Interpretacja 0114-KDIP4-3.4012.27.2026.1.IG

Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 stycznia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 19 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy zwolnienia od podatku wykonywanych na zlecenie czynności administracyjno-technicznych. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Gmina A. (dalej: Gmina lub Wnioskodawca) jest podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: VAT), zarejestrowanym jako podatnik czynny.

Gmina zawarła z Ubezpieczycielem umowę grupowego ubezpieczenia dla swoich pracowników oraz ich rodzin.

Ubezpieczyciel zawarł umowę z podmiotem zależnym (spółką należącą do tej samej grupy kapitałowej - dalej jako: B.), na podstawie której realizuje na rzecz Ubezpieczyciela czynności związane z wykonywaniem umów ubezpieczenia. Są to czynności o charakterze administracyjno-technicznym, polegające na zapewnieniu prawidłowego wprowadzenia określonych danych do aplikacji Rejestrator Ubezpieczeń Grupowych lub do wykazów pisemnych związanych z wykonywaniem umów ubezpieczenia, w szczególności poprzez zorganizowanie procesu technicznego przeniesienia postanowień umieszczonych w deklaracjach przystąpienia do umów ubezpieczenia oraz innych formularzach wypełnianych w związku z przystąpieniem i wykonaniem umów ubezpieczenia (do bazy danych). Czynności te są niezbędne do prawidłowej realizacji umów ubezpieczenia zawieranych przez Ubezpieczyciela.

W związku z zawarciem umowy grupowego ubezpieczenia pomiędzy Gminą a Ubezpieczycielem, B., na podstawie odrębnej umowy, zleciło Gminie wykonanie czynności polegających na wprowadzaniu danych (osób ubezpieczonych, ich małżonków) do aplikacji Rejestrator Ubezpieczeń Grupowych lub wykazów pisemnych związanych z wykonaniem umów ubezpieczenia grupowego. Z tytułu ww. czynności oraz gotowości do ich wykonania, Gmina otrzymuje miesięczne wynagrodzenie ryczałtowe. Zgodnie z przedmiotową umową, wynagrodzenie jest wynagrodzeniem brutto.

Pytanie

Czy wykonywane przez Gminę czynności administracyjno-techniczne polegające na wprowadzaniu danych osób ubezpieczonych do systemu Ubezpieczyciela na zlecenie B., stanowią odpłatne usługi korzystające ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

Wykonywane przez Gminę czynności administracyjno-techniczne polegające na wprowadzaniu danych osób ubezpieczonych do systemu Ubezpieczyciela na zlecenie B., stanowią odpłatne usługi korzystające ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.

Z cytowanych wyżej przepisów jednoznacznie wynika, że każde odpłatne świadczenie niestanowiące dostawy towaru jest traktowane jako usługa w rozumieniu ustawy o VAT.

Co do zasady, odpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu stawką podstawową wynoszącą 23%, jednak dla niektórych czynności ustawodawca przewidział opodatkowanie stawkami obniżonymi lub też zwolnienie od podatku.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy, zwolnione od podatku są usługi ubezpieczeniowe, usługi reasekuracyjne i usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, a także usługi świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia na cudzy rachunek, z wyłączeniem zbywania praw nabytych w związku z wykonywaniem umów ubezpieczenia i umów reasekuracji.

Z treści ww. art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy wynika, że zwolnieniem objęte są m.in. usługi świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia na cudzy rachunek.

Umowa ubezpieczenia na cudzy rachunek jest konstrukcją prawną, w której ubezpieczający zawiera z ubezpieczycielem umowę w celu ochrony interesu osoby trzeciej - ubezpieczonego, przy czym ubezpieczyciel świadczy ochronę ubezpieczeniową bezpośrednio na rzecz osoby trzeciej, na której rachunek została zawarta umowa.

Warto zauważyć, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej uznaje za transakcje ubezpieczeniowe nie tylko transakcje dokonywane przez samych ubezpieczycieli, ale również zapewnienie ochrony ubezpieczeniowej przez podatnika, który sam nie jest ubezpieczycielem, ale dostarcza swoim klientom ochronę korzystając z wpływów od ubezpieczyciela, przyjmującego na siebie ryzyko objęte w ubezpieczeniu. Co więcej, analiza orzecznictwa TSUE (np. wyrok w sprawie C-349/49 Card Protection Plan) wskazuje na konieczność spełnienia przez usługi pewnych warunków, aby mogły one korzystać ze zwolnienia z VAT. Mianowicie powinny one:

1)  stanowić element usługi głównej (w tym przypadku ubezpieczeniowej),

2)  stanowić odrębną całość, oraz

3)  być właściwe i niezbędne do świadczenia usługi głównej (ubezpieczeniowej).

W ocenie Gminy, w przedmiotowym stanie faktycznym spełnione zostały wszystkie warunki do zastosowania zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy.

Umowa ubezpieczenia zawierana jest bowiem przez Gminę (ubezpieczającego) z Ubezpieczycielem na rachunek osób trzecich - pracowników Gminy. Ubezpieczyciel świadczy ochronę ubezpieczeniową na rzecz pracowników, a nie Gminy. Czynności wykonywane przez B. powierzone mu przez Ubezpieczyciela mają wyłącznie charakter administracyjno- techniczny i zapewniają prawidłową realizację umowy ubezpieczenia. Ich celem jest dopełnienie formalności niezbędnych do zawarcia tej umowy. Zdaniem Wnioskodawcy, z uwagi na fakt, iż opisane czynności mają na celu prawidłowe wykonanie umowy ubezpieczenia i są bezpośrednio z nią związane, należy uznać je za element usługi głównej, tj. świadczonych przez ubezpieczającego w zakresie umów zawieranych na cudzy rachunek.

Biorąc pod uwagę, iż Gmina, sama nie będąc ubezpieczycielem, dostarczyła grupowej ochrony ubezpieczeniowej swoim pracownikom poprzez zawarcie umowy z ubezpieczycielem należy przyjąć, iż występuje ona w charakterze podmiotu ubezpieczającego na cudzy rachunek. Natomiast usługi świadczone przez Gminę można uznać za stanowiące odrębną całość (określone odrębną umową), będące elementem usługi zbiorowego ubezpieczenia, oraz właściwe i niezbędne do jej świadczenia. Nie ma przy tym znaczenia fakt, że usługi te, wykonywane przez B., zostały ostatecznie powierzone Gminie. Zgodnie bowiem z art. 8 ust. 2a ustawy o VAT, w przypadku, gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.

W efekcie, wynagrodzenie za czynności, które Gmina świadczy na rzecz B. (a pośrednio samego Ubezpieczyciela) na podstawie zawartej umowy, tj. wprowadzanie określonych danych do aplikacji Rejestrator Ubezpieczeń Grupowych lub do wykazów pisemnych związanych z wykonywaniem umów ubezpieczenia, stanowi wynagrodzenie za świadczenie usług, które w całości korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług jako usługi, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy, tj. czynności świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia na cudzy rachunek.

Jednocześnie w przedmiotowej sytuacji nie znajdzie zastosowania art. 43 ust. 15 ww. ustawy, zgodnie z którym zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT nie stosuje się do

1)  czynności ściągania długów, w tym factoringu;

2)  usług doradztwa;

3)  usług w zakresie leasingu.

Podsumowując, usługa obsługi grupowego ubezpieczenia pracowników świadczona przez Gminę, na podstawie umowy zawartej z B., mająca na celu zapewnienie prawidłowego realizacji umowy Ubezpieczenia, jest zwolniona od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

W myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy:

Przez dostawę towarów o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Stosownie natomiast do art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1)  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

2)  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

3)  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Na podstawie art. 8 ust. 2a ustawy:

W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.

Pod pojęciem usługi należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy.

Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:

• w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
• świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).

Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci wynagrodzenia.

W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk sprzedającego.

Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.

Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.

Zatem za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w których:

• istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne,
• wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,
• istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi,
• odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem,
• istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.

Ponadto jak stanowi art. 8 ust. 2a ustawy:

W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.

Z powyższego przepisu wynika, że podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabytą we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi. W świetle uregulowań art. 8 ust. 2a ustawy, należy przyjąć, że nawet jeśli podmiot faktycznie nie świadczy usługi (osobiście nie wykonuje czynności), jednakże pośrednio bierze udział w jej świadczeniu to dla potrzeb podatku od towarów i usług, takie zachowanie jest traktowane na równi ze świadczeniem konkretnej usługi. Podmiot ten staje się zatem podatnikiem ze wszystkimi, wynikającymi z tego, konsekwencjami, tj. w szczególności powinien opodatkować i udokumentować tę usługę według zasad dla niej przewidzianych.

Zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza nie tylko czynnik przedmiotowy - opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług, ale także czynnik podmiotowy - czynności muszą być wykonywane przez podatnika.

Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Zgodnie z ust. 2 powołanego artykułu:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z opisu sprawy wynika, że są Państwo podatnikiem podatku od towarów i usług, zarejestrowanym jako podatnik czynny. Zawarli Państwo z Ubezpieczycielem umowę grupowego ubezpieczenia dla swoich pracowników oraz ich rodzin. Ubezpieczyciel zawarł umowę z podmiotem zależnym - spółką należącą do tej samej grupy kapitałowej - B., na podstawie której realizuje na rzecz Ubezpieczyciela czynności związane z wykonywaniem umów ubezpieczenia. Są to czynności o charakterze administracyjno-technicznym, polegające na zapewnieniu prawidłowego wprowadzenia określonych danych do aplikacji Rejestrator Ubezpieczeń Grupowych lub do wykazów pisemnych związanych z wykonywaniem umów ubezpieczenia, w szczególności poprzez zorganizowanie procesu technicznego przeniesienia postanowień umieszczonych w deklaracjach przystąpienia do umów ubezpieczenia oraz innych formularzach wypełnianych w związku z przystąpieniem i wykonaniem umów ubezpieczenia (do bazy danych). Czynności te są niezbędne do prawidłowej realizacji umów ubezpieczenia zawieranych przez Ubezpieczyciela.

W związku z zawarciem umowy grupowego ubezpieczenia pomiędzy Państwem a Ubezpieczycielem, B., na podstawie odrębnej umowy, zleciło Państwu wykonanie czynności polegających na wprowadzaniu danych (osób ubezpieczonych, ich małżonków) do aplikacji Rejestrator Ubezpieczeń Grupowych lub wykazów pisemnych związanych z wykonaniem umów ubezpieczenia grupowego. Z tytułu ww. czynności oraz gotowości do ich wykonania, Państwo otrzymują miesięczne wynagrodzenie ryczałtowe. Zgodnie z przedmiotową umową, wynagrodzenie jest wynagrodzeniem brutto.

Państwa wątpliwości dotyczą określenia, czy wykonywane przez Państwa czynności administracyjno-techniczne polegające na wprowadzaniu danych osób ubezpieczonych do systemu Ubezpieczyciela na zlecenie B., stanowią odpłatne usługi korzystające ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT.

Zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności podatkiem VAT lub zwolnienie od podatku. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

Jak wynika z art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy:

Zwalnia się od podatku usługi ubezpieczeniowe, usługi reasekuracyjne i usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, a także usługi świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia na cudzy rachunek, z wyłączeniem zbywania praw nabytych w związku z wykonywaniem umów ubezpieczenia i umów reasekuracji.

Zwolnienie zawarte w przywołanym przepisie stanowi implementację do polskiego porządku prawnego art. 135 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 s. 1 ze zm.), zgodnie z którym,

Państwa członkowskie zwalniają transakcje ubezpieczeniowe i reasekuracyjne, wraz z usługami pokrewnymi świadczonymi przez brokerów ubezpieczeniowych i agentów ubezpieczeniowych.

W myśl art. 43 ust. 15 ustawy:

Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do:

1)  czynności ściągania długów, w tym factoringu;

2)  usług doradztwa;

3)  usług w zakresie leasingu.

Należy wskazać, że ww. zwolnienia mają charakter przedmiotowy, gdzie przede wszystkim istotną przesłanką do skorzystania ze zwolnienia jest rodzaj świadczonej usługi - cechy, które ją wyróżniają. Ustawodawca szczególny nacisk położył na stronę przedmiotową, nie dokonując zawężenia omawianych zwolnień wyłącznie do określonej grupy podmiotów. Zatem podkreślić należy, że wystarczającą przesłanką pozwalającą objąć zwolnieniem daną czynność jest wykazanie jej związku ze wskazanymi w ww. przepisach czynnościami, przy czym związek ten musi być wyraźny i nie odbiegać od świadczenia usług ubezpieczeniowych, wypaczając przez to istotę przewidzianego zwolnienia.

Pojęcia używane do oznaczania zwolnień, o których mowa w art. 43 ustawy, winny być interpretowane w sposób ścisły, gdyż zwolnienia te stanowią odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą, podatek od towarów i usług pobierany jest od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Zwolnienia stanowią pojęcia autonomiczne prawa wspólnotowego, które mają na celu uniknięcie rozbieżności pomiędzy państwami członkowskimi w stosowaniu systemu VAT i które należy sytuować w ogólnym kontekście wspólnego systemu VAT.

Należy wskazać, że ustawa o podatku od towarów i usług jak również w Dyrektywa 2006/112/WE nie zawierają definicji zwolnionych transakcji ubezpieczeniowych/ reasekuracyjnych, jednak kwestia ta była przedmiotem orzecznictwa TSUE. „Czynność ubezpieczeniowa”, w ogólnie przyjętym rozumieniu, charakteryzuje się tym, że ubezpieczyciel, w zamian za wcześniejsze opłacenie składki ubezpieczeniowej, zobowiązuje się w przypadku wystąpienia ryzyka objętego umową ubezpieczenia, do spełnienia na rzecz ubezpieczonego świadczenia, określonego w momencie zawarcia umowy.

Czynność ubezpieczeniowa, w każdym wypadku związana jest z istnieniem stosunku umownego między usługodawcą, który domaga się zwolnienia (od podatku) a osobą, której ryzyko jest objęte ubezpieczeniem, czyli ubezpieczonym.

Jeśli chodzi o transakcje ubezpieczeniowe TSUE w sprawie C-8/01 orzekł, że istotą transakcji ubezpieczeniowej jest w ogólnym rozumieniu, że ubezpieczyciel zobowiązuje się, w przypadku, gdy zaistnieje ryzyko objęte ubezpieczeniem, świadczyć ubezpieczonemu usługę uzgodnioną podczas zawierania umowy w zamian za uprzednią wpłatę składki (sprawy: Card Protection Plan C-349/96, paragraf 17 i Skandia C-240/99, paragraf 37).

Trybunał wprawdzie orzekł, że wyrażenie „transakcje ubezpieczeniowe” nie obejmuje wyłącznie transakcji dokonywanych przez samych ubezpieczycieli, ale zasadniczo jest na tyle obszerne, że obejmuje zapewnienie ochrony ubezpieczeniowej przez podatnika, który sam nie jest ubezpieczycielem, ale w kontekście polisy blokowej dostarcza swoim klientom taką ochronę, korzystając z wpływów od ubezpieczyciela, który przyjmuje na siebie ryzyko objęte w ubezpieczeniu (sprawy: Card Protection Plan, paragraf 22 i Skandia, paragraf 38).

W akapicie 41 sprawy Skandia, Trybunał podtrzymał stanowisko, że zgodnie z definicją transakcji ubezpieczeniowych zawartą w akapicie 39 niniejszego wyroku, tożsamość osoby, której świadczy się usługę, jest istotna w rozumieniu definicji rodzaju usług objętych artykułem 13B(a) Szóstej Dyrektywy i że transakcja ubezpieczeniowa nieodzownie pociąga za sobą istnienie umowy między dostawcą usługi ubezpieczeniowej i osobą, która jest ubezpieczona na wypadek ryzyka, czyli ubezpieczonym.

Z kolei „czynność ubezpieczeniowa”, w ogólnie przyjętym rozumieniu charakteryzuje się tym, że ubezpieczyciel, w zamian za wcześniejsze opłacenie składki ubezpieczeniowej, zobowiązuje się w przypadku wystąpienia okoliczności objętych umową ubezpieczenia do spełnienia na rzecz ubezpieczonego świadczenia określonego w momencie zawarcia umowy.

Z okoliczności sprawy wynika, że nie świadczą Państwo na rzecz swoich pracowników i ich rodzin usług ubezpieczeniowych, gdyż usługi te świadczy na podstawie zawartej umowy Ubezpieczyciel.

Zgodnie z art. 805 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę.

Natomiast w myśl art. 808 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego,

Ubezpieczający może zawrzeć umowę ubezpieczenia na cudzy rachunek. Ubezpieczony może nie być imiennie wskazany w umowie, chyba że jest to konieczne do określenia przedmiotu ubezpieczenia.

Roszczenie o zapłatę składki przysługuje ubezpieczycielowi wyłącznie przeciwko ubezpieczającemu. Zarzut mający wpływ na odpowiedzialność ubezpieczyciela może on podnieść również przeciwko ubezpieczonemu.

W takim przypadku ubezpieczający nie jest jednocześnie ubezpieczonym. Z drugiej strony ubezpieczony jest uprawniony do żądania należnego świadczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela. Dodatkowo może żądać, by ubezpieczyciel udzielił mu informacji o postanowieniach zawartej umowy oraz ogólnych warunkach ubezpieczenia w zakresie, w jakim dotyczą jego praw i obowiązków.

Jak wynika z opisu sprawy umowę z Ubezpieczycielem zawarli Państwo na rzecz swoich pracowników i ich rodzin. Z treści ww. art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy jasno wynika, że zwolnieniem objęte są m.in. usługi ubezpieczeniowe, usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych oraz usługi świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia na cudzy rachunek.

Umowa ubezpieczenia na cudzy rachunek jest konstrukcją prawną, w której ubezpieczający zawiera z ubezpieczycielem umowę w celu ochrony interesu osoby trzeciej - ubezpieczonego, przy czym ubezpieczyciel świadczy ochronę ubezpieczeniową bezpośrednio na rzecz ww. osoby trzeciej, na której rachunek została zawarta umowa. Osoba trzecia nie musi być jednoznacznie wskazana w zawartej z ubezpieczycielem umowie ubezpieczenia.

Zatem należy uznać, że ubezpieczenie na cudzy rachunek jest specyficzną formą ubezpieczenia odmienną od jego typowych form. Odmienność ubezpieczenia na cudzy rachunek polega przede wszystkim na tym, że w ramach takiego ubezpieczenia ubezpieczający pełni szczególną rolę, gdyż zawarta umowa ubezpieczenia ma na celu ochronę nie jego interesów, a osób trzecich.

W odniesieniu do Państwa wątpliwości stwierdzić należy, że w rzeczywistości pracownik Gminy (i jego rodzina) - a nie Państwo - jest podmiotem będącym stroną umowy ubezpieczenia, to on ma (wraz z rodziną) zapewnioną ochronę ubezpieczeniową przez Ubezpieczyciela.

Zatem w niniejszych okolicznościach, nie dokonują Państwo odsprzedaży ww. usług, gdyż nie nabywają Państwo usług ubezpieczeniowych we własnym imieniu i na własny rachunek, które następnie odsprzedają w takim samym zakresie. Zawarli Państwo umowę grupowego ubezpieczenia na życie na rzecz swoich pracowników i ich rodzin. Tak więc wobec zawartej umowy ubezpieczenia na rzecz pracowników i ich rodzin, nie korzystają Państwo z ochrony ubezpieczeniowej zapewnionej przez Ubezpieczyciela. Do odbioru świadczeń ubezpieczeniowych od Ubezpieczyciela uprawniony jest wyłącznie pracownik wraz z rodziną, który na mocy zawartej przez Państwa umowy grupowego ubezpieczenia może z nich skorzystać. Zatem Państwo, pomimo zawarcia umowy ubezpieczenia z Ubezpieczycielem, nie są odbiorcą usługi oferowanej przez tego Ubezpieczyciela. Skoro zawierając umowę ubezpieczenia wskazali Państwo swoich pracowników i ich rodziny, to należy stwierdzić, że to te wskazane osoby są konsumentami usługi ubezpieczeniowej świadczonej przez Ubezpieczyciela. Skoro nie są Państwo podmiotem, który nabywa usługę ubezpieczenia, to nie mogą Państwo dokonać odsprzedaży usługi ubezpieczeniowej w tym samym, nabytym od Ubezpieczyciela, zakresie.

W konsekwencji, w rozpatrywanej sprawie nie dochodzi do nabywania usług ubezpieczeniowych we własnym imieniu i na własny rachunek, a następnie ich odsprzedaży na rzecz pracowników i ich rodzin jako konsumentów usługi ubezpieczeniowej. Zatem w przypadku zawartej przez Państwa umowy ubezpieczenia na rzecz pracowników i ich rodzin nie ma zastosowania art. 8 ust. 2a ustawy. Nie występują Państwo zatem w opisanej sytuacji w charakterze podmiotu ubezpieczającego na cudzy rachunek. W konsekwencji, nie można się z Państwem zgodzić, że wykonywane na zlecenie i na rzecz B. czynności administracyjno-techniczne polegające na wprowadzaniu danych osób ubezpieczonych do systemu Ubezpieczyciela, stanowią element świadczonej przez Państwa usługi grupowego ubezpieczenia pracowników zwolnionej od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy, gdyż nie świadczą Państwo takiej usługi.

W tym miejscu należy przeanalizować, czy w omawianym przypadku świadczą Państwo usługi pośrednictwa ubezpieczeniowego. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN, wersja internetowa: http://sjp.pwn.pl), przez pośrednictwo należy rozumieć działalność osoby trzeciej mającą na celu porozumienie się między stronami lub załatwienie jakichś spraw dotyczących obu stron. Równorzędnie, przez pośrednictwo rozumie się kojarzenie kontrahentów w transakcjach handlowych, a więc załatwianie dla zarobku różnego rodzaju transakcji handlowych między dwiema stronami, uczestniczenie w zawieraniu takich transakcji. W tym zakresie stwierdzić należy, że wykonywane przez podmiot wszelkie czynności zmierzające do zawarcia między dwiema różnymi stronami transakcji handlowych można uznać za pośrednictwo. Z kolei z doktrynalnego punktu widzenia cechą charakterystyczną pośrednictwa odróżniającą ten stosunek od innych umów jest fakt, że bezpośrednią przyczyną zawarcia bezpośrednio lub pośrednio umowy są działania pośrednika. Innymi słowy przez umowę o pośrednictwo należałoby rozumieć taki stosunek prawny istniejący pomiędzy dwiema stronami, z których jedna (pośrednik) otrzymuje zlecenie od drugiej, aby doprowadzić do wymiany gospodarczej świadczeń z osobą trzecią, przy czym znalezienie kontrahenta ma stanowić bezpośredni i decydujący rezultat starań pośrednika. Bezpośrednim celem aktywności pośrednika jest wywołanie skutku prawnego, polegającego na wprowadzeniu zleceniodawcy (podmiotu zastępowanego) w stosunek umowny z osobą trzecią.

Warto odnieść się również do wyroku z 21 czerwca 2007 r. w sprawie C-453/05 Volker Ludwig przeciwko Finanzamt Luckenwalde, w którym TSUE stwierdził, że

„(…) pośrednictwo stanowi działalność polegającą na pośredniczeniu, która może obejmować między innymi wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia takiej umowy, kontaktowanie się z drugą stroną i negocjowanie w imieniu i na rzecz klienta warunków świadczeń wzajemnych, przy czym celem takiej działalności jest uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, a sam pośrednik nie ma żadnego interesu w zakresie treści umowy. Zatem pojęcie pośrednictwa nie wymaga koniecznie, aby pośrednik działający jako subagent agenta głównego kontaktował się bezpośrednio z dwiema stronami umowy, aby negocjować wszystkie klauzule, jednakże pod warunkiem że jego działalność nie ogranicza się do zobowiązania do wykonania części czynności faktycznych związanych z umową”.

Natomiast w wyroku z 13 grudnia 2001 r. w sprawie C-235/00 Commissioners of Customs & Excise przeciwko CSC Financial Services Ltd. Trybunał orzekł, że pojęcie pośrednictwa obejmuje działalność wykonywaną przez osobę pośredniczącą, która nie jest stroną umowy dotyczącej produktu finansowego i której działalność różni się od typowych świadczeń umownych wykonywanych przez strony tych umów. W istocie pośrednictwo stanowi usługę świadczoną na rzecz strony umowy, za którą wypłaca ona wynagrodzenie jako za odrębną działalność pośrednictwa. Działalność ta może obejmować m.in. wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia takiej umowy, kontaktowanie się z drugą stroną i negocjowanie w imieniu i na rzecz klienta warunków świadczeń wzajemnych. Celem takiej działalności jest uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, a sam pośrednik nie ma żadnego interesu w zakresie treści umowy.

Z okoliczności sprawy wynika, że nie świadczą Państwo usług pośrednictwa ubezpieczeniowego. Nie wykonują Państwo chociażby czynności zmierzających do tego, aby dwie strony zawarły umowę, gdyż zawarli już Państwo umowę ubezpieczenia grupowego pracowników i ich rodzin z Ubezpieczycielem.

Zatem, z uwagi na powyższe, czynności administracyjno-techniczne wykonywane przez Państwa na rzecz B., świadczone na podstawie odrębnej umowy, nie korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy, gdyż w świetle powołanych wyżej przepisów oraz orzecznictwa TSUE, ww. czynności podejmowane przez Państwa nie spełniają przesłanek do uznania ich za usługi wymienione w tym przepisie. Czynności polegające na wprowadzaniu danych osób ubezpieczonych do systemu Ubezpieczyciela stanowią w istocie czynności o charakterze administracyjno-technicznym (co sami Państwo wskazali w opisie sprawy) a nie ubezpieczeniowym. W konsekwencji, do czynności tych nie znajduje zastosowania zwolnienie od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy i powinny być opodatkowane podatkiem od towarów i usług przy zastosowaniu właściwej dla takich usług stawki podatku.

Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.