Interpretacja 0114-KDIP4-3.4012.628.2025.2.DG

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy zwolnienia od podatku zbycia prawa użytkowania wieczystego działki gruntu zabudowanej drogą. Uzupełnili go Państwo pismem z 10 grudnia 2025 r. (wpływ 10 grudnia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest przedsiębiorcą zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny. Wnioskodawca planuje dokonanie sprzedaży nieruchomości, tj. działki gruntu. Działka stanowi część obiektu należącego do Wnioskodawcy – ośrodka szkoleniowo-wypoczynkowego położonego w (…).

Ośrodek był wykorzystywany przez Wnioskodawcę w jego działalności zgodnie z jego przeznaczeniem (przeprowadzanie szkoleń, spotkań integracyjnych itp.), jednak obecnie Wnioskodawca planuje dokonanie sprzedaży nieruchomości składających się na ośrodek. W skład ww. obiektu wchodzi działka oznaczona identyfikatorem (…). Działka ujęta jest w księgach wieczystych pod nr (…). Wnioskodawca jest użytkownikiem wieczystym przedmiotowej działki. Powierzchnia działki wynosi 0,4936 ha.

Na przedmiotowej działce znajduje się droga zbudowana z kostki typu trylinka i krawężników. Dodać należy, że droga ta jest uwidoczniona na mapie geodezyjnej terenów obejmujących działkę. Na przedmiotowej działce nie ma poza tym innych budowli lub budynków. Droga jest częścią znajdującego się na sąsiednich działkach obiektu (ośrodka szkoleniowo-wypoczynkowego), i umożliwia przemieszczenie się nad brzeg zbiornika wodnego, zapewniając komunikację ze znajdującą się nad brzegiem zbiornika wodnego plażą i przystanią. Droga, wraz z innymi tego typu obiektami posadowionymi w ośrodku szkoleniowo-wypoczynkowym (drogi, chodniki), jest ujęta w ewidencji prowadzonej przez Wnioskodawcę jako środek trwały, przyjęty do używania w 1997 r. Wnioskodawca nie dokonywał ulepszeń tego środka trwałego.

Działka znajduje się na terenie, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Plan ten został wprowadzony uchwałą nr (…) Rady Miejskiej w (…) z 27 stycznia 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta (…) – obszar D, powiat (…), województwo (…). Zgodnie z tym planem niemal cała powierzchnia działki położona jest w obszarze oznaczonym jako ZL4 „Tereny lasów i zalesień”. Dla tego rodzaju terenów w planie zgodnie § 40 ww. uchwały „ustala się:

1) przeznaczenie - tereny lasów i zalesień

2) zakaz sytuowania budynków.”

Niewielkie fragmenty działki położone są w obszarze oznaczonym jako US1 „Tereny sportu i rekreacji”. Są to dwa fragmenty działki położone wzdłuż jej zachodniej granicy:

- fragment działki o powierzchni ok. 0,0035 ha, o trójkątnym kształcie, o bokach ok. 6 m, 15 m i 12 m;

- fragment działki o powierzchni ok. 0,0075 ha, w kształcie wydłużonego nieregularnego czworoboku, o bokach ok. 5 m, 23 m, 1,7 m, 24 m.

Dla terenu oznaczonego jako US1 „Tereny sportu i rekreacji” zgodnie z § 38 ww. uchwały „ustala się:

1)  przeznaczenie - teren sportu i rekreacji;

2)  dopuszczenie budowy jedynie tymczasowych obiektów budowlanych, obiektów sportowych związanych ze sportem i rekreacją wodną oraz obiektów związanych z transportem wodnym, z uwzględnieniem ustaleń § 9;

3)  następujące parametry i wskaźniki kształtowania tymczasowych obiektów budowlanych:

a)  1 kondygnacja nadziemna,

b)  wysokość zabudowy do 6 m,

c)  dachy płaskie bądź spadziste o nachyleniu połaci głównych od 20° do 45° bądź krzywiznowe;

d)  maksymalną powierzchnię zabudowy pojedynczego obiektu na 50 m²;

4)  następujące parametry i wskaźniki zagospodarowania terenu:

a)  maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy - 0,2,

b)  minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej - 50%, a w przypadku zastosowania na boiskach nawierzchni z tworzyw sztucznych, dopuszczenie zmniejszenia minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej do 30%;

5)  obsługę komunikacyjną poszczególnych działek poprzez zjazdy z drogi publicznej klasy D.”

Ponadto zgodnie z ww. uchwałą (§ 22 pkt 1 lit i) minimalna powierzchnia działki uzyskiwanej w ramach podziału lub scalenia dla terenów US wynosi 1000 m kw. Wskazać też należy, że ww. uchwała wprowadza (oprócz terenów US) także następujące rodzaje terenów związanych ze sportem, rekreacją lub turystyką:

- tereny zabudowy usług turystyki, oznaczone jako „UT” (§ 4 pkt 4), dla których w uchwale przyjęto: „przeznaczenie – tereny zabudowy usług turystyki”, z doprecyzowanymi parametrami i wskaźnikami dopuszczalnej zabudowy (§ 35, 36 uchwały);

- tereny zabudowy usług turystyki i/lub zabudowy rekreacji indywidualnej, oznaczone jako „UT/ZR” (§ 4 pkt 5), „przeznaczenie podstawowe – tereny zabudowy usług turystyki i/lub zabudowy rekreacji indywidualnej”, z doprecyzowanymi parametrami i wskaźnikami dopuszczalnej zabudowy (§ 37 uchwały).

Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego

Prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej działki 1 zostało nabyte drogą umowy sprzedaży zawartej 1 września 1997 r. Umowa została zawarta pod warunkiem, że Zarząd Miasta i Gminy (…) nie wykona prawa pierwokupu. Z uwagi na nieskorzystanie z ww. prawa pierwokupu, w dniu 14 października 1997 r. prawo użytkowania wieczystego zostało przeniesione na Wnioskodawcę.

W związku ze sprzedażą przedmiotowej działki nie została wystawiona faktura VAT. Z uwagi na powyższe brak było kwoty podatku VAT do odliczenia w związku z nabyciem działki.

Działka wraz z posadowioną na niej drogą była wykorzystywana jako część ośrodka szkoleniowo-konferencyjnego, w którym Wnioskodawca prowadził szkolenia dla ogółu pracowników Wnioskodawcy. Chodzi tu o pracowników zatrudnianych do wszystkich obszarów działalności Wnioskodawcy. Jednocześnie Wnioskodawca, po dodatkowej weryfikacji danych, prostuje informację zawartą w opisie we wniosku, tj.: ośrodek był wykorzystywany do szkoleń, konferencji, spotkań integracyjnych itp., zaś nie miał charakteru ośrodka wypoczynkowego. Zatem w miejsce określenia „ośrodek szkoleniowo- wypoczynkowy” (użytego we wniosku) właściwym jest określenie go jako ośrodka szkoleniowo-konferencyjnego.

W konsekwencji stwierdzić należy, że przedmiotowa działka wraz z położoną na niej drogą, wykorzystywana była na potrzeby działalności prowadzonej przez Wnioskodawcę w szerokim znaczeniu. Natomiast Wnioskodawca nie prowadził (i nie prowadzi) wyłącznie działalności zwolnionej z podatku, nawet jeśli czynności zwolnione z podatku stanowiły i stanowią przeważającą część biorąc pod uwagę generowany przez Wnioskodawcę obrót.

Ponadto od lat 90-tych do 2018 r. cały obiekt, tj. także przedmiotowa działka wraz z posadowioną na niej drogą, był oddawany w dzierżawę, tj. Wnioskodawca uzyskiwał na tej podstawie czynsz, a zatem wykorzystywał obiekt do wykonywania czynności opodatkowanych stawką podstawową. W tym okresie wykorzystywanie obiektu na potrzeby szkoleń (tak jak wyżej opisano) odbywało się w ten sposób, że Wnioskodawca rozliczał się z dzierżawcą za wykorzystanie obiektu w celu przeprowadzenia danego szkolenia dla pracowników, tj. albo uiszczał odpłatność dzierżawcy za udostępnienie obiektu, albo ustaloną odpłatność potrącano z czynszu.

Zatem, jak wynika z powyższego, obiekt (i wraz z nim przedmiotowa działka wraz z położoną na niej drogą) nie był wykorzystywany wyłącznie do czynności zwolnionych z podatku.

Tak jak opisano we wniosku o interpretację:

- droga na działce oznaczonej nr 1 jest zbudowana z kostki typu trylinka i krawężników;

- droga ta jest uwidoczniona na mapie geodezyjnej terenów obejmujących działkę.

Z kolei zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane:

„Ilekroć w ustawie jest mowa o:

1) obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych; 

3) budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową;

3a) obiekcie liniowym - należy przez to rozumieć obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, droga kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i, umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable zainstalowane w kanalizacji kablowej, kable zainstalowane w kanale technologicznym oraz kable telekomunikacyjne dowieszone do już istniejącej linii kablowej nadziemnej nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego.”

Zatem, w ocenie Wnioskodawcy, biorąc pod uwagę przedmiotowy obiekt, należy zauważyć, że:

- spełnia on kryteria wskazane w art. 3 pkt 1 ww. ustawy, tj. jest wzniesiony z użyciem materiałów budowlanych;

- jest obiektem liniowym wymienionym w art. 3 pkt 3a, tj. charakterystycznym parametrem obiektu jest jego długość;

w związku z tym należy uznać, że jest ów obiekt budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 ww. ustawy, a konkretnie jest to droga (obiekt liniowy).

Pytania

1.  Czy sprzedaż przedmiotowej działki będzie zwolniona z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 Ustawy o VAT z uwagi na położenie na niej opisanej we wniosku drogi?

2.  Czy sprzedaż przedmiotowej działki będzie zwolniona z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 Ustawy o VAT z uwagi na to, jakie przeznaczenie wskazano jako podstawowe dla terenu działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy sprzedaż przedmiotowej działki będzie zwolniona z podatku VAT.

UZASADNIENIE

Zwolnienie na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 Ustawy o VAT .

Jak wskazano w opisie, na przedmiotowej działce znajduje się droga zbudowana z kostki typu trylinka i krawężników. Zatem, biorąc pod uwagę zasady określone Ustawą o VAT, przedmiotem transakcji jest droga wraz z działką, na której jest położona. Dodać należy, że takie podejście jest też zgodne z tym, jaką funkcję pełni działka dla sąsiednich działek (na których położony jest ośrodek szkoleniowo-wypoczynkowy), tj. zapewnia komunikację z plażą i przystanią.

Droga jest budowlą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (art. 3 pkt 3-3a), zatem konsekwentnie należy drogę uznać za budowlę w rozumieniu przepisów Ustawy o VAT. Kwalifikacja drogi jako budowli w rozumieniu Ustawy o VAT jest potwierdzona w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w interpretacjach przepisów podatkowych wydawanych przez organy podatkowe (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 22 stycznia 2014 r., I SA/Gd 1120/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 4 czerwca 2018 r., I SA/Gd 264/18, interpretacja indywidualna z 21 marca 2022 r. 0113-KDIPT1-2.4012.920.2021.2.AM, z 3 marca 2022 r. 0114-KDIP4-3.4012.801.2021.2.DM, z 11 sierpnia 2021 r. 0113-KDIPT1-1.4012.370.2021.2.JK, z 2 stycznia 2020 r. 0114-KDIP1-3.4012.621.2019.2.JF).

Zatem, skoro przedmiotowa droga jest budowlą w rozumieniu Ustawy o VAT, oraz droga ta była wykorzystywana zgodnie z jej przeznaczeniem w działalności Wnioskodawcy jako środek trwały, to w konsekwencji stwierdzić należy, że są spełnione warunki do zastosowania zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 w zw. art. 2 pkt 14 Ustawy o VAT, ponieważ:

- planowana sprzedaż nie będzie dokonana w ramach pierwszego zasiedlenia,

- do pierwszego zasiedlenia doszło w przeszłości, w związku z wykorzystywaniem drogi w działalności Wnioskodawcy (przyjęcie do używania w 1997 r.).

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy jest uzasadnione.

Zwolnienie na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 Ustawy o VAT.

Niemal cała działka wg. planu miejscowego ma przeznaczenie określone jako „przeznaczenie - tereny lasów i zalesień”, z zakazem sytuowania budynków. Niewielkie dwa fragmenty działki (o łącznej powierzchni około 105 m kw.) wg. planu miejscowego to tereny oznaczone symbolem US1 (teren sportu i rekreacji), co według planu miejscowego opisane jest następująco: „1) przeznaczenie – teren sportu i rekreacji 2) dopuszczenie budowy jedynie tymczasowych obiektów budowlanych, obiektów sportowych związanych ze sportem i rekreacją wodną oraz obiektów związanych z transportem wodnym, z uwzględnieniem ustaleń paragrafu 9 (dopuszczenie budowy obiektów budowlanych jedynie w oparciu o decyzję określoną w przepisach odrębnych dot. ochrony przed powodzią, zakaz podpiwniczania budynków)”.

Wskazać tu należy, że zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (art. 3. pkt 5): „ilekroć w ustawie jest mowa o tymczasowym obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe.”

Zatem główne przeznaczenia działki, ani w części „ZL4” ani w części „US”, nie wskazuje możliwości zabudowy: wskazane przeznaczenie to odpowiednio: „tereny lasów i zalesień” oraz „teren sportu i rekreacji”. W części oznaczonej jako US dopuszczalne jest, jednak wymienione jako przeznaczenie uzupełniające (o czym wnioskować należy w związku z ujęciem tego w pkt 2 paragrafu 38 uchwały, tj. po wskazaniu w pkt 1 głównego przeznaczenia, tj. „teren sportu i rekreacji”), wzniesienie tylko tymczasowych obiektów budowlanych, zatem nie budynków. Ponadto wskazać należy, że powierzchnia działki w części US jest zbyt mała, aby zgodnie z postanowieniami planu miejscowego można było wyodrębnić ją jako odrębną działkę. Dodać trzeba, że zgodnie z terminologią stosowaną w planie miejscowym ustalonym ww. uchwałą, tereny przeznaczone pod zabudowę związaną ze sportem lub rekreacją lub turystyką mają przeznaczenie główne określone wprost, jako „tereny zabudowy” – są to tereny określone jako „UT”, „UT/ZR”. Skoro zatem dla terenów „US” w planie miejscowym nie wskazano wprost, iż mogą być zabudowane, to przyjąć należy, że główne przeznaczenie terenów „US” nie dopuszcza zabudowy.

Wskazać tu należy, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych przy ocenie, czy dany teren jest terenem budowlanym w rozumieniu Ustawy o VAT (art. 43 ust. 1 pkt 9 Ustawy o VAT), należy brać pod uwagę przeznaczenie określone w planie miejscowym jako podstawowe, nie należy natomiast przyjmować, że uzupełniające przeznaczenie (nawet dopuszczające zabudowę) może wpływać na tę ocenę. Tak np. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 kwietnia 2022 r., I FSK 2418/18, Sąd stwierdził: „(...) decydujące znaczenie dla określenia przeznaczenia gruntu pod zabudowę względnie w innym celu (nie pod zabudowę), ma określenie w planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczenia podstawowego terenu. Natomiast funkcje dodatkowe wynikające z jego przeznaczenia dopuszczalnego (o charakterze pomocniczym), służą jedynie uzupełnieniu zasadniczego sposobu zagospodarowania danego terenu, ale go nie zmieniają, co zasadnie stwierdził Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku.

Stanowisko przypisujące decydujące znaczenie podstawowemu przeznaczeniu gruntu, wynikającemu z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w kontekście ustalenia przeznaczenia gruntu pod zabudowę dla celu zwolnienia od podatku od towarów i usług, wyrażone zostało między innymi w wyrokach NSA: z 15 października 2014 r. sygn. akt I FSK 1115/13, z 9 czerwca 2017 r. sygn. Akt I FSK 1650/15, z 6 lipca 2017 r. sygn. akt I FSK 1883/15, z 19 października 2018 r. sygn. akt I FSK 1992/16, z 30 stycznia 2019 r. sygn. akt 1829/16, z dnia 14 kwietnia 2021 r. sygn. akt I FSK 1033/19, z dnia 10 listopada 2021 r. sygn. akt I FSK 575/18, wszystkie opubl. CBOSA).”

Biorąc pod uwagę powyższe należy uznać, że ani część działki oznaczona w planie miejscowym jako „ZL4” ani części działki oznaczone jako „US1” nie są terenami przeznaczonymi pod zabudowę, ponieważ wskazane w planie miejscowym ich główne przeznaczenie nie wskazuje na możliwość zabudowy. Ponadto w przypadku terenu „US1” dopuszczalne uzupełniające przeznaczenie dopuszcza jedynie wznoszenie „tymczasowych obiektów budowlanych”, a dodać też należy, że łączna powierzchnia tych terenów („US1”) uniemożliwia wydzielenie ich jako odrębnej działki zgodnie z planem miejscowym.

W związku z powyższym, stanowisko Wnioskodawcy jest uzasadnione.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:

Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:

Zatem w sytuacji, gdy przedmiotem dostawy są towary w rozumieniu powołanego wyżej przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z dostawą w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:

W świetle powyższego grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż, jak również zbycie prawa użytkowania wieczystego, stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Należy podkreślić jednak, że nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.

Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy:

Według art. 15 ust. 2 ustawy:

Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Należy zaznaczyć, że sprzedaż składników wykorzystywanych w działalności gospodarczej podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowani jako podatnik VAT czynny. Planują Państwo sprzedaż nieruchomości, tj. działki gruntu. Działka stanowi część należącego do Państwa obiektu – ośrodka szkoleniowo-wypoczynkowego położonego w (…). Ośrodek był wykorzystywany przez Państwa w Państwa działalności zgodnie z jego przeznaczeniem (przeprowadzanie szkoleń, spotkań integracyjnych itp.). W skład ww. obiektu wchodzi działka, której są Państwo użytkownikiem wieczystym. Na przedmiotowej działce znajduje się droga zbudowana z kostki typu trylinka i krawężników, która zgodnie z Państwa wskazaniem stanowi budowlę w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Na przedmiotowej działce nie ma poza tym innych budowli lub budynków. Droga jest częścią znajdującego się na sąsiednich działkach obiektu (ośrodka szkoleniowo-wypoczynkowego), i umożliwia przemieszczenie się nad brzeg zbiornika wodnego, zapewniając komunikację ze znajdującą się nad brzegiem zbiornika wodnego plażą i przystanią. Droga, wraz z innymi tego typu obiektami posadowionymi w ośrodku szkoleniowo-wypoczynkowym (drogi, chodniki), jest ujęta w ewidencji prowadzonej przez Państwa jako środek trwały, przyjęty do używania w 1997 r. Nie dokonywali Państwo ulepszeń tego środka trwałego.

Z okoliczności sprawy, wynika że prowadzą Państwo działalność gospodarczą. Tym samym, w opisanej sytuacji planowane zbycie prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej Działki wykorzystywanej w ramach wskazanej działalności będzie dostawą dokonywaną w ramach działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, przez podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy. W konsekwencji powyższego, zbycie przez Państwa prawa użytkowania wieczystego ww. Działki będzie stanowić dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług może korzystać ze zwolnienia od tego podatku albo może być opodatkowana z zastosowaniem właściwej stawki podatku.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

W kwestii sposobu opodatkowania nieruchomości niezabudowanych przywołać należy art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zgodnie z którym:

Powyższe oznacza, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż budowlane. Zatem ze zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o charakterze rolnym, leśnym, itp.

Analiza powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy wskazuje jednoznacznie, że zwolnienie od podatku obejmuje zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów), jednak opisanej przez Państwa Działki nie można uznać za grunt niezabudowany, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, bowiem posadowiona jest na nim budowla w rozumieniu ustawy Prawo budowlane - droga.

Zatem w rozpatrywanej sprawie nie będzie miał zastosowania art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, gdyż przepis ten stosuje się tylko do dostawy terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane, a w przedstawionej sytuacji grunt ten jest już zabudowany.

W związku z tym, należy przeanalizować przepisy dotyczące zwolnienia od podatku dla nieruchomości zabudowanych.

Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy:

Z powołanego uregulowania wynika, że dostawa budynków, budowli lub ich części jest generalnie zwolniona od podatku od towarów i usług. Wyjątek stanowi dostawa dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz jeżeli pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata. Zatem dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego momentu.

Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy:

Z powyższego przepisu wynika, że pierwszym zasiedleniem jest pierwsze zajęcie nieruchomości do używania. „Pierwsze zasiedlenie” budynku, budowli lub ich części ma więc miejsce zarówno w sytuacji, w której po wybudowaniu budynku, budowli lub ich części oddano go w najem, jak i w przypadku wykorzystywania budynku, budowli lub ich części na potrzeby własnej działalności gospodarczej podatnika – bowiem w obydwu przypadkach doszło do korzystania z budynku, budowli lub ich części.

Jednocześnie należy mieć na uwadze, że wymienione powyżej zwolnienie uregulowane w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy ma charakter zwolnienia fakultatywnego, gdyż zgodnie z art. 43 ust. 10 ustawy:

Stosownie do art. 43 ust. 11 ustawy:

W tym miejscu należy zauważyć, że w przypadku nieruchomości niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca umożliwia podatnikom – po spełnieniu określonych warunków – skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.

Jak stanowi art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy:

Prawo do zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, przysługuje wówczas, gdy w stosunku do obiektów, będących przedmiotem sprzedaży, nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego oraz dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ulepszenie tych obiektów, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.

Nadmienić w tym miejscu należy, że dla dostawy nieruchomości, które nie spełniają przesłanek do objęcia ich zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 lub 10a ustawy, ustawodawca przewidział również możliwość zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:

Dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.:

towary muszą służyć wyłącznie działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,

brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów.

Niespełnienie choćby jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jeżeli dostawa budynków, budowli lub ich części będzie mogła korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a oraz art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy stanie się bezzasadne.

Kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym posadowione zostały budynki lub budowle albo ich części rozstrzyga art. 29a ust. 8 ustawy, w myśl którego:

W świetle tego przepisu, przy sprzedaży budynków lub budowli albo ich części, dokonywanej wraz z dostawą gruntu, na którym są one posadowione, grunt dzieli byt prawny budynków, budowli albo ich części w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Oznacza to, że do dostawy gruntu stosuje się analogiczną stawkę podatku, jak przy dostawie budynków, budowli lub ich części trwale z gruntem związanych. Jeżeli dostawa budynków albo budowli lub ich części korzysta ze zwolnienia od podatku, ze zwolnienia takiego korzysta również dostawa gruntu, na którym dany obiekt jest posadowiony. Przy czym przepis ten odnosi się również do prawa wieczystego użytkowania gruntu.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy zbycie prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej Działki zabudowanej drogą, będzie podlegało zwolnieniu od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

W celu ustalenia, czy w analizowanej sprawie dla dostawy opisanej drogi zastosowanie znajdzie zwolnienie od podatku, należy rozstrzygnąć, czy i kiedy w odniesieniu do tej budowli (drogi) miało miejsce pierwsze zasiedlenie.

Droga znajdująca się na przedmiotowej działce została przez Państwa przyjęta do używania w 1997 r. Nie dokonywali Państwo ulepszeń tego środka trwałego (drogi). Biorąc pod uwagę powołane wyżej przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy stwierdzić należy, że dostawa ww. drogi nie będzie dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia ani przed nim, i od dnia pierwszego zasiedlenia do dnia sprzedaży miną co najmniej 2 lata. W konsekwencji, dla transakcji sprzedaży opisanej wyżej budowli (drogi) zostaną spełnione warunki do zastosowania zwolnienia od podatku VAT, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

Jak wskazano powyżej, prawo użytkowania wieczystego gruntu będące przedmiotem sprzedaży będzie podlegało opodatkowaniu według tych samych regulacji jak budowla na nim posadowiona. W związku z powyższym, również sprzedaż prawa użytkowania wieczystego gruntu, z którym to związana jest opisana budowla (droga), będzie zwolniona od podatku na podstawie wskazanego art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

Z uwagi na fakt, że dostawa ww. budowli będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, to analiza zwolnienia od podatku tej dostawy wynikająca z przepisów art. 43 ust. 1 pkt 10a i pkt 2 ustawy jest bezzasadna.

Należy również podkreślić, że mogą Państwo wraz z nabywcą zrezygnować ze zwolnienia od podatku, spełniając warunki z art. 43 ust. 10 i ust. 11 ustawy i wybrać opodatkowanie podatkiem VAT tej dostawy. W takim wypadku planowana sprzedaż będzie podlegała opodatkowaniu według właściwej stawki podatku VAT.

Państwa stanowisko, zgodnie z którym sprzedaż przedmiotowej działki będzie zwolniona z podatku VAT, jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.