Sprzedaż niezabudowanych działek nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
Wnioskodawca jest osobą fizyczną, nieprowadzącą działalności gospodarczej. Otrzymał w darowiźnie grunty rolne o pow. ok. 2,5 ha w 2003 i 2020 r. Działki nie są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W 2025 r. wystąpił o warunki zabudowy i dokonał podziału nieruchomości na 15 działek oraz wyznaczył drogę wewnętrzną. Podział został zatwierdzony w 2026 r., po czym warunki zabudowy straciły ważność. Wnioskodawca nie poniósł…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
7 kwietnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych sprzedaży niezbudowanych działek. Uzupełnił go Pan pismem z 7 maja 2026 r. (wpływ 7 maja 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca jest osobą fizyczną i nigdy nie prowadził i nie zamierza prowadzić działalności gospodarczej. 16 maja 2003 r. oraz 7 lipca 2020 r. Wnioskodawca otrzymał od rodziców na podstawie umowy darowizny nieruchomość gruntową niezabudowaną (łącznie ok. 2,5 ha, ziemia grunty orne - RlVa, RlVb, Rlllb).
Powyższe działki nie są objęte MPZP. Wnioskodawca planuje tam wybudowanie dla siebie i rodziny domu.
W związku z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 2023 r., która weszła w życie 24 września 2023 r. oraz nie objęciu powyższego terenu w planie ogólnym jako strefa uzupełnienia zabudowy (Wnioskodawca nie mógłby tam postawić domu), Wnioskodawca wystąpił w maju 2025 roku na powyższe działki, zgodnie z ustaleniami z Gminą, o warunki zabudowy a następnie dokonano podziału nieruchomości na mniejsze działki (15 szt.) i wyznaczono drogę wewnętrzną. Podział został zatwierdzony prawomocnie w styczniu/lutym 2026 r. Po podziale nieruchomości wydane warunki zabudowy stały się nieważne. Trzeba wystąpić na każdą działkę o nowe warunki zabudowy.
W czasie posiadania gruntów rolnych oraz po podziale nieruchomości Wnioskodawca nie dokonywał żadnych inwestycji na działce polegających na jej uzbrojeniu, doprowadzeniu sieci kanalizacyjnej, wodociągowej, gazowej czy elektroenergetycznej. Działka nie była także przedmiotem najmu czy dzierżawy.
Po podziale, nabywcy (4 osoby) sami zgłosili się z chęcią zakupu działek oraz nabywcy sami postanowili wystąpić po zakupie o swoje warunki zabudowy (działki nie posiadały WZ). Dokonano sprzedaży działek zainteresowanym osobom fizycznym i były to transakcje okazjonalne (Wnioskodawca nie szukał nabywców).
Pozyskane ze sprzedaży środki finansowe zostaną/zostały wykorzystane na cele prywatne na zaspokojenie swoich potrzeb osobistych (budowa domu).
Przedmiotowe działki zarówno przed podziałem nieruchomości, jak i po podziale nieruchomości, stanowiły od początku darowizny majątek prywatny i nigdy nie były ani nie będą przeznaczone ani wykorzystywane na potrzeby działalności gospodarczej, nie były też i nie będą przedmiotem dzierżawy lub najmu.
Ponadto Wnioskodawca nie podejmował żadnych działań marketingowych w celu sprzedaży ww. działek. Wnioskodawca nie zamierza z własnej inicjatywy dokonywać również żadnych dodatkowych inwestycji na posiadanych działkach w celu zwiększenia ich wartości.
Uzupełnienie opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
1. Wnioskodawca nie jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT.
2. Wnioskodawca nikomu nie udzielił i nie zamierza udzielać podmiotowi trzeciemu pełnomocnictwa bądź jakiegokolwiek innego umocowania prawnego do działania w Jego imieniu i na Jego rzecz.
3. Wnioskodawca nie posiada innych nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży.
4. Wnioskodawca nigdy wcześniej nie sprzedawał żadnych innych nieruchomości niż wskazane we wniosku.
5. Numery ewidencyjne działek: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11.
Przedmiotowe działki zarówno przed podziałem nieruchomości, jak i po podziale nieruchomości, stanowiły od początku darowizny majątek prywatny i nigdy nie były ani nie będą przeznaczone ani wykorzystywane na potrzeby działalności gospodarczej, nie były też i nie będą przedmiotem dzierżawy lub najmu. Pozyskane ze sprzedaży środki finansowe zostały/zostaną wykorzystane na cele prywatne na zaspokojenie swoich potrzeb osobistych (budowa domu dla Wnioskodawcy i dzieci, spłata kredytu). Ponadto Wnioskodawca nie zamierza dokonywać również żadnych dodatkowych inwestycji na posiadanych działkach w celu zwiększenia ich wartości.
Pytanie
Czy sprzedaż nieruchomości (działek) po podziale 4 różnym osobom sprzedanych w 2026 r. oraz w przyszłości, jeśli pojawi się osoba/osoby zainteresowana kupnem działki na cele rekreacyjne lub budowlane (musi sama wystąpić o warunki zabudowy), będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (mając na uwadze, że Wnioskodawca nie będzie podejmował żadnych działań marketingowych i nie będą przeznaczone ani wykorzystywane na potrzeby działalności gospodarczej)?
Pana stanowisko w sprawie
Dokonując sprzedaży działek 4 różnym osobom Wnioskodawca nie występował w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Wnioskodawca skorzystał z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem prywatnym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej.
Podział nieruchomości na działki wiązał się z zamiarem wykorzystywania jej na cele osobiste (budowa domu dla Wnioskodawcy a w przyszłości dla dzieci). W całym okresie występowania jako właściciel Wnioskodawca nie dokonywał ani nie zamierza dokonywać żadnych czynności mających znamiona obrotu nieruchomościami.
Wnioskodawca nie zamierza z własnej inicjatywy dokonywać również żadnych dodatkowych inwestycji na posiadanych działkach w celu zwiększenia ich wartości.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
Przy czym stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Zatem, w świetle powołanych powyżej przepisów zbycie nieruchomości gruntowych (działek) traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, która to czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów bądź świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie (za wynagrodzeniem).
Jednocześnie wskazać należy, iż nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ww. ustawy podlega opodatkowaniu, ale tylko taka, która wykonana jest przez podmiot, który w związku z jej realizacją występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.
Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zdefiniowane zostały w art. 15 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy.
W świetle art. 15 ust. 1 ustawy:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Jak wynika natomiast z art. 15 ust. 2 ustawy:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem, czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.
Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
„Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.
„Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
Jednocześnie, w art. 12 ust. 1 lit. b) powołanej Dyrektywy 2006/112/WE wskazano, że:
Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności dostawy terenu budowlanego.
W myśl art. 2 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE:
Opodatkowaniu VAT podlegają następujące transakcje: odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze; (…).
Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.
Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników podatku VAT w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży działek, istotne jest, czy w celu ich sprzedaży, podjął Pan aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skutkowałoby to koniecznością uznania Pana za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług.
Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej.
Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem.
W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92, które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r. sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny, to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku osobistego.
Kwestie dotyczące stosunków cywilnoprawnych między podmiotami, w tym kwestie dotyczące przeniesienia własności nieruchomości, reguluje ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.), zwana dalej: Kodeks cywilny.
Zgodnie z art. 535 Kodeksu cywilnego:
Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę.
W myśl art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego:
Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
Z opisu sprawy wynika, że jest Pan osobą fizyczną i nigdy nie prowadził i nie zamierza prowadzić działalności gospodarczej, nie jest Pan czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT. 16 maja 2003 r. oraz 7 lipca 2020 r. otrzymał Pan od rodziców na podstawie umowy darowizny niezabudowaną nieruchomość gruntową o powierzchni ok. 2,5 ha. W maju 2025 r. wystąpił Pan na powyższe działki, zgodnie z ustaleniami z Gminą, o warunki zabudowy a następnie dokonano podziału nieruchomości na mniejsze działki (15 szt.) i wyznaczono drogę wewnętrzną. Podział został zatwierdzony prawomocnie w styczniu/lutym 2026 r. Po podziale nieruchomości wydane warunki zabudowy stały się nieważne. Trzeba wystąpić na każdą działkę o nowe warunki zabudowy.
W czasie posiadania gruntów rolnych oraz po podziale nieruchomości nie dokonywał Pan żadnych inwestycji na działce polegających na jej uzbrojeniu, doprowadzeniu sieci kanalizacyjnej, wodociągowej, gazowej czy elektroenergetycznej. Nie zamierza Pan z własnej inicjatywy dokonywać również żadnych dodatkowych inwestycji na posiadanych działkach w celu zwiększenia ich wartości. Działka nie była także przedmiotem najmu czy dzierżawy.
Ponadto nie podejmował Pan żadnych działań marketingowych w celu sprzedaży ww. działek. Po podziale, nabywcy (4 osoby) sami zgłosili się z chęcią zakupu działek oraz nabywcy sami postanowili wystąpić po zakupie o swoje warunki zabudowy (działki nie posiadały WZ). Dokonano sprzedaży działek zainteresowanym osobom fizycznym i były to transakcje okazjonalne (nie szukał Pan nabywców).
Przedmiotowe działki zarówno przed podziałem nieruchomości, jak i po podziale nieruchomości, stanowiły od początku darowizny majątek prywatny i nigdy nie były ani nie będą przeznaczone ani wykorzystywane na potrzeby działalności gospodarczej, nie były też i nie będą przedmiotem dzierżawy lub najmu.
Nie udzielił Pan nikomu i nie zamierza udzielać podmiotowi trzeciemu pełnomocnictwa bądź jakiegokolwiek innego umocowania prawnego do działania w Pana imieniu i na Pana rzecz.
Nie posiada Pan innych nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży, ani nigdy wcześniej nie sprzedawał Pan żadnych innych nieruchomości niż wskazane we wniosku.
Pana wątpliwości dotyczą tego, czy sprzedaż nieruchomości (działek) po podziale 4 różnym osobom dokonana w 2026 r. oraz w przyszłości, jeśli pojawi się osoba/osoby zainteresowana kupnem działki na cele rekreacyjne lub budowlane (musi sama wystąpić o warunki zabudowy), będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
W przedmiotowej sprawie należy ustalić, czy w odniesieniu do dokonanej oraz planowanej sprzedaży działek spełnia/będzie Pan spełniał przesłanki do uznania Pana za podatnika podatku od towarów i usług, w zakresie ww. czynności.
Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
Jak wyjaśniono wyżej – odwołując się zarówno do treści przepisów ustawy, jak i stanowiska judykatury – w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
Istotne w niniejszej sprawie jest to, że nie dokonywał Pan żadnych inwestycji na działce przed jak i po podziale, polegających na uzbrojeniu terenu, doprowadzeniu sieci kanalizacyjnej, wodociągowej, gazowej czy elektroenergetycznej ani nie zamierza Pan z własnej inicjatywy dokonać żadnych dodatkowych inwestycji w celu zwiększenia wartości nieruchomości. Nabywcy działek zgłosili się sami. Nie podejmował Pan żadnych działań marketingowych w celu sprzedaży działek. Na działkach objętych wnioskiem nie była prowadzona żadna działalność gospodarcza. Nie oddawał Pan również ww. działek w najem czy dzierżawę. Nikomu nie udzielił i nie zamierza Pan udzielać pełnomocnictwa bądź jakiegokolwiek innego umocowania prawnego do działania w Pana imieniu i na Pana rzecz.
W związku z powyższymi okolicznościami stwierdzić należy, że w odniesieniu zarówno do dokonanej jak i planowanej sprzedaży działek nie wystąpił/nie wystąpi ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż ww. działek wypełnia/wypełni przesłanki działalności gospodarczej. Nie podjął Pan takich aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Całokształt powyższych okoliczności wskazuje, że Pana aktywność w pełni mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym, a stanowisko to pozostaje w zgodzie z przywołanym wyrokiem TSUE w sprawach C-180/10 i C-181/10.
Zatem dokonując sprzedaży opisanych we wniosku działek korzystał/będzie korzystać Pan z przysługującego Panu prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest/nie będzie wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia/pozbawi Pana cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie sprzedaży ww. działek, a dostawę tych działek - cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
W konsekwencji, sprzedaż wydzielonych działek, o których mowa we wniosku, nie jest/nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Pana stanowisko jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy:
Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym i opisem zdarzenia przyszłego. Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku.
Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
W związku z tym, że należna wpłata od niniejszego wniosku wynosi 80,00 zł, kwota 160,00 zł jest wpłatą nienależną, zatem stanowi nadpłatę w rozumieniu art. 14f § 2b pkt 3 Ordynacji podatkowej i zostanie zwrócona, zgodnie z Pana dyspozycją, przelewem na rachunek, z którego dokonano opłaty za wniosek.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo