Interpretacja 0114-KDIP4-3.4012.578.2020.13.S.IG

Interpretacja indywidualna po wyroku sądu
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

1.    ponownie rozpatruję sprawę Państwa wniosku z 13 października 2020 r. o wydanie interpretacji indywidualnej – uwzględniam przy tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 lutego 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 1523/21 (data wpływu prawomocnego orzeczenia – 22 grudnia 2025 r.) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 października 2025 r. sygn. akt I FSK 758/22 (data wpływu orzeczenia – 27 listopada 2025 r.) i

2.    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 października 2020 r. wpłynął Państwa wniosek z 13 października 2020 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie sposobu ujmowania na fakturze poszczególnych elementów kosztowych realizowanego zamówienia. Uzupełnili go Państwo pismami: z 21 stycznia 2021 r. (wpływ 28 stycznia 2021 r.), z 26 stycznia 2021 r. (wpływ 26 stycznia 2021 r.) oraz z 4 marca 2026 r. (wpływ 11 marca 2026 r.) - w odpowiedzi na wezwania. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

A. sp. z o. o., (…) (dalej jako: „Wnioskodawca” lub „Spółka”), nr NIP (…), zarejestrowany czynny podatnik VAT, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej świadczy usługi serwisowania, konserwacji, przeglądów technicznych oraz naprawy sprzętu medycznego w rozumieniu ustawy o wyrobach medycznych, wymienionych w poz. 13 Załącznika nr 3 do Ustawy o podatku od towarów, na podstawie umów ze szpitalami oraz innymi placówkami medycznymi na terenie całego kraju, ewentualnie na podstawie otrzymanych od szpitali zamówień, na które odpowiada Spółka przedstawiając ofertę świadczenia usług.

W celu wykonania usługi naprawy czy konserwacji wyrobów medycznych, znajdujących się w danym szpitalu, Spółka ponosi różne koszty, np. koszt zakupu części zamiennych, które będą wymienione w urządzeniach znajdujących się w szpitalu, koszt dojazdu serwisantów, koszt wykonywanych przez nich czynności (przeważnie na podstawie tzw. roboczogodzin), a w przypadku konieczności dalszych i dłuższych wyjazdów, także koszty noclegów.

Na wystawianych fakturach Spółka zamierza odrębnie wykazywać każdy z ww. kosztów, czyli np. faktura zawiera 3 pozycje, tj. koszt dojazdu serwisantów, koszt części zamiennych, koszt pracy (np. ilość roboczogodzin). Niekiedy bowiem szpital, przed złożeniem zamówienia w Spółce na usługę serwisową, związaną z przeglądem i ewentualną naprawą wyrobów medycznych, znajdujących się w tym szpitalu, oczekuje wskazania takiego szczegółowego kosztorysu i poszczególnych elementów, które złożą się na ostateczną cenę usługi, innym razem Spółka przedstawia taki kosztorys mimo braku oczekiwania ze strony szpitala, a innym razem oferta Spółki nie zawiera kosztorysu lecz jedynie wskazuje cenę ostateczną.

W uzupełnieniu wniosku wskazano, że celem wystąpienia o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest uzyskanie potwierdzenia czy Spółka prawidłowo kwalifikuje swoją usługę jako usługę naprawy / konserwacji wyrobów medycznych, a w konsekwencji, czy Spółka prawidłowo stosuje stawkę 8% do świadczonych przez Spółkę usług naprawy / konserwacji wyrobów medycznych, etc., lecz celem Spółki jest uzyskanie potwierdzenia, że ilekroć przedmiotem zamówienia Szpitala jest wykonanie usługi naprawy / konserwacji wyrobu medycznego, która podlega opodatkowaniu VAT 8% - zgodnie z poz. 13 załącznika do ustawy o VAT - tylekroć całe wynagrodzenie należne Spółce od szpitala będzie opodatkowane 8% stawką VAT i że o tym nie przesądza opis na fakturze.

Innymi słowy, Spółka wnosi o potwierdzenie, że przyjmując jako stan faktyczny, że Spółka świadczy usługę naprawy / konserwacji wyrobu medycznego, opodatkowaną 8% VAT, to nawet jeśli faktura dokumentująca świadczone przez Spółkę usługi naprawy i konserwacji wyrobów medycznych wystawiona Szpitalowi nie będzie zawierała jednej pozycji np. „usługa naprawy wyrobu medycznego” czy „usługa konserwacji wyrobu medycznego”, lecz kilka pozycji odrębnie wskazujących koszty, które złożyły się na ostateczną kwotę należną Spółce od Szpitala za świadczenie ww. usług konserwacji / naprawy wyrobów medycznych, jak np. koszty dojazdu pracowników, koszty zużytych / wymienionych części, koszty robocizny, etc., to powyższe „wskazanie kosztów jednostkowych” na fakturze nie powinno decydować o tym, że jakakolwiek część wynagrodzenia należnego Spółce za świadczenie usługi naprawy / konserwacji wyrobu medycznego będzie opodatkowana 8% VAT.

Zatem Spółka nie wnosi o potwierdzenie, że usługi, które wykonuje, są usługami naprawy / konserwacji wyrobu medycznego - czyli Spółka nie wnosi o kwalifikację usługi świadczonej szpitalom jako usługi naprawy czy konserwacji wyrobu medycznego (gdyż w takim przypadku Spółka wystąpiłaby o wydanie WIS, a nie interpretacji podatkowej), lecz Spółka wnosi o potwierdzenie, że stawka podatku VAT do usług naprawy / konserwacji wyrobów medycznych świadczonych przez Spółkę na rzecz Szpitali, które są opodatkowane stawką preferencyjną 8% zgodnie z poz. 13 załącznika nr 3 do ustawy o VAT, nie jest uzależniona od tego, czy Spółka na fakturze VAT wskaże w jednej pozycji usługę konserwacji / naprawy wyroby medycznego (bez wyodrębniania na fakturze poszczególnych elementów składających się na wykonanie tej usługi, jak np. koszty dojazdu, koszty wymienionych w ramach konserwacji części, etc.), czy nie.

Spółka wnosi o potwierdzenie, że skoro wykona taką samą usługę (czyli np. usługę naprawy) takiego samego wyrobu medycznego, opodatkowaną 8% VAT (zgodnie z ww. załącznikiem), na rzecz dwóch różnych szpitali, to w obydwu przypadkach stawka VAT wyniesie 8%, nawet gdy na fakturze wystawionej jednemu z tych szpitali wyszczególni wszystkie koszty składające się na taką usługę, jak np. koszty dojazdu, koszty robocizny, koszty zakupu wymienionych części, etc.), a na fakturze wystawionej drugiemu szpitalowi nie wyszczególni elementów składowych ceny usługi naprawy tego urządzenia, lecz wskaże jedną kwotę.

Przyjęcie przeciwnego stanowiska byłoby nieprawidłowe, gdyż oznaczałoby to, że pomimo świadczenia przez Spółkę takiej samej usługi na rzecz kilku kontrahentów, tj. Szpitali, stawka VAT może być inna tylko i wyłącznie dlatego, iż Spółka w inny sposób wykazała taką usługę na fakturze, tj. stawka 8% jeśli Spółka wykaże taką usługę w jednej pozycji jako „usługa naprawy wyrobu medycznego” czy „usługa konserwacji wyrobu medycznego”, oraz inne stawki dla poszczególnych rodzajów kosztów tej usługi, (np. stawka podstawowa na koszty dojazdu pracowników Spółki wkalkulowane w cenę usługi naprawy / konserwacji wyrobów medycznych) - mimo, że w obydwu przypadkach Spółka poniesie takie same koszty dojazdu, takie same koszty robocizny i takie same koszty części, tyle że w fakturze wystawionej jednemu szpitalowi Spółka wykaże każdy rodzaj tych kosztów, a w fakturze wystawionej drugiemu szpitalowi Spółka nie wykaże kosztów jednostkowych, lecz jedną kwotę łączną.

Uwagi ogólne wskazane w uzupełnieniu wniosku z 4 marca 2026 r. (wpływ 11 marca 2026 r.).

Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności świadczy na rzecz podmiotów leczniczych usługi naprawy lub konserwacji wyrobów medycznych. Gospodarczym celem i przedmiotem zamówienia Szpitala jest uzyskanie sprawnego i bezpiecznego urządzenia (gotowego rezultatu), a nie odrębne nabycie poszczególnych komponentów, czasu czy transportu.

W celu realizacji tak zdefiniowanego zadania, pracownicy Spółki wykonują odpowiednią pracę fizyczną/serwisową, dojeżdżają do placówki medycznej oraz zużywają (montują) odpowiednie części zamienne. Spółka ponosi obiektywne koszty tych działań (dojazd, czas pracy, wartość zużytych części).

Wynagrodzenie należne Spółce za realizację tego przedmiotu zamówienia podlega na gruncie ustawy o VAT opodatkowaniu jedną, właściwą dla niego stawką - co jest punktem wyjścia i obiektywnym elementem stanu faktycznego, a nie przedmiotem oceny Organu dla celów klasyfikacyjnych WIS.

Dokumentując sprzedaż na rzecz Szpitala, Spółka wystawia fakturę, na której - m.in. ze względów analitycznych oraz w celu sprostania wymogom transparentności budżetowej jednostek sektora finansów publicznych - wykazuje elementy kosztowe zrealizowanego zamówienia w odrębnych pozycjach (osobna rubryka za dojazd, osobna za części, osobna za robociznę).

Pytanie (przeformułowane w uzupełnieniu wniosku z 4 marca 2026 r.)

Czy gdy Spółka realizuje na rzecz Szpitala zamówienie opisane w stanie faktycznym, sam fakt wykazania przez Spółkę na fakturze poszczególnych elementów kosztowych tego zrealizowanego zamówienia w odrębnych pozycjach (tj. osobna pozycja za zużyte części, osobna za dojazd, osobna za roboczogodziny) rodzi na gruncie przepisów o VAT prawny obowiązek przyporządkowania do tych wyodrębnionych pozycji różnych stawek podatku VAT (właściwych dla tych elementów, gdyby stanowiły one samodzielny przedmiot obrotu), czy też Spółka ma obowiązek opodatkować wszystkie wymienione w odrębnych pozycjach faktury koszty jedną stawką VAT właściwą dla zrealizowanego przedmiotu zamówienia?

Stanowisko Wnioskodawcy (przedstawione w uzupełnieniu wniosku z 4 marca 2026 r.)

Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanej wyżej sytuacji, sam fakt wykazania na fakturze poszczególnych elementów kosztowych w odrębnych pozycjach nie rodzi obowiązku przyporządkowywania do nich różnych stawek podatku VAT. Spółka ma prawo i bezwzględny obowiązek opodatkować wszystkie wykazane w odrębnych pozycjach faktury koszty jedną, wspólną stawką VAT, właściwą dla obiektywnego przedmiotu zrealizowanego zamówienia.

Techniczny układ wierszy na dokumencie faktury nie posiada mocy prawotwórczej i nie dekomponuje jednego, ekonomicznego przedmiotu zamówienia na odrębne zdarzenia podatkowe. Prawidłowość tego stanowiska opiera się na poniższych, ugruntowanych filarach prawa podatkowego.

I. Nierozdzielność gospodarcza świadczenia (kanon orzecznictwa TSUE)

Stanowisko Spółki znajduje fundamentalne oparcie w koncepcji świadczeń złożonych, wypracowanej przez orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (m.in. w wyroku z 25 lutego 1999 r., sprawa C-349/96 Card Protection Plan Ltd). Trybunał orzekł, że świadczenie, które z ekonomicznego punktu widzenia składa się z jednolitej usługi, nie powinno być sztucznie dzielone, aby nie zaburzać funkcjonalności systemu VAT. Szpital zlecający naprawę nie nabywa od Spółki „usługi transportu osób” ani nie kupuje „części metalowych”, by magazynować je na półce. Nabywa gotowy rezultat (usługę naprawy/konserwacji). Dojazd serwisu i zużyte części nie są dla nabywcy celem samym w sobie, lecz wyłącznie środkiem do zrealizowania świadczenia głównego. Skoro czynności te są nierozerwalne gospodarczo, to - bez względu na ich układ w systemie fakturowym - tworzą jedną transakcję opodatkowaną na jednolitych zasadach.

Tożsame wnioski wynikają z wyroku TSUE z 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 (Levob Verzekeringen BV, OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financiën), w którym Trybunał stwierdził, że z jednym świadczeniem mamy do czynienia wówczas, gdy co najmniej dwa elementy dokonane przez podatnika są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby sztuczny charakter. Trybunał podkreślił zarazem, że kwalifikacja transakcji jako jednolitej nie jest uzależniona od sposobu jej udokumentowania, lecz od jej obiektywnej treści ekonomicznej. Oznacza to, że faktura opisująca tę samą transakcję może obejmować jedną albo kilka pozycji - bez wpływu na podatkowy charakter świadczenia. W wyroku C-349/96 (Card Protection Plan) Trybunał zaakcentował nadto, że przy ustalaniu jednolitości świadczenia decydujące jest postrzeganie przez przeciętnego konsumenta (nabywcę): z perspektywy Szpitala przedmiotem zamówienia jest sprawne urządzenie medyczne, nie zaś zbiór odrębnych usług cząstkowych. Taki stan faktyczny wyczerpuje definicję świadczenia złożonego niezależnie od treści pozycji na fakturze.

Z orzecznictwa TSUE wyłania się zatem dwuetapowy test identyfikacji świadczenia złożonego. W pierwszej kolejności należy ustalić, czy poszczególne elementy stanowią ze sobą nierozerwalną całość z perspektywy przeciętnego nabywcy (kryterium gospodarcze). Następnie należy zbadać, czy z obiektywnego punktu widzenia jedno ze świadczeń jest wyłącznie środkiem do należytego wykonania świadczenia głównego i bez niego nie mogłoby w ogóle zaistnieć (kryterium funkcjonalne). Zastosowanie tego testu do sprawy Wnioskodawcy prowadzi do oczywistego wniosku: Szpital zamówił naprawę urządzenia medycznego, a nie transport do szpitala oraz zakup uszczelki. Dojazd i części zamienne spełniają jednocześnie oba kryteria: są nierozerwalnie związane ze świadczeniem głównym i stanowią wyłącznie środek do jego wykonania. Świadczenie jest jednolite, niezależnie od sposobu jego zafakturowania.

Do podobnych wniosków doszedł także Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z 3 października 2024 r., sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.631.2024.2.AG, który posiłkując się orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej uznał, że klient zamawiając danie gastronomiczne na wynos lub z dowozem jest zainteresowany nabyciem tego dania, a opakowania czy koszt dowozu są jedynie elementami pomocniczymi i nie stanowią celu samego w sobie i tym samym usługa gastronomiczna wraz z opakowaniem albo opakowaniem i dowozem stanowi usługę kompleksową: „Wobec powyższego, świadczona przez Państwa usługa gastronomiczna (sprzedaż dania gastronomicznego), wraz z opakowaniem, albo opakowaniem i dowozem stanowi usługę kompleksową, co sprawia że przedmiotem opodatkowania będzie jedna czynność - dostawa dania gastronomicznego, której podstawą opodatkowania będzie wartość świadczenia głównego (sprzedaż konkretnego dania) oraz świadczeń pomocniczych (kosztów opakowania, albo kosztów opakowania i dowozu)”.

II. Faktura jako dokument wtórny względem zdarzenia (zasada neutralności)

Zgodnie z ugruntowaną wiedzą prawną, faktura (art. 106e ustawy o VAT) ma charakter wyłącznie dowodowy i techniczny względem rzeczywistego zdarzenia gospodarczego. Dokument ten nie może kreować materialnoprawnych skutków transakcji wbrew jej faktycznemu przebiegowi.

Stwierdzenie to ma pełne oparcie w literalnym brzmieniu przepisów ustawy o VAT. Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.; dalej: „ustawa o VAT”) podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej. Art. 29a ust. 6 pkt 2 ustawy o VAT precyzuje, że podstawa opodatkowania obejmuje koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy. Przepisy te jednoznacznie przesądzają, że całość wynagrodzenia należnego Spółce za naprawę wyrobu medycznego - niezależnie od sposobu jego prezentacji na fakturze - stanowi jedną podstawę opodatkowania, do której stosuje się jednolite zasady opodatkowania właściwe dla świadczenia głównego. Liczba pozycji na fakturze nie jest zmienną, która mogłaby wpłynąć na zakres ani na sposób obliczenia podstawy opodatkowania.

Identyczna regulacja obowiązuje na poziomie unijnym. Art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej stanowi, że podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług. Art. 78 lit. b Dyrektywy wprost wymienia koszty dodatkowe jako składowe podstawy opodatkowania. Prawodawca unijny nie uzależnia zatem sposobu obliczenia ani traktowania podstawy opodatkowania od liczby pozycji na fakturze. Wynika z tego fundamentalna zasada pierwszeństwa substancji (treści ekonomicznej transakcji) nad formą dokumentacyjną, która stanowi jeden z filarów system VAT i wyklucza możliwość przypisywania dokumentowi faktury mocy prawno-kształtującej skutki podatkowe.

Kluczowa jest również wykładnia art. 106e ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT, który stanowi, że faktura powinna zawierać nazwę (rodzaj) towaru lub usługi. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 maja 2025 r. (sygn. akt I FSK 2217/21) poddał ten przepis wykładni językowej i zwrócił uwagę na kluczowe znaczenie użytego spójnika. Przepis posługuje się spójnikiem „lub”, wskazującym na alternatywę łączną (inkluzywną), nie zaś na alternatywę rozłączną (eksluzywną). Oznacza to, że faktura może jednocześnie zawierać zarówno pozycje towarowe, jak i usługowe. Żaden przepis ustawy o VAT nie ogranicza liczby pozycji faktury w przypadku świadczenia złożonego, ani nie wprowadza szczególnych reguł fakturowania dla takich świadczeń. NSA wyraźnie podkreślił, że tam, gdzie ustawa milczy, nie można konstruować zakazów i obowiązków podatnika z powołaniem się na interpretację pozanormatywną - a właśnie to czyni organ interpretacyjny, domagając się jednej zbiorczej pozycji faktury bez żadnej podstawy prawnej.

Gdyby techniczny opis na fakturze (ilość pozycji) decydował o podziale transakcji i stawkach opodatkowania, doszłoby do absurdalnego naruszenia zasady neutralności podatku VAT. Wyobraźmy sobie dwie fizycznie identyczne naprawy zrealizowane za łączną kwotę 1.500 zł netto dla dwóch różnych Szpitali. Szpital A otrzymuje fakturę z jedną, syntetyczną pozycją „Naprawa wyrobu”. Szpital B - powołując się na rygorystyczne procedury budżetowe - żąda rozbicia tej samej wyceny na trzy pozycje (części, dojazd, praca). Zastosowanie wykładni odmiennej od stanowiska Wnioskodawcy oznaczałoby, że dokładnie to samo świadczenie gospodarcze jest opodatkowane różnymi stawkami wyłącznie na skutek analitycznych preferencji programu księgowego nabywcy.

Warto zauważyć, że analogiczna sytuacja występuje od lat - z pełną aprobatą organów podatkowych - w branży budowlanej. Przy usługach budowy domów (objętych jednolitą stawką) powszechnie stosuje się obszerne kosztorysy będące składowymi faktury, wyszczególniające koszty zakupu materiałów i transportu ciężkiego (podlegających bazowo innym stawkom VAT). Ich wyszczególnienie nie tworzy „odrębnej dostawy towarów” i nie wyłącza jednolitego opodatkowania inwestycji.

Konsekwencja, do jakiej prowadzi wykładnia odmienna od prezentowanej przez Wnioskodawcę, jest warta pełnego wyartykułowania. Gdyby przyjąć, że sam fakt wykazania elementów kosztowych w odrębnych pozycjach faktury decyduje o ich samodzielnej kwalifikacji prawnopodatkowej. system VAT traciłby cechę obiektywności i zostawałby zdany na dowolne decyzje formalne podmiotów prywatnych. Podatnik wystawiający fakturę z jedną pozycją płaciłby inną stawkę niż ten, który na życzenie nabywcy rozbija tę samą kwotę na składowe. Taka zależność jest wprost sprzeczna z zasadą pewności prawa i zasadą równego traktowania, stanowiącymi fundament systemu VAT zarówno na gruncie Dyrektywy 2006/112/WE, jak i ustawy o VAT. Identyczne świadczenia gospodarcze muszą być opodatkowane identycznie - niezależnie od technicznego układu dokumentacji.

Wnioskodawca podnosi nadto, że zastosowanie rozwiązania kwestionowanego przez Organ prowadziłoby do dalece niepożądanych skutków praktycznych w sektorze ochrony zdrowia. Szpitale publiczne jako jednostki sektora finansów publicznych są objęte rygorami ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1483 ze zm.) oraz ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1320 ze zm.). Przepisy te nakładają na zamawiających obowiązek szczegółowego dokumentowania wydatków, weryfikacji poszczególnych składowych wynagrodzenia wykonawcy i zapewnienia transparentności wydatkowania środków publicznych. Wymogi te mają charakter bezwzględny i leżą po stronie nabywcy. Odmowa prawa do rozbicia pozycji faktury na składowe kosztowe oznaczałaby, że Wnioskodawca byłby faktycznie zmuszony do wyboru między zgodnością z przepisami VAT (w interpretacji KIS) a zgodnością z wymogami narzucanymi przez nabywców publicznych. Taka kolizja norm jest nie do pogodzenia z zasadą przychylnej dla podatnika wykładni przepisów prawa podatkowego oraz zasadą proporcjonalności regulacji podatkowych.

III. Transparentność obrotu i ostateczne potwierdzenie w najnowszej judykaturze (2025-2026)

Stanowisko zaprezentowane przez Wnioskodawcę jest obecnie jedynym prawnie akceptowalnym, co dobitnie potwierdza najnowsza, w pełni ujednolicona linia orzecznicza sądów administracyjnych i samego Dyrektora KIS.

Szczególnej uwagi wymaga najświeższy wyrok WSA w Poznaniu z 10 lutego 2026 r. (sygn. akt I SA/Po 786/25), w którym Sąd bezwzględnie stanął po stronie swobody fakturowania elementów składowych, podnosząc m.in. dwa kluczowe argumenty:

Po pierwsze, rozbijanie kosztów na odrębne pozycje nie dzieli prawnie świadczenia. Sąd stwierdził, że „kompleksowości świadczenia ani nie kreuje, ani nie znosi, sam w sobie, sposób jego zafakturowania. Stanowisko organu interpretacyjnego, jakoby umieszczenie na fakturze w osobnych pozycjach kilku różnych świadczeń mogło sugerować, że przedmiotem sprzedaży było kilka odrębnych świadczeń, a nie jedno kompleksowe, nie jest argumentem prawnym (...)”. Sąd wskazał, że oczekiwanie ujmowania całości w jednej pozycji nosi cechy arbitralności.

Po drugie. Sąd podkreślił rolę konkurencyjności i transparentności, wskazując, że „wykazanie całego świadczenia kompleksowego w jednej pozycji towarowej prowadziłoby do niekorzystnego postrzegania oferty podatnika na rynku, gdyż usługa (usługi) pomocnicza dla nabywcy byłaby w tym modelu fakturowania zupełnie niewidoczna, co mogłoby sugerować, że towar jest droższy niż w rzeczywistości”. Argument ten idealnie wpisuje się w motywacje szpitali zamawiających usługi Wnioskodawcy.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 maja 2025 r. (sygn. akt I FSK 2217/21) ostatecznie przesądził, że przepisy ustawy o VAT - w tym art. 106e określający elementy faktury - absolutnie nie zakazują wyszczególniania elementów zrealizowanego przedmiotu w odrębnych pozycjach i nie niszczy to jednolitości jego opodatkowania. Orzeczenie to ugruntowało wcześniejsze, zbieżne stanowiska wyrażone m.in. w wyroku NSA z 5 czerwca 2019 r. (sygn. akt I FSK 611/17) oraz wyroku WSA w Lublinie z 14 kwietnia 2023 r. (sygn. akt I SA/Lu 159/23).

Przełomowe orzecznictwo wymusiło zmianę stanowiska samego Dyrektora K1S. W interpretacji indywidualnej z 18 listopada 2025 r. (sygn. 0113-KDIPT1-1.4012.672.2020.12.RG), wydanej po przegranej w NSA, Organ expressis verbis stwierdził brak przeszkód prawnych, aby w przypadku świadczenia kompleksowego elementy składające się na dostawę były wyszczególnione na fakturze w odrębnych pozycjach z zachowaniem jednolitej stawki VAT.

IV. Obowiązek uwzględnienia ujednoliconej linii orzeczniczej - art. 14e § 1 i art. 14a § 1 Ordynacji podatkowej

Niezależnie od powyższych argumentów merytorycznych, Wnioskodawca podnosi argument proceduralny o fundamentalnym znaczeniu. Zgodnie z art. 14e § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.; dalej: „O.p.”) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej z urzędu zmienia wydaną interpretację indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Regulacja ta, czytana łącznie z art. 14a § 1 O.p., który nakazuje Dyrektorowi KIS zapewnienie jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego, tworzy po stronie Organu obowiązek - nie zaś uprawnienie - uwzględnienia utrwalonej linii orzeczniczej przy wydawaniu nowych interpretacji. Organ nie może zatem wydać interpretacji negatywnej w kwestii, która została jednoznacznie i wielokrotnie rozstrzygnięta przez NSA i WSA na korzyść podatników w sprawach tożsamych podatkowo.

Szczególną wagę ma okoliczność, że w niniejszej sprawie wiąże Organ ocena prawna wyrażona w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 lutego 2022 r. (sygn. III SA/Wa 1523/21) na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej: „p.p.s.a.”). Stosownie do tego przepisu ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, jak również sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wskazania WSA dotyczące wyeliminowania trybu warunkowego i przeformułowania pytania zostały przez Wnioskodawcę w niniejszym piśmie w pełni wykonane. Organ jest zatem bezwzględnie zobowiązany do merytorycznego rozpoznania wniosku i wydania interpretacji spójnej z oceną prawną wyrażoną przez sąd.

V. Chronologia i pełna analiza linii orzeczniczej (2019-2026)

Dla pełności wywodu Wnioskodawca przedstawia chronologię kształtowania się linii orzeczniczej, której wyjątkowa spójność i jednolitość na przestrzeni siedmiu lat jest sama w sobie argumentem rozstrzygającym o prawidłowości prezentowanego stanowiska.

Wyrok NSA z 5 czerwca 2019 r. (sygn. akt I FSK 661/17) - przełomowe orzeczenie zapoczątkowujące linię orzeczniczą. Po raz pierwszy NSA wprost przesądził, że gdy usługa kompleksowa składa się z wielu świadczeń, nic nie stoi na przeszkodzie, by na fakturze wyodrębniać je w osobnych pozycjach. Sąd stwierdził, że przepisy ustawy o VAT nie zawierają zakazu dokumentowania świadczenia złożonego w kilku pozycjach faktury. Orzeczenie przełamało dotychczasową, błędną praktykę organów podatkowych.

Wyrok WSA we Wrocławiu z 6 maja 2021 r. (sygn. akt i SA/Wr 708/20) - WSA uchylił interpretację KIS i potwierdził, że podatnik może wykazywać w odrębnych pozycjach faktury elementy składające się na świadczenie kompleksowe. Sąd wskazał wprost, że brak jest podstawy normatywnej dla zakazu wykazywania odrębnych pozycji - ani w art. 106b ust. 1 pkt 1, ani w art. 106e ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT. Stanowisko organu interpretacyjnego jako pozbawione oparcia w przepisach prawa zostało ocenione jako naruszające prawo materialne.

Wyrok WSA w Lublinie z 14 kwietnia 2023 r. (sygn. akt I SA/Lu 159/23) - sąd wyraźnie zaakcentował prymat treści ekonomicznej transakcji nad jej formalnym opisem w dokumentacji: decydujące jest obiektywne wykonanie przedmiotu umowy, a nie techniczny zapis na fakturze. Skutki podatkowe nie zależą od opisu w dokumencie księgowym, lecz od charakteru zdarzenia gospodarczego. Stanowisko w pełni zbieżne ze stanowiskiem Wnioskodawcy.

Wyrok NSA z 19 maja 2025 r. (sygn. akt I FSK 2217/21) - NSA ostatecznie i definitywnie przesądził kwestię, oddalając skargę kasacyjną Dyrektora KIS. Sąd stwierdził brak jakichkolwiek przeszkód prawnych, by elementy składające się na świadczenie kompleksowe były wykazane na fakturze w odrębnych pozycjach. Sposób fakturowania „ani nie kreuje, ani nie znosi” kompleksowości świadczenia. NSA ocenił stanowisko Organu jako noszące cechy arbitralności, albowiem nakładało na podatnika obowiązków niewynikających z żadnego przepisu prawa.

Interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 18 listopada 2025 r. (sygn. 0113-KDIPT1-1.4012.672.2020.12.RG) - po sześciu latach sporu sądowego Dyrektor KIS sam zmienił swoje stanowisko i przyznał, że od początku nie miał racji. Organ expressis verbis stwierdził brak przeszkód prawnych dla wykazywania elementów świadczenia kompleksowego w odrębnych pozycjach faktury z zachowaniem jednolitej stawki VAT. Zmiana stanowiska przez organ interpretacyjny w sprawie tożsamej podatkowo usuwa wszelką wątpliwość co do kierunku rozstrzygnięcia również w niniejszej sprawie.

Wyrok WSA w Poznaniu z 10 lutego 2026 r. (sygn. akt I SA/Po 786/25) - najnowsze orzeczenie, wydane zaledwie trzy tygodnie przed złożeniem niniejszej odpowiedzi, również w tożsamej podatkowo kwestii. WSA w Poznaniu nie tylko w pełni podzielił dorobek wcześniejszej linii orzeczniczej, ale ponadto rozbudował argumentację o dwa kluczowe aspekty. Po pierwsze, sąd wskazał wprost, że stanowisko organu, jakoby odrębne pozycje na fakturze mogły sugerować odrębność przedmiotów sprzedaży, „nie jest argumentem prawnym” - a oczekiwanie jednej pozycji „nosi cechy arbitralności”. Po drugie - i jest to argument niezwykle trafny w kontekście niniejszej sprawy - sąd podkreślił, że wykazanie całego świadczenia kompleksowego w jednej pozycji prowadziłoby do niekorzystnego postrzegania oferty podatnika na rynku oraz uniemożliwiałoby nabywcy rzetelną ocenę ceny. Argument ten ma szczególne znaczenie dla Wnioskodawcy, którego kontrahentami są jednostki sektora finansów publicznych, zobowiązane przepisami prawa do transparentnej weryfikacji wydatków.

Reasumując: skoro faktycznym zdarzeniem gospodarczym inicjującym obowiązek podatkowy jest zrealizowana w ujęciu całościowym umowa naprawy/konserwacji, to analityczne wyodrębnienie powiązanych z nią kosztów cenotwórczych (części, robocizna, dojazd) na fakturze pełni wyłącznie funkcję informacyjną. Spółka ma tym samym obowiązek stosowania jednej stawki podatku VAT - właściwej dla całego przedmiotu zamówienia - w odniesieniu do wszystkich wyodrębnionych na dokumencie pozycji kosztowych.

Postanowienie

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej rozpatrzył Państwa wniosek – 3 lutego 2021 r. wydał postanowienie o odmowie wydania interpretacji indywidualnej ze względu na zakres WIS, znak 0114-KDIP4-3.4012.578.2020.3.IG.

Postanowienie doręczono Państwu 17 lutego 2021 r.

24 lutego 2021 r. wnieśli Państwo zażalenie na wydane postanowienie.

23 kwietnia 2021 r. wydałem postanowienie znak 0114-KDIP4-3.4012.578.2020.3.IG/AK o utrzymaniu w mocy ww. postanowienia z 3 lutego 2021 r.

Postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie z 3 lutego 2021 r. doręczono Państwu 25 kwietnia 2021 r. 

Skarga na postanowienie

Pismem z 24 maja 2021 r. wnieśli Państwo skargę na postanowienie znak 0114-KDIP4-3.4012.578.2020.3.IG/AK do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga wpłynęła 28 maja 2021 r.

Wnieśli Państwo o:

1. Uchylenie w całości postanowienia Dyrektora KIS oraz poprzedzającego je postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

2. Zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

3. Rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 3 lutego 2021 r. znak 0114-KDIP4-3.4012.578.2020.2.IG - wyrokiem z 14 lutego 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 1523/21.

Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 23 października 2025 r. sygn. akt I FSK 758/22 oddalił skargę kasacyjną.

Wyrok, który uchylił zaskarżoną interpretację, stał się prawomocny od 23 października 2025 r.

Odpis prawomocnego wyroku WSA wpłynął 22 grudnia 2025 r.

Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku 

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.):

Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:

• uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyrokach;
• w wyniku uwzględnienia oceny prawnej i wskazań dotyczących postepowania, które wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyrokach, wezwano Wnioskodawcę do przeformułowania zadanego we wniosku pytania i przedstawienia własnego stanowiska do na nowo sformułowanego pytania.   
• ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej – stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dacie wydania pierwotnego rozstrzygnięcia, bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 lutego 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 1523/21 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 października 2025 r. sygn. akt I FSK 758/22.

Zasady dotyczące dokumentowania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zawarte są w Dziale XI rozdziale 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 106 ze zm.) – zwanej dalej „ustawą”.

Zgodnie z art. 106a ustawy:

Przy czym, jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:

Stosownie do art. 106e ust. 1 pkt 1-15 ustawy:

Z powyższych uregulowań wynika, że faktura jest dokumentem potwierdzającym zaistnienie określonej transakcji sprzedaży, a ustawodawca określił, w jakich okolicznościach należy ją wystawić. Przede wszystkim, wystawiane przez podatników podatku od towarów i usług faktury muszą dokumentować wykonanie przez nich czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, tj. dostawy towarów lub świadczenia usług.

Jak wynika z przywołanych przepisów regulujących wystawianie faktur, dokumenty te wystawia podatnik dokonujący sprzedaży towarów i usług, w celu udokumentowania dokonanej transakcji. Faktura jest dokumentem sformalizowanym (potwierdzającym zaistnienie określonego zdarzenia gospodarczego), który powinien spełniać szereg wymogów przewidzianych przepisami prawa. Prawidłowość materialno-prawna faktury zachodzi wówczas, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze, czyli w istocie stwierdza fakt dostawy określonych towarów lub świadczenia usług. Wystawienie faktury należy rozumieć jako sporządzenie dokumentu oraz jego przekazanie innemu podmiotowi. Faktura jest więc dokumentem stwierdzającym wystąpienie u podatnika okoliczności powodujących powstanie obowiązku podatkowego.

Zatem, w świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, faktury są dokumentami potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze dokonywane przez podatnika. Faktura pełni szczególną rolę dowodową w prawidłowym wymiarze podatku od towarów i usług, dlatego też istotne jest prawidłowe oznaczenie wszystkich elementów faktury.

Z opisu sprawy przedstawionego we wniosku wynika, że są Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT. W ramach prowadzonej działalności świadczą Państwo usługi serwisowania, konserwacji, przeglądów technicznych oraz naprawy sprzętu medycznego w rozumieniu ustawy o wyrobach medycznych, wymienionych w poz. 13 Załącznika nr 3 do ustawy o podatku od towarów, na podstawie umów ze szpitalami oraz innymi placówkami medycznymi na terenie całego kraju, ewentualnie na podstawie otrzymanych od szpitali zamówień, na które Spółka odpowiada przedstawiając ofertę świadczenia usług. W celu wykonania usługi naprawy czy konserwacji wyrobów medycznych, znajdujących się w danym szpitalu, ponoszą Państwo różne koszty, np. koszt zakupu części zamiennych, które będą wymienione w urządzeniach znajdujących się w szpitalu, koszt dojazdu serwisantów, koszt wykonywanych przez nich czynności (przeważnie na podstawie tzw. roboczogodzin), a w przypadku konieczności dalszych i dłuższych wyjazdów, także koszty noclegów. Na wystawianych fakturach zamierzają Państwo odrębnie wykazywać każdy z ww. kosztów, czyli np. faktura zawiera 3 pozycje, tj. koszt dojazdu serwisantów, koszt części zamiennych, koszt pracy (np. ilość roboczogodzin). Niekiedy bowiem szpital, przed złożeniem zamówienia w Spółce na usługę serwisową, związaną z przeglądem i ewentualną naprawą wyrobów medycznych, znajdujących się w tym szpitalu, oczekuje wskazania takiego szczegółowego kosztorysu i poszczególnych elementów, które złożą się na ostateczną cenę usługi, innym razem Spółka przedstawia taki kosztorys mimo braku oczekiwania ze strony szpitala, a innym razem oferta Spółki nie zawiera kosztorysu lecz jedynie wskazuje cenę ostateczną.

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii, czy gdy realizują Państwo na rzecz Szpitala opisane zamówienie, sam fakt wykazania przez Spółkę na fakturze poszczególnych elementów kosztowych tego zrealizowanego zamówienia w odrębnych pozycjach (tj. osobna pozycja za zużyte części, osobna za dojazd, osobna za roboczogodziny) rodzi na gruncie przepisów o VAT prawny obowiązek przyporządkowania do tych wyodrębnionych pozycji różnych stawek podatku VAT (właściwych dla tych elementów, gdyby stanowiły one samodzielny przedmiot obrotu), czy też mają Państwo obowiązek opodatkować wszystkie wymienione w odrębnych pozycjach faktury koszty jedną stawką VAT właściwą dla zrealizowanego przedmiotu zamówienia.

Zauważyć przy tym należy, że wskazali Państwo, że Państwa celem jest uzyskanie potwierdzenia, że ilekroć przedmiotem zamówienia Szpitala jest wykonanie usługi naprawy / konserwacji wyrobu medycznego, która podlega opodatkowaniu VAT 8% - zgodnie z poz. 13 załącznika do ustawy o VAT - tylekroć całe wynagrodzenie należne Spółce od szpitala będzie opodatkowane 8% stawką VAT i że o tym nie przesądza opis na fakturze.

WSA w Warszawie w zapadłym w niniejszej sprawie wyroku z 14 lutego 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 1523/21 wskazał, że:

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należy zatem przyjąć, że elementy wymienione w opisie sprawy, wchodzące w skład realizowanego przez Państwa świadczenia mają charakter kompleksowy i zmierzają do wykonania czynności głównej, jaką jest naprawa czy konserwacja wyrobów medycznych.

W opisie sprawy wskazali Państwo, że dokumentując sprzedaż na rzecz Szpitala, wystawiają Państwo fakturę, na której - m.in. ze względów analitycznych oraz w celu sprostania wymogom transparentności budżetowej jednostek sektora finansów publicznych – wykazują Państwo elementy kosztowe zrealizowanego zamówienia w odrębnych pozycjach (osobna rubryka za dojazd, osobna za części, osobna za robociznę). Państwa zdaniem w opisanej sytuacji, sam fakt wykazania na fakturze poszczególnych elementów kosztowych w odrębnych pozycjach nie rodzi obowiązku przyporządkowywania do nich różnych stawek podatku VAT i mają Państwo prawo i bezwzględny obowiązek opodatkować wszystkie wykazane w odrębnych pozycjach faktury koszty jedną, wspólną stawką VAT, właściwą dla obiektywnego przedmiotu zrealizowanego zamówienia. Skoro faktycznym zdarzeniem gospodarczym inicjującym obowiązek podatkowy jest zrealizowana w ujęciu całościowym umowa naprawy/konserwacji, to analityczne wyodrębnienie powiązanych z nią kosztów cenotwórczych (części, robocizna, dojazd) na fakturze pełni wyłącznie funkcję informacyjną. Spółka ma tym samym obowiązek stosowania jednej stawki podatku VAT - właściwej dla całego przedmiotu zamówienia - w odniesieniu do wszystkich wyodrębnionych na dokumencie pozycji kosztowych.

W kwestii dokumentowania przedmiotowego świadczenia kompleksowego należy zauważyć, że treść art. 106e ust. 1 ustawy określa, jakie elementy powinna zawierać faktura. Są to elementy obligatoryjne, których podanie ma przede wszystkim cel fiskalny. Służą one bowiem do prawidłowego zidentyfikowania dla celów podatkowych strony podmiotowej danej transakcji, rodzaju transakcji, jak również wartości służących do określenia w kwotach bezwzględnych wysokości zobowiązania podatkowego. Podmiot zobowiązany do wystawienia faktury powinien precyzyjnie określić rodzaj „fakturowanej” czynności, tj. podać nazwę (rodzaj) towaru lub usługi. Źródłem tego obowiązku jest art. 106e ust. 1 pkt 7 ustawy. Z treści ww. przepisu wynika jednoznacznie, że faktura stwierdzająca dokonanie sprzedaży powinna zawierać m.in. nazwę (rodzaj) towaru lub usługi.

Wobec powyższego, wbrew Państwa twierdzeniu, na fakturze dokumentującej sprzedaż świadczenia kompleksowego, na które składa się naprawa lub konserwacja wyrobów medycznych wraz z usługami dodatkowymi (dojazd i robocizna pracownika, części zamienne) prawidłowym będzie ujęcie całego świadczenia kompleksowego w jednej pozycji faktury dokumentującej sprzedaż, a nie wyszczególnianie poszczególnych elementów tego świadczenia oddzielnie.

Wynika to z faktu, że nie świadczą Państwo odrębnej usługi dojazdu, nie dostarczają odrębnie części i odrębnie nie naprawiają i konserwują urządzenia medycznego, lecz ww. elementy są składowymi świadczenia głównego, jakim jest naprawa/konserwacja wyrobu medycznego.

Wobec powyższego, na fakturze dokumentującej sprzedaż, o której mowa we wniosku – a precyzyjniej rzecz ujmując, w tej jej części, która odzwierciedla elementy obligatoryjne w świetle przepisów prawa – powinna widnieć tylko jedna pozycja – świadczenie usługi naprawy lub konserwacji wyrobu medycznego, obejmująca poniesione koszty części zamiennych, dojazdu i czasu pracy pracowników Spółki.

Trzeba jednakże zauważyć, że elementy faktury określone w przepisach prawa podatkowego nie są jedynymi, które mogą być zamieszczone na dokumencie faktury. Ustawodawca w żaden sposób nie ograniczył prawa podatnika do zamieszczania na fakturach dodatkowych informacji. Zatem nic nie stoi na przeszkodzie, aby – po wypełnieniu obowiązków nałożonych przez obowiązujące przepisy prawa podatkowego – mogli Państwo, niezależnie od podania jednolitej pozycji, umieścić w części informacyjnej faktury lub na oddzielnym załączniku do niej dodatkowe informacje skierowane do kontrahenta, np. wyszczególnić elementy składowe danego świadczenia wraz z informacją o wartościach tych elementów.

Biorąc powyższe pod uwagę należy wskazać, że skoro przedmiotem sprzedaży będzie kompleksowa usługa naprawy lub konserwacji wyrobów medycznych, to wyłącznie taka usługa powinna być wskazana na fakturze jako przedmiot sprzedaży. Natomiast koszty dojazdu, części, robocizny itp. mogą być umieszczone poza elementami obowiązkowymi faktury, jako elementy dodatkowe, np. w części informacyjnej faktury lub w osobnym dokumencie np. w kosztorysie. Faktura, jak już wyżej wskazano, jest dokumentem sformalizowanym mającym odzwierciedlać faktyczne zaistniałe zdarzenie gospodarcze i faktura nie może wprowadzać w błąd. Tym samym, na fakturze dokumentującej świadczenie określonych usług, nie powinny figurować jako przedmiot sprzedaży dodatkowe świadczenia służące jej wykonaniu, jeśli nie były one przedmiotem odrębnej sprzedaży tylko elementem świadczenia kompleksowego. Elementy formalne wymagane przez art. 106e ust. 1 ustawy mają znaczenie dowodowe. Umieszczenie zatem na fakturze w osobnych pozycjach jako przedmiot sprzedaży kilku różnych świadczeń może sugerować, że przedmiotem sprzedaży było kilka odrębnych świadczeń, a nie jedno kompleksowe. Tym samym umieszczenie dodatkowych zapisów na fakturze nie powinno naruszać jej czytelności.

W konsekwencji nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że postąpią Państwo prawidłowo wyszczególniając na fakturze dokumentującej naprawę lub konserwację urządzeń medycznych poszczególne elementy składowe świadczenia (usługi dojazdu, części, robocizny), i zastosują do nich jedną stawkę VAT właściwą dla przedmiotu zamówienia.

Państwa stanowisko jest zatem nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dniu wydania pierwotnego rozstrzygnięcia.

Wydając interpretację przepisów prawa podatkowego nie prowadzę postępowania podatkowego w rozumieniu tej ustawy. Niniejsza interpretacja indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia informacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach opisu sprawy podanego przez Państwa. Rozpatrując wniosek o wydanie interpretacji nie podejmuję wyjaśnienia stanu sprawy, lecz dokonuję oceny prawnej przedstawionych we wniosku okoliczności w kontekście zadanego pytania przyporządkowanego do danego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Wydając przedmiotową interpretację przyjąłem jako element przedstawionego zdarzenia przyszłego, że świadczona przez Państwa usługa naprawy/konserwacji wyrobu medycznego stanowi usługę kompleksową. Zatem w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła skutków prawnych.

W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych należy podkreślić, że interpretacje wydawane są w indywidualnych sprawach podatników w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy prawa i stan faktyczny/zdarzenie przyszłe przedstawiony przez danego podatnika. Powołane interpretacje nie stanowią źródła powszechnie obowiązującego prawa, więc zawartego w nich stanowiska organu podatkowego nie można wprost przenosić na grunt innej sprawy. Każdą sprawę tut. Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

Na ocenę prawidłowości analizowanej kwestii nie może wpłynąć również powołane przez Państwa orzecznictwo, ponieważ zapadło ono w odniesieniu do indywidualnego i właściwego tylko temu orzecznictwu opisu sprawy. W związku z powyższym, nie negując takiego orzecznictwa, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, należy zauważyć, że moc obowiązująca zaprezentowanych przez Państwa wyroków zamyka się w obrębie spraw, dla których zostały wydane.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 243 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.