Zwolnienie z opodatkowania rekompensaty od Prezesa URE, jako dotacji otrzymanej z budżetu państwa.
Wnioskodawca, osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, otrzymał od Prezesa Urzędu Regulacji Energetycznej rekompensaty z tytułu przenoszenia kosztów zakupu uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na ceny energii elektrycznej. Środki pochodziły z Funduszu Rekompensat Pośrednich Kosztów Emisji (państwowy fundusz celowy). W latach 2020-2025 wnioskodawca nie stosował zwolnienia podatkowego i wliczał…
Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
13 kwietnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 21 kwietnia 2026 r. - w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
(…) w (…) jest beneficjentem pomocy publicznej otrzymanej od Prezesa Urzędu Regulacji Energetycznej z tytułu przenoszenia kosztów zakupu uprawnień do emisji w rozumieniu ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (Dz. U. z 2025 r. poz. 1685 ze zm.) na ceny energii elektrycznej zużywanych do wytwarzania produktów w sektorach lub podsektorach energochłonnych, zwanej dalej „rekompensatami".
ZESTAWIENIE DECYZJI PREZESA URE - REKOMPENSATY:
Lp. Numer sprawy, Numer decyzji, Data wystawienia, Rekompensata za rok, Kwota rekompensat.
1. (…)
2. (…)
3. (…)
4. (…)
5. (…)
6. (…)
7. RAZEM (…)
We wcześniejszych interpretacjach organów podatkowych, w szczególności:
Organ podatkowy odmawiał podmiotom prawa do zwolnienia przedmiotowego z podatku dochodowego otrzymanych rekompensat od Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, opierając się na twierdzeniu, że rekompensaty nie stanowią dotacji z budżetu państwa. Organ argumentował, że środki te są wypłacone z państwowego Funduszu Rekompensat Pośrednich Kosztów Emisji (FRPKE), których dysponentem jest minister właściwy do spraw gospodarki, a same decyzje wydaje Prezes Urzędu Regulacji Energetyki.
Na podstawie istniejących indywidualnych interpretacji podatkowych oraz wcześniej uzyskanych informacji, (…) w (…) w latach 2020 - 2025 nie zastosowało do otrzymanych rekompensat od Prezesa Urzędu Regulacji Energetycznej wykazanych wyżej zwolnienia przedmiotowego wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 129 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.), zgodnie z którym „wolne od podatku dochodowego są: dotacje, w rozumieniu przepisów o finansach publicznych, otrzymane z budżetu państwa lub budżetów jednostek samorządu terytorialnego, z zastrzeżeniem ust. 36”.
Otrzymane rekompensaty nie zostały uznane za świadczenia wolne od podatku dochodowego w oparciu o ww. zwolnienie, toteż w latach 2021 - 2025 wliczono je do podstawy opodatkowania oraz do podstawy ustalenia daniny solidarnościowej w oparciu o:
Tymczasem dniu 16 grudnia 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny wydał wyroki w sprawach o:
w których orzekł, że uzyskane rekompensaty mają wszelkie cechy dotacji, o których mowa w art. 126 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. 2025 r. poz. 1483 ze zm.).
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w procesie interpretacji przepisów podatkowych o uznaniu danych środków za dotację nie powinna decydować nazwa przyjęta przez ustawodawcę (w tym przypadku „rekompensata") ani jej potoczne znaczenie. Kluczowe jest wyłącznie to, czy cechy danego świadczenia odpowiadają definicji dotacji.
Należy zauważyć, że przy ustalaniu znaczenia pojęcia „dotacja" na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych należy odwołać się do definicji legalnej zawartej w art. 126 ustawy o finansach publicznych (u.f.p.).
Definicja ta, uregulowana w akcie prawnym o podstawowym charakterze, ma znaczenie przesądzające dla całego prawa finansowego. Zgodnie z tym przepisem, dotacje charakteryzują się łącznie: konkretnym źródłem (np. państwowy fundusz celowy, budżet państwa), przeznaczeniem na finansowanie zadań publicznych określonych w ustawie oraz szczególnymi zasadami rozliczania.
Po dogłębnej analizie mechanizmu przyznawania środków z Funduszu Rekompensat Pośrednich Kosztów Emisji (FRPKE) NSA stwierdził, że rekompensaty te spełniają wszystkie ustawowe przesłanki dotacji:
1. Realizacja zadań publicznych: Ustawa o systemie rekompensat wprost określa zadania publiczne, jakie mają być realizowane przez te wypłaty. Należą do nich między innymi: ochrona konsumentów przed gwałtownym wzrostem cen energii, zwiększenie konkurencyjności polskich przedsiębiorców na unijnym rynku handlu energią oraz umożliwienie zwiększania udziału odnawialnych źródeł energii w jej produkcji, co stanowi bezpośrednią realizację zobowiązań wynikających z prawa unijnego.
2. Szczególny tryb rozliczania i rygoryzm ustawowy: Decyzja o przyznaniu rekompensaty ma charakter związany, a nie uznaniowy. Ponadto przepisy wymagają od beneficjenta spełnienia rygorystycznych warunków, takich jak prowadzenie produkcji w instalacji oraz zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych. Niewypełnienie tych obowiązków lub podanie nieprawdziwych informacji skutkuje koniecznością zwrotu środków oraz potencjalnym zakazem ubiegania się o nie na okres 3 lat. Potwierdza to istnienie szczególnego sposobu przyznawania i rozliczania tych funduszy.
3. Precyzyjnie określone źródło finansowania: Środki wypłacane są przez FRPKE, będący państwowym funduszem celowym. Podstawowym źródłem zasilającym ten fundusz są natomiast dochody ze sprzedaży uprawnień do emisji w drodze aukcji, które stanowią bezpośredni dochód budżetu państwa.
Wobec powyższego uznaje się - co bezpośrednio potwierdza Naczelny Sąd Administracyjny - że środki te są wypłacane na finansowanie ustawowo określonych zadań publicznych i podlegają szczególnemu trybowi rozliczania. Rekompensaty mają zatem wszelkie cechy dotacji, o których mowa w art. 126 u.f.p.
Tym samym podkreśla się, że dotychczasowe, niekorzystne dla podatników stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, odmawiające prawa do zastosowania zwolnienia i nakazujące wliczać kwoty ww. rekompensat do podstawy opodatkowania, zostało prawomocnie uznane za nieprawidłowe.
W świetle wskazanych wyżej prawomocnych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego taką argumentację organów skarbowych wykazaną w w/w interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej uznaje się za całkowicie chybioną.
Zwraca się uwagę, że przepis art. 21 ust. 1 pkt 129 u.p.d.o.p. istotnie mówi o dotacjach z budżetu państwa, jednakże nie wymaga on, aby dotacje te były wypłacane bezpośrednio z tego budżetu.
Dla zastosowania zwolnienia kluczowe jest wyłącznie to, aby źródłem tych środków były dochody budżetu państwa.
Podstawowym źródłem finansowania rekompensat wypłacanych z FRPKE są dochody uzyskiwane ze sprzedaży uprawnień do emisji gazów cieplarnianych w drodze aukcji.
Zgodnie z obowiązującymi przepisami, środki z tej sprzedaży stanowią bezpośredni dochód budżetu państwa, którego określona część jest następnie przekazywana do funduszu celowego. Tym samym bezspornie udowodniono, że źródłem wypłacanych z FRPKE rekompensat są środki przekazane z dochodów budżetu państwa.
Przepis zwalniający określa wyłącznie źródło pochodzenia kapitału.
Z tego względu fakt, że to Prezes URE przyznaje rekompensaty w drodze decyzji, a dysponentem funduszu jest minister właściwy do spraw gospodarki, stanowi okoliczność niemającą jakiegokolwiek istotnego znaczenia prawnego dla możliwości zastosowania zwolnienia z podatku CIT.
Pytanie
1) Czy w przedstawionym stanie faktycznym / zdarzeniu przyszłym otrzymana pomoc publiczna od Prezesa Urzędu Regulacji Energetycznej z tytułu przenoszenia kosztów zakupu uprawnień do emisji w rozumieniu ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (Dz. U. z 2023 r. poz. 589 i 2029 ze zm.) na ceny energii elektrycznej zużywanej do wytworzenia produktów w sektorach lub podsektorach energochłonnych, zwanej dalej „rekompensatami” podlegają zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 129 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.)?
2) Czy w przedstawionym stanie faktycznym / zdarzeniu przyszłym otrzymana pomoc publiczna od Prezesa Urzędu Regulacji Energetycznej z tytułu przenoszenia kosztów zakupu uprawnień do emisji w rozumieniu ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (Dz. U. z 2023 r. poz. 589 i 2029 ze zm.) na ceny energii elektrycznej zużywanej do wytworzenia produktów w sektorach lub podsektorach energochłonnych, zwanej dalej „rekompensatami” podlegają zwolnieniu do obliczenia podstawy daniny solidarnościowej na podstawie art. 30 h ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.)?
Pana stanowisko w sprawie
Mając powyższe na uwadze (…) w (…) uważa, że należy - posługując się wykładnią orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego z wyroków z dnia 16 grudnia 2025 r. o sygn. akt II FSK 2206/23 oraz II FSK 365/23 - w zakresie zwolnienia przedmiotowego otrzymanych rekompensat od Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, uznać je za dotacje wolne od podatku dochodowego zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 129 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.): „Wolne od podatku dochodowego są: dotacje, w rozumieniu przepisów o finansach publicznych, otrzymane z budżetu państwa lub budżetów jednostek samorządu terytorialnego, z zastrzeżeniem ust. 36”.
Uznanie rekompensat otrzymanych od Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki za przychody wolne od podatku dochodowego od osób fizycznych zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 129 w/w Ustawy spowoduje zmniejszenie podstawy dochodu obliczenia podstawy:
- art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych („U podatników, którzy prowadzą księgi rachunkowe, za dochód z działalności gospodarczej uważa się dochód wykazany na podstawie prawidłowo prowadzonych ksiąg, zmniejszony o dochody wolne od podatku i zwiększony o wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodów, zaliczone uprzednio w ciężar kosztów uzyskania przychodów") - co spowoduje zmniejszenie podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych i złożenia korekty zeznania podatkowego dochodowego od osób fizycznych za okres od 2020 do 2025 roku;
- art. 30h ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych („Podstawę obliczenia daniny solidarnościowej stanowi nadwyżka ponad 1 000 000 zł sumy dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 ust. 1, 9 i 9a, art. 30b, art. 30c oraz art. 30f po ich pomniejszeniu o:
1. kwoty składek, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 i 2a, oraz składek, o których mowa w art. 30c ust. 2 pkt 2,
2. kwoty, o których mowa w art. 30f ust. 5
- odliczone od tych dochodów") - zmniejszenie podstawy do obliczenia daniny solidarnościowej i złożenie korekty zeznania podatkowego w zakresie daniny solidarnościowej za okres od 2020 do 2025 roku;
- art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych (Roczną podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne osób prowadzących działalność pozarolniczą, o których mowa w art. 8 ust. 6 pkt 1,3, 4 i 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych oraz art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, opłacających podatek dochodowy na zasadach określonych w art. 27, art. 30c lub art. 30ca ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowi dochód z działalności gospodarczej ustalony za rok kalendarzowy jako różnica między osiągniętymi przychodami w rozumieniu ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych a poniesionymi kosztami uzyskania tych przychodów w rozumieniu ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwzględnieniem art. 14c, art. 22 ust. 4a i 4b oraz art. 24 ust. 1 i ust. 2 zdanie pierwsze ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, pomniejszony o kwotę opłaconych w tym roku składek na ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe i wypadkowe, jeżeli nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Podstawa wymiaru składki w nowej wysokości obowiązuje od 1 lutego danego roku do 31 stycznia roku następnego, zwanego dalej "rokiem składkowym"." - zmniejszenie podstawy obliczenia składki na ubezpieczenie zdrowotne i złożenia korekty składki ubezpieczenia zdrowotnego za okres od 2022 do 2025 roku.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zasady opodatkowania
Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592):
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
W świetle powyższego przepisu opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
Katalog źródeł przychodów został określony w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdzie jako źródło przychodów wymieniono m.in. pozarolniczą działalność gospodarczą (pkt 3).
Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.
W opisie sprawy podał Pan, że:
W związku z czym powziął Pan wątpliwości czy otrzymana pomoc publiczna będzie korzystała ze zwolnienia z podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 129 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Jak stanowi art. 14 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Przychodem z działalności gospodarczej są również dotacje, subwencje, dopłaty, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 13 i ust. 9, i inne nieodpłatne świadczenia otrzymane na pokrycie kosztów albo jako zwrot wydatków, z wyjątkiem gdy przychody te są związane z otrzymaniem, zakupem albo wytworzeniem we własnym zakresie środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, od których, zgodnie z art. 22a-22o, dokonuje się odpisów amortyzacyjnych.
Mając natomiast na uwadze brzmienie powyższego przepisu stwierdzam, że ustawodawca różnicuje skutki podatkowe otrzymania dotacji, dopłat i innych nieodpłatnych świadczeń w zależności od celu, na jaki zostały one przeznaczone, tj.:
Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 129 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Wolne od podatku dochodowego są dotacje, w rozumieniu przepisów o finansach publicznych, otrzymane z budżetu państwa lub budżetów jednostek samorządu terytorialnego, z zastrzeżeniem ust. 36.
Przy czym w myśl art. 21 ust. 36 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 129, nie ma zastosowania do tej części dotacji otrzymanej na prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej, która została przeznaczona, na podstawie odrębnych przepisów, na wynagrodzenie osoby fizycznej prowadzącej tę działalność.
Zwolnienie wynikające z przepisu art. 21 ust. 1 pkt 129 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczy każdego rodzaju dotacji, która spełnia dwa warunki, a mianowicie jest dotacją w rozumieniu ustawy o finansach publicznych oraz pochodzi z budżetu państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Łączne spełnienie powyższych elementów jest warunkiem koniecznym, ale i wystarczającym do stwierdzenia, że dotacja jest zwolniona z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
W tym miejscu wskazuję, że ustawą z 16 sierpnia 2023 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z zapewnieniem rynku finansowego oraz ochrony inwestorów na tym rynku (Dz.U. z 2023 r. poz. 1723) na podstawie art. 2 pkt 2 do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w art. 21 dodano ust. 42a w brzmieniu:
Podatnik może nie stosować zwolnienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 129, w odniesieniu do określonych dotacji, jeżeli do upływu terminu złożenia zeznania za rok podatkowy, w którym je otrzymał, określonego w art. 45 ust. 1, złoży właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego sporządzone na piśmie oświadczenie o rezygnacji ze stosowania tego zwolnienia w odniesieniu do wskazanych w nim dotacji. Do wydatków i kosztów, w tym do odpisów z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, sfinansowanych z dotacji, których dotyczy to oświadczenie, przepisów art. 23 ust. 1 pkt 45 i 56 nie stosuje się.
Przepis ten obowiązuje od 1 stycznia 2024 r. i ma zastosowanie do środków otrzymanych po dniu 31 grudnia 2023 r.
Pomoc publiczna otrzymana od Prezesa Urzędu Regulacji Energetycznej
Analizując charakter opisanej we wniosku pomocy publicznej, która ma na celu niwelowanie skutków wyjątkowo silnego wpływu cen uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na cenę energii elektrycznej, należy mieć na uwadze, że zasady, warunki i tryb udzielenia rekompensat określone zostały w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów energochłonnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1215 ze zm.).
Zgodnie z art. 2 ww. ustawy:
do ubiegania się o rekompensaty są uprawnione podmioty wykonujące działalność w sektorze lub podsektorze energochłonnym, określonym w wykazie sektorów oraz podsektorów energochłonnych stanowiącym załącznik nr 1 do ustawy.
Rekompensaty przyznawane są podmiotom, które spełniają warunki określone w art. 5 cyt. ustawy, zgodnie z którym o przyznanie rekompensat może się ubiegać podmiot, który:
1. posiada tytuł prawny do instalacji i eksploatuje tę instalację;
2. posiada wdrożony:
a. system zarządzania środowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1221/2009 z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie dobrowolnego udziału organizacji w systemie ekozarządzania i audytu we Wspólnocie (EMAS), uchylającego rozporządzenie (WE) nr 761/2001 oraz decyzje Komisji 2001/681/WE i 2006/193/WE (Dz. Urz. UE L 342 z 22.12.2009, str. 1, z późn. zm.), lub
b. system zarządzania środowiskowego potwierdzony certyfikatem ISO 14001 wydanym przez niezależną i akredytowaną w tym zakresie jednostkę certyfikującą, lub
c. system zarządzania energią potwierdzony certyfikatem ISO 50001 wydanym przez niezależną i akredytowaną w tym zakresie jednostkę certyfikującą;
3. nie jest przedsiębiorstwem znajdującym się w trudnej sytuacji w rozumieniu komunikatu Komisji - Wytyczne dotyczące pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw niefinansowych znajdujących się w trudnej sytuacji (Dz. Urz. UE C 249 z 31.07.2014, str. 1 oraz Dz. Urz. UE C 224 z 08.07.2020, str. 2);
4. nie zalega z zapłatą podatków stanowiących dochód budżetu państwa, z wyjątkiem przypadków, gdy uzyskał przewidziane prawem zwolnienie, odroczenie, rozłożenie na raty zaległości podatkowych albo podatku lub wstrzymanie w całości wykonania decyzji właściwego organu podatkowego;
5. nie zalega z zapłatą należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, z wyjątkiem przypadków, gdy zawarł umowę o odroczeniu terminu płatności albo umowę o rozłożeniu na raty należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne.
Na podstawie art. 6 ust. 1 ww. Ustawy:
maksymalny limit środków finansowych przeznaczanych na przyznanie rekompensat za dany rok kalendarzowy jest równy wysokości środków ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji, o których mowa w art. 49 ust. 2c ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, uzyskanych w roku kalendarzowym poprzedzającym rok kalendarzowy, za który są przyznawane rekompensaty.
W myśl art. 10 ust. 1 i 2 ww. Ustawy:
Prezes URE przyznaje rekompensaty w drodze decyzji, na wniosek podmiotu, o którym mowa w art. 5, zwanego dalej „wnioskodawcą”. Wnioskodawca składa wniosek o przyznanie rekompensat, zwany dalej „wnioskiem”, w terminie do dnia 31 marca roku następującego po roku kalendarzowym, za który są przyznawane rekompensaty, zgodnie z wzorem określonym w przepisach wydanych na podstawie ust. 10, na formularzu dostępnym w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego Prezesa URE, wraz z załącznikami. Wniosek składa się w formie pisemnej w postaci papierowej oraz w postaci elektronicznej umożliwiającej przetwarzanie zawartych w nim danych. Wniosek dotyczy produkcji produktów z sektorów i podsektorów energochłonnych wytwarzanych we wszystkich instalacjach, w odniesieniu do których wnioskodawca ubiega się o przyznanie rekompensat.
Na podstawie art. 10 ust. 8 wskazanej ustawy:
Informacje zawarte we wniosku są przedmiotem weryfikacji przez Prezesa URE w zakresie ich poprawności, wiarygodności oraz dokładności i na ich podstawie jest określana wysokość przyznawanych rekompensat lub wydawana jest decyzja o odmowie przyznania rekompensat.
Zgodnie z art. 10 ust. 10 ustawy o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów energochłonnych:
minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia:
1) wzór wniosku oraz jego format umożliwiający przetwarzanie danych oraz format załączników do wniosku,
2) szczegółowy zakres danych dotyczących instalacji, o których mowa w ust. 3 pkt 3, oraz sposób obliczania tych danych,
3) zakres dokumentacji stanowiącej podstawę do obliczania danych dotyczących instalacji, o których mowa w ust. 3 pkt 3, oraz sposób gromadzenia tych danych,
4) szczegółowy zakres opinii sporządzanej przez weryfikatora,
5) szczegółowy zakres dokumentacji, o której mowa w ust. 6a pkt 4
- mając na uwadze konieczność zapewnienia, że rekompensaty są przyznawane na podstawie rzetelnych i wiarygodnych informacji oraz dokumentów.
W myśl art. 11 ww. Ustawy:
1. Prezes URE, do dnia 31 października danego roku kalendarzowego, wydaje decyzję w sprawie przyznania w całości lub w części, lub odmowy przyznania rekompensat za poprzedni rok kalendarzowy.
2. W decyzji o przyznaniu rekompensat Prezes URE określa wysokość przyznanych rekompensat.
3. Prezes URE jest podmiotem udzielającym pomocy publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2023 poz. 702), w odniesieniu do pomocy publicznej udzielanej na podstawie ustawy.
4. Prezes URE, do dnia 7 listopada danego roku kalendarzowego, przekazuje ministrowi właściwemu do spraw gospodarki oraz Bankowi Gospodarstwa Krajowego, zwanemu dalej „Bankiem”, w postaci elektronicznej umożliwiającej przetwarzanie zawartych w nim danych, wykaz podmiotów, którym przyznano rekompensaty w tym roku kalendarzowym.
5. Wykaz, o którym mowa w ust. 4, zawiera w szczególności:
a) oznaczenie podmiotów i ich siedzib lub miejsc zamieszkania;
b) wysokość rekompensat przyznanych poszczególnym podmiotom;
c) numery rachunków bankowych, na które ma zostać dokonana wypłata rekompensat poszczególnym podmiotom.
6. Rekompensaty są wypłacane jednorazowo przez Bank z Funduszu Rekompensat Pośrednich Kosztów Emisji, o którym mowa w art. 21 ust. 1, w terminie 14 dni od dnia otrzymania wykazu, o którym mowa w ust. 4, w wysokości uwzględniającej zmniejszenie kwoty rekompensat przyznanych przez Prezesa URE o zaliczki wypłacone przez Bank.
6a. Bank, do dnia 15 grudnia danego roku kalendarzowego, przekazuje Prezesowi URE. w postaci elektronicznej umożliwiającej przetwarzanie zawartych w niej danych, informację o:
1) podmiotach, którym zostały wypłacone zaliczki mimo nieotrzymania decyzji o przyznaniu rekompensaty albo w kwocie wyższej niż przyznane przez Prezesa URE rekompensaty:
2) kwocie zaliczek podlegających zwrotowi oraz dacie przekazania zaliczek na rachunki bankowe podmiotów.
7. Prezes URE, do dnia 31 grudnia danego roku kalendarzowego, podaje do publicznej wiadomości w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ten organ informację o łącznej wysokości przyznanych rekompensat za poprzedni rok kalendarzowy, w podziale na poszczególne sektory i podsektory energochłonne określone w załączniku nr 1 do ustawy.
Na podstawie art. 12 wskazanej ustawy:
1. Podmiot, któremu zostały przyznane rekompensaty, jest obowiązany do prowadzenia produkcji w instalacji przez okres 2 lat następujących po roku kalendarzowym, w którym zostały mu przyznane rekompensaty. 2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy podmiotu, który przeniósł produkcję danej instalacji na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Szwajcarii lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.
Przy czym jak stanowi art. 13 ww. ustawy:
Rekompensaty przyznane:
1. bez spełnienia warunków określonych w art. 5 lub
2. w wysokości wyższej niż należna, lub
3. podmiotowi, który zaprzestał produkcji w instalacji, w okresie 2 lat następujących po roku kalendarzowym, w którym zostały mu przyznane rekompensaty, chyba że podmiot wykaże, że zaprzestanie produkcji wynika z przeniesienia jej na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Szwajcarii lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym
4. podmiotowi, który nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 12a ust. 1
- podlegają zwrotowi.
Stosownie do art. 21 ww. ustawy:
1. Fundusz Rekompensat Pośrednich Kosztów Emisji, zwany dalej „Funduszem”, jest państwowym funduszem celowym.
2. Dysponentem Funduszu jest minister właściwy do spraw gospodarki.
3. Obsługę bankową Funduszu prowadzi Bank
W myśl art. 22 ust. 1 ww. ustawy, przychodami Funduszu są:
1) środki ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji, o których mowa w art. 49 ust. 2c ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych;
2) odsetki od wolnych środków Funduszu przekazanych w zarządzanie zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 1634, 1692, 1725, 1747, 1768 i 1964);
3) środki stanowiące zwroty rekompensat dokonywane na podstawie decyzji, o której mowa w art. 15;
3a) niewykorzystane środki, o których mowa w art. 9 ust. 6a ustawy z dnia 15 grudnia 2022 r. o szczególnej ochronie niektórych odbiorców paliw gazowych w 2023 r. oraz w 2024 r. w związku z sytuacją na rynku gazu (Dz. U. z 2024 r. poz. 303, 834 i 859);
4) inne przychody.
Jednocześnie, zgodnie z art. 22 ust. 2 tej ustawy:
Fundusz może otrzymywać wpłaty z budżetu państwa z przeznaczeniem na realizację programu rządowego, o którym mowa w ustawie z dnia 29 września 2022 r. o zasadach realizacji programów wsparcia przedsiębiorców w związku z sytuacją na rynku energii w latach 2022-2024 (Dz. U. poz. 2088).
W art. 23 pkt 1 i 2 tej ustawy, wskazano natomiast, że:
środki Funduszu przeznacza się na:
1. wypłatę rekompensat;
2. wypłatę wynagrodzenia Banku za wykonywanie czynności, o których mowa w art. 21 ust. 3 oraz art. 25.
W świetle powyższych regulacji zauważyć należy, że pomoc publiczna w postaci rekompensat z tytułu przenoszenia kosztów zakupu uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na ceny energii elektrycznej zużywanej do wytwarzania produktów w sektorze lub podsektorach energochłonnych, ma charakter zindywidualizowanej pomocy publicznej, przez co przedsiębiorcy, którzy chcą z niej skorzystać, muszą wypełnić szereg warunków formalnych określonych ustawą o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów energochłonnych, w celu jej uzyskania.
W tym miejscu zauważyć należy, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiują pojęcia „dotacja”. Brak ustawowej definicji pojęcia „dotacja” nie uprawnia jednak do dowolnego określenia jego zakresu znaczeniowego.
Mając powyższe na względzie, uprawnionym jest odwołanie się do ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. 2025 r., poz. 1483 ze zm.) w zakresie rozumienia sformułowania „dotacja” zawartego w przepisach podatkowych.
I tak, stosownie do art. 126 ustawy o finansach publicznych,
Dotacje są to podlegające szczególnym zasadom rozliczania środki z budżetu państwa, budżetu jednostek samorządu terytorialnego oraz z państwowych funduszy celowych przeznaczone na podstawie niniejszej ustawy, odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych, na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań publicznych.
Określone w ww. przepisie dotacje, to środki przeznaczone na cele służące dobru całego społeczeństwa lub jakiejś zbiorowości (na cel dostępny lub przeznaczony dla wszystkich). Uznanie otrzymanych środków za „dotację” w rozumieniu ww. ustawy warunkuje przeznaczenie tych środków na cele wartościowe, korzystne lub pożądane przez całe społeczeństwo lub jakąś jego zbiorowość.
Co do zasady, przyznanie dotacji skutkuje możliwością poniesienia w dalszej kolejności określonych wydatków na realizację zadania publicznego, które następuje po otrzymaniu takiej dotacji. Beneficjentem ww. dotacji może być m.in. osoba prawna, realizująca zadania, których celem jest ogólny interes publiczny, czy też Fundusz celowy, realizujący zadanie publiczne w postaci przyznawania rekompensat określonej grupie podmiotów.
Zwolnienie ustanowione w art. 21 ust. 1 pkt 129 ustawy o PIT, dotyczy wszelkich dotacji udzielanych ze środków budżetu państwa lub budżetów jednostek samorządu terytorialnego. Istotne pozostaje źródło pochodzenia środków, którym musi być budżet państwa lub budżet jednostki samorządu terytorialnego.
W analizowanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym przedstawionym we wniosku rekompensata pochodzi z Funduszu Rekompensat Pośrednich Kosztów Emisji, o którym mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów energochłonnych, który jest państwowym funduszem celowym.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera pojęcia „rekompensata”, zatem zasadne jest posłużenie się wykładnią językową tego pojęcia. Jak wskazuje Słownik Języka Polskiego (PWN) „rekompensata”, to m.in. „zrównoważenie lub wyrównanie braku, niedoboru lub ujemnego charakteru czegoś”, „zlikwidowanie poniesionych przez kogoś strat lub doznanych krzywd”. Aby określone środki stanowiły „rekompensatę” musi zaistnieć zatem przyczyna (źródło) generująca stratę/niedobór/krzywdę. Niedostatki te następnie są „rekompensowane”.
Zauważyć przy tym należy, że ww. Fundusz jest funduszem celowym, a zatem w istocie, jest beneficjentem środków otrzymywanych w celu wypłaty rekompensat.
Należy w tym miejscu zauważyć, że cechą odróżniającą rekompensaty od poszczególnych rodzajów dotacji jest przede wszystkim charakter tych świadczeń pomocowych. Oznacza to m.in., że o faktycznym przeznaczeniu i wykorzystaniu pomocy publicznej w zakresie rekompensat kosztów pośrednich dla sektorów i podsektorów przemysłu energochłonnego będzie decydować właściwy organ administracji rządowej (Prezes URE), co nie oznacza jednak dowolności w przyznawaniu w tej formie prawnej środków publicznych uprawnionym podmiotom. Jak wynika z przywołanych powyżej przepisów, wymogi formalne do skorzystania z ww. formy wsparcia reguluje szczegółowo ustawa z dnia 19 lipca 2019 r. o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów energochłonnych.
Podstawowa różnica pomiędzy dotacją a pomocą publiczną w postaci rekompensaty kosztów pośrednich dla sektorów i podsektorów przemysłu energochłonnego polega na uznaniowym charakterze dotacji, która jest przyznawana niejako w drodze „konkursu”, w którym beneficjent musi spełnić warunki określone regulaminem i wykazać zasadność swojej prośby.
Z uwagi na odmienność charakteru dotacji i rekompensat jako instrumentów mających na celu niwelowanie skutków wyjątkowo silnego wpływu cen uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na cenę energii elektryczne, nieuprawnione jest zatem wywodzenie tożsamych skutków prawnopodatkowych dla systemu rekompensat z tytułu przenoszenia kosztów zakupu uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na ceny energii elektrycznej zużywanej do wytwarzania produktów w sektorze lub podsektorach energochłonnych, o których mowa w rozpatrywanym wniosku ORD-IN, jak dla dotacji z państwowych funduszy celowych.
Ponadto, zauważyć należy, że otrzymana przez Pana rekompensata z tytułu przenoszenia kosztów zakupu uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na ceny energii elektrycznej zużywanej do wytwarzania produktów w sektorze lub podsektorach energochłonnych, nie podlega żadnym procedurom rozliczania. W przypadku dotacji obowiązuje mechanizm, zgodnie z którym jednostka dotowana otrzymuje określoną sumę pieniędzy na cel publiczny. Następnie po upływie określonego czasu jednostka taka obowiązana jest do stosowanego rozliczenia dotacji (o czym stanowi przykładowo art. 151 ust. 1 i art. 152 ust. 1-3 ustawy o finansach publicznych). Natomiast, w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym otrzymuje Pan określoną kwotę na skutek złożenia wniosku do Prezesa URE. Przyznanie rekompensaty jest definitywne i nie podlega rozliczeniu, które jest wymagane w przypadku otrzymanej dotacji.
Ponadto, otrzymana rekompensata nie stanowi w istocie realizacji żadnego celu publicznego. Stanowi ona wyłącznie rekompensatę dla podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Ponadto, beneficjentem dotacji nie jest Pan tylko Fundusz Rekompensat Pośrednich Kosztów Emisji, o którym mowa w art. 21 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów energochłonnych realizujący zadanie publiczne w postaci rekompensaty dla podatnika, natomiast dysponentem jest minister właściwy do spraw gospodarki.
Ponadto, sam ustawodawca posługując się pojęciem „rekompensaty” jednoznacznie wskazuje, że otrzymana przez podatnika na jego wniosek kwota stanowi zrównoważenie lub wyrównanie braku, niedoboru lub ujemnego charakteru czegoś, co samo w sobie wyklucza objęcie jej definicją dotacji. Jeśli bowiem ustawodawca posługuje się pojęciem „rekompensaty”, a nie pojęciem „dotacja” należy przyjąć, że czyni to w sposób racjonalny. Brak określenia omawianej kwoty pojęciem „dotacja” stanowi dodatkowy argument przemawiający za wykluczeniem stosowania zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 129 ustawy o PIT, w opisanym przypadku.
Zauważyć przy tym należy, iż gdyby wolą ustawodawcy było uznanie, że środki określone w ustawie o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów energochłonnych stanowią dotację, to stosowałby właśnie takie pojęcie w cyt. ustawie. Ustawodawca posługując się pojęciem „rekompensata”, czy też „kwota różnicy ceny” jednoznacznie przesądził, że otrzymana przez podatnika na jego wniosek kwota stanowi zrównoważenie lub wyrównanie braku, niedoboru lub ujemnego charakteru czegoś, co samo w sobie wyklucza objęcie jej definicją dotacji. Jeśli bowiem ustawodawca posługuje się pojęciem „rekompensata” i „kwota różnicy ceny”, a nie pojęciem „dotacja” należy przyjąć, że czyni to w sposób racjonalny. Posługując się pojęciem „kwota różnicy ceny” ustawodawca jednoznacznie wskazuje zatem, iż otrzymana przez podatnika na jego wniosek kwota stanowi część składową ceny, co samo w sobie wyklucza objęcie jej definicją dotacji.
Wskazanych powyżej pojęć nie można stosować zamiennie, albowiem warunki, w jakich dochodzi do ich przyznania, rodzą odmienne skutki na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 2 kwietnia 2014 r. sygn. akt II GSK 159/13 środki przyznane w ramach dotacji mają „znaczony” charakter i podmiot je otrzymujący nie ma swobody w ich wykorzystaniu, chyba że pozwalają mu na to przepisy szczególne. W uzasadnieniu wyroku NSA podkreślił: „Wskazać należy, że środki z dotacji przekazane na konto beneficjenta nie uzyskują przymiotu wartości prywatnej, co stwarzałoby możliwość swobodnego nimi dysponowania. Mają one nadal charakter publiczny i w konsekwencji można je wykorzystać jedynie w sposób ściśle określony przez dotującego. Także, w nauce prezentowany jest pogląd, że nie zachodzi zmiana statusu dotacji ze środków publicznych na wartość prywatną beneficjenta. Beneficjent nie włada bowiem dotacją, jak właściciel, bez ograniczeń - wręcz przeciwnie może ją wykorzystać jedynie w sposób ściśle określony przez dotującego. Także zwrot dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem następuje w drodze decyzji organu administracji, a nie w drodze procesu cywilnego”.
W przypadku wskazanej we wniosku rekompensaty, bez znaczenia natomiast pozostaje na co przeznaczone zostaną otrzymane środki. Podmiot otrzymujący rekompensatę, odmiennie niż w przypadku otrzymanej dotacji, może zatem przeznaczyć otrzymane środki na dowolny cel. Otrzymane środki stają się bowiem środkami prywatnymi tego podmiotu.
Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, w rozpatrywanej sprawie stwierdzić należy, że pomoc publiczna przyznana Panu na podstawie ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów energochłonnych, choć będzie stanowiła świadczenie publicznoprawne z budżetu państwa, to nie będzie miała charakteru dotacji, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 129 ustawy o PIT.
Z uwagi na konieczność traktowania wszelkich ulg i zwolnień w prawie podatkowym w sposób ścisły, nie można z treści ww. przepisu wywodzić więcej, niż określił sam ustawodawca. W rozpatrywanej sprawie nie można zastosować tym samym wykładni rozszerzającej, by zgodzić się z Pana stanowiskiem.
Konkludując, zarówno wykładnia literalna (językowa), jak i systemowa prowadzą do jednoznacznego wniosku, że rekompensata otrzymana przez Pana od Prezesa URE z tytułu przenoszenia kosztów zakupu uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na ceny energii elektrycznej zużywanej do wytwarzania produktów w sektorach lub podsektorach energochłonnych nie stanowi dotacji w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, a w konsekwencji nie korzysta ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 129 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W tej kwestii Pana stanowisko jest więc nieprawidłowe.
Podstawa obliczenia daniny solidarnościowej
Powziął Pan również wątpliwość, czy otrzymana pomoc publiczna od Prezesa Urzędu Regulacji Energetycznej, mająca charakter rekompensat z tytułu przenoszenia kosztów zakupu uprawnień do emisji na ceny energii elektrycznej zużywanej do wytworzenia produktów w sektorach lub podsektorach energochłonnych, podlega wyłączeniu przy ustalaniu podstawy obliczenia daniny solidarnościowej, o której mowa w art. 30h ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Jak stanowi art. 30h ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Osoby fizyczne są obowiązane do zapłaty daniny solidarnościowej w wysokości 4% podstawy obliczenia tej daniny.
Stosownie do art. 30h ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Podstawę obliczenia daniny solidarnościowej stanowi nadwyżka ponad 1 000 000 zł sumy dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 ust. 1, 9 i 9a, art. 30b, art. 30c oraz art. 30f po ich pomniejszeniu o:
1) kwoty składek, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 i 2a, oraz składek, o których mowa w art. 30c ust. 2 pkt 2,
2) kwoty, o których mowa w art. 30f ust. 5
- odliczone od tych dochodów.
Zgodnie z art. 30h ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Przy ustalaniu wysokości podstawy obliczenia daniny solidarnościowej w roku kalendarzowym, o którym mowa w ust. 4, uwzględnia się dochody i kwoty pomniejszające te dochody zgodnie z ust. 2 wykazywane w:
1) rocznym obliczeniu podatku, o którym mowa w art. 34 ust. 7, jeżeli podatek wynikający z tego rozliczenia jest podatkiem należnym,
2) zeznaniach wymienionych w art. 45 ust. 1, ust. 1a pkt 1 i 2 oraz ust. 1aa
- których termin złożenia upływa w okresie od dnia następującego po dniu upływu terminu na złożenie deklaracji o wysokości daniny solidarnościowej w roku poprzedzającym ten rok kalendarzowy do dnia upływu terminu, o którym mowa w ust. 4.
Na podstawie art. 30h ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Osoby fizyczne, o których mowa w ust. 1, są obowiązane składać urzędom skarbowym deklarację o wysokości daniny solidarnościowej, według udostępnionego wzoru, w terminie do dnia 30 kwietnia roku kalendarzowego i w tym terminie wpłacić daninę solidarnościową. Przepisy art. 45 ust. 1b i 1c stosuje się odpowiednio.
Zgodnie z art. 30h ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Deklaracja o wysokości daniny solidarnościowej zawiera dane umożliwiające prawidłową identyfikację osoby fizycznej i urzędu skarbowego, do którego kierowana jest deklaracja, oraz poprawne rozliczenie daniny solidarnościowej.
Stosownie zaś do art. 30h ust. 6 ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2022 r.:
Minister właściwy do spraw finansów publicznych udostępnia na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych, na piśmie utrwalonym w postaci elektronicznej, wzór deklaracji o wysokości daniny solidarnościowej.
W myśl art. 30i ust. 1 powołanej ustawy:
Do daniny solidarnościowej stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej.
Zgodnie zaś z art. 30i ust. 2 ww. ustawy:
Uprawnienia organu podatkowego przysługują naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu w sprawach podatku dochodowego od osób fizycznych, a w przypadku:
1) gdy jest to uzasadnione ochroną informacji niejawnych i wymogami bezpieczeństwa państwa - organowi wymienionemu w art. 13a Ordynacji podatkowej;
2) spraw, o których mowa w art. 119g § 1 Ordynacji podatkowej - Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej.
Do zapłaty daniny solidarnościowej obowiązane są więc osoby fizyczne, których dochód przekroczył 1 000 000 zł. Osoby te, oprócz podatku dochodowego, są obowiązane zapłacić dodatkowo daninę solidarnościową w wysokości 4% podstawy obliczenia oraz złożyć we właściwym urzędzie skarbowym deklarację o wysokości tej daniny solidarnościowej w terminie do 30 kwietnia roku kalendarzowego. W tym samym terminie upływa termin zapłaty daniny.
Podstawę obliczenia daniny solidarnościowej stanowi nadwyżka ponad 1 000 000 zł sumy dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych:
- pomniejszonych o możliwe do odliczenia od tych dochodów składki na ubezpieczenie społeczne, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 i 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, oraz o kwoty wymienione w art. 30f ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. z tytułu uwzględnionej w podstawie opodatkowania podatnika dywidendy otrzymanej od zagranicznej jednostki kontrolowanej, w części uwzględnionej w jego podstawie opodatkowania).
Mając na uwadze przywołane przepisy, opis sprawy oraz charakter rekompensaty otrzymanej przez Pana od Prezesa Urzędu Regulacji Energetycznej z tytułu przenoszenia kosztów zakupu uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na ceny energii elektrycznej zużywanej do wytwarzania produktów w sektorach lub podsektorach energochłonnych, należy stwierdzić, że świadczenie to nie stanowi dotacji w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, a tym samym nie jest objęte dyspozycją art. 21 ust. 1 pkt 129 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych; w konsekwencji powinno zostać uwzględnione w podstawie obliczenia daniny solidarnościowej.
W świetle powyższego Pana stanowisko w tej części należy uznać za nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy:
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny/zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
Ponadto, wskazane przez Pana wyroki sądów administracyjnych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw, osadzonych w określonych stanach faktycznych/zdarzeniach przyszłych i tylko w tych sprawach wydane rozstrzygnięcia są wiążące.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo