatem powyższe nie odnosi się do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1480 ze zm.), lecz działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
W okresie obowiązywania umowy, Spółka zobowiązała się do otrzymania prawomocnego postanowienia o budowę 3 budynków mieszkalnych jednorodzinnych (klasyfikacja PKOB 1110).
Po otrzymaniu pozwolenia na budowę Spółka, realizując swój cel biznesowy, planuje za zgodą Wnioskodawców podjąć działania marketingowe dążące do znalezienia nabywcy gruntu będącej w posiadaniu Wnioskodawców. Umowa sprzedaży będzie poprzedzona umową przedwstępną warunkującą zawarcie umowy przyrzeczonej od zawarcia pomiędzy kupcem a Spółką umowy odpłatnego przekazania praw do uzyskania pozwolenia na budowę. Wnioskodawcy niebędący zainteresowani zaangażowaniem niezbędnym do zarządzania przedmiotową nieruchomością oraz nieposiadający sprecyzowanych planów w tej kwestii zdecydowali się na zawarcie umowy dzierżawy celem przekazania funkcji w tym zakresie.
Wnioskodawcy, którzy rozpoczęli procedurę uzyskania pozwolenia na budowę, niebędący zainteresowani zaangażowaniem niezbędnym do dalszego zarządzania przedmiotową nieruchomością oraz nieposiadający sprecyzowanych planów w tej kwestii zdecydowali się na zawarcie umowy dzierżawy celem przekazania funkcji w tym zakresie.
Po otrzymaniu pozwolenia na budowę, Spółka realizując swój cel biznesowy, planuje za zgodą Wnioskodawców podjąć działania marketingowe dążące do znalezienia nabywcy gruntu będącej w posiadaniu Wnioskodawców. Pozyskaniem nabywcy będzie zajmowała się agencja nieruchomości, której zostaną zlecone czynności w tym zakresie.
Umowa sprzedaży będzie zawierana przez Wnioskodawców z nabywcą.
Wnioskodawcy nie zawierali do tej pory przedwstępnych umów sprzedaży nieruchomości i nie planują działań w tym zakresie.
Jednocześnie, nabywca będzie zawierał ze Spółką umowę nabycia pozwolenia na budowę.
Spółka jako podmiot profesjonalny, posiadający majątek i zasoby niezbędne do wykorzystania nieruchomości do działalności gospodarczej zgodnie z umową dzierżawy, spółka ponosi wydatki związane z korzystaniem z nieruchomości.
Wnioskodawcy planują dokonać odpłatnego zbycia przedstawionych we wniosku działek (tj. działek nr 1, 2, 3) i powzięli wątpliwość w zakresie opodatkowania tej czynności podatkiem od towarów i usług.
Wnioskodawcy w przeszłości nie dokonywali zbycia innych nieruchomości.
Wszystkie przedstawione wyżej informacje dotyczą obojga Wnioskodawców, chyba że w opisie stanu faktycznego wyraźnie zaznaczono inaczej.
Pytanie
Czy sprzedaż nieruchomości w okolicznościach opisanych w zdarzeniu przyszłym przez Wnioskodawców będzie podlegała opodatkowaniu VAT?
Państwa stanowisko w sprawie
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Stosownie do art. 7 ust. 1 ww. ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
Z kolei na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.
Zatem, co do zasady na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług umowa dzierżawy wypełnia definicję świadczenia usług w przedstawionym wyżej rozumieniu, ponieważ w wyniku jej zwarcia powstaje bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym.
Niemniej jednak samo uznanie, iż dana czynność wypełnia definicję świadczenia usług nie jest wystarczające do jej opodatkowania.
Opodatkowaniu podlega bowiem wyłącznie dostawa towarów i świadczenie usług zrealizowane przez podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.
Stosownie do przywołanego przepisu podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Jednocześnie zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
W ocenie Wnioskodawców, przedstawiony sposób wykorzystywania nieruchomości po nabyciu wskazuje na brak zamiaru prowadzenia działalności gospodarczej, co wyklucza możliwość ich uznania za podatników VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 Ustawy o VAT oraz art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 347, str. 1).
