Kwoty należne za zniszczone lub uszkodzone mienie oraz kwoty należne w związku z niewykonaniem lub nieprawidłowym wykonaniem usług nie stanowią/nie będą stanowiły wynagrodzenia za świadczone usługi a w konsekwencji nie powinny być dokumentowane fakturami.
Podatnik prowadzi działalność gospodarczą jako podatnik VAT czynny i VAT UE. W ramach działalności dochodzi odszkodowań od sprawców za zniszczenie lub uszkodzenie mienia (materiałów, wyrobów, środków trwałych) oraz obciąża podwykonawców kosztami z tytułu niewykonania lub nieprawidłowego wykonania usług, takich jak błędy w przygotowaniu wysyłki,…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
27 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 13 października 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej który dotyczy sposobu dokumentowania kwot należnych tytułem odszkodowania za zniszczone lub uszkodzone mienie (materiały, wyroby, środki trwałe) oraz kwot należnych w związku z niewykonaniem lub nieprawidłowym wykonaniem usług. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą i jest zarejestrowany w Polsce jako „podatnik VAT czynny: oraz jako „podatnik VAT UE”.
W toku prowadzonej działalności zdarza się, że mienie Spółki takie jak jej materiały, wyroby gotowe, lub środki trwałe (np. sprzęt, wyposażenie, budowle, budynki, itp.) ulega uszkodzeniu lub zniszczeniu wskutek działania osób takich jak pracownicy Spółki bądź pracownicy osób (spółek) świadczących usługi dla Spółki lub dla jej klientów. W powyższych przypadkach Spółka dochodzi od sprawców lub zatrudniających ich osób (spółek) odszkodowania odpowiadającego wartości zniszczonych materiałów lub wyrobów gotowych albo kwocie poniesionych przez Spółkę kosztów naprawy.
Spółka obciąża również osoby (spółki) świadczące dla niej usługi kosztami, które ponosi w związku z niewykonaniem bądź nieprawidłowym wykonaniem tych usług. Przykładami niewykonania bądź nieprawidłowego wykonania usług są:
Pytania
W powyższych stanach faktycznych (zdarzeniach przyszłych) Wnioskodawca chciałby ustalić, czy:
1) kwoty należne Spółce tytułem odszkodowania za zniszczone lub uszkodzone mienie (materiały, wyroby, środki trwałe) stanowią wynagrodzenie z tytułu czynności opodatkowanych wykonywanych przez Spółkę usług i powinny być dokumentowane fakturami?
2) kwoty należne Spółce w związku z niewykonaniem lub nieprawidłowym wykonaniem dla niej usług, odpowiadające kosztom poniesionym w związku z tym przez Spółkę, stanowią wynagrodzenie z tytułu czynności opodatkowanych wykonywanych przez Spółkę usług i powinny być dokumentowane fakturami?
Państwa stanowisko w sprawie
Wnioskodawca stoi na stanowisku, że:
1) kwoty należne Spółce tytułem odszkodowania za zniszczone lub uszkodzone mienie (materiały, wyroby, środki trwałe) nie stanowią wynagrodzenia z tytułu czynności opodatkowanych wykonywanych przez Spółkę usług i nie powinny być dokumentowane fakturami;
2) kwoty należne Spółce w związku z niewykonaniem lub nieprawidłowym wykonaniem dla niej usług, odpowiadające kosztom poniesionym w związku z tym przez Spółkę, nie stanowią wynagrodzenia z tytułu czynności opodatkowanych wykonywanych przez Spółkę usług i nie powinny być dokumentowane fakturami.
Powyższe stanowisko Wnioskodawca uzasadnia w sposób następujący:
Opodatkowaniu podatkiem VAT podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług (art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT) a nie płatności same w sobie.
Aby ustalić skutki podatkowe otrzymania płatności należy najpierw ocenić, czy pozostaje ona w bezpośrednim związku z jakąkolwiek czynnością opodatkowaną (odpłatną dostawą towarów lub odpłatnym świadczeniem usług) i stanowi wynagrodzenie za nią - a następnie ocenić konsekwencje podatkowe tejże czynności (zgodnie np. z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości UE ws. Lebara, C‑520/10, pkt 26).
Z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE wynika, że dostawę towarów lub świadczenie usług uznaje się za dokonywane za wynagrodzeniem (a zatem opodatkowaną podatkiem VAT) tylko wtedy, gdy pomiędzy stronami umowy istnieje stosunek prawny, w ramach którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych, tj. towaru/usługi w zamian za wynagrodzenie (np. pkt 14 wyroku ws. Tolsma, C-16/93) a pomiędzy tymi świadczeniami istnieje bezpośredni związek (np. pkt 12 wyroku ws. Apple and Pear Development Council, C-102/86).
Z orzecznictwa Trybunału wynika również, że nie każda płatność otrzymywana przez podatnika pozostaje w związku z wykonywanymi przez niego czynnościami opodatkowanymi - a jeśli nie pozostaje w takim związku, to nie jest obciążona podatkiem VAT. Dotyczy to w szczególności opłat o charakterze sankcyjnym, mających na celu nakłonienie strony umowy do wywiązania się z niej lub odszkodowań, których celem jest zrekompensowanie stronie umowy szkód poniesionych wskutek działania drugiej. Przykładowo, nie stanowi wynagrodzenia za świadczenie usług:
Powyższa charakterystyka odpowiada naturze płatności opisanych w stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym). W szczególności, obciążenie podwykonawców kosztami, które ponosi Spółka wskutek niewykonania lub nieprawidłowego wykonania świadczonych dla niej usług jest związane ze szkodą (podobnie jak w wyroku ws. SAWP), poniesioną w efekcie niewywiązania się przez drugą stronę z umowy (podobnie jak w wyroku ws. Bausystem) i ma na celu zrekompensowanie poniesionych kosztów (podobnie jak wyroku ws. Societe thermale). W konsekwencji, takie obciążenie nie może być postrzegane jako wynagrodzenie z tytułu wykonania przez Spółkę czynności opodatkowanej takie jak np. świadczenie usług.
Skoro obciążenie podwykonawcy za niewykonanie lub nieprawidłowe usług nie jest wynagrodzeniem za wykonywaną przez Spółkę czynność opodatkowaną to tym bardziej nie może być nim kwota, jakiej Spółka dochodzi tytułem odszkodowania za zniszczone lub uszkodzone mienie. Również w tym przypadku płatność jest związana ze szkodą i ma na celu jej naprawienie. Ponadto, trudnym do zaakceptowania jest stanowisko, w świetle którego poszkodowana osoba, utraciwszy swoje mienie, świadczy na rzecz sprawcy usługę, czyli wykonuje dla niego czynność, od której dodatkowo musi zapłacić podatek VAT.
W związku z powyższym Spółka uważa, że ani kwota należna jej tytułem odszkodowania za zniszczone lub uszkodzone mienie ani kwota, której dochodzi by pokryć koszty jakie poniosła w związku z niewykonaniem lub nieprawidłowym wykonaniem świadczonych dla niej usług nie stanowią wynagrodzenia z tytułu wykonywanych przez Spółkę czynności opodatkowanych i nie powinny być dokumentowane fakturami.
Powyższe stanowisko znajduje oparcie w interpretacjach wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (Dyrektor KIS). Przykładowo:
W podobnym tonie wypowiadają się sądy administracyjne. Przykładowo, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że nie podlegają opodatkowaniu VAT następujące płatności:
odszkodowania mające rekompensować doznane uszczerbki majątkowe - wyrok z 7 sierpnia 2024 r. (sygn. akt I FSK 1612/20). Zdaniem sądu:
W art. 8 ust. 1 ustawy o VAT nie zostały wymienione odszkodowania, stąd - co do zasady - nie stanowią one świadczenia usług w rozumieniu tego przepisu i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Istotą odszkodowania, które służy wyrównaniu uszczerbku w majątku w związku z np. działaniem kontrahenta jest brak możliwości zidentyfikowania wzajemnego świadczenia ze strony podatnika.
Mając na uwadze powyższe, Spółka wnosi o potwierdzenie poprawności swojego stanowiska.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.),
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (…) podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów, w tym również:
1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej,
2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji,
3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Z przywołanych regulacji wynika, że usługą jest każde świadczenie wykonane przez podatnika w ramach działalności, które nie jest dostawą towarów, w tym m.in. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Zatem na zachowanie to składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). W przypadku uznania danego świadczenia za usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, winien istnieć bezpośredni konsument, beneficjent świadczenia, odnoszący wymierną korzyść.
Z treści powołanego art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci wynagrodzenia.
Przy określeniu, czy miała miejsce czynność podlegająca opodatkowaniu istotne jest zatem określenie, czy wykonywano świadczenie i czy wynagrodzenie z tytułu wykonywania tego świadczenia miało być wypłacone.
Niemniej muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
Należy przy tym podkreślić, że oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało – jako usługa – opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Dana usługa podlega zatem opodatkowaniu wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych.
W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk sprzedającego.
Powyższe stanowisko potwierdza orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku C-16/93 z 3 marca 1994 r. pomiędzy R. J. Tolsma v. Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden, Trybunał zauważył, że czynność:
„podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”.
Natomiast w wyroku C-90/20 ws. Apcoa Parking Danmark, TSUE wskazał, że aby świadczenie usług można było uznać za odpłatne, i wobec tego opodatkowane podatkiem VAT, to pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą musi istnieć stosunek prawny, w ramach którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych - usługi i wynagrodzenia, między którymi istnieje bezpośredni związek.
W opinii Rzecznika Generalnego w sprawie C‑295/17 w pkt 34 czytamy:
„Nie ma jednak znaczenia, w jaki sposób prawo krajowe traktuje opłatę wyrównawczą. Jak podkreśliły również Komisja i Portugalia podczas rozprawy, z punktu widzenia przepisów o VAT nie ma znaczenia, czy jest to roszczenie o odszkodowanie z tytułu deliktu czy kara umowna, ani czy jest to określane jako odszkodowanie, rekompensata czy wynagrodzenie. Ocena, czy płatność jest dokonywana w zamian za dostawę lub usługę, jest kwestią z zakresu prawa Unii, która musi być rozstrzygana odrębnie od oceny dokonywanej na mocy prawa krajowego (15)”.
W konsekwencji, aby uznać dane świadczenie za świadczenie odpłatne musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a beneficjentem i w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Tym samym, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie (usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie usługą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Opodatkowaniu podlegają tylko takie transakcje, w ramach których występuje możliwy do zidentyfikowania konsument towarów lub usług. W związku z powyższym zaniechanie działania lub tolerowanie czynności lub sytuacji podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywane jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta usługi.
Z przedstawionych informacji we wniosku wynika, że prowadzą Państwo działalność gospodarczą i są zarejestrowani w Polsce jako podatnik VAT czynny.
W toku prowadzonej działalności zdarza się, że Państwa mienie takie jak jej materiały, wyroby gotowe, lub środki trwałe (np. sprzęt, wyposażenie, budowle, budynki, itp.) ulega uszkodzeniu lub zniszczeniu wskutek działania osób takich jak Państwa pracownicy bądź pracownicy osób (spółek) świadczących usługi dla Państwa lub dla Państwa klientów. W powyższych przypadkach dochodzą Państwo od sprawców lub zatrudniających ich osób (spółek) odszkodowania odpowiadającego wartości zniszczonych materiałów lub wyrobów gotowych albo kwocie poniesionych przez Państwa kosztów naprawy.
Obciążają Państwo również osoby (spółki) świadczące dla niej usługi kosztami, które ponoszą Państwo w związku z niewykonaniem bądź nieprawidłowym wykonaniem tych usług. Przykładami niewykonania bądź nieprawidłowego wykonania usług są:
Przy tak przedstawionym opisie sprawy, w mają Państwo wątpliwości, czy kwoty należne Państwu za zniszczone lub uszkodzone mienie (materiały, wyroby, środki trwałe), oraz kwoty należne Państwu w związku z niewykonaniem lub nieprawidłowym wykonaniem dla niej usług, odpowiadające poniesionym przez Państwa w związku z tym kosztom, stanowią wynagrodzenie z tytułu czynności opodatkowanych wykonywanych przez Państwa usług i powinny być dokumentowane fakturami.
Kwestie odszkodowań, jak i kar umownych z tytułu niewywiązania się z warunków umowy regulują przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071).
Zgodnie z art. 361 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego:
§ 1. Zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła.
§ 2. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
Na podstawie art. 363 § 1 i § 2 Kodeks cywilny:
§ 1. Naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu.
§ 2. Jeżeli naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu, wysokość odszkodowania powinna być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania, chyba że szczególne okoliczności wymagają przyjęcia za podstawę cen istniejących w innej chwili.
Na gruncie prawa cywilnego odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą obowiązek naprawienia szkody. Ponadto między zdarzeniem a zaistniałą w jego wyniku szkodą musi istnieć związek przyczynowy.
Zgodnie z art. 471 Kodeksu cywilnego:
Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.
W świetle wyżej przytoczonych przepisów, na gruncie stosunków cywilnoprawnych szkoda polega na nienależytym wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika, istnienia adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem a szkodą. Brak tych przesłanek powoduje, że nie mamy do czynienia ze szkodą, za powstanie której dłużnik zobowiązany jest do wypłaty odszkodowania. Istotą odszkodowań nie jest zatem płatność za świadczenie, lecz rekompensata za szkodę. W takim przypadku nie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną – świadczenie w zamian za wynagrodzenie – co oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Zapłata taka nie jest też związana z zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności, powstrzymania się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji.
Ustalanie statusu wypłacanej rekompensaty, jako podlegającej bądź niepodlegającej opodatkowaniu VAT, należy więc oceniać w kontekście związku z konkretnym świadczeniem. Zatem jeżeli płatność o charakterze odszkodowawczym nie ma bezpośredniego związku z żadną czynnością mającą charakter świadczenia, wówczas kwota otrzymanych odszkodowań nie będzie mieściła się w katalogu czynności wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT i jako taka nie będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem.
TSUE w sprawie o sygnaturze C-277/05 Société thermale d’Eugénie-les-Bains stwierdził, że
„Artykuły 2 ust. 1 i 6 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, powinny być interpretowane w ten sposób, że kwoty zapłacone tytułem zadatku w ramach umów dotyczących świadczenia usług hotelarskich podlegających podatkowi VAT, w przypadku, gdy klient skorzysta z uprawnienia do odwołania rezerwacji, a kwoty te są zatrzymywane przez przedsiębiorstwo hotelarskie, należy uznać za odszkodowanie ryczałtowe płacone w celu naprawienia szkody poniesionej w następstwie niewykonania umowy przez klienta, bez bezpośredniego związku z jakąkolwiek odpłatnie świadczoną usługą, które jako takie nie podlega opodatkowaniu”.
Odwołując się zatem do art. 361 i art. 471 Kodeksu cywilnego należy stwierdzić, że istotą odszkodowań nie jest płatność za świadczenie, lecz rekompensata za szkodę. W takim przypadku nie występuje świadczenie w zamian za wynagrodzenie, a zatem otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Zapłata ta nie jest też związana z zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności, powstrzymania się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji.
Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że jeżeli płatności o charakterze odszkodowawczym nie będą miały bezpośredniego związku z żadną czynnością mającą charakter świadczenia ze strony podmiotu zobowiązanego, wówczas kwota otrzymanych odszkodowań nie będzie stanowiła wynagrodzenia za jakiekolwiek czynności mieszczące się w katalogu czynności wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy i jako taka, nie będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem.
Jak wynika z przedstawionych informacji, dochodzą Państwo od sprawców lub zatrudniających ich osób (spółek) odszkodowania odpowiadającego wartości zniszczonych materiałów lub wyrobów gotowych albo kwocie poniesionych przez Państwa kosztów naprawy w związku z uszkodzeniem lub zniszczeniem mienia.
Obciążają Państwo również osoby (spółki) świadczące dla niej usługi kosztami, które ponoszą Państwo w związku z niewykonaniem bądź nieprawidłowym wykonaniem usług. Przykładami niewykonania bądź nieprawidłowego wykonania usług są: nieprawidłowe przygotowanie do wysyłki wyrobów gotowych sprzedawanych przez Państwa (np. zastosowanie błędnych lub wadliwych etykiet bądź brak etykiet, zastosowanie niewłaściwych lub uszkodzonych opakowań), wysłanie do Państwa klienta nieprawidłowych wyrobów gotowych (np. innych niż zamówione przez klienta), sporządzenie błędnych dokumentów (np. dokumentów CMR) w odniesieniu do sprzedawanych przez Państwa wyrobów gotowych, wprowadzenie do Państwa systemu błędnych informacji lub wykonanie w nim błędnych operacji (np. omyłkowe wysłanie do klienta wyrobów gotowych, skutkujące koniecznością zawrócenia ciężarówki i jej rozładowania), niewykonanie transportu wyrobów gotowych w uzgodnionym terminie.
Stwierdzić należy zatem, że w opisanym przypadku nie znajdą zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż otrzymane środki nie wiążą się z wykonaniem jakiegokolwiek świadczenia, są jedynie zwrotem kosztów powstałych szkód w Państwa majątku i odpowiadają poniesionym przez Państwa w związku z tym kosztom. Powyższe kwoty nie są wynagrodzeniem zdefiniowanym w zapisach umownych, które zgodziliby się Państwo tolerować za określone należności ale jak wynika z przedstawionych przez Państwa informacji, kwoty te wynikają raczej z niezamierzonych błędów i zaniechań, które prowadzą do strat. W opisanych przypadkach nie występuje świadczenie zwrotne, za które otrzymane przez Państwa kwoty mogłyby być wynagrodzeniem.
Z uwagi zatem na niewystąpienie czynności, wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, kwoty należne Państwu tytułem odszkodowania za zniszczone lub uszkodzone mienie (materiały, wyroby, środki trwałe), oraz kwoty należne Państwu w związku z niewykonaniem lub nieprawidłowym wykonaniem dla niej usług, odpowiadające kosztom poniesionym w związku z tym przez Państwa, nie stanowią/nie będą stanowiły wynagrodzenia dla Państwa za jakąkolwiek świadczoną usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, będzie to zwrot strat strat/szkód powstałych w wyniku opisanych we wniosku sytuacji.
Odnosząc się natomiast do kwestii dokumentowania otrzymanych przez Państwa kwot należnych Państwu za zniszczone lub uszkodzone mienie (materiały, wyroby, środki trwałe), oraz kwot należnych w związku z niewykonaniem lub nieprawidłowym wykonaniem usług dla Państwa, należy zauważyć, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy przewidują dokumentowanie wyłącznie czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT.
Stosownie do art. 106b ust. 1 ustawy:
Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem;
2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1;
4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4,
c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 1b.
Według art. 106b ust. 2 ustawy:
Podatnik nie jest obowiązany do wystawienia faktury w odniesieniu do sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie art. 43 ust. 1, art. 113 ust. 1 i 9, art. 113a ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3.
Zgodnie z art. 106b ust. 3 ustawy:
Na żądanie nabywcy towaru lub usługi podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
1) czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, z wyjątkiem:
a) czynności, o których mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4,
b) czynności, o których mowa w art. 106a pkt 3 i 4,
1a) otrzymanie całości lub części zapłaty przed wykonaniem czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, z wyjątkiem:
a) przypadku, gdy zapłata dotyczy czynności, o których mowa w art. 19a ust. 1b i ust. 5 pkt 4 oraz art. 106a pkt 3 i 4,
b) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
2) sprzedaż zwolnioną, o której mowa w ust. 2, z zastrzeżeniem art. 117 pkt 1 i art. 118
- jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w terminie 3 miesięcy, licząc od końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano całość lub część zapłaty.
Stosownie zaś do art. 2 pkt 22 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
Z powołanych przepisów wynika, że fakturę wystawia się w celu udokumentowania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Faktura jest dokumentem sformalizowanym (potwierdzającym zaistnienie określonego zdarzenia gospodarczego), który powinien spełniać szereg wymogów przewidzianych przepisami prawa. Faktura jest prawidłowa w znaczeniu materialno-prawnym, jeżeli odzwierciedla prawdziwe zdarzenie gospodarcze, czyli w istocie stwierdza fakt sprzedaży określonych towarów i usług.
Jak rozstrzygnięto powyżej, otrzymane przez Państwa kwoty należne za zniszczone lub uszkodzone mienie (materiały, wyroby, środki trwałe), oraz kwoty należne w związku z niewykonaniem lub nieprawidłowym wykonaniem usług dla Państwa nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT. W opisanej sytuacji nie mamy do czynienia również ze sprzedażą, o której mowa w ww. art. 2 pkt 22 ustawy.
W związku z powyższym otrzymane przez Państwa kwoty należne za zniszczone lub uszkodzone mienie (materiały, wyroby, środki trwałe), oraz kwoty należne w związku z niewykonaniem lub nieprawidłowym wykonaniem usług dla Państwa nie powinny być dokumentowane fakturą.
Podsumowując, kwoty należne Państwu za zniszczone lub uszkodzone mienie (materiały, wyroby, środki trwałe), oraz kwoty należne Państwu w związku z niewykonaniem lub nieprawidłowym wykonaniem dla niej usług, odpowiadające poniesionym przez Państwa w związku z tym kosztom, nie stanowią/ nie będą stanowiły wynagrodzenia za świadczone przez Państwa usługi. W konsekwencji nie powinny być dokumentowane fakturami.
Państwa stanowisko jest zatem prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem podanym przez Państwa w złożonym wniosku.
W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy lub zmiany stanu prawnego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo