Interpretacja 0114-KDIP4-3.4012.550.2025.3.JZ

Interpretacja indywidualna

– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe w części nieuznania Pani za podatnika podatku VAT w związku z planowaną sprzedażą nieruchomości oraz prawidłowe, w części dotyczącej uznania ww. sprzedaży za czynność zwolnioną od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 26 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych sprzedaży zabudowanej nieruchomości. Uzupełniła go Pani pismem z 26 października 2025 r. (wpływ 29 października 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni zwraca się z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej opodatkowania sprzedaży nieruchomości, wybudowanej na nieruchomości gruntowej Wnioskodawczyni, wykorzystywanej na potrzeby działalności gospodarczej prowadzonej w formie spółki cywilnej, wobec okoliczności przedstawionych poniżej.

Wraz z małżonkiem Wnioskodawczyni prowadziła działalność gospodarczą w formie dwuosobowej spółki cywilnej wpisanej do CEIDG (…). W trakcie trwania działalności spółki cywilnej wybudowano na gruncie, który stanowi własność odrębną Wnioskodawczyni, uzyskaną w 1997 r. w drodze dziedziczenia oraz zniesienia współwłasności, nie wniesiony do majątku wspólnego, ani do majątku spółki, niewielki budynek przemysłowy o powierzchni 280 m² przeznaczony na cele działalności spółki. Budowa budynku rozpoczęta została w 2004 r. a ukończona rok później tzn. w 2005 r. W tym też 2005 r. w pełni rozpoczęto korzystanie z nowo wybudowanego budynku w prowadzonej działalności, mimo, że nie został on formalnie zgłoszony do odpowiedniego organu w celu uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Formalności tej dopełniono dopiero w styczniu 2025 r.

Budynek ten nie został również formalnie wniesiony jako wkład do majątku spółki cywilnej ani nie został ujęty w ewidencji środków trwałych spółki, mimo, że koszty jego budowy były pokrywane ze środków pochodzących z przychodów działalności spółki.

Budynek od momentu wybudowania był użytkowany wyłącznie na potrzeby działalności spółki cywilnej prowadzonej przez Wnioskodawczynię i jej małżonka. Spółka cywilna w chwili obecnej pozostaje w stanie zawieszenia, a z uwagi na stan zdrowia planuje zakończenie jej działalności w najbliższym czasie, a przedmiotowa nieruchomość wraz z gruntem, na którym została posadowiona, zostanie przeznaczona do sprzedaży.

Dotychczas nieruchomość nie była przedmiotem sprzedaży ani innych transakcji skutkujących powstaniem obowiązku podatkowego w VAT lub PIT.

Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego

Przed sprzedażą, która dopiero ma nastąpić Wnioskodawczyni nie będzie rozliczać poniesionych nakładów, ponieważ nakłady ponoszone były przez osoby pozostające w związku małżeńskim i w związanej z tym wspólnocie majątkowej. Małżonkowie pozostający wspólnikami spółki cywilnej zdecydowali, że cześć swoich dochodów uzyskiwanych z działalności spółki będą przeznaczać nie na konsumpcję, lecz na prowadzenie budowy budynku, który będzie służył do prowadzenia działalności. Gdyby przyjąć sytuację dokonania rozliczenia nakładów nastąpiłaby ona z majątku wspólnego będących wspólnikami małżonków na rzecz wspólnika B.A., a następnie wróciłyby one za sprawą wspólnoty majątkowej do majątku wspólnego małżonków A.

Spółce cywilnej przysługiwało prawo do odliczania podatku naliczonego z wydatków ponoszonych na zakup materiałów przeznaczonych na budowę budynku, ponieważ budynek ten miał służyć wyłącznie do prowadzenia w nim działalności opodatkowanej, a zgodnie z zasadą podatek VAT zawarty w zakupach służących do sprzedaży opodatkowanej uprawnia podatnika (w tym wypadku spółkę) do dokonywania odliczenia całości podatku VAT zawartego w fakturze zakupu.

Na pytanie kto jest właścicielem budynku o którym mowa we wniosku, Podatniczka wyraża pogląd, że właścicielką jest wyłącznie ona.

Zgodnie z regulacją zawartą w Kodeksie cywilnym budynek wybudowany na cudzym gruncie z mocy prawa staje się własnością właściciela tego gruntu, zgodnie z zasadą która mówi, że to, co jest trwale związane z gruntem, należy do właściciela gruntu. Oznacza to, że niezależnie od tego, kto poniósł koszty budowy i jaka jest wartość nakładów, budynek jest częścią składową nieruchomości gruntowej i należy do właściciela terenu.

Grunt, na którym został wzniesiony budynek należał w chwili rozpoczęcia budowy i należy nadal do majątku odrębnego Podatniczki.

Podatniczka nie wnosiła własności gruntu ani do wspólnego majątku małżonków, ani jako wkładu do spółki, a więc zbudowany na tym gruncie budynek stał się wyłączną własnością Podatniczki.

Jak wskazano powyżej własność gruntu i budynku będzie własnością Podatniczki, która w tej skomplikowanej prawnie i podatkowo sprawie zwróciła się o wydanie interpretacji.

Na pytanie na jakich zasadach spółka cywilna korzystała z nieruchomości Wnioskodawczyni wskazała, że jak zazwyczaj dzieje się to w stosunkach rodzinnych i małżeńskich, małżonek korzysta z rzeczy należących do drugiego małżonka bez specjalnych umów czy porozumień traktując to jako rzecz oczywistą przy braku sprzeciwu ze strony małżonka będącego właścicielem rzeczy.

Nie ponoszono wydatków na ulepszenie budynku, który przez cały czas był wykorzystywany w prowadzonej działalności opodatkowanej. Wydatki na budowę ponoszone były w latach 2005 r. do 2013 r. Od 2014 r. do chwili zawieszenia działalności spółki, budynek był wykorzystywany wyłącznie w prowadzonej działalności do wykonywania czynności opodatkowanej.

Pytania

1.  Czy w sytuacji Wnioskodawczyni, sprzedając budynek przemysłowy jako osoba fizyczna i właścicielka gruntu (bez formalnego wniesienia budynku do majątku spółki cywilnej, bez ujęcia w ewidencji środków trwałych), Wnioskodawczyni będzie działała jako podatnik VAT i będzie zobowiązana do rozliczenia podatku VAT z tytułu tej sprzedaży?

Wnioskodawczyni nadmienia, że jako osoba fizyczna nie jest podatnikiem, podatnikiem jest spółka cywilna, która w świetle przepisów Kodeksu cywilnego nie jest właścicielem nieruchomości.

2.  Jeśli tak, to czy sprzedaż nieruchomości może korzystać ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, uwzględniając, że od pierwszego zasiedlenia (rozpoczęcia użytkowania budynku w 2005 r.) minęły co najmniej 2 lata, a nieruchomość była wykorzystywana wyłączenie na potrzeby działalności spółki cywilnej?

Pani stanowisko w sprawie

Na gruncie podatku VAT, w okolicznościach opisanych powyżej, status osoby fizycznej sprzedającej nieruchomość wykorzystywaną w działalności gospodarczej spółki cywilnej, lecz nieujętą formalnie w majątku tej spółki, wiązałby się z obowiązkiem rejestracji jako podatnik VAT z tytułu tej sprzedaży, ponieważ zgodnie z ustawą o VAT, charakter działalności gospodarczej oraz trwałość i organizacja działań są istotne do uznania czynności za działalność gospodarczą, jednakże w przypadku Wnioskodawczyni sprzedaż planowana jest jednorazowo, po zawieszeniu działalności spółki.

Wnioskodawczyni stoi więc na stanowisku, że w związku z okolicznością, że będzie to czynność wykonana jednorazowo, nie mająca charakteru czynności o charakterze ciągłym, pozostanie poza zakresem obowiązków podatkowych VAT, jako osoba prywatna dokonująca pojedynczej czynności.

Niemniej jednak, gdyby stanowisko to było błędne i Wnioskodawczyni musiałaby z tytułu sprzedaży tej nieruchomości działać jak podatnik VAT, mogłaby skorzystać ze zwolnienia zawartego w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, ponieważ od dnia pierwszego zasiedlenia (oddania budynku do użytkowania) upłynęły ponad 2 lata, co umożliwia zastosowanie zwolnienia z VAT przy sprzedaży nieruchomości.

Ze względu na złożoność prawną sytuacji, zróżnicowany charakter własności i wykorzystania nieruchomości oraz możliwość potencjalnych ryzyk podatkowych, Wnioskodawczyni zwraca się o interpretację organu podatkowego, który wyjaśni obowiązki podatkowe Wnioskodawczyni oraz pomoże w prawidłowym rozliczeniu sprzedaży.

Wnioskodawczyni pragnie uniknąć ewentualnych niejasności, oraz sankcji wynikających z błędnej oceny statusu podatkowego sprzedaży.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem", podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 2 pkt 22 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości gruntowych (działki, budynku, itp.), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem, czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

W myśl art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.):

„Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.

„Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Jednakże każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy jest uznany za podatnika podatku od towarów i usług. W kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest, czy zbywca w celu dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych.

„Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.

Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

W opisie sprawy wskazała Pani, że wraz z małżonkiem prowadziła Pani działalność gospodarczą w formie dwuosobowej spółki cywilnej wpisanej do CEIDG (…). W trakcie trwania działalności spółki cywilnej wybudowano na gruncie, który stanowi Pani odrębną własność, uzyskaną w 1997 r. w drodze dziedziczenia oraz zniesienia współwłasności, nie wniesiony do majątku wspólnego, ani do majątku spółki, niewielki budynek przemysłowy o powierzchni 280 m² przeznaczony na cele działalności spółki.

Jak wskazała Pani w uzupełnieniu, wraz z małżonkiem, będąc wspólnikami spółki cywilnej, zdecydowali Państwo, że część swoich dochodów uzyskiwanych z działalności spółki przeznaczą Państwo nie na konsumpcję, lecz na prowadzenie budowy budynku, który będzie służył do prowadzenia działalności.

Budowa budynku rozpoczęta została w 2004 r. a ukończona rok później tzn. w 2005 r. W tym też 2005 r. w pełni rozpoczęto korzystanie z nowo wybudowanego budynku w prowadzonej działalności, mimo, że nie został on formalnie zgłoszony do odpowiedniego organu w celu uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Formalności tej dopełniono dopiero w styczniu 2025 r.

Budynek od momentu wybudowania był użytkowany wyłącznie na potrzeby działalności spółki cywilnej prowadzonej przez Panią i Pani małżonka.

Wskazała Pani, że wyłącznie Pani jest właścicielką budynku.

Pani wątpliwości dotyczą określenia, czy dokonując transakcji sprzedaży budynku przemysłowego, będzie Pani działała w charakterze podatnika podatku VAT.

Mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że z tytułu planowanej transakcji sprzedaży, będzie Pani podatnikiem podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy wykonującym działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Jak wynika z treści wniosku, budynek od momentu wybudowania był użytkowany wyłącznie na potrzeby działalności spółki cywilnej prowadzonej przez Panią i Pani małżonka. Nieruchomość nie była więc wykorzystywana przez cały okres posiadania na zaspokojenie Pani potrzeb osobistych, tylko służyła działalności Spółki cywilnej, której była Pani wspólnikiem.

W konsekwencji, dostawa nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.

Zatem, Pani stanowisko w zakresie pytania 1 jest nieprawidłowe.

Pani wątpliwości dotyczą również ustalenia, w przypadku uznania stanowiska dotyczącego pytania nr 1 za nieprawidłowe, czy planowana sprzedaż będzie podlegać zwolnieniu na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy nieruchomości zabudowanych zostały określone w art. 43 ust. 1 pkt 10, pkt 10a i pkt 2 ustawy.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy:

Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:

a)  dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,

b)  pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Z powołanego uregulowania wynika, że dostawa budynków, budowli lub ich części jest generalnie zwolniona od podatku od towarów i usług. Wyjątek stanowi dostawa dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz jeżeli pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata. Zatem dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego momentu.

Stosownie do art. 2 pkt 14 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o pierwszym zasiedleniu - rozumie się przez to oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:

a)  wybudowaniu lub

b)  ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

Zatem, w przypadku, gdy po wybudowaniu budynek, budowla lub jego część jest wykorzystywana, w tym używana na potrzeby własnej działalności, okoliczność ta powoduje, że ma już miejsce pierwsze zasiedlenie tego obiektu.

Jak wynika z powołanych uregulowań, zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy stosuje się w odniesieniu do dostawy całości lub części budynków, budowli, jeżeli w stosunku do nich doszło do pierwszego zasiedlenia, przy czym okres pomiędzy pierwszym zasiedleniem, a dostawą nie jest krótszy niż 2 lata. Wykluczenie z tego zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia do chwili sprzedaży nie minęły co najmniej 2 lata.

Jednocześnie wspomnieć należy, że w myśl art. 43 ust. 10 ustawy:

Podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku, o którym stanowi art. 43 ust. 1 pkt 10 i wybrać opodatkowanie dostawy budynków, budowli lub ich części, pod warunkiem że dokonujący dostawy i nabywca budynku, budowli lub ich części:

1) są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni;

2) złożą:

a) przed dniem dokonania dostawy tych obiektów właściwemu dla ich nabywcy naczelnikowi urzędu skarbowego lub

b) w akcie notarialnym, do zawarcia którego dochodzi w związku z dostawą tych obiektów

- zgodne oświadczenie, że wybierają opodatkowanie dostawy budynku, budowli lub ich części.

Zgodnie z art. 43 ust. 11 ustawy:

Oświadczenie, o którym mowa w art. 43 ust. 10 pkt 2 musi również zawierać:

1) imiona i nazwiska lub nazwę, adresy oraz numery identyfikacji podatkowej dokonującego dostawy oraz nabywcy;

2) planowaną datę zawarcia umowy dostawy budynku, budowli lub ich części - w przypadku, o którym mowa w ust. 10 pkt 2 lit. a;

3) adres budynku, budowli lub ich części.

Tak więc ustawodawca daje podatnikom, dokonującym dostawy budynków, budowli lub ich części spełniających przesłanki do korzystania ze zwolnienia od podatku wskazanego w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy po spełnieniu określonych warunków - możliwość rezygnacji ze zwolnienia i opodatkowania transakcji na zasadach ogólnych. Przy czym podkreślić należy, że niniejsze prawo zostało zawężone tylko do rezygnacji ze zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

Ponadto, w przypadku nieruchomości niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca umożliwia podatnikom – po spełnieniu określonych warunków – skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.

Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy:

Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że:

a)  w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,

b)  dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.

Prawo do zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, przysługuje wówczas, gdy w stosunku do obiektów, będących przedmiotem sprzedaży, nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego oraz dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ulepszenie tych obiektów, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.

Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że jeżeli dostawa budynków, budowli lub ich części będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy stanie się bezzasadne.

W tym miejscu należy nadmienić, że dla dostawy nieruchomości, które nie spełniają przesłanek do objęcia ich zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 lub 10a ustawy ustawodawca przewidział możliwość zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:

Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich towarów - zarówno nieruchomości, jak i ruchomości - przy nabyciu (imporcie lub wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.

Z powołanego przepisu wynika, że dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.:

·      towary muszą służyć wyłącznie działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,

·      brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów.

Niespełnienie choćby jednego ze wskazanych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Analiza przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, regulujących wyżej wskazane prawo do zwolnienia od podatku dostaw budynków, budowli lub ich części, prowadzi do wniosku, że w odniesieniu do tych towarów może wystąpić jedna z ww. podstaw do zastosowania zwolnienia od tego podatku. Istotne jest wobec tego każdorazowe kompleksowe zbadanie okoliczności towarzyszących dostawie danego obiektu. Zauważenia wymaga, że stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy i nie podlega ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość wychodzenia poza wykładnię literalną jest niedopuszczalna. W efekcie, podatnik uprawniony jest do zastosowania ww. preferencji, gdy charakter dokonywanych przez niego czynności, w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu statuującego jego prawo do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym posadowione zostały budynki lub budowle bądź ich części, rozstrzyga przepis art. 29a ust. 8 ustawy, zgodnie z którym:

W przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu.

W świetle tego przepisu, przy sprzedaży budynków lub budowli bądź ich części, dokonywanej wraz z dostawą gruntu, na którym są one posadowione, grunt dzieli byt prawny budynków, budowli lub ich części w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Oznacza to, że do dostawy gruntu stosuje się analogiczną stawkę podatku, jak przy dostawie budynków, budowli lub ich części trwale z gruntem związanych. Jeżeli dostawa budynków albo budowli lub ich części podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, opodatkowana jest również dostawa gruntu, na którym obiekt jest posadowiony.

W celu ustalenia, czy w analizowanej sprawie dla sprzedaży opisanego budynku przemysłowego zastosowanie znajdzie zwolnienie od podatku od towarów i usług należy w pierwszej kolejności rozstrzygnąć, czy i kiedy w odniesieniu do nieruchomości miało miejsce pierwsze zasiedlenie.

Wskazała Pani, że budowa budynku przemysłowego rozpoczęła się w 2004 r. a zakończyła w 2005 r. W 2005 r. w pełni rozpoczęto korzystanie z nowo wybudowanego budynku w prowadzonej działalności, mimo, że nie został on formalnie zgłoszony do odpowiedniego organu w celu uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Nie ponoszono wydatków na ulepszenie budynku. Wydatki na budowę ponoszone były w latach 2005-2013. Od 2014 r. do chwili zawieszenia działalności spółki, budynek był wykorzystywany wyłącznie w prowadzonej działalności do wykonywania czynności opodatkowanej.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że dostawa opisanej nieruchomości nie jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia ani przed nim. Ponadto pomiędzy pierwszym zasiedleniem budynku a momentem jego sprzedaży upłynie okres dłuższy niż 2 lata. Zatem, dla transakcji sprzedaży budynku przemysłowego, zostaną spełnione warunki do zastosowania zwolnienia od podatku VAT, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

Jak już wskazano, co do zasady, grunt będący przedmiotem sprzedaży podlega opodatkowaniu według takiej stawki podatku od towarów i usług, jaką opodatkowane są budynki, budowle na nim posadowione. Oznacza to, że w sytuacji, gdy budynki, budowle lub ich części korzystają ze zwolnienia od podatku VAT, również sprzedaż gruntu korzysta ze zwolnienia od podatku.

W konsekwencji dostawa gruntu, na którym posadowiony jest budynek przemysłowy przy uwzględnieniu treści art. 29a ust. 8 ustawy, również będzie objęta zwolnieniem od podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

Z uwagi na fakt, że dostawa ww. nieruchomości będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, to analiza zwolnienia tej dostawy wynikająca z przepisów art. 43 ust. 1 pkt 10a i art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy jest bezzasadna.

Pani stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

Nadmienić należy, że na podstawie art. 43 ust. 10 ustawy ustawodawca daje podatnikom dokonującym dostawy budynków, budowli lub ich części spełniających przesłanki do korzystania ze zwolnienia od podatku wskazanego w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy po spełnieniu określonych warunków - możliwość rezygnacji ze zwolnienia i opodatkowania transakcji na zasadach ogólnych. Zatem, przy spełnieniu warunków wynikających z art. 43 ust. 10 i ust. 11 ustawy strony transakcji mają możliwość rezygnacji z niniejszego zwolnienia od podatku i wyboru opodatkowania planowanej dostawy. Tym samym, w sytuacji gdy Strony transakcji podejmą decyzję o rezygnacji ze zwolnienia od podatku, spełniając warunki z art. 43 ust. 10 i ust. 11 ustawy, to dostawa ww. budynku znajdującego się na opisanej działce, wraz z gruntem, będzie podlegać opodatkowaniu według właściwej stawki podatku VAT.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji stanu prawnego.

Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego, ponosi Pani ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Mając na uwadze, że wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego został złożony przez Panią jako osobę fizyczną, zaznaczam, że interpretacja nie wywiera skutku prawnego dla Spółki cywilnej, której jest Pani wspólnikiem oraz dla Pani męża.

Niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie podatku od towarów i usług, w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.