Nieruchomość została nabyta do majątku prywatnego, a po nabyciu Wnioskodawcy nie podejmowali działań profesjonalnych, zmierzających do wykorzystywania nieruchomości do celów gospodarczych (takich jak podział na mniejsze działki, uzbrojenie terenu, realizacja inwestycji budowlanej czy aktywne poszukiwanie nabywców).
Powyższe odróżnia aktywność Wnioskodawców od działalności handlowców podejmujących działania zmierzające do zbycia nieruchomości.
Wnioskodawcy nie angażowali środków podobnych do tych używanych przez producentów czy handlowców, ograniczając się do zwykłego zarządzania majątkiem osobistym, co nie spełnia kryteriów działalności gospodarczej nawet w przypadku podjęcia decyzji sprzedaży nieruchomości.
Stanowisko to potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2023 r. (sygn. I FSK 427/23), w którym Sąd stwierdził, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności, w tym sprzedaż bez profesjonalizmu i powtarzalności, nie stanowią działalności gospodarczej, nawet jeśli obejmują podział gruntu dla wyższej ceny - całość odnosi się do zarządzania majątkiem prywatnym.
W ocenie Wnioskodawców w okolicznościach przedstawionego zdarzenia przyszłego zastosowanie znajduje teza Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarta w treści wyroku z 18 października 2011 r. (sygn. I FSK 1536/10): „Przyjęcie, że dana osoba fizyczna, sprzedając działki budowlane, działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec), wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i wykazany obiektywnymi dowodami zamiar ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną; przesłanka „stałości” działalności gospodarczej wynika z porównania art. 9 z art. 12 dyrektywy 2006/112/WE, gdyż skoro art. 12 wprowadza, jako zasadę szczególną, możliwość uznania za podatnika także podmiotów wykonujących działalność gospodarczą w sposób sporadyczny (okazjonalny), to oznacza, że zasadą ogólną jest, że działalność gospodarcza musiała być wykonywana w sposób niesporadyczny (stały).”
Dodatkowym argumentem przemawiającym za uznaniem, że dostawa nieruchomości nie będzie dokonywana w związku z wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT jest brak aktywnego zaangażowania wnioskodawców w proces sprzedaży, gdzie nieruchomość była wydzierżawiona spółce, która uzyskała pozwolenie na budowę i odpłatnie przeniosła te prawa, potwierdza bierny charakter ich roli, ograniczony do zarządzania majątkiem prywatnym bez cech handlowych. Spółka podejmowała kluczowe kroki, takie jak uzyskiwanie pozwoleń.
W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2023 r. (sygn. I FSK 427/23) podkreślono brak decydującego znaczenia liczby transakcji czy okresów w jakim dokonywano sprzedaży, jeśli odpłatne zbycie miało miejsce z majątku prywatnego jako jednorazowa transakcja bez realizacji działań marketingowych czy ponoszenia wydatków inwestycyjnych.
Zdaniem Wnioskodawców w takich okolicznościach działania sprzedawców nie przyjmują charakteru profesjonalnego i w konsekwencji nie spełniają w rezultacie przesłanek działalności gospodarczej.
Tak jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, Wnioskodawcy wobec postępowań administracyjnych związanych z przedmiotowymi nieruchomościami przybierają wyłącznie bierną postawę, Spółka natomiast, jako podmiot profesjonalny, podejmuje czynne działania na podstawie stosownego umocowania wraz z prawem do rozporządzania nieruchomością wynikające z umowy dzierżawy.
W ocenie Wnioskodawcy, powyższego nie zmienia fakt, że od 2021 r. nieruchomość była przedmiotem umowy dzierżawy. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 kwietnia 2025 r. (sygn. I FSK 2349/21) podkreślono, że nie każde wydzierżawienie nieruchomości oznacza działalność gospodarczą, jeśli jest incydentalne i nie towarzyszą mu aktywne działania obrotowe (w sytuacji Wnioskodawców dzierżawa spółce komandytowej była jednorazowa, bez trwałego charakteru).
W ślad bowiem za orzecznictwem TSUE orzeczenia w sprawach C-180/10 i C-181/10 nie wynika by dokonywanie kwalifikacji konkretnych czynności sprzedaży gruntu jako podlegających bądź niepodlegających opodatkowaniu VAT uzależnione było od tego, czy grunt był czy też nie był wcześniej wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 13 maja 2021 r. sygn. akt I SA/Wr 711/20).
Powyższe znajduje potwierdzenie w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 marca 2019 r. sygn. akt I FSK 385/17 i z 12 maja 2023 r. sygn. akt I FSK 724/20.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
Zatem w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, należy przyjąć, że zbycie nieruchomości gruntowych (działek) traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”:
Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
1) określone udziały w nieruchomości,
2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
3) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, również zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości) stanowi odpłatną dostawę towarów. Powyższe potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r. sygn. akt I FPS 2/11.
W konsekwencji, należy przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości (gruntów, budynków), jak również udziału we współwłasności nieruchomości traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
Należy też zauważyć, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, rozumiana jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę owego faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług „dostawa” oznacza wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamiana, darowizna, nieodpłatne przekazanie, przeniesienie własności w formie wkładu niepieniężnego).
Zatem grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.
Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy:
działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły do celów zarobkowych.
Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotne dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
Stosownie do art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
„Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.
„Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
Jednocześnie w art. 12 ust. 1 pkt a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że:
Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności jednej z następujących transakcji: dostawa terenu budowlanego.
W myśl art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
Do celów ust. 1 lit. b) „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie.
Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te powinny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.
Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
Właściwe zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadne jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być, np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą, był przedmiotem orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C‑180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
Z ww. orzeczenia wynika m.in., że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 112, zmienionej dyrektywą 2006/138/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeśli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.
Ponadto Trybunał orzekł, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.
Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie, nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
Trybunał wyjaśnił, że inaczej jest w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
Przyjęcie więc, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną, może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działki, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
Państwa wątpliwości dotyczą kwestii, czy sprzedaż przez Państwa nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu VAT.
Za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga jednak oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
Zatem należy przeanalizować całokształt działań, jakie podjęli i podejmą Sprzedający w odniesieniu do działek o nr 1, 2, 3 przed ich sprzedażą i ustalić, czy Sprzedający spełniają przesłanki do uznania Sprzedających za podatników podatku od towarów i usług z tytułu tej sprzedaży.
Z opisu sprawy wynika, że 6 lipca 2021 r. Sprzedający dokonali zakupu działek o nr 1, 2 oraz nr 3. Działki zostały nabyte od jednej osoby, niebędącej podatnikiem VAT. Nabycie podlegało opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych po stronie Sprzedających. Działki zostały nabyte na rzecz majątku wspólnego. Sprzedający dokonali nabycia działek w ramach dywersyfikacji majątku prywatnego, traktując je jako formę ulokowania kapitału. Działki nie są w żaden sposób zabudowane, a Sprzedający nie poczynili żadnych ulepszeń na rzecz nieruchomości. Nie prowadzili również żadnej działalności na rzecz sprzedaży działek, nie ogłaszali nieruchomości za pośrednictwem bilbordów czy też innych kanałów komunikacji.
W 2021 r. została zawarta ze spółką komandytową X. Sp. z.o.o. Sp. k. umowa dzierżawy przedmiotowych nieruchomości. Umowa dzierżawy została zawarta na czas nieokreślony. W treści umowy nie wskazano intencji jej zawarcia, jednakże intencją stron było przygotowanie przez Spółkę nieruchomości do sprzedaży na rzecz podmiotu niepowiązanego bez konieczności każdorazowego udzielania Spółce odrębnych pełnomocnictw.
W tym miejscu wskazać należy, że na mocy art. 693 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):
Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
Dzierżawa stanowi umowę dwustronnie zobowiązującą i wzajemną nakładającą na strony - zarówno wydzierżawiającego, jak i dzierżawcę - określone przepisami obowiązki.
Istota umowy dzierżawy wskazuje, że na jej podstawie dochodzi do odpłatnego świadczenia usług przez właściciela na rzecz dzierżawcy. Dzierżawca za oddaną mu w dzierżawę rzecz płaci umówiony czynsz. Istnieje zatem bezpośredni związek między świadczoną usługą a przekazanym za nią wynagrodzeniem.
Dzierżawa działek, stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz nosi znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
Wobec powyższego, stwierdzić należy, że z tytułu dzierżawy działek o nr 1, 2, 3, straciły one charakter majątku prywatnego. Taki sposób wykorzystywania nieruchomości (działek o nr 1, 2, 3) spowodował, że były one wykorzystywane w działalności gospodarczej, a nie wyłącznie w ramach majątku osobistego.
W kontekście omawianej sprawy istotny jest ww. wyrok TSUE C-291/92. Z orzeczenia tego wynika bowiem, że aby uznać daną nieruchomość za majątek osobisty muszą istnieć obiektywne dowody potwierdzające przeznaczenie danej nieruchomości wyłącznie do celów prywatnych w całym okresie jej posiadania. W analizowanej sprawie działki o nr 1, 2, 3 były przedmiotem dzierżawy, co mieści się w pojęciu wykonywania działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Dzierżawa polega bowiem na wykorzystywaniu przedmiotu umowy w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Tym samym, wydzierżawienie działek o nr 1, 2, 3 spowodowało, że utraciły one charakter majątku prywatnego (osobistego).
Powyższe potwierdza orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, przykładowo w sprawie C-186/89 (W.N. Van Tiem v. Staatssecretaris van Financiën), uznał on, że wynajem działki budowlanej wraz z prawem do wybudowania na niej i późniejszego użytkowania budynku, w zamian za roczny czynsz, jest prowadzeniem działalności gospodarczej.
Z kolei w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2012 r. sygn. akt I FSK 1805/11, wyrażono pogląd, że jeżeli działalność w zakresie dzierżawy gruntu cechuje się zarówno powtarzalnością, jak i długim okresem trwania, to grunt wykorzystywany jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych, a właściciel prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. NSA wskazał przy tym, że dla oceny, czy dana osoba prowadzi działalność gospodarczą w określonym zakresie nie ma znaczenia to, czy w tym zakresie zarejestrowała ona działalność czy też nie, nie ma też znaczenia jej subiektywne przekonanie w tym zakresie.
W analizowanej sprawie działki zostały nabyte w 2021 r. Od momentu nabycia działek do momentu oddania w dzierżawę na rzecz Spółki komandytowej nie były wykorzystywane przez Wnioskodawców. Zatem, fakt oddania działek o nr 1, 2, 3 w odpłatną dzierżawę sprawił, że nie jest to składnik majątku osobistego (prywatnego), ponieważ stanowi majątek wykorzystywany w działalności gospodarczej. W momencie oddania ww. składnika majątku w dzierżawę, utracił on status majątku prywatnego, czyli takiego który w całym okresie jego posiadania jest wykorzystywany na cele osobiste.
A zatem, biorąc pod uwagę powyższe informacje, wskazać należy, że działki o nr 1, 2, 3 nie była więc wykorzystywana przez cały okres jej posiadania wyłącznie na zaspokojenie potrzeb osobistych jej współwłaścicieli.
W rozpatrywanej sprawie istotne znaczenie ma również kwestia udzielenia pełnomocnictwa, która uregulowana jest w Tytule IV Działu VI Przedstawicielstwo, Rozdział I Przepisy ogólne, Rozdział II Pełnomocnictwo Kodeksu cywilnego.
Zgodnie z art. 95 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego:
§ 1. Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z właściwości czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez przedstawiciela.
§ 2. Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego.
W myśl art. 96 Kodeksu cywilnego:
Umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego (pełnomocnictwo).
Stosownie do art. 98 Kodeksu cywilnego:
Pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie do czynności zwykłego zarządu. Do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebne jest pełnomocnictwo określające ich rodzaj, chyba że ustawa wymaga pełnomocnictwa do poszczególnej czynności.
Zgodnie z art. 99 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego:
§ 1. Jeżeli do ważności czynności prawnej potrzebna jest szczególna forma, pełnomocnictwo do dokonania tej czynności powinno być udzielone w tej samej formie.
§ 2. Pełnomocnictwo ogólne powinno być pod rygorem nieważności udzielone na piśmie.
W myśl art. 108 Kodeksu cywilnego:
Pełnomocnik nie może być drugą stroną czynności prawnej, której dokonuje w imieniu mocodawcy, chyba że co innego wynika z treści pełnomocnictwa albo że ze względu na treść czynności prawnej wyłączona jest możliwość naruszenia interesów mocodawcy. Przepis ten stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy pełnomocnik reprezentuje obie strony.
Z regulacji art. 109 Kodeksu cywilnego wynika, że:
Przepisy działu niniejszego stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy oświadczenie woli ma być złożone przedstawicielowi.
Jak wynika z przepisów art. 95 do art. 109 Kodeksu cywilnego, pełnomocnictwo to jednostronne oświadczenie osoby (mocodawcy), na mocy którego inna osoba (pełnomocnik) staje się upoważniona do działania w imieniu mocodawcy. Zatem każda czynność wykonana przez pełnomocnika w imieniu mocodawcy i w zakresie udzielonego pełnomocnictwa wywoła skutki bezpośrednio w sferze prawnej mocodawcy.
Kwestie dotyczące stosunków cywilnoprawnych między podmiotami, w tym kwestie dotyczące przeniesienia własności nieruchomości, reguluje art. 535 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym:
Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę.
Moment przeniesienia własności nieruchomości został określony w art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego, w myśl którego:
Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
Z kolei umowa przedwstępna została uregulowana w art. 389-396 Kodeksu cywilnego.
Art. 389 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego wskazuje, że:
§ 1. Umowa, przez którą jedna ze stron lub obie zobowiązują się do zawarcia oznaczonej umowy (umowa przedwstępna), powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej.
§ 2. Jeżeli termin, w ciągu którego ma być zawarta umowa przyrzeczona, nie został oznaczony, powinna ona być zawarta w odpowiednim terminie wyznaczonym przez stronę uprawnioną do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej. Jeżeli obie strony są uprawnione do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej i każda z nich wyznaczyła inny termin, strony wiąże termin wyznaczony przez stronę, która wcześniej złożyła stosowne oświadczenie. Jeżeli w ciągu roku od dnia zawarcia umowy przedwstępnej nie został wyznaczony termin do zawarcia umowy przyrzeczonej, nie można żądać jej zawarcia.
Umowa przedwstępna jest więc jedynie zobowiązaniem do przeniesienia własności, lecz własności nie przenosi. Kupujący nie otrzymuje na mocy tej umowy żadnych uprawnień właścicielskich. Właścicielem zostaje dopiero dzięki zawarciu umowy przyrzeczonej.
Wskazali Państwo, że w treści umowy dzierżawy nie wskazano intencji jej zawarcia, jednakże intencją stron było przygotowanie przez Spółkę nieruchomości do sprzedaży na rzecz podmiotu niepowiązanego bez konieczności każdorazowego udzielania Spółce odrębnych pełnomocnictw.
Ponadto w okresie obowiązywania umowy, Spółka zobowiązała się do otrzymania prawomocnego postanowienia na budowę 3 budynków mieszkalnych jednorodzinnych (klasyfikacja PKOB 1110). Po otrzymaniu pozwolenia na budowę Spółka, realizując swój cel biznesowy, planuje za zgodą Sprzedających podjąć działania marketingowe dążące do znalezienia nabywcy gruntu będącej w posiadaniu Sprzedających.
Pozyskaniem nabywcy będzie zajmowała się agencja nieruchomości, której zostaną zlecone czynności w tym zakresie. Umowa sprzedaży będzie poprzedzona umową przedwstępną warunkującą zawarcie umowy przyrzeczonej od zawarcia pomiędzy kupcem a Spółką umowy odpłatnego przekazania praw do uzyskania pozwolenia na budowę.
Sprzedający niebędący zainteresowani zaangażowaniem niezbędnym do zarządzania przedmiotową nieruchomością oraz nieposiadający sprecyzowanych planów w tej kwestii zdecydowali się na zawarcie umowy dzierżawy celem przekazania funkcji w tym zakresie.
Ponadto, wskazali Państwo, że po otrzymaniu pozwolenia na budowę, Spółka realizując swój cel biznesowy, planuje za zgodą Sprzedających podjąć działania marketingowe dążące do znalezienia nabywcy gruntu będącej w posiadaniu Sprzedających.
A zatem, mając na uwadze przedstawiony opis sprawy, w pierwszej kolejności wskazać należy, że działki zostały oddane w dzierżawę Spółce w celu przekazania jej funkcji zarządzania nieruchomością. W ramach tej umowy Spółka została upoważniona do podejmowania w imieniu Sprzedających czynności związanych z działkami. Okoliczność, że czynności te nie są realizowane bezpośrednio przez Sprzedających, lecz przez Spółkę jako dzierżawcę, nie oznacza jednak, że działania te pozostają bez wpływu na sytuację prawną Sprzedających.
Zgodnie z przepisami Kodeksu Cywilnego regulującymi instytucję pełnomocnictwa, czynności dokonane przez pełnomocnika w imieniu mocodawcy i w granicach udzielonego umocowania wywołują skutki prawne bezpośrednio w sferze prawnej mocodawcy.
W konsekwencji Spółka, jako dzierżawca działając na podstawie udzielonego jej pełnomocnictwa, podejmuje w imieniu i na rzecz Sprzedających działania związane z ww. działkami, w tym czynności polegającej na uzyskaniu prawomocnych decyzji administracyjnych, w szczególności pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Pomimo, że faktyczne działania realizowane są przez Spółkę, ich skutki prawne powstają bezpośrednio po stronie Sprzedających, jako właścicieli nieruchomości oraz stron właściwych postępowań administracyjnych.
Opisane czynności podejmowane są za pełną zgodą Sprzedających i zmierzają do przygotowania nieruchomości do jej przyszłej sprzedaży. Działania te prowadzą do zwiększenia atrakcyjności działek, a z perspektywy potencjalnego nabywcy skutkują profesjonalnym przygotowaniem nieruchomości do realizacji inwestycji.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że oddanie ww. działek w dzierżawę Spółce, połączone z udzieleniem jej stosownego pełnomocnictwa do zarządzania nieruchomością, skutkuje tym, że wszystkie czynności w odniesieniu do ww. działek podejmowane były i będą przez Sprzedających w ich imieniu i na ich korzyść, ponieważ to Sprzedający jako właściciele działek są stroną w postępowaniu o uzyskanie stosownych decyzji, pozwoleń oraz dokonania wszelkich czynności związanych z działkami.
A zatem, wskazać należy, że żadnych z podejmowanych przez Państwa aktywności w odniesieniu do posiadanych działek nie można przypisać do czynności, jakie podejmują osoby fizyczne w celu zaspokojenia swoich potrzeb osobistych.
Przypomnieć należy, że dokonali Państwo nabycia działek w ramach dywersyfikacji majątku prywatnego, traktując je jako formę ulokowania kapitału. Ponadto, ww. działki od momentu nabycia były dodatkowo wykorzystywane do świadczenia usług dzierżawy (połączonych z udzieleniem Spółce stosownego pełnomocnictwa do zarządzania nieruchomością), która wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej i bez wątpienia nie były wykorzystywane wyłącznie w celu zaspokojenia Państwa potrzeb osobistych.
Ze wskazanego powyżej orzeczenia C-291/92 wynika, że aby nieruchomość stanowiła majątek prywatny, to podatnik musi w całym okresie jej posiadania wykazywać zamiar wykorzystywania danej nieruchomości czy jej części, w ramach majątku osobistego.
Należy podkreślić, że przez termin „zamiar” należy pojmować nie wolę wewnętrzną, ale wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych możliwych do stwierdzenia okoliczności. Przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestawać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, lecz muszą istnieć obiektywne dowody potwierdzające przeznaczenie danej nieruchomości wyłącznie do celów prywatnych. Jak wynika z powyższego w analizowanej sprawie nie miało to miejsca.
A zatem, biorąc pod uwagę treść przytoczonych przepisów oraz przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że sprzedaż opisanych działek o nr 1, 2, 3 będzie, zgodnie z art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, dostawą dokonywaną przez podatnika w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Zakres i charakter podejmowanych działań wskazują bowiem, że Sprzedający, pomimo pośredniego sposobu ich realizacji, działają podobne do podmiotów profesjonalnych zajmujących się obrotem nieruchomościami.
Tym samym, skoro w analizowanej sprawie występują przesłanki stanowiące podstawę uznania Sprzedających za podatników w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzących działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, to dostawa działek o nr 1, 2, 3, będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
A zatem, Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym ich przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania
A.A. (Zainteresowany będący stroną postępowania - art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo