Interpretacja 0114-KDIP4-2.4012.98.2026.4.MC

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 lutego 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 5 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej.

Uzupełnił go Pan pismem z 27 marca 2026 r. (data wpływu 27 marca 2026 r.) - w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą od 1 stycznia 2007 r. pod firmą (…), wpisaną do CEIDG, NIP (…), REGON (…), dla której prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów.

Stałe miejsce wykonywania działalności: (…). Przeważający przedmiot działalności: wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi (PKD 68.20.Z).

Wybraną formą opodatkowania dochodów z działalności gospodarczej jest podatek liniowy, zgodnie z art. 30c ustawy o PIT.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca wykorzystywał nieruchomość położoną w (...), przy ul. (...), ujętą w księdze wieczystej (...), stanowiącą działkę ewidencyjną nr 1 o powierzchni 0,0551 ha (obręb (…), zabudowaną budynkiem mieszkalnym wpisanym do rejestru zabytków pod nr (...).

Budynek ma charakter mieszany - obejmuje część mieszkalną (lokale przeznaczone na wynajem krótkoterminowy) oraz część niemieszkalną (lokal użytkowy).

Udział Wnioskodawcy w prawie własności nieruchomości gruntowej wynosił 54 420/78 042.

Wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości od wielu lat - nabycie nastąpiło przed 2016 r.

22 kwietnia 2021 r. z budynku wyodrębniono samodzielny lokal niemieszkalny, dla którego założono księgę wieczystą (...). Lokal ten ma powierzchnię użytkową 236,22 m² i obejmuje parter oraz część pierwszego piętra budynku. Z własnością lokalu związany jest udział 23 622/78 042 w nieruchomości wspólnej.

W latach 2016-2022 Wnioskodawca ponosił wydatki inwestycyjne o charakterze ulepszeniowym dotyczące zarówno części mieszkalnej, jak i części niemieszkalnej budynku.

Ostatnie wydatki przypisane do części niemieszkalnej poniesiono 7 stycznia 2020 r., natomiast do części mieszkalnej - 5 sierpnia 2022 r.

Większa część ulepszenia środka trwałego nastąpiła w momencie przed wydzieleniem lokalu niemieszkalnego z budynku.

Nieruchomość została ujęta w ewidencji środków trwałych, a równolegle prowadzono ewidencję nakładów na ulepszenia, od których odliczano VAT naliczony.

Po zakończeniu prac ulepszeniowych nie wszystkie poniesione nakłady zostały pierwotnie doliczone do wartości początkowej.

Wnioskodawca planuje dokonanie korekty ewidencji środków trwałych poprzez zwiększenie wartości początkowej poszczególnych składników majątkowych o pełną kwotę poniesionych nakładów, z rozdzieleniem na część mieszkalną i część niemieszkalną, tak aby wartość początkowa odzwierciedlała rzeczywisty stan na dzień sprzedaży.

W niektórych okresach ewidencyjnych budynek figurował w klasyfikacji KŚT 122 „lokale mieszkalne”, przy równoczesnym ujęciu lokalu niemieszkalnego jako odrębnego środka trwałego.

Od 1 stycznia 2023 r. amortyzacji podlegał jedynie lokal niemieszkalny.

Na potrzeby rozliczeń podatkowych prowadzona jest ewidencja nakładów z rozdzieleniem na część mieszkalną i część niemieszkalną; w odniesieniu do nakładów wspólnych stosowany jest przyjęty klucz alokacji (np. proporcja powierzchni lub funkcji), umożliwiający przypisanie wydatków - w tym podatku naliczonego - do odpowiednich części budynku.

Część niemieszkalna budynku była przedmiotem najmu na podstawie umowy zawartej 5 stycznia 2019 r. na okres do 5 stycznia 2029 r., zmienionej aneksami z 25 marca 2019 r. i 4 października 2019 r. W lokalu prowadzona była działalność gastronomiczna. Umowa najmu obejmowała również dziedziniec o powierzchni około 300 m² oraz niewyodrębniony lokal mieszkalny na pierwszym piętrze o powierzchni około 41 m².

Pierwsza faktura dokumentująca najem została wystawiona we wrześniu 2019 r. Na dzień sprzedaży nieruchomości brak było zaległości lub roszczeń z tytułu najemnych rozliczeń, a miesięczny czynsz wynosił 17 421,37 zł netto. W związku z uruchomieniem działalności w lokalu sporządzono 28 czerwca 2019 r. protokół odbioru sanitarnego.

Część mieszkalna budynku była oddawana do użytkowania etapowo: najem krótkoterminowy dla pierwszych sześciu apartamentów rozpoczęto 1 lipca 2022 r., a dla kolejnych czterech - 1 czerwca 2023 r.

26 czerwca 2025 r. Wnioskodawca dokonał sprzedaży dwóch składników majątkowych wykorzystywanych w działalności gospodarczej, tj. udziału 54 420/78 042 we własności nieruchomości gruntowej objętej księgą wieczystą (...) oraz wyodrębnionego lokalu niemieszkalnego objętego księgą wieczystą (...).

Łączna cena sprzedaży wyniosła 8 150 000 zł, w tym 4 650 000 zł przypadało na udział w nieruchomości gruntowej wraz z częścią mieszkalną budynku, a 3 500 000 zł - na lokal niemieszkalny.

Sprzedaż tych składników została dokonana ze zwolnieniem od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.

Niezależnie od powyższego Wnioskodawca zbył również wyposażenie ruchome lokali mieszkalnych przeznaczonych na wynajem oraz autorskie prawa majątkowe do materiałów wykorzystywanych w serwisach internetowych i mediach społecznościowych, w tym domenę internetową i powiązane profile, za łączną kwotę 100 000 zł brutto (70 000 zł - wyposażenie, 30 000 zł - prawa autorskie). Sprzedaż tych składników została opodatkowana podatkiem VAT według stawki 23%.

Zapłata ceny sprzedaży została rozłożona na części. W dniu zawarcia umowy nabywca uiścił kwotę 2 150 000 zł, natomiast pozostała część - 6 000 000 zł - ma zostać zapłacona w trzech równych ratach: do 30 września 2025 r., do 31 grudnia 2025 r. i do 31 stycznia 2026 r.

Wydanie nieruchomości w posiadanie nabywcy nastąpiło z dniem 1 lipca 2025 r., od którego to dnia nabywca przejął wszelkie prawa i obowiązki związane z nieruchomością, w tym prawo do pobierania czynszów z zawartych umów najmu.

Przed ujęciem skutków podatkowych sprzedaży Wnioskodawca dokona korekty ewidencji środków trwałych i nakładów ulepszeniowych w sposób zapewniający, że: (i) wartość początkowa części mieszkalnej i części niemieszkalnej obejmie wszystkie przypisane do nich nakłady, (ii) suma odpisów amortyzacyjnych będzie odpowiadała faktycznie dokonanym odpisom, w tym tymczasowo niezaliczonym do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy o PIT, oraz (iii) alokacja nakładów wspólnych zostanie dokonana zgodnie z przyjętym kluczem proporcji.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego

W odpowiedzi na wezwanie podał Pan następujące informacje.

1. do jakich czynności, tj. czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług czy też czynności zwolnionych od podatku od towarów i usług wykorzystywał Pan część mieszkalną budynku (lokale przeznaczone na wynajem krótkoterminowy) - złożony wniosek zawiera w tym zakresie sprzeczne informacje.

Wnioskodawca wskazuje, że część mieszkalna budynku, obejmująca lokale przeznaczone na wynajem krótkoterminowy, była wykorzystywana do świadczenia usług krótkotrwałego zakwaterowania, podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Część ta nie była natomiast wykorzystywana do świadczenia usług najmu na cele mieszkaniowe ani innych czynności korzystających ze zwolnienia przedmiotowego od podatku VAT.

Doprecyzowując, Wnioskodawca wyjaśnia, że lokale mieszkalne wchodzące w skład tej części budynku były udostępniane w formule komercyjnej, właściwej dla usług zakwaterowania, a nie w ramach najmu o charakterze mieszkaniowym. W konsekwencji część mieszkalna budynku była na gruncie podatku od towarów i usług, wykorzystywana wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych.

2. czy wyodrębniony z budynku 22 kwietnia 2021 r. „samodzielny lokal niemieszkalny” jest tą samą częścią budynku nazwaną przez Państwa lokalem użytkowym.

Wyodrębniony z budynku 22 kwietnia 2021 r. samodzielny lokal niemieszkalny jest tą samą częścią budynku, która we wniosku była określana jako lokal użytkowy albo część niemieszkalna budynku.

Wyodrębnienie dokonane 22 kwietnia 2021 r. miało charakter prawny i polegało na ustanowieniu odrębnej własności lokalu oraz założeniu dla niego odrębnej księgi wieczystej. Nie oznaczało ono powstania nowej części budynku, lecz formalnoprawne wydzielenie tej części nieruchomości, która już wcześniej funkcjonowała jako lokal użytkowy i była wykorzystywana w działalności gospodarczej Wnioskodawcy.

3. do jakich czynności, tj. czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług czy też czynności zwolnionych od podatku od towarów i usług wykorzystywał Pan samodzielny lokal niemieszkalny.

Samodzielny lokal niemieszkalny był wykorzystywany przez Wnioskodawcę do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Lokal ten był przedmiotem odpłatnego najmu na cele prowadzenia działalności gastronomicznej.

Jak wskazano we wniosku, część niemieszkalna budynku była objęta umową najmu zawartą w 5 stycznia 2019 r., zmienioną następnie aneksami, a w lokalu prowadzona była działalność gastronomiczna. Tym samym lokal niemieszkalny był wykorzystywany w ramach działalności opodatkowanej VAT.

4. czy cały budynek był wykorzystywany przez Pana wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług (tak wskazuje Pan we własnym stanowisku).

Cały budynek był wykorzystywany przez Wnioskodawcę wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

Dotyczy to zarówno:

• części mieszkalnej, wykorzystywanej do świadczenia usług krótkotrwałego zakwaterowania,
• jak i części niemieszkalnej, wykorzystywanej do odpłatnego najmu na potrzeby prowadzenia działalności gastronomicznej.

Wnioskodawca nie wykorzystywał budynku do wykonywania czynności zwolnionych od podatku VAT. Fakt prowadzenia ewidencyjnego podziału nakładów pomiędzy część mieszkalną i niemieszkalną nie wynikał z odmiennego statusu VAT tych części, lecz z technicznej potrzeby prawidłowego przypisania wydatków do poszczególnych składników majątku.

5. czy w odniesieniu do części nakładów (wydatków inwestycyjnych) stosował Pan proporcjonalne odliczenie podatku naliczonego na podstawie art. 90 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.).

Wnioskodawca wskazuje, że w odniesieniu do nakładów inwestycyjnych ponoszonych na nieruchomość objętą wnioskiem nie stosował proporcjonalnego odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 90 ustawy o VAT, rozumianego jako proporcja właściwa dla sytuacji, w której podatnik wykonuje jednocześnie czynności opodatkowane oraz czynności zwolnione od podatku.

W okresie ponoszenia przedmiotowych nakładów nieruchomość była wykorzystywana do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, tj.:

• w części mieszkalnej - do świadczenia usług krótkotrwałego zakwaterowania,
• w części niemieszkalnej - do odpłatnego najmu na potrzeby prowadzenia działalności gastronomicznej.

W konsekwencji Wnioskodawca nie dokonywał odliczenia podatku naliczonego przy zastosowaniu proporcji, o której mowa w art. 90 ustawy o VAT. Wydatki były natomiast przypisywane bezpośrednio do części mieszkalnej albo do części niemieszkalnej budynku, a w przypadku nakładów wspólnych, których nie było możliwe jednoznacznie przypisać wyłącznie do jednej z tych części, stosowany był przyjęty klucz alokacji.

Wnioskodawca wyjaśnia przy tym, że wskazany klucz alokacji miał charakter techniczny i ewidencyjny oraz służył przede wszystkim przyporządkowaniu nakładów do odpowiednich części nieruchomości dla celów ustalenia ich wartości początkowej, rozliczeń amortyzacyjnych oraz prawidłowego określenia skutków podatkowych sprzedaży. W zakresie, w jakim alokacja ta pozostawała istotna również dla rozliczeń podatku od towarów i usług, miała ona charakter pomocniczy i nie była tożsama ze stosowaniem proporcji odliczenia, o której mowa w art. 90 ustawy o VAT.

6. w odniesieniu do jakich wydatków (nakładów) stosował Pan „przyjęty klucz alokacji (np. proporcja powierzchni lub funkcji), umożliwiający przypisanie wydatków - w tym podatku naliczonego - do odpowiednich części budynku”.

Przyjęty klucz alokacji był stosowany w odniesieniu do nakładów wspólnych, tj. takich wydatków inwestycyjnych, których nie można było przypisać bezpośrednio wyłącznie do części mieszkalnej albo wyłącznie do części niemieszkalnej budynku. Klucz ten służył przypisaniu takich wydatków do odpowiednich części nieruchomości dla celów ewidencji środków trwałych, ustalenia wartości początkowej poszczególnych składników majątku, rozliczenia amortyzacji oraz określenia skutków podatkowych sprzedaży. Wydatki dające się przypisać bezpośrednio do jednej części budynku były ujmowane bezpośrednio, bez stosowania klucza alokacji.

7. wyjaśnił Pan niespójności pomiędzy opisem sprawy a własnym stanowiskiem - w opisie stanu faktycznego wskazuje Pan „Na potrzeby rozliczeń podatkowych prowadzona jest ewidencja nakładów z rozdzieleniem na część mieszkalną i część niemieszkalną; w odniesieniu do nakładów wspólnych stosowany jest przyjęty klucz alokacji (np. proporcja powierzchni lub funkcji), umożliwiający przypisanie wydatków - w tym podatku naliczonego - do odpowiednich części budynku” i jednocześnie nie wskazuje na część budynku wykorzystywaną do czynności zwolnionych od podatku VAT, natomiast we własnym stanowisku wskazuje Pan „Od wydatków inwestycyjnych Wnioskodawca odliczał podatek naliczony, ponieważ budynek był wykorzystywany wyłącznie do czynności opodatkowanych podatkiem VAT (opodatkowany najem lokalu gastronomicznego oraz usługi zakwaterowania w apartamentach)”.

Wnioskodawca wyjaśnia, że wskazana przez Organ pozorna niespójność pomiędzy opisem stanu faktycznego a własnym stanowiskiem wynika wyłącznie z odmiennego kontekstu, w jakim opisano sposób ewidencjonowania nakładów oraz sposób wykorzystania nieruchomości na gruncie podatku od towarów i usług.

Informacja zawarta w opisie stanu faktycznego, zgodnie z którą Wnioskodawca prowadzi ewidencję nakładów z rozdzieleniem na część mieszkalną i część niemieszkalną, a w odniesieniu do nakładów wspólnych stosuje przyjęty klucz alokacji, odnosi się przede wszystkim do technicznego i ewidencyjnego przyporządkowania wydatków do odpowiednich części nieruchomości. Celem tego rozwiązania było prawidłowe ustalenie wartości początkowej poszczególnych składników majątku, rozliczeń amortyzacyjnych oraz późniejszych skutków podatkowych związanych ze sprzedażą nieruchomości.

Powyższe nie oznacza jednak, że nieruchomość była wykorzystywana jednocześnie do czynności opodatkowanych i zwolnionych od podatku VAT ani że Wnioskodawca stosował proporcję odliczenia, o której mowa w art. 90 ustawy o VAT. Rozdzielenie nakładów pomiędzy część mieszkalną i część niemieszkalną miało charakter porządkujący i ewidencyjny, wynikający z mieszanego, tj. mieszkalno- użytkowego, charakteru budynku oraz z potrzeby prawidłowego przypisania poniesionych wydatków do odpowiednich części nieruchomości.

Jednocześnie Wnioskodawca podtrzymuje, że w okresie ponoszenia nakładów inwestycyjnych budynek był wykorzystywany wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, tj.:

• w części mieszkalnej - do świadczenia usług krótkotrwałego zakwaterowania,
• w części niemieszkalnej - do odpłatnego najmu na potrzeby prowadzenia działalności gastronomicznej.

W konsekwencji opis stanu faktycznego oraz stanowisko własne Wnioskodawcy pozostają ze sobą zgodne. Wskazanie sposobu prowadzenia ewidencji nakładów i stosowania klucza alokacji nie odnosiło się bowiem do istnienia czynności zwolnionych od podatku VAT, lecz do sposobu technicznego przyporządkowania wydatków do poszczególnych części budynku.

8. czy wskazane we wniosku „wydatki inwestycyjne o charakterze ulepszeniowym” dotyczące zarówno części mieszkalnej, jak i części niemieszkalnej budynku stanowiły wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych i czy wydatki te stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej budynku.

Wnioskodawca wyjaśnia, że wydatki inwestycyjne opisane we wniosku, dotyczące zarówno części mieszkalnej, jak i części niemieszkalnej budynku, stanowiły wydatki na ulepszenie środka trwałego w rozumieniu art. 22g ust. 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Nakłady te zostały poniesione na przebudowę, adaptację oraz modernizację budynku i powodowały wzrost jego wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środka trwałego do używania. W szczególności prowadziły one do podniesienia standardu nieruchomości, zwiększenia jej funkcjonalności oraz poprawy jej przydatności na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Tym samym nie miały one charakteru wyłącznie odtworzeniowego, lecz stanowiły nakłady ulepszeniowe w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wnioskodawca wskazuje ponadto, że suma wydatków poniesionych na ulepszenie budynku przekroczyła 10 000 zł oraz stanowiła co najmniej 30% wartości początkowej budynku.

9. czy ponosił Pan wydatki, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, na ulepszenie samodzielnego lokalu niemieszkalnego i czy wydatki te stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej tego lokalu.

Wnioskodawca wyjaśnia, że wydatki ponoszone na tę część nieruchomości, która następnie została wyodrębniona jako samodzielny lokal niemieszkalny, również stanowiły wydatki na ulepszenie środka trwałego w rozumieniu art. 22g ust. 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Nakłady te zostały poniesione na przebudowę, adaptację oraz modernizację tej części budynku i powodowały wzrost jej wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środka trwałego do używania. Z ekonomicznego i funkcjonalnego punktu widzenia wydatki te dotyczyły części niemieszkalnej, która następnie uzyskała status odrębnego lokalu niemieszkalnego. Okoliczność, że część tych nakładów została poniesiona przed formalnym wyodrębnieniem lokalu 22 kwietnia 2021 r., nie zmienia ich charakteru jako wydatków ulepszeniowych odnoszących się do tej właśnie części nieruchomości.

Wnioskodawca wskazuje ponadto, że łączna wartość wydatków przypisanych do tej części nieruchomości przekroczyła 10 000 zł oraz stanowiła co najmniej 30% wartości początkowej samodzielnego lokalu niemieszkalnego.

10. czy poniesione przez Pana wydatki stanowiły wydatki na przebudowę, rozbudowę, adaptację, rekonstrukcję i modernizację środka trwałego.

Poniesione wydatki miały charakter wydatków na przebudowę, adaptację oraz modernizację środka trwałego, o których mowa w art. 22g ust. 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wydatki te nie służyły wyłącznie odtworzeniu pierwotnego stanu technicznego budynku, lecz prowadziły do wzrostu jego wartości użytkowej, mierzonej w szczególności zwiększeniem funkcjonalności, podniesieniem standardu oraz poprawą przydatności nieruchomości dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.

11. kiedy (proszę wskazać datę) rozpoczęło się użytkowanie części mieszkalnej oraz części niemieszkalnej budynku po dokonanych przez Pana ulepszeniach.

Wnioskodawca wyjaśnia, że użytkowanie części mieszkalnej budynku po dokonanych ulepszeniach rozpoczęło się etapowo, tj.:

• dla pierwszych sześciu apartamentów - z dniem 1 lipca 2022 r.,
• dla kolejnych czterech apartamentów - z dniem 1 czerwca 2023 r.

Wnioskodawca wskazuje ponadto, że w odniesieniu do części niemieszkalnej budynku użytkowanie po dokonanych ulepszeniach rozpoczęło się najpóźniej 28 czerwca 2019 r., tj. w dacie sporządzenia protokołu odbioru sanitarnego, sporządzonego w związku z uruchomieniem działalności w lokalu. Jednocześnie pierwsza faktura dokumentująca najem tej części nieruchomości została wystawiona we wrześniu 2019 r., co potwierdza, że najpóźniej od tego momentu część niemieszkalna była już faktycznie wykorzystywana zgodnie z jej przeznaczeniem gospodarczym.

12. kiedy (proszę wskazać datę) rozpoczęło się użytkowanie samodzielnego lokalu niemieszkalnego po dokonanych przez Pana ulepszeniach.

Wnioskodawca wyjaśnia, że użytkowanie samodzielnego lokalu niemieszkalnego po dokonanych ulepszeniach rozpoczęło się jeszcze przed jego formalnym wyodrębnieniem jako odrębnej nieruchomości lokalowej.

Wyodrębnienie dokonane 22 kwietnia 2021 r. miało charakter prawny, natomiast funkcjonalnie lokal ten był już wcześniej wykorzystywany w działalności gospodarczej jako część niemieszkalna budynku. W konsekwencji Wnioskodawca przyjmuje, że za moment rozpoczęcia użytkowania tej części nieruchomości po dokonanych ulepszeniach należy uznać najpóźniej dzień 28 czerwca 2019 r., tj. dzień sporządzenia protokołu odbioru sanitarnego. Niezależnie od powyższego niewątpliwie najem tej części był realizowany co najmniej od września 2019 r., kiedy wystawiono pierwszą fakturę dokumentującą najem.

Dla zachowania jednoznaczności opisu Wnioskodawca wskazuje, że użytkowanie tej części nieruchomości po dokonanych ulepszeniach rozpoczęło się 28 czerwca 2019 r., jako w dacie potwierdzającej gotowość lokalu do używania zgodnie z jego przeznaczeniem gospodarczym.

13. czy przedmiotem sprzedaży dokonanej 26 czerwca 2025 r. była część budynku, na którą ponosił Pan nakłady opisane we wniosku.

Wnioskodawca wskazuje, że przedmiotem sprzedaży dokonanej 26 czerwca 2025 r. była ta część budynku oraz ten lokal niemieszkalny, na które ponoszono nakłady opisane we wniosku.

Dotyczy to zarówno części mieszkalnej budynku, sprzedanej wraz z przypisanym jej udziałem w gruncie, jak i części niemieszkalnej, która została wcześniej prawnie wyodrębniona jako samodzielny lokal niemieszkalny. Innymi słowy, nakłady inwestycyjne ponoszone przez Wnioskodawcę odnosiły się do tych składników majątkowych, które następnie stały się przedmiotem odpłatnego zbycia.

14. czy na potrzeby korekty podatku naliczonego od wydatków inwestycyjnych (ulepszeniowych) poniesionych w latach 2016-2022 zastosuje Pan ten sam klucz alokacji, który wykorzystano przy pierwotnym przypisywaniu podatku naliczonego do poszczególnych części budynku.

Wnioskodawca wyjaśnia, że na potrzeby korekty podatku naliczonego od wydatków inwestycyjnych (ulepszeniowych) poniesionych w latach 2016-2022 zastosowany zostanie ten sam klucz alokacji, który został wykorzystany przy pierwotnym przypisywaniu podatku naliczonego do poszczególnych części budynku.

Przyjęcie tej samej metodyki służy zachowaniu spójności rozliczenia podatku od towarów i usług oraz zapewnia, że korekta będzie odnosiła się do tej części podatku naliczonego, która została uprzednio przypisana do części mieszkalnej albo części niemieszkalnej nieruchomości według obiektywnego i konsekwentnie stosowanego kryterium.

15. jaki konkretnie klucz alokacji wykorzystywał Pan przy pierwotnym przypisywaniu podatku naliczonego do poszczególnych części budynku,

Wnioskodawca wskazuje, że przy pierwotnym przypisywaniu podatku naliczonego do poszczególnych części budynku stosowany był klucz alokacji oparty przede wszystkim na proporcji powierzchni użytkowej poszczególnych części budynku, natomiast w odniesieniu do wydatków, których charakter tego wymagał, uwzględniano również kryterium funkcjonalne, tj. rzeczywisty związek danego wydatku z konkretną częścią budynku oraz sposobem jej wykorzystania.

Oznacza to, że podstawowym kryterium alokacji był klucz powierzchniowy, natomiast pomocniczo uwzględniano również kryterium funkcjonalne w sytuacjach, w których charakter danego wydatku uzasadniał bardziej precyzyjne przypisanie podatku naliczonego do części mieszkalnej albo części niemieszkalnej budynku.

16. jak, zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych, stanowiącą załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB), sklasyfikowana została nieruchomość, o której mowa we wniosku.

Nieruchomość ta została sklasyfikowana zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych, stanowiącą załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) pod kodem 1122.

17. ile z budynku wyodrębniono samodzielnych lokali mieszkalnych, a ile lokali niemieszkalnych, które były przedmiotem zbycia. Proszę o jednoznaczną i wyczerpującą odpowiedź.

Wnioskodawca wskazuje, że z budynku nie wyodrębniono samodzielnych lokali mieszkalnych stanowiących odrębne nieruchomości lokalowe. Wyodrębniono natomiast jeden samodzielny lokal niemieszkalny, dla którego została założona księga wieczysta (...).

Przedmiotem zbycia nie były zatem wyodrębnione samodzielne lokale mieszkalne, lecz:

• udział we własności nieruchomości gruntowej wraz z częścią mieszkalną budynku,
• jeden wyodrębniony samodzielny lokal niemieszkalny.

Dla wyeliminowania wątpliwości Wnioskodawca doprecyzowuje, że apartamenty wykorzystywane w ramach najmu krótkoterminowego funkcjonowały jako część mieszkalna budynku, jednak nie zostały wyodrębnione prawnie jako odrębne lokale mieszkalne stanowiące samodzielne nieruchomości.

18. czy każdy wyodrębniony lokal stanowił odrębny środek trwały.

Wnioskodawca wyjaśnia, że nie każdy funkcjonalnie wydzielony lokal stanowił odrębny środek trwały. Odrębnym środkiem trwałym był samodzielny lokal niemieszkalny wyodrębniony prawnie 22 kwietnia 2021 r.

Natomiast część mieszkalna budynku nie została opisana jako zbiór prawnie wyodrębnionych lokali mieszkalnych, z których każdy byłby ujmowany jako odrębny środek trwały. Z treści wniosku wynika, że część mieszkalna była wykorzystywana gospodarczo jako zespół lokali przeznaczonych do najmu krótkoterminowego, przy czym status odrębnego środka trwałego został jednoznacznie wskazany jedynie w odniesieniu do lokalu niemieszkalnego.

19. do jakiego symbolu Klasyfikacji Środków Trwałych zostały zaklasyfikowane poszczególne lokale (mieszkalne i niemieszkalne). Proszę o dokładne wyjaśnienie tej kwestii.

Wyodrębniony lokal niemieszkalny został zakwalifikowany według Klasyfikacji Środków Trwałych do symbolu 121, natomiast budynek mieszkalny, na który składają się niewyodrębnione lokale mieszkalne według symbolu 110.

20. co oznacza, że „W niektórych okresach ewidencyjnych budynek figurował w klasyfikacji KŚT 122 „lokale mieszkalne”. Proszę o wyczerpującą odpowiedź.

Wnioskodawca wyjaśnia, że nie każdy funkcjonalnie wydzielony lokal stanowił odrębny środek trwały. Odrębnym środkiem trwałym był samodzielny lokal niemieszkalny wyodrębniony prawnie 22 kwietnia 2021 r.

Natomiast część mieszkalna budynku nie została opisana jako zbiór prawnie wyodrębnionych lokali mieszkalnych, z których każdy byłby ujmowany jako odrębny środek trwały. Z treści wniosku wynika, że część mieszkalna była wykorzystywana gospodarczo jako zespół lokali przeznaczonych do najmu krótkoterminowego, przy czym status odrębnego środka trwałego został jednoznacznie wskazany jedynie w odniesieniu do lokalu niemieszkalnego.

21. wyjaśnił niespójność opisu sprawy - wskazuje Pan, że „W dniu 26 czerwca 2025 r. Wnioskodawca dokonał sprzedaży dwóch składników majątkowych wykorzystywanych w działalności gospodarczej, tj. udziału 54 420/78 042 we własności nieruchomości gruntowej objętej księgą wieczystą (...) oraz wyodrębnionego lokalu niemieszkalnego objętego księgą wieczystą (...)” - natomiast w dalsze części opisu - wskazuje Pan, że „Przed ujęciem skutków podatkowych sprzedaży Wnioskodawca dokona korekty ewidencji środków trwałych i nakładów ulepszeniowych w sposób zapewniający (...)”.

Wnioskodawca wyjaśnia, że wskazana przez Organ rozbieżność ma charakter wyłącznie redakcyjny i czasowy.

Sprzedaż dwóch składników majątkowych, tj. udziału we własności nieruchomości gruntowej wraz z częścią mieszkalną budynku oraz wyodrębnionego lokalu niemieszkalnego, nastąpiła 26 czerwca 2025 r. i stanowi zdarzenie już dokonane.

Natomiast sformułowanie, zgodnie z którym „przed ujęciem skutków podatkowych sprzedaży Wnioskodawca dokona korekty ewidencji środków trwałych i nakładów ulepszeniowych”, odnosi się nie do przyszłej sprzedaży, lecz do czynności ewidencyjnej i rozliczeniowej mającej na celu prawidłowe ustalenie skutków podatkowych transakcji już zrealizowanej.

Innymi słowy, zamiarem Wnioskodawcy było wskazanie, że przed dokonaniem ostatecznego podatkowego ujęcia skutków sprzedaży z 26 czerwca 2025 r. ewidencja środków trwałych oraz ewidencja nakładów ulepszeniowych zostanie doprowadzona do stanu w pełni odpowiadającego rzeczywistemu przebiegowi inwestycji, w szczególności poprzez:

• uwzględnienie wszystkich poniesionych nakładów w wartości początkowej odpowiednich składników majątku,
• przypisanie tych nakładów do części mieszkalnej i niemieszkalnej,
• ustalenie prawidłowej wysokości dokonanych odpisów amortyzacyjnych.

Dla uniknięcia wszelkich wątpliwości Wnioskodawca wyjaśnia, że korekta ewidencji środków trwałych oraz ewidencji nakładów ulepszeniowych zostanie przeprowadzona przed dokonaniem ostatecznego rozliczenia podatkowego skutków sprzedaży.

Pytanie (w zakresie podatku od towarów i usług)

Czy w opisanym stanie faktycznym, w związku ze sprzedażą 26 czerwca 2025 r. udziału we własności zabudowanej nieruchomości oraz wyodrębnionego lokalu niemieszkalnego, dokonanej ze zwolnieniem z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, po stronie Wnioskodawcy powstaje obowiązek dokonania korekty podatku naliczonego, o której mowa w art. 91 tej ustawy, w odniesieniu do podatku naliczonego od nakładów inwestycyjnych (ulepszeniowych) poniesionych w latach 2016-2022 na tę nieruchomość, a jeżeli tak - czy prawidłowe jest ustalenie wysokości tej korekty z zastosowaniem przyjętego klucza alokacji (w szczególności proporcji powierzchni lub funkcji) odrębnie dla części mieszkalnej i części niemieszkalnej?

Pana stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, w związku ze sprzedażą 26 czerwca 2025 r. udziału we własności zabudowanej nieruchomości przy ul. (...) w (...) oraz wyodrębnionego lokalu niemieszkalnego, dokonanej ze zwolnieniem od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, po stronie Wnioskodawcy powstaje obowiązek dokonania korekty podatku naliczonego, o której mowa w art. 91 tej ustawy, w odniesieniu do podatku naliczonego od nakładów inwestycyjnych (ulepszeniowych) poniesionych w latach 2016-2022 na tę nieruchomość, które pozostają w dziesięcioletnim okresie korekty.

Jednocześnie prawidłowe jest ustalenie wysokości tej korekty z zastosowaniem przyjętego przez Wnioskodawcę klucza alokacji (w szczególności proporcji powierzchni lub funkcji), odrębnie dla części mieszkalnej i części niemieszkalnej budynku, w sposób spójny z metodą przyjętą pierwotnie przy przypisywaniu podatku naliczonego od nakładów wspólnych.

Punktem wyjścia jest art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego w takim zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Odliczenia dokonuje się na etapie nabycia towarów i usług w oparciu o zakładane przeznaczenie danego składnika majątkowego, co stanowi wyraz zasady neutralności podatku od towarów i usług. Z uwagi na to, że faktyczne wykorzystanie środka trwałego może zmieniać się w czasie, ustawodawca w art. 91 ustawy o VAT wprowadził mechanizm korekty podatku naliczonego, pozwalający dopasować pierwotne odliczenie do ostatecznego sposobu wykorzystania danego składnika majątku.

Zgodnie z art. 91 ust. 2 ustawy o VAT, w przypadku towarów i usług zaliczonych do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw użytkowania wieczystego gruntów zaliczonych do środków trwałych, korekta podatku naliczonego jest co do zasady rozłożona na dziesięć lat w odniesieniu do nieruchomości, licząc od roku, w którym zostały one oddane do użytkowania. Roczna korekta obejmuje wówczas jedną dziesiątą kwoty podatku naliczonego związanego z nabyciem lub wytworzeniem nieruchomości.

Na mocy art. 2 pkt 14a ustawy o VAT przez „wytworzenie nieruchomości” rozumie się wybudowanie budynku, budowli lub ich części lub ich ulepszenie w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, co oznacza, że nakłady inwestycyjne o charakterze ulepszeniowym, zwiększające wartość początkową środka trwałego, podlegają temu samemu dziesięcioletniemu reżimowi korekty co nabycie lub wybudowanie nieruchomości.

Stosownie do art. 91 ust. 4 i 5 ustawy o VAT, jeżeli w okresie korekty dochodzi do sprzedaży nieruchomości lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, przyjmuje się, że towar ten jest dalej wykorzystywany odpowiednio do czynności opodatkowanych lub nieopodatkowanych w zależności od charakteru tej sprzedaży, a korekty podatku naliczonego za pozostałe lata okresu korekty dokonuje się jednorazowo w deklaracji za okres rozliczeniowy, w którym nastąpiła sprzedaż.

Art. 91 ust. 7 i 7a przewidują ponadto, że mechanizm korekty stosuje się odpowiednio także w przypadku zmiany prawa do odliczenia podatku naliczonego w stosunku do danego towaru lub usługi, w szczególności gdy składnik dotychczas wykorzystywany do czynności opodatkowanych zaczyna służyć czynnościom zwolnionym od podatku.

Sprzedaż nieruchomości lub jej części z zastosowaniem zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, poprzedzona okresem wykorzystywania nieruchomości do czynności opodatkowanych (najem opodatkowany), stanowi zatem klasyczny przykład zmiany przeznaczenia, która uruchamia obowiązek dokonania korekty podatku naliczonego według zasad określonych w art. 91 ust. 2 w związku z ust. 4-5 i 7 ustawy.

Wnioskodawca w latach 2016-2022 ponosił nakłady inwestycyjne o charakterze ulepszeniowym na budynek mieszkalny o funkcji mieszanej położony w (...) przy ul. (...), ujmowany w ewidencji środków trwałych.

Nakłady te dotyczyły zarówno części niemieszkalnej (lokal użytkowy wykorzystywany na działalność gastronomiczną), jak i części mieszkalnej (apartamenty przeznaczone na najem krótkoterminowy).

Nakłady przekraczały ustawowe progi i zwiększały wartość początkową środka trwałego, a więc stanowiły „wytworzenie nieruchomości” w rozumieniu art. 2 pkt 14a ustawy o VAT i podlegały dziesięcioletniemu okresowi korekty, liczonemu od roku oddania poszczególnych ulepszeń do użytkowania. Od wydatków inwestycyjnych Wnioskodawca odliczał podatek naliczony, ponieważ budynek był wykorzystywany wyłącznie do czynności opodatkowanych podatkiem VAT (opodatkowany najem lokalu gastronomicznego oraz usługi zakwaterowania w apartamentach).

26 czerwca 2025 r. Wnioskodawca dokonał sprzedaży dwóch składników majątkowych wykorzystywanych w działalności gospodarczej: udziału we własności nieruchomości gruntowej, na której posadowiony jest budynek przy ul. (...), wraz z częścią mieszkalną budynku, oraz wyodrębnionego lokalu niemieszkalnego w tym budynku.

Cała transakcja została objęta zwolnieniem od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.

Sprzedaż ta nastąpiła przed upływem dziesięcioletniego okresu korekty w odniesieniu do nakładów ulepszeniowych poniesionych w latach 2016-2022 i oznaczała przejście nieruchomości z wykorzystywania do czynności opodatkowanych (najem opodatkowany) do czynności zwolnionej (dostawa zwolniona z VAT).

W takim układzie spełnione są przesłanki zastosowania art. 91 ust. 2 w związku z ust. 4-5 oraz ust. 7 ustawy o VAT, a więc Wnioskodawca jest zobowiązany do dokonania jednorazowej korekty podatku naliczonego od tych nakładów za pozostałe lata dziesięcioletniego okresu korekty w deklaracji za okres rozliczeniowy, w którym doszło do sprzedaży (tj. w rozliczeniu JPK_V7 za czerwiec 2025 r.).

Dla prawidłowego określenia kwoty podlegającej korekcie istotne znaczenie ma sposób, w jaki Wnioskodawca pierwotnie alokował i odliczał podatek naliczony.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca prowadzi szczegółową ewidencję nakładów inwestycyjnych z rozdzieleniem na część mieszkalną i część niemieszkalną budynku, przy czym nakłady dające się jednoznacznie przypisać do jednej z tych części są ujmowane odrębnie, natomiast nakłady wspólne dotyczące całego budynku lub części wspólnych (np. konstrukcja, dach, klatki schodowe) są alokowane za pomocą przyjętego klucza, opartego na proporcji powierzchni lub funkcji poszczególnych części budynku.

Takie postępowanie jest zgodne z art. 86 ust. 1 oraz art. 90 ust. 1-2 ustawy o VAT, które nakazują w pierwszej kolejności dokonywać bezpośredniej alokacji podatku naliczonego do czynności opodatkowanych, a w przypadku wydatków wspólnych - stosować obiektywny, ekonomicznie uzasadniony klucz podziału, odzwierciedlający rzeczywisty związek danego wydatku z czynnościami opodatkowanymi lub zwolnionymi.

Ustawodawca w art. 86 ust. 2a-2c ustawy o VAT, przewiduje dodatkowo, że sposób określenia proporcji powinien obiektywnie odzwierciedlać zakres wykorzystania danego wydatku do działalności gospodarczej, dopuszczając m.in. kryterium powierzchniowe. Wnioskodawca, stosując klucz powierzchniowy lub funkcjonalny przy alokacji nakładów wspólnych, postępował zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 86 i 90 ustawy o VAT.

Skoro korekta z art. 91 ustawy dotyczy wyłącznie tej części podatku naliczonego, która była uprzednio odliczona, logiczną konsekwencją jest, że przy ustalaniu kwoty podlegającej korekcie należy zastosować ten sam klucz alokacji, który wykorzystano przy pierwotnym przypisywaniu podatku naliczonego do poszczególnych części budynku.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych organów podatkowych. W interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 3 czerwca 2025 r., sygn. 0112-KDIL3.4012.252.2025.1.KFK, organ potwierdził, że sprzedaż nieruchomości w okresie dziesięcioletniej korekty skutkuje obowiązkiem jednorazowej korekty podatku naliczonego w rozliczeniu za okres, w którym dokonano sprzedaży.

W interpretacji z 15 września 2023 r., sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.406.2023.3.MK, rozstrzygając sprawę lokali mieszkalnych traktowanych jako towary handlowe, Dyrektor KIS wskazał, że zmiana przeznaczenia tych lokali z czynności zwolnionych na czynności opodatkowane (rezygnacja ze zwolnienia i opodatkowanie sprzedaży) skutkuje prawem do dokonania korekty podatku naliczonego na podstawie art. 91 ust. 7d ustawy w deklaracji za miesiąc, w którym nastąpiło zbycie.

W interpretacji Dyrektora KIS z 29 lipca 2025 r., sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.443.2025.3.OS, organ podkreślił, że zmiana przeznaczenia nieruchomości (z wykorzystania do czynności zwolnionych na wykorzystanie do czynności opodatkowanych) skutkuje zastosowaniem mechanizmu korekty z art. 91 ustawy o VAT, dokonywanej w okresie, w którym nastąpiła zmiana.

Ponadto w interpretacji z 20 października 2023 r., sygn. 0112-KDIL3.4012.428.2023.3.KFK, wydanej w odniesieniu do budynku mieszkalno-użytkowego, Dyrektor KIS wskazał, że podatnik ma prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego od wydatków przypisanych do części budynku służącej wyłącznie czynnościom opodatkowanym oraz brak takiego prawa w odniesieniu do części wykorzystywanej do czynności zwolnionych, natomiast w przypadku wydatków wspólnych stosuje się proporcję, o której mowa w art. 90 ustawy o VAT, przy czym ciężar rzetelnego przyporządkowania wydatków spoczywa na podatniku. Choć stan faktyczny tamtej sprawy dotyczył jednostki samorządu terytorialnego realizującej inwestycję o mieszanym charakterze, wskazany kierunek wykładni potwierdza, że wybór sposobu alokacji wydatków musi wynikać z obiektywnego związku między danym wydatkiem a zakresem wykorzystania nieruchomości do poszczególnych kategorii czynności (opodatkowanych i zwolnionych) oraz powinien być stosowany konsekwentnie zarówno przy pierwotnym odliczeniu, jak i przy ewentualnej korekcie z art. 91 ustawy.

Analogicznie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 maja 2014 r., sygn. I FSK 127/14, orzekł, że sprzedaż nieruchomości zwolnionej z VAT po okresie jej wykorzystywania do czynności opodatkowanych stanowi zmianę przeznaczenia w rozumieniu art. 91 ust. 7 ustawy o VAT i skutkuje obowiązkiem dokonania korekty podatku naliczonego za pozostały okres korekty.

W świetle powyższego należy uznać, że sprzedaż 26 czerwca 2025 r. udziału we własności zabudowanej nieruchomości przy ul. (...) w (...) oraz wyodrębnionego lokalu niemieszkalnego, dokonana ze zwolnieniem z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, powoduje po stronie Wnioskodawcy obowiązek dokonania korekty podatku naliczonego, o której mowa w art. 91 tej ustawy, w odniesieniu do podatku naliczonego od nakładów inwestycyjnych poniesionych w latach 2016-2022, pozostających w dziesięcioletnim okresie korekty. Korekta ta powinna zostać ustalona przy zastosowaniu przyjętego przez Wnioskodawcę obiektywnego klucza alokacji (w szczególności proporcji powierzchni lub funkcji) odrębnie dla części mieszkalnej i części niemieszkalnej budynku oraz rozliczona jednorazowo w deklaracji za okres, w którym doszło do sprzedaży.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:

Z przywołanych przepisów prawa wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Odliczyć zatem można w całości podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika. Wskazana zasada wyłącza tym samym możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających opodatkowaniu VAT. Jednocześnie z zasady tej wynika, że odliczenie podatku naliczonego może być częściowe, tzn. w tej części, w jakiej dane towary lub usługi, z którymi związany jest podatek naliczony są wykorzystywane do realizacji czynności opodatkowanych, z pominięciem tej części podatku od tych towarów i usług, w jakiej towary te (usługi) są wykorzystywane do wykonywania czynności nieopodatkowanych podatkiem VAT.

Ponadto, zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 91 ust. 2 ustawy:

Na podstawie art. 91 ust. 3 ustawy:

Stosownie do art. 91 ust. 4 ustawy:

Zgodnie z art. 91 ust. 5 ustawy:

Jak stanowi art. 91 ust. 6 ustawy:

W myśl art. 91 ust. 7 ustawy:

Na podstawie art. 91 ust. 7a ustawy:

Stosownie do art. 91 ust. 7b ustawy:

Zgodnie z art. 91 ust. 7c ustawy:

W myśl art. 91 ust. 7d ustawy:

Jak stanowi art. 91 ust. 7e ustawy:

Stosownie do art. 90 ust. 8 ustawy:

Przepisy art. 91 ustawy wprowadzają konstrukcję korekty podatku naliczonego dokonywaną z uwagi na zmianę struktury sprzedaży albo na zmianę pierwotnego przeznaczenia towaru lub usługi (z którą związany jest podatek naliczony). Wprowadzenie procedury korekty związane jest z tym, że w systemie VAT obowiązuje zasada odliczenia niezwłocznego, tzn. w momencie nabycia. W tym momencie związek towaru z danym rodzajem czynności (opodatkowane, zwolnione, mieszane) ma zazwyczaj charakter planowany. Do czasu faktycznego wykorzystania nabytego towaru lub usługi faktyczny związek z danym rodzajem czynności może się zmienić, przekreślając prawo do odliczenia albo uzasadniając dokonanie odliczenia.

Jeśli zatem podatnik nabył towary lub usługi z zamiarem ich wykorzystania do określonych czynności (opodatkowanych lub niepodlegających opodatkowaniu lub zwolnionych od podatku) i nie wykorzystał ich zgodnie z takim zamiarem (zmiana przeznaczenia), wówczas konieczne jest dokonanie korekty podatku. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy podatnik miał prawo do obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia, jak również w sytuacji, gdy nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi.

Podatnik dokonuje korekty podatku naliczonego w sytuacji, gdy zmienia się przeznaczenie środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych, podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych nabywcy (np. ze związanych z czynnościami niedającymi prawa do odliczenia na związane z czynnościami opodatkowanymi lub na odwrót).

Ponadto, należy zauważyć, że powołany wyżej przepis art. 91 ust. 2 ustawy wprowadza szczególny tryb korekty do wybranych składników majątku. Z uwagi na zazwyczaj wieloletni okres wykorzystania składników majątku zaliczanych do środków trwałych oraz nieruchomości ustawa przyjmuje zasadę dokonywania cząstkowej i równomiernej korekty w dłuższym czasie (dla nieruchomości przez 10 lat, a dla pozostałych składników majątku, których wartość początkowa przekracza 15.000 zł, przez 5 lat). Regulacje te mają na celu urealnienie odliczenia podatku naliczonego. Ustawa zakłada bowiem, że środki trwałe (jako dobra o charakterze trwałym) zużywają się w określonym czasie, a nie jednorazowo. W tym też czasie stopniowo konsumowane jest prawo do odliczenia i należy je oceniać w dłuższej perspektywie czasu, a nie jednorazowo.

Podatnik jest zobowiązany, dokonać korekty podatku naliczonego w sytuacji, gdy zmienia się przeznaczenie środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych, podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych nabywcy (np. ze związanych z czynnościami niedającymi prawa do odliczenia na związane z czynnościami opodatkowanymi lub na odwrót, lub podatnik dokonał odliczenia podatku naliczonego w wyższej lub niższej wartości niż wyliczona na dany rok).

Ponadto, przepis art. 91 ust. 5 ustawy, wprowadza szczególny przypadek dokonywania korekt w sytuacji, gdy podatnik w okresie trwania korekty cząstkowej - tj. w okresie 10 lat w przypadku nieruchomości - zbywa dany środek trwały.

W takich sytuacjach - zbycia środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych - przyjmuje się fikcję prawną, że zbyte składniki majątku służą nadal działalności opodatkowanej lub nadal działalności zwolnionej, aż do końca okresu korekty. Korekty za wszystkie pozostałe okresy dokonuje się w deklaracji za miesiąc, w którym dokonano sprzedaży.

Jeśli transakcja zbycia środka trwałego została opodatkowana, wówczas przyjmuje się, że przez cały pozostały do korekty okres towar ten bądź usługa służy w całości transakcjom dającym prawo do odliczenia. Natomiast jeśli sprzedaż była zwolniona lub nie podlegała opodatkowaniu, wówczas przyjmuje się, że zbywany środek trwały służy czynnościom niedającym prawa do odliczenia.

Jednocześnie należy wskazać, że wobec braku regulacji, która wprost dotyczyłaby kwestii korekty podatku naliczonego w związku z nakładami poniesionymi na przebudowę lub modernizację środków trwałych, nakłady na środek trwały należy traktować dla celów podatku VAT tak jak zakup odrębnego środka trwałego.

Wydatki poniesione na przebudowę, rozbudowę, adaptację, rekonstrukcję i modernizację środka trwałego, których łączna kwota nie przekracza 15 000,00 zł, a które powodują wzrost jego wartości początkowej ponad ww. kwotę, nie skutkują powstaniem obowiązku dokonania 5-letniej korekty podatku naliczonego ani od ulepszonego środka trwałego, ani też od samego ulepszenia. Jak wskazano wyżej dla celów korekty wieloletniej, ulepszenia środków trwałych należy traktować jako odrębne środki trwałe. Oznacza to, iż niezależnie od wartości początkowej ulepszanego środka trwałego, ulepszenie tego środka trwałego będzie podlegało korekcie wieloletniej, jeżeli wartość ulepszenia przekracza 15 000,00 zł.

Z opisu sprawy wynika, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wykorzystywał Pan nieruchomość stanowiącą działkę ewidencyjną nr 1, zabudowaną budynkiem mieszkalnym wpisanym do rejestru zabytków. Budynek ma charakter mieszany - obejmuje część mieszkalną (lokale przeznaczone na wynajem krótkoterminowy) oraz część niemieszkalną (lokal użytkowy). Jest Pan właścicielem nieruchomości od wielu lat - nabycie nastąpiło przed 2016 r.

22 kwietnia 2021 r. z budynku wyodrębniono samodzielny lokal niemieszkalny. Lokal obejmuje parter oraz część pierwszego piętra budynku. Z własnością lokalu związany jest udział 23 622/78 042 w nieruchomości wspólnej.

W latach 2016-2022 ponosił Pan wydatki inwestycyjne o charakterze ulepszeniowym dotyczące zarówno części mieszkalnej, jak i części niemieszkalnej budynku. Ostatnie wydatki przypisane do części niemieszkalnej poniesiono 7 stycznia 2020 r., natomiast do części mieszkalnej - 5 sierpnia 2022 r. Większa część ulepszenia środka trwałego nastąpiła w momencie przed wydzieleniem lokalu niemieszkalnego z budynku. Nieruchomość została ujęta w ewidencji środków trwałych, a równolegle prowadzono ewidencję nakładów na ulepszenia, od których odliczano VAT naliczony.

Po zakończeniu prac ulepszeniowych nie wszystkie poniesione nakłady zostały pierwotnie doliczone do wartości początkowej. Planuje Pan dokonanie korekty ewidencji środków trwałych poprzez zwiększenie wartości początkowej poszczególnych składników majątkowych o pełną kwotę poniesionych nakładów, z rozdzieleniem na część mieszkalną i część niemieszkalną, tak aby wartość początkowa odzwierciedlała rzeczywisty stan na dzień sprzedaży.

Na potrzeby rozliczeń podatkowych prowadzona jest ewidencja nakładów z rozdzieleniem na część mieszkalną i część niemieszkalną; w odniesieniu do nakładów wspólnych stosowany jest przyjęty klucz alokacji (np. proporcja powierzchni lub funkcji), umożliwiający przypisanie wydatków - w tym podatku naliczonego - do odpowiednich części budynku.

Część niemieszkalna budynku była przedmiotem najmu na podstawie umowy zawartej 5 stycznia 2019 r. na okres do 5 stycznia 2029 r., zmienionej aneksami z 25 marca 2019 r. i 4 października 2019 r. W lokalu prowadzona była działalność gastronomiczna. Umowa najmu obejmowała również dziedziniec o powierzchni około 300 m² oraz niewyodrębniony lokal mieszkalny na pierwszym piętrze o powierzchni około 41 m².

Pierwsza faktura dokumentująca najem została wystawiona we wrześniu 2019 r. Część mieszkalna budynku była oddawana do użytkowania etapowo: najem krótkoterminowy dla pierwszych sześciu apartamentów rozpoczęto 1 lipca 2022 r., a dla kolejnych czterech - 1 czerwca 2023 r.

26 czerwca 2025 r. dokonał Pan sprzedaży dwóch składników majątkowych wykorzystywanych w działalności gospodarczej, tj. udziału 54 420/78 042 we własności nieruchomości gruntowej oraz wyodrębnionego lokalu niemieszkalnego. Przedmiotem zbycia były udział we własności nieruchomości gruntowej wraz z częścią mieszkalną budynku oraz jeden wyodrębniony samodzielny lokal niemieszkalny.

Sprzedaż tych składników została dokonana ze zwolnieniem od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

Część mieszkalna budynku, obejmująca lokale przeznaczone na wynajem krótkoterminowy, była wykorzystywana do świadczenia usług krótkotrwałego zakwaterowania, podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Część ta nie była natomiast wykorzystywana do świadczenia usług najmu na cele mieszkaniowe ani innych czynności korzystających ze zwolnienia przedmiotowego od podatku VAT.

Samodzielny lokal niemieszkalny (lokal użytkowy) był wykorzystywany przez Pana do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Lokal ten był przedmiotem odpłatnego najmu na cele prowadzenia działalności gastronomicznej. Część niemieszkalna budynku była objęta umową najmu zawartą w 5 stycznia 2019 r., zmienioną następnie aneksami, a w lokalu prowadzona była działalność gastronomiczna. Tym samym lokal niemieszkalny był wykorzystywany w ramach działalności opodatkowanej VAT.

Cały budynek był wykorzystywany przez Pana wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Dotyczy to zarówno części mieszkalnej, wykorzystywanej do świadczenia usług krótkotrwałego zakwaterowania, jak i części niemieszkalnej, wykorzystywanej do odpłatnego najmu na potrzeby prowadzenia działalności gastronomicznej. Nie wykorzystywał Pan budynku do wykonywania czynności zwolnionych od podatku VAT. Fakt prowadzenia ewidencyjnego podziału nakładów pomiędzy część mieszkalną i niemieszkalną nie wynikał z odmiennego statusu VAT tych części, lecz z technicznej potrzeby prawidłowego przypisania wydatków do poszczególnych składników majątku.

W odniesieniu do nakładów inwestycyjnych ponoszonych na nieruchomość objętą wnioskiem nie stosował Pan proporcjonalnego odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 90 ustawy, rozumianego jako proporcja właściwa dla sytuacji, w której podatnik wykonuje jednocześnie czynności opodatkowane oraz czynności zwolnione od podatku. Nie dokonywał odliczenia podatku naliczonego przy zastosowaniu proporcji, o której mowa w art. 90 ustawy. Wydatki były natomiast przypisywane bezpośrednio do części mieszkalnej albo do części niemieszkalnej budynku, a w przypadku nakładów wspólnych, których nie było możliwe jednoznacznie przypisać wyłącznie do jednej z tych części, stosowany był przyjęty klucz alokacji.

Wskazany klucz alokacji miał charakter techniczny i ewidencyjny oraz służył przede wszystkim przyporządkowaniu nakładów do odpowiednich części nieruchomości dla celów ustalenia ich wartości początkowej, rozliczeń amortyzacyjnych oraz prawidłowego określenia skutków podatkowych sprzedaży. W zakresie, w jakim alokacja ta pozostawała istotna również dla rozliczeń podatku od towarów i usług, miała ona charakter pomocniczy i nie była tożsama ze stosowaniem proporcji odliczenia, o której mowa w art. 90 ustawy.

Przyjęty klucz alokacji był stosowany w odniesieniu do nakładów wspólnych, tj. takich wydatków inwestycyjnych, których nie można było przypisać bezpośrednio wyłącznie do części mieszkalnej albo wyłącznie do części niemieszkalnej budynku. Klucz ten służył przypisaniu takich wydatków do odpowiednich części nieruchomości dla celów ewidencji środków trwałych, ustalenia wartości początkowej poszczególnych składników majątku, rozliczenia amortyzacji oraz określenia skutków podatkowych sprzedaży. Wydatki dające się przypisać bezpośrednio do jednej części budynku były ujmowane bezpośrednio, bez stosowania klucza alokacji.

Wydatki inwestycyjne opisane we wniosku, dotyczące zarówno części mieszkalnej, jak i części niemieszkalnej budynku, stanowiły wydatki na ulepszenie środka trwałego w rozumieniu art. 22g ust. 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Nakłady te zostały poniesione na przebudowę, adaptację oraz modernizację budynku i powodowały wzrost jego wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środka trwałego do używania. W szczególności prowadziły one do podniesienia standardu nieruchomości, zwiększenia jej funkcjonalności oraz poprawy jej przydatności na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Tym samym nie miały one charakteru wyłącznie odtworzeniowego, lecz stanowiły nakłady ulepszeniowe w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Suma wydatków poniesionych na ulepszenie budynku przekroczyła 10 000 zł oraz stanowiła co najmniej 30% wartości początkowej budynku.

Wydatki ponoszone na tę część nieruchomości, która następnie została wyodrębniona jako samodzielny lokal niemieszkalny, również stanowiły wydatki na ulepszenie środka trwałego w rozumieniu art. 22g ust. 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nakłady te zostały poniesione na przebudowę, adaptację oraz modernizację tej części budynku i powodowały wzrost jej wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środka trwałego do używania. Z ekonomicznego i funkcjonalnego punktu widzenia wydatki te dotyczyły części niemieszkalnej, która następnie uzyskała status odrębnego lokalu niemieszkalnego. Okoliczność, że część tych nakładów została poniesiona przed formalnym wyodrębnieniem lokalu 22 kwietnia 2021 r., nie zmienia ich charakteru jako wydatków ulepszeniowych odnoszących się do tej właśnie części nieruchomości. Łączna wartość wydatków przypisanych do tej części nieruchomości przekroczyła 10 000 zł oraz stanowiła co najmniej 30% wartości początkowej samodzielnego lokalu niemieszkalnego.

Użytkowanie części mieszkalnej budynku po dokonanych ulepszeniach rozpoczęło się etapowo, tj.:

• dla pierwszych sześciu apartamentów - 1 lipca 2022 r.,
• dla kolejnych czterech apartamentów - 1 czerwca 2023 r.

W odniesieniu do części niemieszkalnej budynku użytkowanie po dokonanych ulepszeniach rozpoczęło się najpóźniej 28 czerwca 2019 r., tj. w dacie sporządzenia protokołu odbioru sanitarnego, sporządzonego w związku z uruchomieniem działalności w lokalu. Jednocześnie pierwsza faktura dokumentująca najem tej części nieruchomości została wystawiona we wrześniu 2019 r., co potwierdza, że najpóźniej od tego momentu część niemieszkalna była już faktycznie wykorzystywana zgodnie z jej przeznaczeniem gospodarczym.

Przedmiotem sprzedaży dokonanej 26 czerwca 2025 r. była ta część budynku oraz ten lokal niemieszkalny, na które ponoszono nakłady opisane we wniosku. Dotyczy to zarówno części mieszkalnej budynku, sprzedanej wraz z przypisanym jej udziałem w gruncie, jak i części niemieszkalnej, która została wcześniej prawnie wyodrębniona jako samodzielny lokal niemieszkalny. Innymi słowy, nakłady inwestycyjne ponoszone przez Wnioskodawcę odnosiły się do tych składników majątkowych, które następnie stały się przedmiotem odpłatnego zbycia.

Na potrzeby korekty podatku naliczonego od wydatków inwestycyjnych (ulepszeniowych) poniesionych w latach 2016-2022 zastosowany zostanie ten sam klucz alokacji, który został wykorzystany przy pierwotnym przypisywaniu podatku naliczonego do poszczególnych części budynku. Przyjęcie tej samej metodyki służy zachowaniu spójności rozliczenia podatku od towarów i usług oraz zapewnia, że korekta będzie odnosiła się do tej części podatku naliczonego, która została uprzednio przypisana do części mieszkalnej albo części niemieszkalnej nieruchomości według obiektywnego i konsekwentnie stosowanego kryterium.

Przy pierwotnym przypisywaniu podatku naliczonego do poszczególnych części budynku stosowany był klucz alokacji oparty przede wszystkim na proporcji powierzchni użytkowej poszczególnych części budynku, natomiast w odniesieniu do wydatków, których charakter tego wymagał, uwzględniano również kryterium funkcjonalne, tj. rzeczywisty związek danego wydatku z konkretną częścią budynku oraz sposobem jej wykorzystania. Oznacza to, że podstawowym kryterium alokacji był klucz powierzchniowy, natomiast pomocniczo uwzględniano również kryterium funkcjonalne w sytuacjach, w których charakter danego wydatku uzasadniał bardziej precyzyjne przypisanie podatku naliczonego do części mieszkalnej albo części niemieszkalnej budynku.

Nie każdy funkcjonalnie wydzielony lokal stanowił odrębny środek trwały. Odrębnym środkiem trwałym był samodzielny lokal niemieszkalny wyodrębniony prawnie 22 kwietnia 2021 r.

Natomiast część mieszkalna budynku nie została opisana jako zbiór prawnie wyodrębnionych lokali mieszkalnych, z których każdy byłby ujmowany jako odrębny środek trwały. Część mieszkalna była wykorzystywana gospodarczo jako zespół lokali przeznaczonych do najmu krótkoterminowego, przy czym status odrębnego środka trwałego został jednoznacznie wskazany jedynie w odniesieniu do lokalu niemieszkalnego.

Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w związku ze sprzedażą 26 czerwca 2025 r. udziału we własności zabudowanej nieruchomości wraz z częścią mieszkalną budynku oraz wyodrębnionego lokalu niemieszkalnego, dokonanej ze zwolnieniem z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, po Pana stronie powstaje obowiązek dokonania korekty podatku naliczonego, o której mowa w art. 91 ustawy, w odniesieniu do podatku naliczonego od nakładów inwestycyjnych (ulepszeniowych) poniesionych w latach 2016-2022 na tę nieruchomość, a jeżeli tak - czy prawidłowe jest ustalenie wysokości tej korekty z zastosowaniem przyjętego klucza alokacji (w szczególności proporcji powierzchni lub funkcji) odrębnie dla części mieszkalnej i części niemieszkalnej.

Jak wskazano powyżej, nakłady na środek trwały należy traktować dla celów podatku VAT tak jak zakup odrębnego środka trwałego.

Tym samym w analizowanej sprawie powinien Pan wydatki na ulepszenie (wydatki inwestycyjne o charakterze ulepszeniowym) poniesione na części mieszkalnej budynku, sprzedanej wraz z przypisanym jej udziałem w gruncie, jak i części niemieszkalnej, która została wcześniej prawnie wyodrębniona jako samodzielny lokal niemieszkalny traktować jak odrębne środki trwałe.

Zatem w odniesieniu do wydatków na ulepszenie części mieszkalnej budynku oraz części niemieszkalnej budynku (samodzielnego lokalu niemieszkalnego), powinien Pan dokonywać korekty podatku naliczonego związanego z ww. nakładami o wartości przekraczającej 15 000 zł z uwzględnieniem 10-letniego okresu, licząc od roku, w którym nakłady zostały oddane do użytkowania.

W odniesieniu do wydatków na ulepszenie części mieszkalnej budynku oraz części niemieszkalnej budynku (samodzielnego lokalu niemieszkalnego) znajdzie zastosowanie 10-letni okres korekty przewidziany w art. 91 ust. 2 dla nieruchomości. W analizowanej sprawie omawiane środki trwałe stanowią nakłady poniesione na nieruchomości, które to nakłady stanowią ulepszenie w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a zatem w tym przypadku poniesione wydatki należy traktować jak wytworzenie nieruchomości.

W konsekwencji, w odniesieniu do wydatków na ulepszenie części mieszkalnej budynku oraz części niemieszkalnej budynku (samodzielnego lokalu niemieszkalnego) należy przyjąć 10-letni okres korekty przewidziany dla nieruchomości.

W analizowanym przypadku, sprzedaż części mieszkalnej budynku oraz części niemieszkalnej budynku (samodzielnego lokalu niemieszkalnego) dokonana ze zwolnieniem od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy spowodowała zmianę przeznaczenia tej nieruchomości - zmieniło się prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Tym samym, ww. sprzedaż skutkowała jednocześnie zmianą przeznaczenia, co spowodowało obowiązek dokonania korekty podatku naliczonego z uwzględnieniem 10-letniego okresu korekty.

Zatem, jest Pan zobowiązany do dokonania korekty odliczonego podatku naliczonego z tytułu sprzedaży części mieszkalnej budynku oraz części niemieszkalnej budynku (samodzielnego lokalu niemieszkalnego), na podstawie art. 91 ust. 4 i ust. 5 ustawy. Okres korekty w odniesieniu do tych środków trwałych wynosi 10 kolejnych lat licząc od roku, w którym środki te zostały oddane do użytkowania. Korekty należy dokonać w rozliczeniu za okres, w którym nastąpiła sprzedaż, w odniesieniu do całego pozostałego okresu korekty (art. 91 ust. 4 ustawy).

Podsumowując, jest Pan zobowiązany do dokonania jednorazowej korekty kwoty podatku VAT, wynikającej z faktur dotyczących ulepszenia części mieszkalnej budynku oraz części niemieszkalnej budynku (samodzielnego lokalu niemieszkalnego). Sprzedaż tych środków trwałych nastąpiła w trakcie tzw. korekty wieloletniej i korekta ta powinna zostać dokonana w rozliczeniu za okres, w którym nastąpiła sprzedaż, zgodnie z art. 91 ust. 4 i ust. 5 ustawy.

W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan, że klucz alokacji miał charakter techniczny i ewidencyjny, służył przede wszystkim przyporządkowaniu nakładów do odpowiednich części nieruchomości dla celów ustalenia ich wartości początkowej, rozliczeń amortyzacyjnych oraz prawidłowego określenia skutków podatkowych sprzedaży. W zakresie, w jakim alokacja ta pozostawała istotna również dla rozliczeń podatku od towarów i usług, miała ona charakter pomocniczy i nie była tożsama ze stosowaniem proporcji odliczenia, o której mowa w art. 90 ustawy.

W odniesieniu do powyższego wskazać należy, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie regulują kwestii ustalania wysokości korekty, o której mowa w art. 91 ustawy z zastosowaniem przyjętego klucza alokacji w sytuacji, gdy cały budynek był wykorzystywany przez podatnika wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług (nie stosował Pan proporcji odliczenia, o której mowa w art. 90 ustawy). W związku z tym niniejsza interpretacja nie rozstrzyga, czy prawidłowe jest ustalenie wysokości korekty z zastosowaniem przyjętego klucza alokacji (w szczególności proporcji powierzchni lub funkcji) odrębnie dla części mieszkalnej i części niemieszkalnej.

Zatem Pana stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Niniejsza interpretacja indywidualna dotyczy wyłącznie podatku od towarów i usług, w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.