Obowiązek wliczania obrotu z tytułu najmu prywatnego lokali mieszkalnych do proporcji odliczenia podatku VAT, o której mowa w art. 90 ustawy, również w sytuacji gdy wydatki związane z tym najmem są możliwe do jednoznacznego przypisania wyłącznie do czynności zwolnionych i nie są związane z działalnością opodatkowaną VAT.
Wnioskodawczyni prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane VAT (sprzedaż materiałów edukacyjnych) oraz zwolnione z VAT (nauczanie języka angielskiego). Ponadto, poza działalnością, wynajmuje trzy prywatne lokale mieszkalne na cele mieszkaniowe, co korzysta ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy. Lokale nie są wprowadzone do ewidencji środków trwałych,…
Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
20 marca 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 17 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku obowiązku wliczania obrotu z tytułu najmu prywatnego lokali mieszkalnych do proporcji odliczenia podatku VAT, o której mowa w art. 90 ustawy, w sytuacji gdy wydatki związane z tym najmem są możliwe do jednoznacznego przypisania wyłącznie do czynności zwolnionych i nie są związane z działalnością opodatkowaną VAT. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Wnioskodawczyni prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą i jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
W ramach działalności gospodarczej wykonuje:
Jednocześnie, poza działalnością gospodarczą, Wnioskodawczyni wynajmuje prywatnie trzy lokale mieszkalne stanowiące jej majątek prywatny. Lokale nie są wprowadzone do ewidencji środków trwałych działalności gospodarczej i są wynajmowane osobom fizycznym na cele mieszkaniowe na podstawie umów długoterminowych. Najem korzysta ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT.
Wnioskodawczyni nie odliczała podatku VAT od nabycia tych lokali ani od wydatków bezpośrednio z nimi związanych.
Wnioskodawczyni jest w stanie przyporządkować wydatki dotyczące najmu prywatnego wyłącznie do czynności zwolnionych z VAT oraz odrębnie wydatki związane z działalnością gospodarczą.
W ramach działalności gospodarczej ponosi także wydatki ogólne (np. księgowość, usługi telekomunikacyjne, sprzęt komputerowy), których nie da się przypisać wyłącznie do czynności opodatkowanych albo wyłącznie do czynności zwolnionych.
Wnioskodawczyni powzięła wątpliwość, czy obrót uzyskiwany z najmu prywatnego lokali mieszkalnych, zwolnionego z VAT powinien być uwzględniany przy ustalaniu proporcji, o której mowa w art. 90 ustawy o VAT.
Pytanie
Czy przy ustalaniu proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, Wnioskodawczyni powinna uwzględniać obrót z tytułu najmu prywatnego lokali mieszkalnych korzystającego ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT, w sytuacji gdy wydatki związane z tym najmem są możliwe do jednoznacznego przypisania wyłącznie do czynności zwolnionych i nie są związane z działalnością opodatkowaną VAT?
Pani stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawczyni, obrót uzyskiwany z najmu prywatnego lokali mieszkalnych nie powinien być uwzględniany przy ustalaniu proporcji, o której mowa w art. 90 ustawy o podatku od towarów i usług
Najem prywatny nie jest wykonywany w ramach działalności gospodarczej Wnioskodawczyni, lecz dotyczy majątku prywatnego. Lokale nie są związane z działalnością gospodarczą i nie zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych. Wydatki związane z tym najmem są możliwe do jednoznacznego przypisania wyłącznie do czynności zwolnionych z VAT.
Proporcja, o której mowa w art. 90 ustawy o VAT, ma zastosowanie wyłącznie do podatku naliczonego związanego z wydatkami, których nie da się bezpośrednio przypisać do czynności opodatkowanych albo zwolnionych.
W sytuacji Wnioskodawczyni wydatki związane z najmem prywatnym nie mają związku z działalnością gospodarczą opodatkowaną VAT. W konsekwencji obrót z najmu prywatnego lokali mieszkalnych nie powinien wpływać na wysokość współczynnika sprzedaży, o którym mowa w art. 90 ustawy o VAT.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Podstawowe zasady dotyczące odliczenia podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”. Zgodnie z tym artykułem:
W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
a) nabycia towarów i usług,
b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego.
Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.
Ponadto, ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, w świetle którego:
Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
Natomiast w oparciu o art. 88 ust. 4 ustawy:
Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Wyrażoną w cytowanym wyżej art. 86 ust. 1 ustawy generalną zasadę uprawniającą do odliczenia podatku naliczonego, uzupełniają regulacje zawarte w art. 90 ustawy.
Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy:
W stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.
Na mocy art. 90 ust. 2 ustawy:
Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust. 1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 10.
W myśl art. 90 ust. 3 ustawy:
Proporcję, o której mowa w ust. 2, ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.
Art. 90 ust. 4 ustawy stanowi, że:
Proporcję, o której mowa w ust. 3, określa się procentowo w stosunku rocznym na podstawie obrotu osiągniętego w roku poprzedzającym rok podatkowy, w odniesieniu do którego jest ustalana proporcja. Proporcję tę zaokrągla się w górę do najbliższej liczby całkowitej.
W świetle art. 90 ust. 5 ustawy:
Do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu uzyskanego z dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane do środków trwałych podatnika – używanych przez podatnika na potrzeby jego działalności.
Stosownie do art. 90 ust. 6 ustawy:
Do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu z tytułu transakcji dotyczących:
1) pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji finansowych;
2) usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, w zakresie, w jakim transakcje te mają charakter pomocniczy.
Jak stanowi art. 90 ust. 8 ustawy:
Podatnicy, którzy w poprzednim roku podatkowym nie osiągnęli obrotu, o którym mowa w ust. 3, lub u których obrót ten w poprzednim roku podatkowym był niższy niż 30 000 zł, do obliczenia kwoty podatku naliczonego podlegającej odliczeniu od kwoty podatku należnego przyjmują proporcję wyliczoną szacunkowo. Podatnicy są obowiązani zawiadomić naczelnika urzędu skarbowego o przyjętej proporcji w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym ta proporcja została zastosowana po raz pierwszy, nie później jednak niż w dniu przesłania ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3.
W myśl art. 90 ust. 9 ustawy:
Przepis ust. 8 stosuje się również, gdy podatnik uzna, że w odniesieniu do niego kwota obrotu, o której mowa w tym przepisie, byłaby niereprezentatywna.
Na mocy art. 90 ust 9a ustawy:
Przy ustalaniu proporcji zgodnie z ust. 2-6 do obrotu nie wlicza się kwoty podatku.
Stosownie do art. 90 ust. 10 ustawy:
W przypadku gdy proporcja określona zgodnie z ust. 2-8:
przekroczyła 2% – podatnik ma prawo uznać, że proporcja ta wynosi 0%.
Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą i jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W ramach działalności gospodarczej wykonuje Pani czynności opodatkowane VAT (m.in. sprzedaż materiałów edukacyjnych i książek) oraz czynności zwolnione od VAT polegające na nauczaniu języka angielskiego.
Jednocześnie, wynajmuje Pani prywatnie trzy lokale mieszkalne stanowiące Pani majątek prywatny. Lokale nie są wprowadzone do ewidencji środków trwałych działalności gospodarczej i są wynajmowane osobom fizycznym na cele mieszkaniowe na podstawie umów długoterminowych. Najem korzysta ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy.
Nie odliczała Pani podatku VAT od nabycia tych lokali ani od wydatków bezpośrednio z nimi związanych.
Jest Pani w stanie przyporządkować wydatki dotyczące najmu prywatnego wyłącznie do czynności zwolnionych z VAT oraz odrębnie wydatki związane z działalnością gospodarczą.
W ramach działalności gospodarczej ponosi Pani także wydatki ogólne (np. księgowość, usługi telekomunikacyjne, sprzęt komputerowy), których nie da się przypisać wyłącznie do czynności opodatkowanych albo wyłącznie do czynności zwolnionych.
Pani wątpliwości dotyczą ustalenia, czy przy ustalaniu proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy, powinna Pani uwzględniać obrót z tytułu najmu prywatnego lokali mieszkalnych korzystającego ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, w sytuacji gdy wydatki związane z tym najmem są możliwe do jednoznacznego przypisania wyłącznie do czynności zwolnionych i nie są związane z działalnością opodatkowaną.
Dokonując analizy przedstawionego stanu faktycznego oraz mających zastosowanie przepisów prawa podatkowego należy wskazać, że zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje wyłącznie w takim zakresie, w jakim nabywane towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Oznacza to, że podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z czynnościami zwolnionymi od podatku.
Jednocześnie, stosownie do art. 90 ust. 1 ustawy, podatnik wykonujący zarówno czynności, w związku z którymi przysługuje mu prawo do odliczenia podatku naliczonego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z tymi rodzajami czynności. Jeżeli natomiast nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części takich kwot, zastosowanie znajduje mechanizm proporcjonalnego odliczenia określony w art. 90 ust. 2 i ust. 3 ustawy.
Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pani działalność obejmującą zarówno czynności opodatkowane podatkiem VAT, jak i czynności zwolnione od podatku, a ponadto ponosi wydatki ogólne, których – jak sama wskazała – nie da się przypisać wyłącznie do czynności opodatkowanych albo wyłącznie do czynności zwolnionych.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że wynajem lokali mieszkalnych stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem działalność gospodarcza obejmuje w szczególności wykorzystywanie towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Oznacza to, że również osoba fizyczna wynajmująca składniki swojego majątku prywatnego działa – w zakresie wykonywanych usług najmu – jako podatnik podatku od towarów i usług.
Tym samym obrót osiągany przez Panią z tytułu najmu lokali mieszkalnych na cele mieszkaniowe, korzystającego ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, stanowi obrót uzyskiwany w ramach prowadzonej działalności gospodarczej na gruncie podatku VAT.
Proporcja, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy, ustalana jest jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności dających prawo do odliczenia w całkowitym obrocie uzyskanym z czynności dających oraz niedających takiego prawa. Jednocześnie ustawodawca przewidział w art. 90 ust. 5 i ust. 6 ustawy określone wyłączenia z obrotu uwzględnianego przy kalkulacji proporcji.
W odniesieniu do art. 90 ust. 5 ustawy należy zauważyć, że z opisu sprawy wynika, iż wynajmowane lokale mieszkalne nie zostały wprowadzone do prowadzonej przez Panią ewidencji środków trwałych. Tym samym przepis ten nie znajduje zastosowania w analizowanej sprawie.
Natomiast odnosząc się do art. 90 ust. 6 ustawy należy wskazać, że ani przepisy ustawy o VAT, ani przepisy Dyrektywy 2006/112/WE nie zawierają definicji pojęcia „czynności pomocniczych”. W takim przypadku w pierwszej kolejności stosuje się wykładnię językową, która jest podstawą komunikacji z adresatem normy. Dopiero kiedy wykładnia językowa nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów dopuszczalne jest skorzystanie z pozajęzykowych wykładni.
Według internetowego słownika synonimów (strona internetowa: https://www.synonimy.pl/synonim/pomocniczy/), synonimami do słowa „pomocniczy” są pojęcia: „wspomagający, posiłkowy, usługowy, rezerwowy, doradczy, orientacyjny, towarzyszący, dodatkowy, uzupełniający, służebny”.
Według słownika języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego „pomocniczy” to „służący jako pomoc, wspomagający co, współdziałający w czym ubocznie, dodatkowo; posiłkowy, dodatkowy”.
W przedstawionych okolicznościach nie można uznać, że świadczone przez Panią usługi najmu mają charakter pomocniczy. Najem trzech lokali mieszkalnych wykonywany jest w sposób stały, zorganizowany i ciągły, na podstawie długoterminowych umów najmu, a jego celem jest osiąganie regularnych przychodów. Czynności te nie mają charakteru sporadycznego ani incydentalnego, lecz stanowią odrębny obszar Pani działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.
Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma również okoliczność, że ponosi Pani wydatki ogólne, których nie można przypisać wyłącznie do czynności opodatkowanych albo wyłącznie do czynności zwolnionych. Wydatki takie jak koszty obsługi księgowej, usług telekomunikacyjnych czy sprzętu komputerowego służą co do zasady całokształtowi działalności gospodarczej prowadzonej przez Panią na gruncie podatku VAT, a więc dotyczą czynności zarówno opodatkowanych, jak i zwolnionych z opodatkowania.
Należy zauważyć, że obrót osiągany z tytułu najmu lokali mieszkalnych podlega uwzględnieniu w prowadzonych dla potrzeb podatku VAT ewidencjach i rozliczeniach podatkowych. W konsekwencji wydatki związane przykładowo z prowadzeniem księgowości czy sporządzaniem rozliczeń podatkowych dotyczą nie tylko działalności opodatkowanej, ale również działalności zwolnionej obejmującej usługi najmu lokali mieszkalnych. Z tego względu nie można uznać, że wydatki te pozostają związane wyłącznie z działalnością inną niż najem mieszkań.
Skoro zatem występują wydatki wspólne służące zarówno czynnościom opodatkowanym, jak i czynnościom zwolnionym od podatku, dla których nie jest możliwe dokonanie bezpośredniej alokacji podatku naliczonego, zastosowanie znajduje mechanizm proporcjonalnego odliczenia określony w art. 90 ust. 2 i ust. 3 ustawy.
Przy obliczaniu tej proporcji należy uwzględnić całkowity obrót uzyskany przez Panią z tytułu czynności opodatkowanych podatkiem VAT oraz całkowity obrót z czynności zwolnionych od podatku, w tym również obrót osiągany z tytułu najmu lokali mieszkalnych na cele mieszkaniowe korzystającego ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy.
Bez wpływu na powyższą ocenę pozostaje okoliczność, że określone wydatki związane bezpośrednio z najmem mogą zostać przyporządkowane wyłącznie do tej działalności i w konsekwencji nie dają prawa do odliczenia podatku naliczonego. Przedmiotem sprawy jest bowiem ustalenie zasad kalkulacji proporcji dla wydatków wspólnych, których nie można przyporządkować wyłącznie do określonego rodzaju czynności.
W konsekwencji obrót uzyskiwany z tytułu najmu lokali mieszkalnych zwolnionego od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy stanowi obrót z działalności gospodarczej niekorzystający z wyłączeń przewidzianych w art. 90 ust. 5 i ust. 6 ustawy, a zatem powinien zostać uwzględniony przy kalkulacji proporcji sprzedaży, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy.
W rezultacie, jako czynny podatnik VAT wykonujący zarówno czynności opodatkowane, jak i zwolnione od podatku, jest Pani zobowiązana przy ustalaniu proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy, uwzględnić również obrót osiągany z tytułu najmu lokali mieszkalnych zwolnionego od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy.
Zatem Pani stanowisko jest nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym, Pani ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).
W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Pani wniosku (pytania). Inne kwestie przedstawione w opisie stanu faktycznego, bądź we własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być, zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, rozpatrzone.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo