Interpretacja 0114-KDIP4-3.4012.716.2025.1.IG

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 1 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy zastosowania zwolnienia od podatku do świadczonych usług udzielania pożyczek zabezpieczonych zastawem na prawach. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie udzielenia pożyczek konsumenckich i niekonsumenckich. Zarówno pożyczki konsumenckie oraz niekonsumenckie aktualnie są udzielane bez zabezpieczeń, tj. bez zastawu, bez poręczenia itd. Wnioskodawca planuje udzielać w przyszłości pożyczki niekonsumenckie z zabezpieczeniem w postaci zastawu.

Wnioskodawca planuje przyjmować jako zastaw wierzytelności pożyczkobiorcy w stosunku do osób trzecich wynikające z umów sprzedaży towarów lub świadczenia usług i potwierdzone fakturą VAT. Przepisy o ustanowieniu zastawu na prawach będą częścią umowy pożyczki między Wnioskodawcą i pożyczkobiorcą i będą regulowane przez art. 327 – 335 kodeksu cywilnego. Właścicielem wierzytelności obciążonej zastawem będzie pożyczkobiorca. Pożyczkobiorca będzie uprawniony do sprzedaży na rzecz osób trzecich lub dalszego obciążenia wierzytelności obciążonej zastawem na podstawie art. 311 k.c. w zw. z art. 328 k.c. Umowa pożyczki zabezpieczona zastawem na prawach będzie przewidywać obowiązek pożyczkobiorcy do zapłaty na rzecz Wnioskodawcy odsetek kapitałowych i prowizji.

Warunkiem wypłaty pożyczkobiorcy środków pożyczki będzie podpisanie przez pożyczkobiorcę instrukcji dla dłużnika wierzytelności obciążonej zastawem, zgodnie z którą dłużnik wierzytelności obciążonej zastawem, na podstawie art. 333 kodeksu cywilnego, zgodnie z łącznym żądaniem zastawcy i zastawnika wierzytelności, powinien spełnić świadczenie na rachunek bankowy zastawnika, tj. Wnioskodawcy. Jeżeli kwota, którą Wnioskodawca otrzyma od dłużnika wierzytelności obciążonej zastawem, będzie większa niż wysokość aktualnego zobowiązania pożyczkobiorcy razem z odsetkami i prowizją, to Wnioskodawca przeleje resztę na rachunek pożyczkobiorcy.

Jeżeli dłużnik wierzytelności obciążonej zastawem nie spełni świadczenia na rachunek bankowy Wnioskodawcy, to Wnioskodawca będzie dochodzić zapłaty pożyczki bezpośrednio od pożyczkobiorcy. Wnioskodawca będzie udzielał pożyczki niekonsumenckie zabezpieczone zastawem na prawach tylko podmiotom mającym siedzibę na terytorium Polski.

Pytanie

Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca będzie zobowiązany do zapłaty podatku od towarów i usług w stosunku do przychodów w postaci odsetek kapitałowych i prowizji od udzielenia pożyczek zabezpieczonych zastawem na prawach?

Państwa stanowisko w sprawie

W opisanym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do opłaty podatku od towarów i usług w stosunku do przychodów w postaci odsetek kapitałowych i prowizji od udzielenia pożyczek zabezpieczonych zastawem na prawach.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej – ustawa VAT), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy VAT.

Zgodnie z art. 29a ustawy VAT, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy VAT, zwalnia się od podatku usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę.

Zgodnie z art. 43 ust. 15 pkt 1 ustawy VAT, zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do czynności ściągania długów, w tym factoringu.

W opisanym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca będzie świadczył usługę udzielania pożyczek -pieniężnych. Fakt, że pożyczki udzielone przez Wnioskodawcę będą zabezpieczone zastawem na prawach, nie zmienia natury prawnej tej usługi jako pożyczki (art. 720 k.c.). Więc do wskazanej usługi Wnioskodawcy będzie miał zastosowanie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy VAT.

Przy tym opisana usługa Wnioskodawcy niewątpliwie nie jest faktoringiem. Faktoring aktualnie nie jest zdefiniowany ani w ustawie VAT, ani w Kodeksie cywilnym. Dla określenia tego, czym jest faktoring, istotne znaczenie ma Konwencja o faktoringu międzynarodowym z 1988 roku, podpisana w Ottawie. Zgodnie z art. 1 ust. 2 wskazanej Konwencji, „umowa faktoringu” oznacza umowę zawartą pomiędzy jedną stroną (dostawcą) a drugą stroną (faktorem), na mocy której:

(a) dostawca może przelać lub przeleje na faktora wierzytelności wynikające z umów sprzedaży towarów zawartych między dostawcą a jego klientami (dłużnikami), innych niż umowy dotyczące sprzedaży towarów nabytych głównie na ich użytek osobisty, rodzinny lub domowy;

(b) faktor ma wykonywać co najmniej dwie z następujących funkcji:

• finansowanie dostawcy, włączając w to pożyczki i zaliczki;
• prowadzenie rachunków (księgowanie) dotyczących wierzytelności;
• inkasowanie wierzytelności;
• ochrona przed brakiem zapłaty ze strony dłużników;

(c) zawiadomienie o przelewie wierzytelności ma być przekazane dłużnikom.

Z powyższego wynika, że w ramach faktoringu zawsze ma miejsce przelew wierzytelności na rzecz faktora w drodze cesji. Przy tym faktoring różni się od zwykłej cesji tym, że faktor świadczy na rzecz faktoranta (zbywcy wierzytelności) również dodatkowe usługi związane z obrotem wierzytelnościami.

Istotna różnica pomiędzy faktoringiem a planowaną przez Wnioskodawcę usługą udzielenia pożyczek zabezpieczonych zastawem na prawach polega na tym, że Wnioskodawca w ramach planowanej usługi nie staje się właścicielem zastawionej wierzytelności. Wierzyciel wierzytelności obciążonej zastawem, będący klientem Wnioskodawcy, pozostaje właścicielem tej wierzytelności i będzie uprawniony do zbycia lub dalszego obciążenia tej wierzytelności, co wprost wynika z art. 311 k.c. w zw. z art. 328 k.c.

Ponadto Wnioskodawca nie będzie świadczył żadnych dodatkowych usług na rzecz swoich klientów (wierzycieli wierzytelności obciążonej zastawem) prócz samego udzielenia kwoty pożyczki pieniężnej. W razie braku spłaty pożyczki Wnioskodawca będzie dochodził należności od swojego klienta, a nie od dłużnika wierzytelności obciążonej zastawem. Wobec powyższego brak jest podstaw do niezastosowania w stosunku do planowanej przez Wnioskodawcę usługi pożyczkowej art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Na mocy przepisu art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

Pod pojęciem usługi należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy. Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:

• w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
• świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).

Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Przy czym z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 cyt. ustawy).

Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci wynagrodzenia.

W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk sprzedającego.

Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.

Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.

Zatem za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w których:

• istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne,
• wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,
• istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi,
• odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem,
• istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.

Należy wskazać, że zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza nie tylko czynnik przedmiotowy - opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług, ale także czynnik podmiotowy - czynności muszą być wykonywane przez podatnika.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:

Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów lub świadczenie usług podlegać będą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywane będą przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy towarów lub świadczenia usług mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Z opisu sprawy wynika, że prowadzą Państwo działalność gospodarczą w zakresie udzielenia pożyczek konsumenckich i niekonsumenckich. Zarówno pożyczki konsumenckie oraz niekonsumenckie aktualnie są udzielane bez zabezpieczeń, tj. bez zastawu, bez poręczenia itd. Planują Państwo udzielać w przyszłości pożyczki niekonsumenckie z zabezpieczeniem w postaci zastawu.

Planują Państwo przyjmować jako zastaw, wierzytelności pożyczkobiorcy w stosunku do osób trzecich wynikające z umów sprzedaży towarów lub świadczenia usług i potwierdzone fakturą VAT. Przepisy o ustanowieniu zastawu na prawach będą częścią umowy pożyczki między Państwem i pożyczkobiorcą i będą regulowane przez art. 327 – 335 Kodeksu cywilnego. Właścicielem wierzytelności obciążonej zastawem będzie pożyczkobiorca, będzie on uprawniony do sprzedaży na rzecz osób trzecich lub dalszego obciążenia wierzytelności obciążonej zastawem na podstawie art. 311 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 328 Kodeksu cywilnego. Umowa pożyczki zabezpieczona zastawem na prawach będzie przewidywać obowiązek pożyczkobiorcy do zapłaty na Państwa rzecz odsetek kapitałowych i prowizji.

Warunkiem wypłaty pożyczkobiorcy środków pożyczki będzie podpisanie przez pożyczkobiorcę instrukcji dla dłużnika wierzytelności obciążonej zastawem, zgodnie z którą dłużnik wierzytelności obciążonej zastawem, na podstawie art. 333 Kodeksu cywilnego, zgodnie z łącznym żądaniem zastawcy i zastawnika wierzytelności, powinien spełnić świadczenie na rachunek bankowy zastawnika, tj. Państwa. Jeżeli kwota, którą Państwo otrzymają od dłużnika wierzytelności obciążonej zastawem, będzie większa niż wysokość aktualnego zobowiązania pożyczkobiorcy razem z odsetkami i prowizją, to Państwo przeleją resztę na rachunek pożyczkobiorcy.

Jeżeli dłużnik wierzytelności obciążonej zastawem nie spełni świadczenia na Państwa rachunek bankowy, to Państwo będą dochodzić zapłaty pożyczki bezpośrednio od pożyczkobiorcy. Będą Państwo udzielali pożyczki niekonsumenckie zabezpieczone zastawem na prawach tylko podmiotom mającym siedzibę na terytorium Polski.

Państwa wątpliwości dotyczą tego, czy będą Państwo zobowiązani do zapłaty podatku od towarów i usług w stosunku do przychodów w postaci odsetek kapitałowych i prowizji od udzielenia pożyczek zabezpieczonych zastawem na prawach.

Istota umowy pożyczki została zawarta w art. 720 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.)

Zgodnie z art. 720 § 1 Kodeksu cywilnego:

W wyniku spełnienia świadczenia przez dającego pożyczkę, określone przedmioty majątkowe stają się własnością biorącego pożyczkę. Zasilają one jednak tylko czasowo majątek biorącego pożyczkę, który obowiązany jest do zwrotu, tj. do przeniesienia na drugą stronę własności tej samej ilości pieniędzy albo rzeczy tego samego rodzaju.

Czynności polegające na udzielaniu pożyczek pieniężnych podlegających oprocentowaniu stanowi odpłatne świadczenie usług i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Udzielanie oprocentowanych pożyczek przez podatnika podatku od towarów i usług spełnia przesłanki uznania tych czynności za podlegające opodatkowaniu, niezależnie od częstotliwości i celu ich udzielenia, czy statusu nabywcy. Udzielanie bowiem pożyczek przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą, w związku z jej prowadzeniem, można identyfikować i zaliczać do zawodowej płaszczyzny jednostki, a więc uznać za rodzącą obowiązki w podatku od towarów i usług, nawet gdy ta czynność nie znajduje się w jej zakresie przedmiotowym.

Charakter i cechy usługi udzielenia pożyczki wskazują, że czynność ta mieści się w definicji pojęcia „działalność gospodarcza”. W świetle art. 15 ust. 2 ustawy zdanie drugie działalność gospodarcza „obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych”. Niewątpliwie przekazanie środków pieniężnych (a zatem wartości o charakterze niematerialnym) na rzecz pożyczkobiorcy, na określony okres czasu, za ustalonym wynagrodzeniem, uzyskiwanym w ustalonych okresach rozliczeniowych, stanowi wykorzystywanie tych środków w sposób ciągły i w celach zarobkowych. Usługa tego rodzaju mieści się zatem w pojęciu „działalność gospodarcza” zdefiniowanym w art. 15 ust. 2 ustawy.

Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz wskazane wyżej przepisy należy stwierdzić, że udzielając pożyczek za wynagrodzeniem w postaci prowizji i odsetek, będą Państwo działali w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, a udzielanie tych pożyczek będzie stanowiło odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział w odniesieniu do niektórych czynności zwolnienie od podatku. Regulacje w zakresie zwolnień od podatku zostały zawarte m.in. w art. 43 ustawy.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy:

Należy wskazać, że ww. zwolnienie ma charakter przedmiotowy, gdzie przede wszystkim istotną przesłanką do skorzystania ze zwolnienia jest rodzaj świadczonej usługi – cechy, które ją wyróżniają. Ustawodawca szczególny nacisk położył na stronę przedmiotową, nie dokonując zawężenia omawianych zwolnień wyłącznie do określonej grupy podmiotów. Zatem podkreślić należy, że wystarczającą przesłanką pozwalającą objąć zwolnieniem daną czynność jest wykazanie jej związku ze wskazanymi w ww. przepisach czynnościami, przy czym związek ten musi być wyraźny i nie odbiegać od świadczenia usług finansowych, wypaczając przez to istotę przewidzianego zwolnienia.

Mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy należy wskazać, że udzielanie przez Państwa pożyczek będzie się mieścić w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu VAT, jako odpłatne świadczenie usług, w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy. Z uwagi na to, że usługi udzielania pożyczek mieszczą się w zakresie czynności, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy, jako wymienione wprost w tym przepisie – usługi te będą korzystały ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie ww. art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy. To, że pożyczki udzielone przez Państwa będą zabezpieczone zastawem na prawach, nie zmieni natury prawnej takich usług jako usług pożyczki zwolnionych od podatku.

Na marginesie należy zwrócić uwagę na przepis art. 43 ust. 22 ustawy, zgodnie z którym:

Stosownie zaś do ust. 23 ww. przepisu:

Powyższe przepisy umożliwiają wybór opodatkowania określonych usług, które dotychczas obligatoryjnie korzystały ze zwolnienia od podatku – w tym m.in. właśnie usług udzielania pożyczek, przy czym możliwość wyboru opcji opodatkowania dotyczy wyłącznie usług świadczonych na rzecz innych podatników, przy zachowaniu warunków określonych w art. 43 ust. 22 i 23 ustawy.

Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Należy zaznaczyć, że zakres przedmiotowy wniosku wyznacza pytanie przedstawione przez Państwa. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku (pytania). Inne kwestie nieobjęte pytaniem, wynikające np. z Państwa stanowiska, nie zostały rozpatrzone w interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.