Spółka z o.o., czynny podatnik VAT, prowadzi działalność leasingu pojazdów. Na podstawie umów leasingu nabywa pojazdy i oddaje je korzystającym. Pojazdy są ubezpieczone, a w przypadku szkody komunikacyjnej spółka pokrywa koszty naprawy i otrzymuje odszkodowanie…
Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
13 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych otrzymania przez Państwa kwoty odpowiadającej wysokości Udziału własnego, w przypadku wystąpienia szkody komunikacyjnej Pojazdu. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Sp. z o.o. [dalej: Spółka, Finansujący lub Wnioskodawca] jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem VAT, prowadzącym działalność gospodarczą głównie w zakresie usług najmu oraz leasingu pojazdów.
Na podstawie umów generalnych leasingu [dalej: Umowy generalne] oraz zawartych na ich podstawie umów leasingu [dalej: Umowy leasingu, razem z Umową generalną łącznie jako: Umowy] Spółka zobowiązuje się do nabywania od autoryzowanych przedstawicieli importera pojazdów marki A/B [dalej: Dilerzy] przedmiotów leasingu, tj. pojazdów samochodowych [dalej: Pojazdy lub Przedmioty leasingu] i do oddawania ich korzystającym [dalej: Korzystający] do używania i pobierania pożytków na czas oznaczony.
Przedmiot leasingu stanowi własność Finansującego i jest zaliczany do jego składników majątkowych w sposób umożliwiający jego amortyzację.
Na podstawie Umów Korzystający zobowiązani są do zapłaty Wnioskodawcy wynagrodzenia, na które składa się jednorazowa opłata wstępna oraz raty leasingowe, a także do uiszczania innych należności wynikających z Umowy leasingu.
Umowa generalna przewiduje, że Przedmiot leasingu zostanie ubezpieczony w ramach ubezpieczenia Finansującego, ubezpieczenia dilerskiego albo ubezpieczenia indywidualnego. W przypadku ubezpieczenia dilerskiego Przedmiot leasingu zostaje ubezpieczony przez Korzystających (na ich koszt) za pośrednictwem Dilera, w ramach tzw. pakietu ubezpieczeń dilerskich. Ubezpieczenie to obejmuje pełny zakres (OC, NNW, AC, KR) od pełnej wartości Przedmiotu leasingu, przy czym w polisie ubezpieczenia to Wnioskodawca jest wskazany jako ubezpieczony i beneficjent świadczeń z umowy ubezpieczenia. Umowa generalna przewiduje również w takim wypadku wykupienie uprzednio zaakceptowanego przez Wnioskodawcę udziału własnego Korzystających w każdej szkodzie [dalej: Udział własny].
Obowiązek poniesienia kosztów Udziału własnego przez Korzystającego wynika z Kodeksu cywilnego i jego podstawą dochodzenia przez Spółkę jest wystąpienie szkody w przedmiocie leasingu i brak możliwości jej pokrycia środkami uzyskanymi od ubezpieczyciela tytułem odszkodowania. W praktyce występują sytuacje, w których Spółka samodzielnie pokrywa kwotę Udziału własnego i dochodzi jej zwrotu od Korzystającego.
Ponadto, z Umowy generalnej wynika, że:
W praktyce występują przypadki, kiedy Spółka - w przypadku wystąpienia szkody komunikacyjnej - ponosi koszty naprawy Przedmiotu leasingu (otrzymując od ubezpieczyciela określoną kwotę na ten cel). Wówczas Korzystający - niezależnie od tego, czy szkoda likwidowana jest z ubezpieczenia OC czy z AC - są obciążani przez Spółkę kwotą odpowiadającą wysokości Udziału własnego, stanowiącego pokrycie części odszkodowania nieobjętej ubezpieczeniem.
Wymagalność kwoty Udziału własnego nie jest w jakikolwiek sposób zależna od wykonania przez Spółkę usługi leasingu, jest bowiem zależna wyłącznie od zaistnienia okoliczności zewnętrznej (tj. wystąpienia szkody oraz również tego, czy ubezpieczyciel pokrył całość kosztów naprawy). Tym samym, okoliczność zapłaty (lub nie) kwoty Udziału własnego nie ma zasadniczo żadnego wpływu na świadczenie przez Spółkę na rzecz Korzystających usługi leasingu.
Pytania
1) Czy kwota odpowiadająca wysokości Udziału własnego, otrzymywana przez Spółkę od Korzystających w przypadku wystąpienia szkody komunikacyjnej Pojazdu, której celem jest naprawienie tej szkody w majątku Spółki, stanowi wynagrodzenie z tytułu czynności podlegającej opodatkowaniu VAT?
2) Czy w przypadku otrzymania przez Spółkę od Korzystających kwoty odpowiadającej wysokości Udziału własnego, Wnioskodawca uprawniony jest do udokumentowania tego zdarzenia dokumentem innym niż faktura, np. notą księgową?
Państwa stanowisko w sprawie
1) W opisanym stanie faktycznym kwota odpowiadająca wysokości Udziału własnego, otrzymywana przez Spółkę od Korzystających w przypadku wystąpienia szkody komunikacyjnej Pojazdu, której celem jest naprawienie tej szkody w majątku Spółki, nie stanowi wynagrodzenia z tytułu czynności podlegającej opodatkowaniu VAT.
2) W opisanym stanie faktycznym, w przypadku otrzymania przez Spółkę od Korzystających kwoty odpowiadającej wysokości Udziału własnego, Wnioskodawca uprawniony jest do udokumentowania tego zdarzenia przy użyciu dokumentu innego niż faktura, np. noty księgowej.
Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
Ad pytanie nr 1)
Uwagi ogólne
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów oraz odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, podczas gdy świadczeniem usług jest zasadniczo - w myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT - każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów.
W praktyce wskazuje się jednocześnie, że dla kwalifikacji danego świadczenia jako usługi podlegającej opodatkowaniu VAT niezbędne jest, aby:
1) było ono wykonywane na podstawie i w ramach stosunku zobowiązaniowego (tj. umowy łączącej strony, określającej istotne elementy świadczenia, jak przedmiot, zakres, wynagrodzenie),
2) jedna ze stron takiej umowy (stosunku) była konsumentem/beneficjentem świadczenia i wskutek wykonania świadczenia odnosiła mierzalną/identyfikowalną korzyść (o charakterze majątkowym),
3) świadczenie to miało charakter odpłatny,
4) istniał związek między świadczeniem a otrzymywaną przez jego wykonawcę płatnością, o charakterze na tyle bezpośrednim i wyraźnym, aby można było stwierdzić, że płatność ta następuje/należy się wykonawcy w zamian za to świadczenie.
W kwestii związku między płatnością a świadczeniem wielokrotnie wypowiadał się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej [dalej: TSUE], przykładowo w wyroku z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 (Apple and Pear Development Council), w którym wskazał, że określoną czynność można uznać za wykonaną odpłatnie, jeśli istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto gdy odpłatność za otrzymane świadczenie pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miała być opodatkowana VAT.
Z kolei w wyroku z 6 października 2022 r. w sprawie C-250/21 TSUE wskazał, że świadczenie usług jest ,,odpłatne’’ w rozumieniu tego przepisu, a zatem podlega opodatkowaniu VAT tylko wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek między świadczonymi usługami a wynagrodzeniem otrzymanym przez podatnika. Tego rodzaju bezpośredni związek ma miejsce, gdy pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą istnieje stosunek prawny, w ramach którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych, a wynagrodzenie otrzymywane przez usługodawcę stanowi rzeczywiste odzwierciedlenie wartości usługi świadczonej usługobiorcy (analogicznie również w wyroku TSUE z 22 października 2015 r., w sprawie C-264/14). Podobnie w kwestii wynagrodzenia wykonawcy oraz istnienia stosunku zobowiązaniowego (umowy) stanowiącego podstawę do jego zapłaty (domagania się przez wykonawcę świadczenia/usługi) Trybunał wypowiedział się w wyroku z 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93 (Tolsma).
Jednocześnie, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej [dalej: DKIS] w interpretacji indywidualnej z dnia 24 października 2025 r. (sygn. 0114-KDIP2-2.4010.407.2025.6.KW), czy też w interpretacji z dnia 11 lipca 2025 r. (sygn. 0114-KDIP4-3.4012.231.2025.2.APR), podziela powyższe poglądy i potwierdza, że przy ocenie występowania czynności opodatkowanej VAT, należy wziąć pod uwagę wymienione w pkt 1-4 okoliczności.
Kwalifikacja na gruncie VAT Udziału własnego
W ocenie Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym kwota odpowiadająca wysokości Udziału własnego, otrzymywana przez Spółkę od Korzystających w przypadku wystąpienia szkody komunikacyjnej w Pojeździe, nie stanowi wynagrodzenia z tytułu odpłatnej dostawy towarów ani odpłatnego świadczenia usług, a w konsekwencji nie podlega ona opodatkowaniu VAT.
W ocenie Wnioskodawcy, w analizowanych okolicznościach w pierwszej kolejności należy wykluczyć możliwość uznania, iż w związku z obciążeniem Korzystających kwotą Udziału własnego dochodzi do dostawy towarów, bowiem między Wnioskodawcą a Korzystającymi nie dochodzi (nie dojdzie) do przeniesienia - w zamian za kwotę Udziału własnego - prawa do rozporządzania jakimikolwiek towarami jak właściciel.
Zdaniem Wnioskodawcy w analizowanych okolicznościach nie dochodzi również do odpłatnego świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, bowiem pomimo, iż między Wnioskodawcą a Korzystającymi istnieje stosunek zobowiązaniowy (Umowa generalna, Umowa leasingu), to nie są spełnione pozostałe/ww. warunki determinujące występowanie odpłatnej usługi.
Wnioskodawca podkreśla, że w zamian za uiszczenie przez Korzystających kwoty Udziału własnego nie otrzymują oni żadnego świadczenia wzajemnego, a tym samym/w konsekwencji nie można również w takich okolicznościach zidentyfikować beneficjenta świadczenia. Podkreślić bowiem/w szczególności należy, że kwota Udziału własnego nie jest częścią wynagrodzenia należnego z tytułu świadczonych przez Spółkę usług leasingu.
Wnioskodawca podkreśla, że wymagalność kwoty Udziału własnego nie jest w jakikolwiek sposób zależna od wykonania przez Spółkę świadczenia wzajemnego (w tym usługi leasingu), a od zaistnienia okoliczności zewnętrznej, tj. wystąpienia szkody oraz faktu, czy kwota ubezpieczenia pokrywa również całość kosztów naprawy. Podkreślić również należy, że okoliczność zapłaty (lub nie) kwoty Udziału własnego nie ma zasadniczo żadnego wpływu na świadczenie przez Spółkę na rzecz Korzystających usługi leasingu (ani jakiejkolwiek innej usług). Ponadto/w szczególności nie sposób uznać, że zapłata Udziału własnego służy lepszemu wykonaniu usługi leasingu czy też, że jest nierozerwalnie z tą usługą związana.
Otrzymywana od Korzystających kwota Udziału własnego stanowi, zdaniem Wnioskodawcy, wyłącznie wyrównanie uszczerbku powstałego w majątku Spółki na skutek powstania szkody w Pojeździe. Odszkodowawczy charakter kwot Udziału własnego uiszczanego przez Korzystających (tj. zmierzający do wyrównania uszczerbku w majątku Spółki) - w ocenie Wnioskodawcy - potwierdza fakt, że środki uzyskane od ubezpieczyciela w praktyce nie pokrywają w całości wartości szkody, stąd też konieczna jest dopłata przez Korzystających wartości Udziału własnego (tak aby wartość otrzymanych przez Wnioskodawcę środków tytułem odszkodowania mogła w całości pokryć poniesioną szkodę).
Powyższe potwierdza m.in. orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego [dalej: NSA] z 12 czerwca 2025 r., (sygn. I FSK 703/22). W uzasadnieniu ww. wyroku NSA podzielił stanowisko zaprezentowane w I instancji przez WSA w Warszawie (sygn. III SA/Wa 1020/21) i wskazał, że „(…) nie można się zgodzić z argumentacją organu zawartą w skardze kasacyjnej w zakresie opodatkowania kwoty udziału własnego, ponieważ brak tu zindywidualizowanego świadczenia względem płatności za udział własny - wymagalność udziału własnego nie jest w jakikolwiek sposób zależna od wykonania świadczenia przez Spółkę, a jest zależna wyłącznie od zaistnienia okoliczności zewnętrznej (tj. czy ubezpieczyciel pokrył całość kosztów naprawy). Ponadto klient ponosi ciężar płatności o charakterze odszkodowawczym, bowiem ponoszone opłaty jedynie kompensują Spółce uszczerbek w jej majątku, który powstał w związku z niewłaściwym wykonaniem umowy i nie można ich powiązać z wykonywaniem usługi CFM. Gdy nie dochodzi do naprawy samochodu (brak faktury od warsztatu), Spółka ponosi uszczerbek w majątku w postaci uszkodzonego pojazdu, którego ciężarem obciążany jest klient. Z kolei gdy dochodzi do naprawy samochodu, to Spółka ponosi uszczerbek w majątku jedynie w sytuacji uzyskania niewystarczającego odszkodowania od zakładu ubezpieczeń, a tym uszczerbkiem w majątku również obciążony zostaje klient. Tym samym, w obu przypadkach wskazanych przez organ, charakter płatności dokonywanej przez klienta dotyczy wyłącznie sytuacji, w której występuje szkoda po stronie Spółki, co także tylko potwierdza odszkodowawczy charakter dokonywanej płatności’’.
Podobne stanowisko zaprezentował wcześniej NSA w wyroku z 10 lutego 2023 r. sygn. I FSK 1734/19 w zakresie opłat za uszkodzenie pojazdów będących przedmiotem najmu (czyli sytuacji zbliżonej/analogicznej jak analizowana): „Opłaty opisane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej związane są ewidentnie ze stratami spółki, jakie poniosła w związku ze świadczoną usługą wynajmu pojazdu. Opłaty za uszkodzenia w tym pojeździe kompensują jedynie skarżącej uszczerbek w jej majątku, który powstał w związku z niewłaściwym wykonaniem umowy. Pobrane opłaty pozwalają wykonać czynności, które przywracają stan sprzed wyrządzenia szkody. Skarżąca niczego nie zyskuje, lecz przywraca stan pierwotny w swoim majątku. Wbrew stanowisku prezentowanemu przez organ interpretacyjny nie sposób więc uznać, że opłata będąca w istocie surogatem odszkodowania za ewidentną szkodę wyrządzoną spółce stanowi wynagrodzenie za dodatkową usługę”.
W ocenie Wnioskodawcy o braku podstaw do uznawania dodatkowych opłat o charakterze „odszkodowawczym” czy „sankcyjnym” (takich jak właśnie kwota Udziału własnego) za wynagrodzenie z tytułu świadczonej usługi (np. leasingu) przemawia również stanowisko organów podatkowych wyrażane, w odniesieniu do podobnego rodzaju opłat, np. opłat za zapłatę mandatu (które, zdaniem Wnioskodawcy, mają analogiczny/zbliżony charakter do kwoty Udziału własnego, bowiem również mają odszkodowawczy charakter/służą wyrównaniu uszczerbku w majątku).
Przykładowo w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 7 listopada 2025 r. (sygn. 0111-KDIB3-1.4012.684.2025.4.KO), stwierdzono, iż: „W takim przypadku nie jest spełniona przesłanka istnienia związku pomiędzy opłatami administracyjnymi, którymi obciążani są Państwo a otrzymaniem świadczenia wzajemnego, co jest warunkiem koniecznym do uznania świadczenia za usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, która w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W analizowanej sprawie nie zachodzi żaden związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy usługą leasingu/najmu a opłatami administracyjnymi, tj. za zapłatę mandatu, jak też za przekazanie informacji o użytkowniku pojazdu na uzasadnione wezwanie organu krajowego (polskiego) lub zagranicznego - nie stanowią one zatem elementu usługi leasingu/najmu. Wobec tego, czynności dodatkowe, za które pobierane są opłaty administracyjne, tj. opłata administracyjna za udzielenie informacji o użytkowniku pojazdu, opłata administracyjna obsługi mandatu i opłata z tytułu równowartości zapłaconego mandatu, nie stanowią elementów kompleksowej usługi leasingu/najmu. Obciążenie Państwa tymi opłatami administracyjnymi nie służy lepszemu korzystaniu z usługi podstawowej, tj. usługi leasingu/najmu. Stąd też nie można pobierania ww. opłat administracyjnych traktować jako elementu wynagrodzenia należnego w zamian za świadczoną usługę leasingu/najmu, która podlega opodatkowaniu VAT”.
Analogicznie w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 30 sierpnia 2018 r., (sygn. 0114-KDIP4.4012.390.2018.1.MPE): „(…) wskazane przez Wnioskodawcę opłaty z tytułu pokrycia mandatu związanego z popełnieniem wykroczenia przez korzystającego z leasingu mają charakter publicznoprawny, wynikający z odrębnych przepisów prawa, są bezzwrotne i przymusowe. Mandaty karne pobierane są z tytułu popełnienia wykroczenia zagrożonego karą w postaci mandatu, określonego w odpowiednich przepisach - mają one zatem charakter sankcyjny. Podmiot popełniający wykroczenie otrzymuje taki mandat, lecz nie otrzymuje w zamian żadnego świadczenia, które przynosiłoby mu korzyść. Wnioskodawca, w sytuacji przeniesienia ciężaru należności publicznoprawnej na podmiot, który faktycznie powinien ją ponieść, nie będzie świadczyć żadnej usługi na rzecz leasingobiorcy związanej w sposób bezpośredni z zawartą umową leasingu. Tym samym, w omawianej sprawie nie zachodzi żaden związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy świadczoną usługą leasingu a zwrotem kosztów mandatów karnych”.
W konsekwencji, skoro zapłata przez Korzystających Udziału własnego nie wiąże się z jakąkolwiek dostawą towarów oraz jakimkolwiek świadczeniem usług, należy uznać, że nie stanowi ona wynagrodzenia za czynność opodatkowaną VAT (w szczególności nie jest związana/nie jest wynagrodzeniem z tytułu usługi leasingu), a tym samym nie podlega VAT.
Ad pytanie nr 2)
W ocenie Wnioskodawcy w opisanym stanie faktycznym, w przypadku otrzymania przez Spółkę od Korzystających kwoty odpowiadającej wysokości Udziału własnego, Wnioskodawca uprawniony jest do udokumentowania tego zdarzenia przy użyciu dokumentu innego niż faktura, np. noty księgowej.
Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy o VAT pod pojęciem sprzedaży należy rozumieć odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
Jednocześnie, zgodnie z art. 106b ust. 1 ustawy o VAT podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem;
2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1;
4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadków, gdy zapłata dotyczy wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 oraz dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 1b.
Mając na uwadze ww. regulacje ustawy o VAT, należy stwierdzić, iż faktura jest przeznaczona do ewidencjonowania jedynie tych zdarzeń gospodarczych, które ustawodawca wprost zalicza do sprzedaży opodatkowanej, w tym - w przypadku faktur zaliczkowych - do zdarzeń poprzedzających taką sprzedaż, lecz z nią ściśle powiązanych. Oznacza to, że faktura pełni funkcję dowodu wykonania bądź zamiaru wykonania dostawy towarów lub świadczenia usług.
Skoro natomiast obciążanie Korzystającego kwotą Udziału własnego pozostaje - zgodnie ze stanowiskiem Wnioskodawcy przedstawionym w zakresie pytania nr 1 - poza zakresem opodatkowania VAT, brak jest podstaw do ich dokumentowania przy wykorzystaniu faktur. Zatem, obciążanie Korzystających kwotą Udziału własnego może być udokumentowane innymi dowodami księgowymi niż faktura, w tym notą księgową.
Możliwość udokumentowania notą księgową zdarzenia niepodlegającego VAT (np. kary umownej, odszkodowania) potwierdza ugruntowane stanowisko organów podatkowych, przykładowo wyrażone w interpretacji indywidualnej DKIS z 23 lipca 2025 r. sygn. 0114-KDIP1-1.4012.382.2025.2.AKA: „Ponieważ kary umowne za Sprzęt, który po rozwiązaniu umowy nie został przez Najemcę Państwu oddany, pełnią funkcję odszkodowawczą za poniesione straty, to nie stanowią wynagrodzenia za czynności podlegające opodatkowaniu, wymienione w art. 5 ust. 1 ustawy. W związku z powyższym z tego tytułu nie są Państwo zobowiązani do wystawienia faktury, o której mowa w art. 106b ust. 1 ustawy. Obciążenie Najemcy za Sprzęt, który po rozwiązaniu umowy nie został Państwu oddany może zostać udokumentowane - tak jak Państwo wskazali - notą księgową. Przy czym należy wskazać, że noty księgowe stanowią dokument księgowy na podstawie ustawy o rachunkowości, a nie przepisów dotyczących podatku VAT”.
W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy nie ma przeszkód, aby w przypadku wystąpienia szkody w Pojeździe i otrzymania od Korzystających kwot Udziału własnego, zdarzenie to było dokumentowane, np. notą księgową.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (…) podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów, w tym również:
1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej,
2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji,
3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Pod pojęciem usługi należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy. Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Przy czym z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy).
Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci wynagrodzenia.
W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk sprzedającego.
Powyższe stanowisko potwierdza także wyrok C-16/93 z 3 marca 1994 r. pomiędzy R. J. Tolsma v. Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden, w którym Trybunał zauważył, że czynność „podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”.
Natomiast w wyroku C-90/20 ws. Apcoa Parking Danmark, TSUE wskazał, że aby świadczenie usług można było uznać za odpłatne, i wobec tego opodatkowane podatkiem VAT, to pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą musi istnieć stosunek prawny, w ramach którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych - usługi i wynagrodzenia, między którymi istnieje bezpośredni związek.
Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.
Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
W konsekwencji powyższych regulacji należy stwierdzić, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega tylko to świadczenie (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Należy wskazać, że zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza nie tylko czynnik przedmiotowy - opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług, ale także czynnik podmiotowy - czynności muszą być wykonywane przez podatnika.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły do celów zarobkowych.
Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma zatem charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność gospodarczą.
Jak wynika z opisu sprawy, są Państwo jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem VAT, prowadzącym działalność gospodarczą głównie w zakresie usług najmu oraz leasingu pojazdów.
Na podstawie umów generalnych leasingu oraz zawartych na ich podstawie umów leasingu (Umowy) zobowiązują się Państwo do nabywania od autoryzowanych przedstawicieli importera pojazdów marki A/B (Dilerzy) przedmiotów leasingu, tj. pojazdów samochodowych i do oddawania ich korzystającym do używania i pobierania pożytków na czas oznaczony. Przedmiot leasingu stanowi Państwa własność i jest zaliczany do Państwa składników majątkowych w sposób umożliwiający jego amortyzację.
Na podstawie Umów Korzystający zobowiązani są do zapłaty Państwu wynagrodzenia, na które składa się jednorazowa opłata wstępna oraz raty leasingowe, a także do uiszczania innych należności wynikających z Umowy leasingu.
Umowa generalna przewiduje, że Przedmiot leasingu zostanie ubezpieczony w ramach Państwa ubezpieczenia, ubezpieczenia dilerskiego albo ubezpieczenia indywidualnego. W przypadku ubezpieczenia dilerskiego Przedmiot leasingu zostaje ubezpieczony przez Korzystających (na ich koszt) za pośrednictwem Dilera, w ramach tzw. pakietu ubezpieczeń dilerskich. Ubezpieczenie to obejmuje pełny zakres (OC, NNW, AC, KR) od pełnej wartości Przedmiotu leasingu, przy czym w polisie ubezpieczenia to Państwo są wskazani jako ubezpieczony i beneficjent świadczeń z umowy ubezpieczenia. Umowa generalna przewiduje również w takim wypadku wykupienie uprzednio zaakceptowanego przez Państwa udziału własnego Korzystających w każdej szkodzie.
Obowiązek poniesienia kosztów Udziału własnego przez Korzystającego wynika z Kodeksu cywilnego i jego podstawą dochodzenia przez Państwa jest wystąpienie szkody w przedmiocie leasingu i brak możliwości jej pokrycia środkami uzyskanymi od ubezpieczyciela tytułem odszkodowania. W praktyce występują sytuacje, w których Państwo samodzielnie pokrywają kwotę Udziału własnego i dochodzą jej zwrotu od Korzystającego.
Ponadto, z Umowy generalnej wynika, że:
− Korzystający zobowiązują się do ponoszenia wszelkich kosztów i opłat związanych z używaniem Przedmiotu leasingu, w tym m.in. mandatów karnych zarówno polskich jak i zagranicznych, opłat za parkowanie, kosztów paliwa, podatku od środków transportowych, a w przypadku obciążenia Państwa tymi kosztami lub opłatami, koszty te bądź opłaty będą każdorazowo zwracane Państwu przez Korzystających (zwrot tych kosztów będzie się odbywać na podstawie stosownego dokumentu księgowego),
− w przypadku, gdy poniosą Państwo jakikolwiek koszt lub należność, do których zapłaty na podstawie Umowy leasingu są zobowiązani Korzystający lub poniosą Państwo koszt usługi asisstance w stosunku do Przedmiotu leasingu (np. koszt holowania, usprawnienia pojazdu, zapewnienia noclegu pasażerom, zapewnienia pojazdu zastępczego), którym to kosztem Państwo zostali obciążeni przez ubezpieczyciela, Korzystający zwrócą Państwu ten uregulowany przez Państwa koszt na podstawie stosownego dokumentu księgowego.
W praktyce występują przypadki, kiedy Państwo - w przypadku wystąpienia szkody komunikacyjnej - ponoszą koszty naprawy Przedmiotu leasingu (otrzymując od ubezpieczyciela określoną kwotę na ten cel). Wówczas Korzystający - niezależnie od tego, czy szkoda likwidowana jest z ubezpieczenia OC czy z AC - są obciążani przez Państwa kwotą odpowiadającą wysokości Udziału własnego, stanowiącego pokrycie części odszkodowania nieobjętej ubezpieczeniem.
Wymagalność kwoty Udziału własnego nie jest w jakikolwiek sposób zależna od wykonania przez Państwa usługi leasingu, jest bowiem zależna wyłącznie od zaistnienia okoliczności zewnętrznej (tj. wystąpienia szkody oraz również tego, czy ubezpieczyciel pokrył całość kosztów naprawy).
W pierwszej kolejności, Państwa wątpliwości dotyczą tego, czy kwota odpowiadająca wysokości Udziału własnego, otrzymywana przez Państwa od Korzystających w przypadku wystąpienia szkody komunikacyjnej Pojazdu, stanowi wynagrodzenie z tytułu czynności podlegającej opodatkowaniu VAT.
Przy określeniu, czy miała miejsce czynność podlegająca opodatkowaniu istotne jest określenie, czy wykonywano świadczenie i czy wynagrodzenie z tytułu wykonywania tego świadczenia miało być wypłacone. Niemniej muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
Należy przy tym podkreślić, że oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało - jako usługa - opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Kwestie odszkodowań, jak i kar umownych z tytułu niewywiązania się z warunków umowy regulują przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).
Zgodnie z art. 361 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego:
§ 1. Zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła.
§ 2. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
Na podstawie art. 363 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
§ 1. Naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu.
§ 2. Jeżeli naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu, wysokość odszkodowania powinna być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania, chyba że szczególne okoliczności wymagają przyjęcia za podstawę cen istniejących w innej chwili.
Na podstawie ww. przepisu odszkodowanie uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą obowiązek naprawienia szkody. Ponadto między zdarzeniem a zaistniałą w jego wyniku szkodą musi istnieć związek przyczynowy.
W myśl art. 471 Kodeksu cywilnego:
Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.
W świetle wyżej przytoczonych przepisów, na gruncie stosunków cywilnoprawnych szkoda polega na nienależytym wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika, istnienia adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem a szkodą. Brak tych przesłanek powoduje, że nie mamy do czynienia ze szkodą, za powstanie której dłużnik zobowiązany jest do wypłaty odszkodowania. Istotą odszkodowań nie jest zatem płatność za świadczenie, lecz rekompensata za szkodę. W takim przypadku nie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną - świadczenie w zamian za wynagrodzenie - co oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Zapłata taka nie jest też związana z zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności, powstrzymania się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji.
Ustalanie statusu wypłacanej rekompensaty, jako podlegającej bądź niepodlegającej opodatkowaniu VAT, należy więc oceniać w kontekście związku z konkretnym świadczeniem. Zatem jeżeli płatność o charakterze odszkodowawczym nie ma bezpośredniego związku z żadną czynnością mającą charakter świadczenia, wówczas kwota otrzymanych odszkodowań nie będzie mieściła się w katalogu czynności wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT i jako taka nie będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem.
TSUE w sprawie o sygnaturze C-277/05 Société thermale d’Eugénie-les-Bains stwierdził, że
„Artykuły 2 ust. 1 i 6 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, powinny być interpretowane w ten sposób, że kwoty zapłacone tytułem zadatku w ramach umów dotyczących świadczenia usług hotelarskich podlegających podatkowi VAT, w przypadku, gdy klient skorzysta z uprawnienia do odwołania rezerwacji, a kwoty te są zatrzymywane przez przedsiębiorstwo hotelarskie, należy uznać za odszkodowanie ryczałtowe płacone w celu naprawienia szkody poniesionej w następstwie niewykonania umowy przez klienta, bez bezpośredniego związku z jakąkolwiek odpłatnie świadczoną usługą, które jako takie nie podlega opodatkowaniu”.
Odwołując się zatem do art. 361 i art. 471 Kodeksu cywilnego należy stwierdzić, że istotą odszkodowań nie jest płatność za świadczenie, lecz rekompensata za szkodę. W takim przypadku nie występuje świadczenie w zamian za wynagrodzenie, a zatem otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Zapłata ta nie jest też związana z zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności, powstrzymania się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji.
Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że jeżeli płatności o charakterze odszkodowawczym nie będą miały bezpośredniego związku z żadną czynnością mającą charakter świadczenia ze strony podmiotu zobowiązanego, wówczas kwota otrzymanych odszkodowań nie będzie stanowiła wynagrodzenia za jakiekolwiek czynności mieszczące się w katalogu czynności wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy i jako taka, nie będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem.
Jak wynika z przedstawionych informacji, w przypadku wystąpienia szkody komunikacyjnej ponoszą Państwo koszty naprawy Przedmiotu leasingu (otrzymując od ubezpieczyciela określoną kwotę na ten cel). Wówczas Korzystający - niezależnie od tego, czy szkoda likwidowana jest z ubezpieczenia OC czy z AC - są obciążani przez Państwa kwotą odpowiadającą wysokości Udziału własnego, stanowiącego pokrycie części odszkodowania nieobjętej ubezpieczeniem. W praktyce występują sytuacje, w których Państwo samodzielnie pokrywają kwotę Udziału własnego i dochodzą jej zwrotu od Korzystającego.
Powyższe oznacza, że Korzystający uczestniczy w kosztach naprawy Przedmiotu leasingu, w części niepokrytej z ubezpieczenia. Wynika z tego, że Państwo przenoszą na tego Korzystającego koszty naprawy uszkodzonego Pojazdu, a tym samym występują Państwo w roli świadczącego usługę naprawy Pojazdu. Zapłata jakiej dokonuje Korzystający jest więc wynagrodzeniem za tę usługę, a więc jest konsekwencją tego świadczenia. Korzystający jest beneficjentem usługi naprawy Pojazdu, uzyskuje bowiem bezpośrednią korzyść w postaci naprawionego Pojazdu. Otrzymywanego przez Państwa wynagrodzenia od Korzystającego nie można więc uznać za odszkodowanie za powstałą szkodę.
Tym samym należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie między Państwem a Korzystającym istnieje więź o charakterze zobowiązaniowym, która na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług jest świadczeniem usług, w rozumieniu art. 8 ust. 1, a zatem stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Z uwagi zatem na wystąpienie czynności, wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, kwoty Udziału własnego otrzymane przez Państwa od Korzystających w przypadku wystąpienia szkody komunikacyjnej Pojazdu, odpowiadające kosztom poniesionym w związku z tym przez Państwa, stanowią wynagrodzenie dla Państwa za usługę, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy.
Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest nieprawidłowe.
W dalszej kolejności Państwa wątpliwości dotyczą kwestii sposobu dokumentowania otrzymania przez Państwa od Korzystających kwoty odpowiadającej wysokości Udziału własnego.
Odnosząc się do kwestii sposobu dokumentowania otrzymania przez Państwa od Korzystających kwoty odpowiadającej wysokości Udziału własnego należy zauważyć, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy przewidują dokumentowanie wyłącznie czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT.
Stosownie do art. 106b ust. 1 ustawy:
Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem;
2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1;
4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4,
c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 1b.
Stosownie zaś do art. 2 pkt 22 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
Fakturę wystawia się więc w celu udokumentowania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Faktura jest dokumentem sformalizowanym (potwierdzającym zaistnienie określonego zdarzenia gospodarczego), który powinien spełniać szereg wymogów przewidzianych przepisami prawa. Faktura jest prawidłowa w znaczeniu materialno-prawnym, jeżeli odzwierciedla prawdziwe zdarzenie gospodarcze, czyli w istocie stwierdza fakt sprzedaży określonych towarów i usług.
Jak rozstrzygnięto powyżej, otrzymane przez Państwa kwoty odpowiadające wysokości Udziału własnego w przypadku wystąpienia szkody komunikacyjnej Pojazdu, stanowią wynagrodzenie za czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. W opisanej sytuacji mamy zatem do czynienia również ze sprzedażą w rozumieniu ww. art. 2 pkt 22 ustawy.
W związku z powyższym otrzymane przez Państwa kwoty odpowiadające wysokości Udziału własnego w przypadku wystąpienia szkody komunikacyjnej Pojazdu powinny być dokumentowane fakturą.
Podsumowując, otrzymane przez Państwa kwoty odpowiadające wysokości Udziału własnego w przypadku wystąpienia szkody komunikacyjnej Pojazdu, odpowiadające poniesionym przez Państwa w związku z tym kosztom, stanowią wynagrodzenie za świadczone przez Państwa usługi. W konsekwencji powinny być dokumentowane fakturami.
Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym. Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem podanym przez Państwa w złożonym wniosku.
W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy lub zmiany stanu prawnego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo