Radca prawny, będący podatnikiem VAT, reprezentuje klientów przed sądami. W przypadku wygrania sprawy, sąd zasądza na jej rzecz od strony przeciwnej koszty zastępstwa procesowego, które zgodnie z umową z klientem stanowią jej dodatkowe wynagrodzenie. Umowa nie precyzuje, czy kwoty te są brutto czy netto. Komornik przekazuje te środki bezpośrednio…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
18 czerwca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 18 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych otrzymanego wynagrodzenia z tytułu zastępstwa procesowego. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Jako radca prawny (podatnik VAT) Wnioskodawczyni reprezentuje klientów w postępowaniu przed sądem. W wyniku pozytywnego zakończenia sprawy Sąd zasądza Wnioskodawczyni koszty od strony przegrywającej, a następnie w postępowaniu egzekucyjnym dalsze koszty zastępstwa procesowego przyznane przez komornika należne od strony przeciwnej, które zgodnie z zawartą z mocodawcą umową stanowią dodatkowe wynagrodzenie Wnioskodawczyni. W umowie nie określono, że zasądzone na rzecz Wnioskodawczyni od strony przeciwnej koszty zastępstwa procesowego będą powiększone o należny podatek VAT. W trakcie egzekucji komornik wskazał, iż będzie przekazywał ściągnięte od strony przeciwnej koszty zastępstwa procesowego zasądzone przez Sąd oraz koszty zastępstwa procesowego przyznane przez komornika od strony przeciwnej bezpośrednio na rachunek bankowy kancelarii. Klient wygrywający sprawę - zwłaszcza jeżeli jest osobą fizyczną - nie jest zainteresowany dodatkowym obciążeniem w postaci podatku VAT (którego nie może odliczyć), a który w przypadku potraktowania kwot otrzymanych bezpośrednio przez kancelarię od strony przegrywającej bądź komornika sądowego jako kwot netto musiałby zapłacić na rzecz kancelarii; z drugiej zaś strony kancelaria przy potraktowaniu tych kwot jako kwot netto byłaby zobowiązana odprowadzić na rzecz Skarbu Państwa kwotę ponad faktycznie otrzymane wynagrodzenie z tytułu kosztów zastępstwa procesowego.
Pytanie
Czy prawidłowe jest twierdzenie, iż otrzymane bezpośrednio na rachunek bankowy kancelarii od przeciwnika procesowego bądź z kancelarii komorniczej zasądzone i przyznane kwoty kosztów zastępstwa procesowego, w braku odmiennego postanowienia umowy zawartej z klientem stanowią kwotę brutto oraz należy obliczyć należny od nich podatek od swoich usług, wyliczając go metodą „w stu”?
Pani stanowisko w sprawie
Kwota kosztów zastępstwa procesowego zasądzonych od przeciwnika procesowego przez Sąd lub przyznanych przez komornika w postępowaniu egzekucyjnym, w związku z brakiem odmiennego uregulowania w postanowieniach zawartej umowy, w przypadku ich przekazania przez przeciwnika procesowego bądź komornika sądowego bezpośrednio na rachunek bankowy Kancelarii powinna być uznana za kwotę brutto co potwierdza pismo z dnia 3 września 2024 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej 0113-KDIPT1-1.4012.499.2024.2.MSU. VAT od zwrotu kosztów zastępstwa procesowego jak również interpretacje indywidualne (Interpretacja indywidualna Dyrektora IS w Łodzi z 10 marca 2016 r. sygn. IPTPP1/4512-597/15-4/MW).
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 w tym również:
1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi - co do zasady - usługę w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
Podkreślenia wymaga, że oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało - jako usługa - opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Aby dana czynność (dostawa towarów czy też usługa) podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.
W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.
A zatem pod pojęciem odpłatności świadczenia usług rozumieć należy prawo podmiotu świadczącego usługę do żądania od odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego). W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie (usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie usługą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza nie tylko czynnik przedmiotowy – opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług, ale także czynnik podmiotowy – czynności muszą być wykonywane przez podatnika.
Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Z opisu sprawy wynika, że jest Pani jako radca prawny podatnikiem podatku VAT. Reprezentuje Pani klientów w postępowaniu przed sądem. W wyniku pozytywnego zakończenia sprawy Sąd zasądza Pani koszty od strony przegrywającej, a następnie w postępowaniu egzekucyjnym dalsze koszty zastępstwa procesowego przyznane przez komornika należne od strony przeciwnej, które zgodnie z zawartą z mocodawcą umową stanowią Pani dodatkowe wynagrodzenie. W umowie nie określono, że zasądzone na Pani rzecz od strony przeciwnej koszty zastępstwa procesowego będą powiększone o należny podatek VAT. W trakcie egzekucji komornik wskazał, iż będzie przekazywał ściągnięte od strony przeciwnej koszty zastępstwa procesowego zasądzone przez Sąd oraz koszty zastępstwa procesowego przyznane przez komornika od strony przeciwnej bezpośrednio na rachunek bankowy kancelarii. Klient wygrywający sprawę - zwłaszcza jeżeli jest osobą fizyczną - nie jest zainteresowany dodatkowym obciążeniem w postaci podatku VAT, którego nie może odliczyć, a który w przypadku potraktowania kwot otrzymanych bezpośrednio przez kancelarię od strony przegrywającej bądź komornika sądowego jako kwot netto musiałby zapłacić na rzecz kancelarii; z drugiej zaś strony kancelaria przy potraktowaniu tych kwot jako kwot netto byłaby zobowiązana odprowadzić na rzecz Skarbu Państwa kwotę ponad faktycznie otrzymane wynagrodzenie z tytułu kosztów zastępstwa procesowego.
Pani wątpliwości dotyczą tego, czy otrzymane bezpośrednio na rachunek bankowy kancelarii od przeciwnika procesowego bądź z kancelarii komorniczej zasądzone i przyznane kwoty kosztów zastępstwa procesowego, w braku odmiennego postanowienia umowy zawartej z klientem stanowią kwotę brutto oraz należy obliczyć należny od nich podatek od swoich usług, wyliczając go metodą „w stu”.
Analiza przedstawionych okoliczności sprawy wskazuje, że prowadzenie spraw sądowych przez Panią w ramach zawartej z klientem umowy stanowi reprezentowanie strony przez radcę prawnego z wyboru. To stosunek umowny określa wzajemne prawa i obowiązki stron.
W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 98 § 1, 2, 3 i 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.),
Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu).
Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu prowadzącego postępowanie.
Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
Powołany przepis art. 98 statuuje dwie podstawowe zasady rozstrzygania o kosztach procesu:
a) zasadę odpowiedzialności za wynik procesu, zgodnie z którą strona przegrywająca (merytorycznie albo formalnie i niezależnie od tego, czy ponosi winę w prowadzeniu procesu), zobowiązana jest zwrócić swemu przeciwnikowi poniesione przez niego koszty procesu oraz
b) zasadę kosztów niezbędnych i celowych zobowiązującą stronę przegrywającą do zwrotu przeciwnikowi procesowemu tylko tych poniesionych faktycznie kosztów procesu, jakie były niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (uznaniowa ocena sądu w tym względzie uzależniona jest od okoliczności sprawy, a zarazem ograniczona dyspozycjami art. 98 § 2 i § 3) – (Bodio Joanna, Demendecki Tomasz, Jakubecki Andrzej, Marcewicz Olimpia, Telenga Przemysław, Wójcik Mariusz P., Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, Oficyna 2008, wyd. III, komentarz do art. 98, publikacja elektroniczna LEX).
Zgodnie z art. 224 ust. 1 i 2 ustawy z 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 499):
Radca prawny wykonujący zawód na podstawie stosunku pracy ma prawo do wynagrodzenia i innych świadczeń określonych w układzie zbiorowym pracy lub w przepisach o wynagradzaniu pracowników, obowiązujących w jednostce organizacyjnej zatrudniającej radcę prawnego. Wynagrodzenie to nie może być niższe od wynagrodzenia przewidzianego dla stanowiska pracy głównego specjalisty lub innego równorzędnego stanowiska pracy. Jeżeli prawo do dodatków uzależnione jest od wymogu kierowania zespołem pracowników, wymogu tego nie stosuje się do radcy prawnego.
Radca prawny jest uprawniony do dodatkowego wynagrodzenia w wysokości nie niższej niż 65 % kosztów zastępstwa sądowego zasądzonych na rzecz strony przez niego zastępowanej lub jej przyznanych w ugodzie, postępowaniu polubownym, arbitrażu zagranicznym lub w postępowaniu egzekucyjnym, jeżeli koszty te zostały ściągnięte od strony przeciwnej. W państwowych jednostkach sfery budżetowej wysokość i termin wypłaty wynagrodzenia określa umowa cywilnoprawna.
Stosownie do art. 225 ust. 1, 2 i 3 ustawy o radcach prawnych:
Opłaty za czynności radców prawnych wykonujących zawód w kancelariach radców prawnych lub w spółkach, o których mowa w art. 8 ust. 1, oraz zatrudnionych na podstawie umowy cywilnoprawnej ustala umowa z klientem.
Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Radców Prawnych oraz Naczelnej Rady Adwokackiej, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat za czynności radców prawnych przed organami wymiaru sprawiedliwości, stanowiących podstawę do zasądzenia przez sądy kosztów zastępstwa prawnego, mając na względzie, że ustalenie opłaty wyższej niż stawka minimalna, o której mowa w ust. 3, lecz nieprzekraczającej sześciokrotności tej stawki, może być uzasadnione rodzajem i zawiłością sprawy oraz niezbędnym nakładem pracy radcy prawnego.
Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Radców Prawnych oraz Naczelnej Rady Adwokackiej, określi, w drodze rozporządzenia, stawki minimalne za czynności radców prawnych, o których mowa w ust. 1, mając na względzie rodzaj i zawiłość sprawy oraz wymagany nakład pracy radcy prawnego.
Opłaty za czynności radców prawnych określone zostały w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.).
Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia:
Rozporządzenie określa:
1) stawki minimalne opłat za czynności radców prawnych, zwane dalej „stawkami minimalnymi”;
2) wysokość opłat za czynności radców prawnych przed organami wymiaru sprawiedliwości, zwanych dalej „opłatami”.
Wskazane powyżej uregulowania przewidują szczegółowe rozwiązania na potrzeby postępowania sądowego. Istotne w tym względzie są natomiast postanowienia umowy zawartej między stronami. Zwrócenia uwagi wymaga, iż ustanawiając zastępstwo procesowe w sprawach prowadzonych przed sądem, w zawartej umowie cywilnoprawnej określana jest szczegółowo wysokość wynagrodzenia oraz zasady jego ustalania dla pełnomocnika, w tym celu między innymi, aby uniknąć nieporozumień co do prawidłowego określenia wynagrodzenia z tego tytułu.
Zatem, stwierdzenia wymaga, iż w sytuacji braku odmiennego uregulowania w postanowieniach zawartej umowy cywilnoprawnej dotyczącej wysokości wynagrodzenia z tytułu zastępstwa procesowego, wynagrodzenie z tytułu zastępstwa procesowego winno być potraktowane jako kwota brutto, tj. zawierająca podatek od towarów i usług.
Tym samym w związku z uprawnieniem radcy prawnego do otrzymania kosztów zastępstwa procesowego, koszty te stanowią dla Pani – radcy prawnego - wynagrodzenie (element odpłatności) za usługę zastępstwa procesowego.
Podkreślenia wymaga, że nie otrzymuje Pani kwoty odpowiadającej kwocie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego bez związku z jakąkolwiek sprawą, lecz właśnie w związku z konkretną sprawą, z usługą reprezentowania klienta przed sądem w konkretnej sprawie. Zatem związek tej kwoty ze sprawą, w której reprezentowała Pani klienta jest bezpośredni i bezsporny.
Ponadto zauważenia wymaga, że jeśli inkasuje Pani tę kwotę to należy uznać, że jest ona Pani należna na podstawie umowy zawartej z klientem, bowiem zgodnie z powołanym przepisem art. 98 KPC, koszty te należne są „przeciwnikowi” czyli Pani klientowi. Jeśli zatem w takiej wysokości trafiają one do Pani to znaczy, że dzieje się to za zgodą klienta, a tym samym są elementem wynagrodzenia za świadczoną na jego rzecz usługę.
Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy:
Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
W myśl art. 29a ust. 6 ustawy:
Podstawa opodatkowania obejmuje:
1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku;
2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.
Stosownie do art. 29a ust. 7 ustawy:
Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w momencie sprzedaży;
3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby podatku.
Jak wynika z powołanego art. 29a ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej.
Z powyższego wynika więc, że podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi zapłatę z tytułu wykonania usługi i nie ma znaczenia, z jakiego źródła usługodawca otrzymuje tę zapłatę, nie ma znaczenia czy otrzymuje ją w całości jednorazowo czy np. w częściach, istotne jest to, że jest to zapłata uzyskana w związku z wykonaniem konkretnej usługi na rzecz danego klienta.
Analiza przedstawionych okoliczności sprawy w kontekście powołanych przepisów prawa prowadzi do wniosku, że zwrot kosztów zastępstwa procesowego stanowi wynagrodzenie za czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż stanowi część zapłaty za usługę zastępstwa procesowego świadczonej przez Panią na rzecz klienta. Zatem w przedmiotowej sprawie uzyskanie kosztów zastępstwa procesowego przez Panią związane jest bezpośrednio z umownym stosunkiem zlecenia z klientem. Podkreślenia wymaga, że w imieniu klienta pobiera Pani od strony przegrywającej proces, zasądzony przez sąd zwrot kosztów zastępstwa procesowego. Tym samym świadczy Pani usługi na rzecz klienta, z którym zawarła Pani umowę o zastępstwo procesowe. Kwoty kosztów zastępstwa procesowego zasądzone przez sąd stanowią dodatkowy składnik wynagrodzenia dla Pani obok wynagrodzenia określonego przez Panią i klienta w umowie o zastępstwo procesowe.
Zatem, w przedmiotowej sprawie względem klienta świadczy Pani usługi, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy. Skutkiem powyższego zasądzone tytułem kosztów zastępstwa procesowego kwoty inkasowane przez Panią stanową wynagrodzenie za usługi mieszczące się w zakresie czynności, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Ponadto wskazania wymaga, że przepisy ustawy oraz rozporządzeń wykonawczych nie przewidują zwolnienia od podatku dla tych usług.
W konsekwencji, zwrot kosztów zastępstwa procesowego stanowi wynagrodzenie za czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT i tym samym jest Pani zobowiązana do odprowadzenia podatku VAT w związku z otrzymaniem ww. kwoty, jaka została Pani przelana w związku z zasądzonymi kosztami, a które zostały Pani przekazane.
W sytuacji braku odmiennego uregulowania w postanowieniach zawartej z klientem umowy kwestii dotyczącej wysokości wynagrodzenia z tytułu zastępstwa procesowego, wynagrodzenie to powinno być potraktowane jako kwota brutto, tj. zawierająca podatek od towarów i usług, w związku z czym powinna Pani obliczyć należny od nich podatek VAT, wyliczając go metodą „w stu”.
Pani stanowisko jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi Pani ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo