Wnioskodawczyni, posiadająca obywatelstwo polskie i amerykańskie, od 18 lat mieszka w Polsce, gdzie znajduje się jej centrum interesów życiowych i gospodarczych. Przebywa w Polsce ponad 183 dni w roku, posiada mieszkanie, rodzinę i majątek w Polsce. Nie posiada istotnych powiązań z USA. Bank, w którym ma rachunek, wystawił informację IFT-1R (dla nierezydentów) z tytułu odsetek, mimo że Wnioskodawczyni uważa się za polskiego…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest:
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
13 marca 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 8 kwietnia 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną posiadającą obywatelstwo polskie oraz obywatelstwo Stanów. Wnioskodawczyni od 18 lat nieprzerwanie mieszka na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na terytorium Polski znajduje się Jej centrum interesów życiowych i gospodarczych.
Wnioskodawczyni posiada w Polsce mieszkanie, w którym jest zameldowana, prowadzi tu swoje sprawy osobiste i gospodarcze oraz rozlicza podatki w urzędzie skarbowym właściwym dla miejsca zamieszkania, tj. w Urzędzie Skarbowym (…).
Wnioskodawczyni przebywa w Polsce ponad 183 dni w każdym roku podatkowym. W ciągu ostatnich 18 lat przebywała na terytorium Stanów Zjednoczonych łącznie nie więcej niż około 50 dni.
Polska stanowi jedyny kraj rezydencji podatkowej Wnioskodawczyni.
Bank, w którym Wnioskodawczyni posiada rachunek bankowy – (…) – przekazał do urzędu skarbowego informację IFT-1R dotyczącą przychodów Wnioskodawczyni.
Formularz IFT-1R jest informacją sporządzaną dla podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. dla osób fizycznych niemających miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i podlegających w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
W ocenie Wnioskodawczyni sporządzenie informacji IFT-1R było nieprawidłowe, ponieważ Wnioskodawczyni posiada miejsce zamieszkania na terytorium Polski w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o PIT, a zatem podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy.
Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
Wnioskodawczyni oczekuje wydania interpretacji za rok podatkowy 2025.
Wnioskodawczyni nie posiadała w tym okresie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Stanach Zjednoczonych i nie była traktowana jako rezydent podatkowy USA w rozumieniu przepisów podatkowych tego państwa. Ostatni raz Wnioskodawczyni była w USA w 2023 roku. Od 2008 r. w sumie Wnioskodawczyni spędziła w USA około 50 dni.
Wnioskodawczyni posiadała stałe miejsce zamieszkania wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wnioskodawczyni nie posiadała stałego miejsca zamieszkania w Stanach Zjednoczonych
Powiązania osobiste Wnioskodawczyni są w Polsce i Europie. W Polsce mieszka mąż Wnioskodawczyni, starsza córka i cała rodzina ze strony matki i ojca. Młodsza córka Wnioskodawczyni mieszka w Danii. Wnioskodawczyni nie ma rodziny w USA.
Wnioskodawczyni posiada powiązania majątkowe w Polsce, w szczególności: tu jest zatrudniona, posiada rachunki bankowe, środki finansowe, mieszkanie własnościowe oraz inne aktywa związane z życiem Wnioskodawczyni i działalnością w Polsce.
Wnioskodawczyni nie posiada istotnych powiązań majątkowych ze Stanami Zjednoczonymi, mają one charakter marginalny i ograniczają się do posiadania obywatelstwa i w konsekwencji obowiązku składania dorocznie zeznania podatkowego w USA (co w myśl prawa podatkowego USA nie jest równoznaczne z rezydencją podatkową).
Od sierpnia 2008 r. Wnioskodawczyni prowadzi aktywność społeczną, życiową i obywatelską w Polsce.
Wnioskodawczyni nie posiada certyfikatu rezydencji podatkowej w żadnym z kraju.
Wnioskodawczyni nie przedstawiła płatnikowi (Bank (…)) certyfikatu rezydencji.
Przy zakładaniu, we wrześniu 2023 roku, konta w banku (…) Wnioskodawczyni złożyła samocertyfikację FACTA w której omyłkowo zaznaczyła, że Polska nie jest jednym krajem rezydencji podatkowej Wnioskodawczyni. Korektę tego formularza Wnioskodawczyni złożyła w Banku (…) 11 marca 2026 roku.
Informacja IFT-1R dotyczy przychodów z depozytowego rachunku bankowego prowadzonego przez Bank (…), w szczególności przychodów z odsetek.
Powyższe uzupełnienie ma charakter doprecyzowujący i nie zmienia stanu faktycznego przedstawionego we wniosku.
Wnioskodawczyni podkreśla, że spełnia przesłanki określone w art. 3 ust. 1a ustawy o PIT, tj. posiada centrum interesów życiowych w Polsce.
Pytania
1. Czy w przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawczyni posiada miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy?
2. Czy w konsekwencji uznania Wnioskodawczyni za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie znajduje do Niej zastosowanie art. 3 ust. 2a ustawy o PIT dotyczący osób niemających miejsca zamieszkania w Polsce, dla których sporządzana jest informacja IFT-1R na podstawie art. 42 ust. 2 pkt 2 tej ustawy?
Pani stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawczyni posiada ona miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z tym przepisem za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Polski uważa się osobę fizyczną, która: posiada na terytorium Polski centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych), lub przebywa na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
Wnioskodawczyni spełnia obydwie powyższe przesłanki, ponieważ od 18 lat mieszka w Polsce, posiada tu mieszkanie, jest zameldowana, prowadzi swoje sprawy osobiste i gospodarcze oraz przebywa w Polsce ponad 183 dni w roku podatkowym.
W związku z powyższym Wnioskodawczyni podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o PIT.
Z tego względu Wnioskodawczyni nie jest podatnikiem, o którym mowa w art. 3 ust. 2a ustawy o PIT (osobą niemającą miejsca zamieszkania w Polsce), a zatem sporządzenie informacji IFT-1R było nieuzasadnione.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy – według ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
Na podstawie art. 3 ust. 1a ustawy:
Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
Stosownie do art. 3 ust. 2a ustawy:
Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).
W myśl art. 4a ww. ustawy:
Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce.
Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.
Powyższe znajduje potwierdzenie w treści Objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa PIT) oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.
Centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej, itp. W praktyce, czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.
W przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym.
W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.
Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.
Ponadto jak wskazano w ww. Objaśnieniach, zmiana państwa rezydencji podatkowej może nastąpić w trakcie roku podatkowego.
Co istotne, posiadanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest ściśle związane ze spełnieniem ww. przesłanek.
Powyższe przepisy w zakresie rezydencji podatkowej stosuje się z uwzględnieniem zawartych przez Polskę umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
Miejsce zamieszkania w rozumieniu umowy polsko-amerykańskiej
Ww. przepis art. 3 ust. 1a pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Polska (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
Ostateczne przesądzenie, czy jest Pani polskim czy amerykańskim rezydentem podatkowym wymaga zatem uwzględnienia przepisów umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisana w Waszyngtonie dnia 8 października 1974 r. (t. j. Dz. U. z 1976 r. nr 31 poz. 178; dalej umowa polsko-amerykańska).
Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 7 tej umowy:
Określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Polski” oznacza:
a) polską spółkę i
b) jakąkolwiek osobę (oprócz spółki lub innej jednostki organizacyjnej, traktowanej zgodnie z polskim prawem jako spółka) mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Polski dla celów jej opodatkowania, lecz w przypadku udziałowca spółki prawa cywilnego lub zarządcy majątku tylko w takim zakresie, w jakim dochód uzyskany przez taką osobę z tego tytułu podlega podatkowi polskiemu jako dochód uzyskany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce.
W świetle art. 3 ust. 1 pkt 8 umowy:
Określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Stanów Zjednoczonych” oznacza:
a) spółkę Stanów Zjednoczonych i
b) jakąkolwiek osobę (oprócz spółki lub innej jednostki organizacyjnej, traktowanej zgodnie z prawem Stanów Zjednoczonych jako spółka) mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Stanów Zjednoczonych dla celów jej opodatkowania, lecz w przypadku udziałowca spółki prawa cywilnego lub zarządcy majątku tylko w takim zakresie, w jakim dochód uzyskany przez taką osobę z tego tytułu podlega podatkowi Stanów Zjednoczonych jako dochód uzyskany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Stanach Zjednoczonych.
Na mocy art. 4 umowy:
Jeżeli w znaczeniu artykułu 3, ustępu 1, punktów 7 i 8 niniejszej Umowy osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obydwu Umawiających się Państwach, to:
a) będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym ona stale zamieszkuje. Jeżeli ona stale zamieszkuje w obydwu Umawiających się Państwach lub nie zamieszkuje w żadnym z Umawiających się Państw, to będzie uważana za mającą miejsce zamieszkania na terytorium tego Umawiającego się Państwa, z którym jej związki osobiste i majątkowe są ściślejsze (ośrodek powiązań osobistych),
b) jeżeli nie można ustalić, w którym z Umawiających się Państw znajduje się ośrodek jej powiązań osobistych, to będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania na terytorium tego Umawiającego się Państwa, w którym ona zazwyczaj przebywa,
c) jeżeli ona zazwyczaj przebywa w obydwu Umawiających się Państwach lub nie przebywa w żadnym z Umawiających się Państw, to będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania na terytorium tego Umawiającego się Państwa, którego jest obywatelem.
Przy czym wyjaśnienia wymaga, że postanowienia art. 4 ww. umowy, mają zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy w myśl postanowień ww. umowy, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, tzn. gdy zachodzi kolizja ustawodawstw wewnętrznych obu państw w kwestii dotyczącej ustalenia miejsca zamieszkania. W konsekwencji, reguły kolizyjne mają zastosowanie wyłącznie w sytuacji gdy podatnik w tym samym czasie ma miejsce zamieszkania w obu umawiających się państwach.
Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.
Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że jest Pani osobą fizyczną posiadającą obywatelstwo polskie oraz obywatelstwo Stanów. Od 18 lat nieprzerwanie mieszka Pani na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na terytorium Polski znajduje się Pani centrum interesów życiowych i gospodarczych. Przebywa Pani w Polsce ponad 183 dni w każdym roku podatkowym. W okresie będącym przedmiotem wniosku, nie posiadała Pani miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Stanach Zjednoczonych i nie była traktowana jako rezydent podatkowy USA w rozumieniu przepisów podatkowych tego państwa. Ostatni raz była Pani w USA w 2023 roku. Od 2008 r. w sumie spędziła Pani w USA około 50 dni. Stałe miejsce zamieszkania posiadała Pani wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Ponadto wskazała Pani, że:
Na tle przedstawionych okoliczności sprawy, skoro posiada Pani centrum interesów osobistych i gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, to podlega Pani nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. podlega Pani w Polsce obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.
Tym samym Pani stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
Obowiązek sporządzenia informacji IFT1/IFT1-R
Odnosząc się do obowiązku sporządzenia informacji IFT1/IFT1-R wskazuję, że stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
W myśl, art. 42 ust. 1 ww. ustawy:
Płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) - na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jednakże w przypadku gdy podatek został pobrany zgodnie z art. 30a ust. 2a, płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10, przekazują kwotę tego podatku na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
Zgodnie natomiast z art. 42 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani przesłać podatnikom, o których mowa w art. 3 ust. 2a, oraz urzędom skarbowym, przy pomocy których naczelnicy urzędów skarbowych właściwi w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonują swoje zadania, w terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym – imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru, również gdy płatnik w roku podatkowym sporządzał i przekazywał informacje w trybie przewidzianym w ust. 4.
Stosownie do art. 42 ust. 4 ww. ustawy:
Na sporządzony na piśmie wniosek podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, płatnik, w terminie 14 dni od dnia złożenia tego wniosku, jest obowiązany do sporządzenia i przesłania podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania, imiennej informacji, o której mowa w ust. 2 pkt 2.
Według art. 42 ust. 6 ww. ustawy:
Informacje, o których mowa w ust. 2 pkt 2, sporządzają i przekazują również podmioty, o których mowa w art. 41, gdy na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub ustawy nie są obowiązane do poboru podatku, o którym mowa w art. 29-30a. Przepisy ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.
Powyższe oznacza, że osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej wypłacające zagranicznym osobom fizycznym należności opodatkowane zryczałtowanym podatkiem dochodowym, po zakończeniu roku muszą sporządzić informację IFT-1R. Jeden egzemplarz informacji powinien być złożony w urzędzie skarbowym właściwym w sprawach opodatkowania osób zagranicznych, a drugi powinien otrzymać podatnik, czyli zagraniczny podmiot.
Informację IFT-1R płatnik musi sporządzić i przekazać do urzędu skarbowego i podatnikowi nawet wówczas gdy na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie był zobowiązany do poboru podatku.
Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przewidują też, że informację IFT-1 płatnik sporządza i przesyła podatnikom na ich wniosek (w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku). Sporządzenie informacji IFT-1 na wniosek podatnika nie zwalnia płatnika z obowiązku sporządzenia informacji IFT-1R w terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym.
Informacje IFT-1/IFT-1R składają osoby fizyczne będące przedsiębiorcami oraz osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które w ciągu roku podatkowego pobierają zryczałtowany podatek od należności osób objętych ograniczonym obowiązkiem podatkowym opodatkowanych podatkiem zryczałtowanym.
Ustawodawca wskazał w tym przepisie, że płatnicy zobowiązani są składać informacje imienne. Oznacza to, że informacja ta winna zostać sporządzona i przekazana każdej osobie, której pobrano podatek oraz właściwemu urzędowi skarbowemu.
Powołany wyżej przepis art. 42 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ma charakter ogólny i nie zawiera wyjątków od reguły. Przepis ten obowiązuje wszystkich płatników wymienionych w art. 41 ust. 1 ustawy.
Przy czym zaznaczam, że płatnik wykonuje swoje obowiązki na podstawie informacji pozostających w jego dyspozycji na moment dokonywania danej czynności.
W świetle przytoczonych wyżej przepisów ustawy o podatku dochodowym od odób fizycznych, wskazać należy, że skoro w 2025 roku w rzeczywistości posiadała Pani miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Polski, to w stosunku do Pani nie znajduje zastosowania art. 3 ust. 2a ustawy, a tym samym – co do zasady – Bank nie powinien sporządzić dla Pani informacji IFT-1R.
Jednakże obowiązek sporządzenia informacji IFT-1R przez Bank należy oceniać według stanu wiedzy Banku jako płatnika na moment dokonywania wypłat.
Z opisu sprawy wynika, że nie posiada Pani certyfikatu rezydencji podatkowej. Ponadto przy zakładaniu, we wrześniu 2023 roku, konta w banku (…) złożyła Pani samocertyfikację FACTA omyłkowo zaznaczając, że Polska nie jest jednym krajem Pani rezydencji podatkowej. Korektę tego formularza złożyła Pani w Banku (…) dopiero 11 marca 2026 roku.
Zatem, w sytuacji gdy w złożonej samocertyfikacji FACTA wskazała Pani, że Polska nie jest jednym krajem Pani rezydencji podatkowej i nie przedłożyła Pani w Banku certyfikatu rezydencji podatkowej, Bank jako płatnik był uprawniony traktować Panią jako osobę podlegającą ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co skutkowało obowiązkiem sporządzenia informacji IFT-1R zgodnie z art. 42 ust. 2 pkt 2 ustawy.
W związku z powyższym, Pani stanowisko, zgodnie z którym sporządzenie informacji IFT-1R przez Bank było nieuzasadnione jest nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Przedmiotowa interpretacja rozstrzyga w zakresie zastosowania przepisów regulujących podatek dochodowy od osób fizycznych względem Pani, a nie wywiera skutku prawnego dla innych osób.
Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku w kontekście przedstawionego pytania i własnego stanowiska. Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku. Wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo