Opodatkowania darowizny działki na rzecz Gminy.
Wnioskodawca, będący czynnym podatnikiem VAT, dokonał w 2026 r. nieodpłatnego przekazania w formie darowizny niezabudowanej działki gruntu na rzecz Gminy, za zgodą Wojewody, w celu realizacji zadań własnych gminy. Działka została nabyta przez Skarb Państwa w 1999 r., przed wejściem w życie ustawy o VAT, i od tego czasu pozostawała niezabudowana i nie wykorzystywana…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
28 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług, który dotyczy braku opodatkowania podatkiem VAT nieodpłatnego przekazania w formie darowizny nieruchomości na rzecz Gminy. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Wnioskodawca jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
Wnioskodawca, reprezentowany przez Starostę (…), aktem notarialnym z 31 marca 2026 r. (Rep. A nr (…)), dokonał nieodpłatnego przekazania w drodze darowizny na rzecz Gminy (...) prawa własności nieruchomości gruntowej oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr 1 o powierzchni 0,5883 ha, położonej w obrębie (…), gmina (…).
Darowizna została dokonana za zgodą Wojewody (…) w celu realizacji zadań własnych gminy w zakresie kultury fizycznej i turystyki, w tym tworzenia terenów rekreacyjnych oraz urządzeń sportowych. Czynność ta nie została opodatkowana podatkiem od towarów i usług oraz nie została udokumentowana fakturą VAT.
Zgodnie z ewidencją gruntów i budynków nieruchomość jest niezabudowana i oznaczona jako użytek RIVa grunty orne. Stan ten był aktualny również na dzień dokonania darowizny.
Na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr (…) z 28 listopada 2023 r.) działka posiada przeznaczenie P/U8 teren zabudowy produkcyjno-usługowej. Dla nieruchomości nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Nieruchomość stanowiła własność Wnioskodawcy od 1999 r., kiedy została nabyta na podstawie umowy sprzedaży (akt notarialny Rep. A nr (…) z 24 listopada 1999 r.). Nabycie nastąpiło w związku z planowaną inwestycją drogową działki nr 2 i 3 były przeznaczone pod budowę drogi, natomiast działka nr 1 została nabyta jako część nieruchomości, która nie nadawała się do dalszego wykorzystania przez zbywcę. Nieruchomość ta od momentu nabycia pozostawała niezabudowana i niezagospodarowana.
W dacie nabycia nieruchomości nie obowiązywały przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
Nieruchomość była objęta trwałym zarządem Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, jednak nie była wykorzystywana do realizacji jej zadań statutowych i pozostawała niezagospodarowana. Decyzją Starosty (…) z 18 listopada 2021 r. wygaszono prawo trwałego zarządu na wniosek GDDKiA, która wskazała, że nieruchomość jest zbędna dla jej zadań statutowych.
Zarówno w okresie trwania trwałego zarządu, jak i po jego wygaśnięciu, nieruchomość pozostawała niezabudowana i nie była wykorzystywana do działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie ponosił żadnych wydatków na nieruchomość ani jej części składowe, które mogłyby skutkować powstaniem prawa do odliczenia podatku naliczonego. Do dnia dokonania darowizny nieruchomość nie była wykorzystywana do czynności opodatkowanych podatkiem VAT.
Pytanie
Czy dokonane nieodpłatne przekazanie w drodze darowizny przez Wnioskodawcę na rzecz Gminy prawa własności nieruchomości gruntowej (działki nr 1), dokonane w celu realizacji zadań publicznych gminy, stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 2 ustawy o VAT?
Państwa stanowisko w sprawie
W ocenie Wnioskodawcy, przedmiotowa darowizna nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podlegają odpłatna dostawa towarów oraz odpłatne świadczenie usług. Jednocześnie, na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy, przez dostawę towarów rozumie się również nieodpłatne przekazanie towarów należących do przedsiębiorstwa podatnika, w szczególności darowizny, wyłącznie w przypadku gdy podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do odliczenia podatku naliczonego przy ich nabyciu, imporcie lub wytworzeniu (bądź ich części składowych).
Z powyższego wynika, że opodatkowaniu VAT podlegają jedynie takie darowizny, w stosunku do których spełniona jest przesłanka wcześniejszego prawa do odliczenia podatku naliczonego.
W analizowanym stanie faktycznym przesłanka ta nie została spełniona, ponieważ:
1) nieruchomość została nabyta przez Skarb Państwa w 1999 r., tj. w okresie, w którym nie obowiązywała ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, a tym samym nie istniała możliwość skorzystania z prawa do odliczenia podatku naliczonego;
2) nieruchomość przez cały okres pozostawała niezabudowana i niezagospodarowana oraz nie była wykorzystywana do wykonywania czynności opodatkowanych VAT; zgodnie z art.86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje wyłącznie w zakresie, w jakim nabywane towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych VAT. W przedmiotowym przypadku warunek ten nie został spełniony (działka nie była wykorzystywana do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT);
3) zarówno w okresie trwałego zarządu Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, jak i po jego wygaśnięciu, nie ponoszono wydatków na nieruchomość ani jej części składowe, które dawałyby prawo do odliczenia podatku naliczonego;
4) brak jest jakichkolwiek nakładów inwestycyjnych lub ulepszeń, które mogłyby generować podatek naliczony podlegający odliczeniu.
Dodatkowo należy wskazać, że przekazanie nieruchomości nastąpiło na rzecz jednostki samorządu terytorialnego w celu realizacji zadań publicznych, co wpisuje się w sferę działań publicznoprawnych Skarbu Państwa, a nie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
Podsumowując, stanowisko organu jest takie, że przedmiotowa darowizna:
1) nie stanowi odpłatnej dostawy towarów,
2) nie spełnia przesłanek uznania jej za nieodpłatną dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu, a tym samym pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług (nie podlega opodatkowaniu).
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
Według art. 2 pkt 6 ustawy:
Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Zgodnie z powołanymi przepisami, należy przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości (gruntów, budynków itp.), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
Przez pojęcie „dostawy towarów”, należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Interpretując zawarty w ww. artykule zwrot „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” należy podkreślić, że jest to czynność, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel. Uznaje się przy tym, że chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności. Zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo własności”. Istotny jest przede wszystkim aspekt ekonomiczny, a nie prawny transakcji, w ramach której podatnik przenosi na nabywcę prawo do rozporządzania towarami jak właściciel. Akcent sformułowanej definicji położony został głównie na podkreślenie przeniesienia ekonomicznego władztwa nad rzeczą w taki sposób, aby nabywca mógł nią dysponować podobnie jak właściciel.
W świetle art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, (…).
Z treści powołanego wyżej art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu VAT jedynie wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie. Należy jednakże zauważyć, że ustawodawca od powyższej reguły przewidział wyjątki, które zostały zawarte – w przypadku dostawy towarów – w art. 7 ust. 2 ustawy.
I tak, stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności:
1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,
2) wszelkie inne darowizny
- jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.
Zatem, co do zasady, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega nieodpłatne przekazanie towaru należącego do przedsiębiorstwa, a także wszelkie inne darowizny, z którymi wiąże się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, ale jedynie wówczas, gdy podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu, imporcie lub wytworzeniu tych towarów lub ich części składowych.
Niespełnienie powyższego warunku jest podstawą do traktowania nieodpłatnego przekazania towarów (w tym darowizny) – w świetle art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy – jako wyłączonego spod zakresu działania ustawy, bez względu na cel, na który zostały one przekazane (darowane).
Jeżeli podatnik nie miał prawa do odliczenia kwoty podatku naliczonego, to wszelkie przekazanie lub zużycie towarów bez wynagrodzenia (nieodpłatne przekazanie), pozostaje neutralne podatkowo (podatnik nie musi dokonać ich opodatkowania).
Jednocześnie wskazać należy, iż nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ww. ustawy lub świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ustawy podlega opodatkowaniu, ale tylko taka, która wykonana jest przez podmiot, który w związku z jej realizacją występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.
Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zdefiniowane zostały w art. 15 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy.
W świetle art. 15 ust. 1 ustawy:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Jak wynika natomiast z art. 15 ust. 2 ustawy:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
W myśl art. 15 ust. 6 ustawy:
Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L. Nr 347 z 11 grudnia 2006 s.1 ze zm.), zgodnie z którym:
Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.
Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.
W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych działań sprawia, że mogą być one pominięte.
Z powołanych przepisów wynika, że organy władzy publicznej nie są podatnikami podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty prawa publicznego, nawet jeśli pobierają należności, opłaty lub składki. Organy te, są natomiast podatnikami podatku od towarów i usług, w przypadku wykonywanych przez nie czynności na podstawie umów cywilnoprawnych.
Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
W świetle powyższego, Powiat wykonując we własnym imieniu i na własny rachunek czynności spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 ustawy, działa w charakterze podatnika podatku VAT.
Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 399):
Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu terytorialnego są ich organy wykonawcze.
Na mocy art. 23 ust. 1 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
Zasobem nieruchomości Skarbu Państwa gospodarują, z zastrzeżeniem ust. 1e, art. 43 ust. 2 i 4, art. 51, art. 57 ust. 1, art. 58-60, starostowie, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, a w szczególności zbywają oraz nabywają, za zgodą wojewody, nieruchomości wchodzące w skład zasobu, z zastrzeżeniem art. 17.
Kwestie dotyczące stosunków cywilnoprawnych między podmiotami reguluje Kodeks cywilny. Zgodnie z art. 155 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):
Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
Stosownie do art. 888 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
W świetle art. 890 § 1 Kodeksu cywilnego:
Oświadczenie darczyńcy powinno być złożone w formie aktu notarialnego. Jednakże umowa darowizny zawarta bez zachowania tej formy staje się ważna, jeżeli przyrzeczone świadczenie zostało spełnione.
Jak wynika z powyższego, darowizna jest umową cywilnoprawną uregulowaną w Kodeksie cywilnym, cechującą się nieodpłatnością oraz przysporzeniem majątkowym tylko jednej ze stron umowy.
Wobec powyższego należy stwierdzić, że z uwagi na fakt, że darowizna nieruchomości jest niewątpliwie czynnością cywilnoprawną (nie zaś publicznoprawną), w analizowanej sprawie dokonując nieodpłatnego przekazania w drodze darowizny nieruchomości gruntowej (tj. działki nr 1) działali Państwo w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.
Jak wyżej wskazano nieodpłatnie przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa (nieodpłatne przekazanie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, jak również wszelkie inne darowizny) podlega opodatkowaniu po łącznym spełnieniu warunków zawartych w art. 7 ust. 2 ustawy, tj. jeżeli:
· dokonujący nieodpłatnego przekazania jest podatnikiem podatku od towarów i usług,
· przekazane towary należą do jego przedsiębiorstwa,
· przedmiotem nieodpłatnego przekazania jest towar, w stosunku do którego podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu, imporcie lub wytworzeniu tego towaru lub jego części składowych.
Z opisu sprawy wynika, że przekazali Państwo w drodze darowizny na rzecz Gminy niezabudowaną działkę nr 1. Darowizna została dokonana za zgodą Wojewody (…) w celu realizacji zadań własnych gminy w zakresie kultury fizycznej i turystyki. Czynność ta nie została opodatkowana podatkiem od towarów i usług oraz nie została udokumentowana fakturą VAT.
Działkę nr 1 nabyli Państwo na podstawie umowy sprzedaży w 1999 r. W dacie nabycia nieruchomości nie obowiązywały przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Ponadto nie ponosili Państwo żadnych wydatków na nieruchomość ani jej części składowe, które mogłyby skutkować powstaniem prawa do odliczenia podatku naliczonego. Do dnia dokonania darowizny nieruchomość nie była wykorzystywana do czynności opodatkowanych podatkiem VAT.
Państwa wątpliwości dotyczą kwestii, czy nieodpłatne przekazanie w formie darowizny działki nr 1 na rzecz Gminy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 2 ustawy o VAT.
Mając na uwadze okoliczności sprawy w świetle powołanych przepisów uznać należy, że czynność nieodpłatnego przekazania w formie darowizny działki nr 1 na rzecz Gminy, nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
Jak już wyżej wskazano art. 7 ust. 2 ustawy określa w jakich sytuacjach nieodpłatne przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa stanowi odpłatną dostawę towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem możemy mówić o odpłatnej dostawie towarów m.in. gdy podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.
Działkę nr 1 nabyli Państwo w 1999 r., a więc - jak Państwo wskazali - w dacie nabycia nieruchomości nie obowiązywały przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Zatem należy stwierdzić, że w odniesieniu do czynności nabycia przez Państwa przedmiotowej nieruchomości nie wystąpił podatek od towarów i usług. Tym samym, nie można uznać, że nie przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku VAT, bądź, że takie prawo Państwu przysługiwało, skoro dostawa ww. nieruchomości na Państwa rzecz nie była objęta tym podatkiem.
W analizowanej sprawie nie zostały zatem spełnione przesłanki określone w art. 7 ust. 2 ustawy, dające podstawę do uznania nieodpłatnego przekazania towarów, tj. działki nr 1 na rzecz Gminy, za czynność zrównaną z odpłatną dostawą towarów.
Zatem darowizna przedmiotowej nieruchomości Gminie nie stanowiła dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 2 ustawy, a w konsekwencji nie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Państwa stanowisko jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo