Możliwość skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej.
Podatnik (osoba fizyczna) otrzymał orzeczenie o niepełnosprawności w dniu 18 sierpnia 2025 r. z datą powstania niepełnosprawności określoną na 12 sierpnia 2023 r. (od 50. roku życia). Niepełnosprawność wynikała z wypadku komunikacyjnego. Od września 2023 r. ponosił wydatki na zabiegi rehabilitacyjne oraz na dojazdy do placówek medycznych samochodem osobowym (współwłasność z żoną). Wszystkie wydatki sfinansował z dochodów z umowy o pracę, nie były one dofinansowane…
Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
24 maja 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 19 czerwca 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Na podstawie wydanego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 18 sierpnia 2025 r., w tym roku złożył Pan korektę dokumentu PIT-37 za rok 2023 i 2024 i wpisał koszty za odbyte zabiegi rehabilitacyjne i dojazdy do placówek medycznych. Zgodnie z zawartymi informacjami w orzeczeniu stan Pana niepełnosprawności istnieje od 50 roku życia (punkt IV postanowienia). Korekty PIT-37 za rok 2023 i 2024 zostały odrzucone i ulga rehabilitacyjna nie została Panu przyznana.
Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
Organ wydający orzeczenie: Powiatowy Zespól ds. Orzekania o Niepełnosprawności, (…)
Data wydania orzeczenia: 18 sierpnia 2025 r.
Data powstania niepełnosprawności: 12 sierpnia 2023 r. (niepełnosprawność istnieje od 50-go roku życia).
Symbol przyczyny niepełnosprawności: 05-R.
Orzeczenie o niepełnosprawności zostało wydane z przyczyn ortopedycznych - kilkunastu złamań pojedynczych i wielołamowych kości prawej nogi i ręki i złamań kości żeber, powstałych w wyniku wypadku komunikacyjnego.
Orzeczenie o niepełnosprawności wydano do dnia 18 sierpnia 2028 r.
Zabiegi rehabilitacyjne za które poniósł koszty rozpoczęły się zaraz po opuszczeniu szpitala i rozpoczęły się we wrześniu 2023 roku i trwają do dnia dzisiejszego.
Jedyny dochód jaki osiągał Pan w tym czasie pochodził z umowy o pracę.
Nie prowadzi Pan żadnej pozarolniczej działalności gospodarczej, a także nie prowadzi działalności rolniczej.
Wszystkie zabiegi rehabilitacyjne zostały sfinansowane przez Pana tylko z dochodów osiągniętych z umowy o pracę. Zabiegi rehabilitacyjne nie były finansowane z żadnych funduszy.
Posiada Pan odpowiednie skierowania i zaświadczenia wydane przez lekarza specjalistę z zakresu ortopedii odnośnie wymagań i konieczności uczestnictwa w zabiegach rehabilitacyjnych w celu niezbędnych do poprawy i niepogorszenia stanu Pana zdrowia.
Za wszystkie odbyte zabiegi rehabilitacyjne posiada Pan odpowiednie faktury na których widnieje kwota zapłaty, rodzaj usługi rehabilitacyjnej, Pana dane osobowe i dane sprzedającego usługę.
Do placówek medycznych dojeżdżał Pan samochodem osobowym, którego jest Pan współwłaścicielem wraz z żoną - numer rejestracyjny: (…).
Pytanie
Czy w związku z wydanym orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności przysługuje ulga Panu rehabilitacyjna za rok 2023 i 2024, gdyż stan faktyczny zdrowia i samo orzeczenie określa, że Pana niepełnosprawność istnieje już od 50 roku życia?
Pana stanowisko w sprawie
W związku z faktycznym stanem Pana niepełnosprawności i niemożliwością uzyskania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności od razu po zaistniałym fakcie - utraty zdrowia (stan zdrowia, zebranie dokumentów medycznych, złożenie osobiste wniosku, oczekiwanie na komisję lekarską i wydanie orzeczenia) uważa Pan, iż ulga rehabilitacyjna powinna być możliwa od rozliczenia od dnia powstania niepełnosprawności, a nie od dnia wydania orzeczenia.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Ogólne przepisy dotyczące ulgi rehabilitacyjnej
W myśl art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):
Podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g i art. 30j-30p, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 23o, art. 23u, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e, 6 i 21 lub art. 24b ust. 1 i 2, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.
Rodzaje wydatków na cele rehabilitacyjne uprawniające do odliczeń od dochodu przed opodatkowaniem zawiera art. 26 ust. 7a ww. ustawy, zaś zasady i warunki dokonywania tych odliczeń określone zostały w ust. 7, 7b-7g oraz 13a tego artykułu.
Stosownie do art. 26 ust. 7a pkt 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne lub leczniczo-rehabilitacyjne.
Zgodnie z art. 26 ust. 7 pkt 4 tej ustawy:
Wysokość wydatków na cele określone w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7c, ustala się na podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego w szczególności: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty - w przypadkach innych niż wymienione w pkt 1-3.
W myśl art. 26 ust. 7a pkt 14 przywołanej ustawy:
Za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną albo dziecko niepełnosprawne, które nie ukończyło 16. roku życia - w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2280 zł.
Stosownie do art. 26 ust. 7b tejże ustawy:
Wydatki, o których mowa w ust. 7a, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie.
Art. 26 ust. 7c omawianej ustawy stanowi, że:
W przypadku wydatków, o których mowa w ust. 7a pkt 7, 8 i 14, nie jest wymagane posiadanie dokumentów stwierdzających ich wysokość. Jednakże na żądanie organów podatkowych podatnik jest obowiązany przedstawić dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia, w szczególności:
1) wskazać z imienia i nazwiska osoby, które opłacono w związku z pełnieniem przez nie funkcji przewodnika;
2) okazać certyfikat potwierdzający status psa asystującego.
3) (uchylony).
Zgodnie z art. 26 ust. 7d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek:
1) orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub
2) decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo
3) orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.
W myśl art. 26 ust. 7f ww. ustawy:
Ilekroć w przepisach ust. 7a jest mowa o osobach zaliczonych do:
1) I grupy inwalidztwa - należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:
a) całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji albo
aa) niezdolność do samodzielnej egzystencji, albo
b) znaczny stopień niepełnosprawności;
2) II grupy inwalidztwa - należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:
a) całkowitą niezdolność do pracy albo
b) umiarkowany stopień niepełnosprawności.
Stosownie do art. 26 ust. 13a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Wydatki na cele określone w ust. 1 podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów lub nie zostały odliczone od dochodów opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c lub nie zostały odliczone od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.
Warunkiem odliczenia wydatków na cele rehabilitacyjne stosownie do treści art. 26 ust. 7d analizowanej ustawy, jest zatem posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek: orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.
Jak stanowią przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, warunkiem odliczenia wydatków na cele rehabilitacyjne jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek m.in. orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach. Z przepisu nie wynika, że warunkiem dokonania odliczenia jest dysponowanie orzeczeniem przez cały rok. Dlatego też orzeczenie o niepełnosprawności wydane w trakcie danego roku podatkowego, nie pozbawia podatnika prawa do dokonania odliczeń wydatków na cele rehabilitacyjne za ten rok.
Odliczeniu od dochodu podlegają co do zasady wydatki poniesione od daty uzyskania orzeczenia o niepełnosprawności, chyba że w orzeczeniu tym wskazano, że niepełnosprawność datowana jest wcześniej niż data wydania orzeczenia. W takiej sytuacji podatnik może odliczyć wydatki poniesione po dniu wskazanym w orzeczeniu jako data ustalenia niepełnosprawności.
Wyjątkiem są odliczenia przewidziane dla I i II grupy inwalidztwa. Jeśli niepełnosprawność datowana jest wcześniej niż data wydania orzeczenia, a stopień niepełnosprawności został określony w dniu wydania orzeczenia o niepełnosprawności (tj. nie był określony w dniu, w którym powstała niepełnosprawność), podatnik nie może dokonać odliczenia wydatków przewidzianych dla osób z I i II grupą inwalidzką poniesionych od daty powstania niepełnosprawności do dnia wydania orzeczenia określającego stopień niepełnosprawności. Odliczeniu podlegać będą dopiero wydatki poniesione po tym dniu.
Wydatki poniesione przez osobę niepełnosprawną na cele rehabilitacyjne przed dniem uzyskania przez nią orzeczenia o niepełnosprawności, w którym wskazano, że daty powstania niepełnosprawności "nie da się ustalić" nie podlegają odliczeniu od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej.
Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że warunek ten został przez Pana spełniony, gdyż jest Pan osobą niepełnosprawną. Orzeczenie o niepełnosprawności zostało Panu wydane 18 sierpnia 2025 r. przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w (…). Natomiast data powstania niepełnosprawności została określona na 12 sierpnia 2023 r.
Możliwość skorzystania przez Pana z ulgi rehabilitacyjnej w odniesieniu do zabiegów rehabilitacyjnych i dojazdów samochodem osobowym.
Z opisu sprawy wynika, że chciałby Pan odliczyć w ramach ulgi rehabilitacyjnej wydatki poniesione w roku 2023 i 2024 na zabiegi rehabilitacyjne i dojazdy samochodem.
Mając na uwadze powyższe należy zaznaczyć, że wszelkiego rodzaju ulgi i zwolnienia są wyjątkiem od konstytucyjnej zasady równości i powszechności opodatkowania, dlatego winny być interpretowane ściśle z literą prawa. Niedopuszczalna jest zatem ich interpretacja rozszerzająca. Zatem wydatki poniesione na inne cele – nawet wówczas gdy zostały poniesione w związku z niepełnosprawnością – nie uprawniają do odliczeń w ramach omawianej ulgi.
Zauważyć należy, że art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy o podatku dochodowym daje możliwość odliczenia od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej wydatków poniesionych na używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej.
Podkreślenia wymaga, że przepis nie pozbawia prawa do ulgi, w sytuacji gdy w dowodzie rejestracyjnym i w dowodzie zakupu samochodu jest wymieniony tylko współmałżonek osoby niepełnosprawnej pozostający we wspólności majątkowej małżeńskiej, a samochód stanowi wspólny składnik majątku małżonków.
Ponadto z brzmienia analizowanego przepisu art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika wprost, iż wysokość odliczeń z ww. tytułu w odniesieniu do danego podatnika nie może przekroczyć w roku podatkowym kwoty 2280 zł.
Do limitu tego zalicza się nie tylko koszty zużytego paliwa, ale i koszty utrzymania samochodu takie jak koszty przeglądów technicznych, napraw, zakupu części czy obowiązkowego ubezpieczenia OC.
Wskazania jednocześnie wymaga, że określona w ustawie kwota 2280 zł jest maksymalną kwotą, która może być odliczona za dany rok podatkowy tytułem poniesienia ww. wydatków i to niezależnie od tego, czy osoba niepełnosprawna posiadała przez cały rok orzeczenie o niepełnosprawności i osoba niepełnosprawna lub osoba mająca na utrzymaniu osobę niepełnosprawną była właścicielem samochodu osobowego przez cały rok, czy też uzyskała to orzeczenie lub nabyła własność/współwłasność ww. samochodu w trakcie roku podatkowego.
W przypadku wydatków poniesionych na używanie samochodu osobowego nie jest wymagane posiadanie dokumentów stwierdzających ich wysokość. Jednakże na żądanie organów podatkowych podatnik jest obowiązany przedstawić dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia. W kontekście przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dowodami tymi będą np. orzeczenie o niepełnosprawności oraz dowód rejestracyjny samochodu. Organ podatkowy weryfikujący zeznanie roczne w zakresie poprawności dokonanych odliczeń, ma również prawo domagać się od podatnika przedstawienia okoliczności związanych z poniesionymi wydatkami.
W katalogu wydatków podlegających odliczeniu w ramach ulgi rehabilitacyjnej w art. 26 ust. 7a pkt 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienione zostały również wydatki na odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne lub leczniczo-rehabilitacyjne.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji pojęcia „zabieg”, „rehabilitacja” oraz „rehabilitacja lecznicza”. Zatem koniecznym jest wyjaśnienie tych pojęć w oparciu o definicje encyklopedyczne oraz wydaną z zakresu rehabilitacji literaturę.
Zgodnie z definicją tych pojęć zawartą w „Słowniku wyrazów obcych” (PWN, Warszawa 1991 r.) oraz „Encyklopedii” PWN, zabieg stanowi interwencję mającą na celu wywołanie określonego skutku, zwykle będącą środkiem zaradczym przeciwdziałającym czemuś (np. skutkom choroby); rehabilitacja jest to przywrócenie choremu sprawności fizycznej i psychicznej poprzez stosowanie odpowiednich zabiegów leczniczych; rehabilitacja lecznicza zaś to połączenie leczenia z postępowaniem usprawniającym, które obejmuje zabiegi fizykoterapeutyczne, wodolecznictwo, światłolecznictwo, elektrolecznictwo, mechanoterapię i kinezyterapię. Zatem w ramach ww. ulgi podatkowej mieszczą się z pewnością wydatki na zabiegi rehabilitacyjne i leczniczo-rehabilitacyjne zlecone przez lekarza poniesione przez osobę niepełnosprawną lub przez osobę mającą na utrzymaniu osobę niepełnosprawną.
W przedstawionym stanie faktycznym wyraźnie wskazuje Pan, że posiada odpowiednie skierowania i zaświadczenia wydane przez lekarza specjalistę z zakresu ortopedii odnośnie wymagań i konieczności uczestnictwa w zabiegach rehabilitacyjnych w celu niezbędnych do poprawy i niepogorszeniu Pana stanu zdrowia. Wskazał Pan, że wydatki, o których mowa we wniosku zostały sfinansowane z Pana własnych środków. Ponadto za wszystkie odbyte zabiegi rehabilitacyjne posiada Pan odpowiednie faktury.
Zatem, na gruncie przedstawionego we wniosku opisu sprawy, skoro z otrzymanego orzeczenia wynika, że niepełnosprawność istnieje od 12 sierpnia 2023 r., ma Pan prawo odliczyć poniesione po tym dniu wydatki na zabiegi rehabilitacyjne, stosownie do art. 26 ust. 7a pkt 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mieszący się w dyspozycji art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponadto może Pan odliczyć w ramach ulgi rehabilitacyjnej, na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 w zw. z ust. 7a pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wydatki z tytułu używania samochodu osobowego, będącego Pana współwłasnością - do kwoty 2280 zł.
W związku z powyższym, w zakresie korekty rozliczeń za lata 2023-2024, wskazuję, że zgodnie z art. 81 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r., poz. 622 ze zm.):
Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację.
Stosownie do art. 81 § 2 ww. ustawy:
Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji.
Przy czym, w myśl z art. 3 pkt 5 tej ustawy:
Ilekroć w ustawie jest mowa o deklaracjach rozumie się przez to również zeznania, wykazy, zestawienia oraz informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci.
Stosownie do art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej:
Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
Korekta deklaracji może dotyczyć każdej jej pozycji, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Skorygowanie deklaracji polega na ponownym poprawnym wypełnieniu formularza z zaznaczeniem, że w tym przypadku mamy do czynienia z korektą uprzednio złożonej deklaracji.
Przepisy Ordynacji podatkowej nie określają szczególnych terminów, w których przysługuje powyższe uprawnienie. Należy więc powiązać tę możliwość ze zobowiązaniem podatkowym, którego deklaracja (zeznanie) dotyczy. Prawo do korekty deklaracji (zeznania) istnieje tak długo, jak długo istnieje zobowiązanie podatkowe, czyli 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej).
Zatem, jest Pan uprawniony do złożenia korekt zeznań rocznych za lata 2023-2024.
Pana stanowisko w tym zakresie uznano za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny/zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo