Interpretacja 0114-KDWP.4011.61.2026.2.AS

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest :

·      nieprawidłowe w zakresie skutków podatkowych zbycia gruntu (działki),

•      prawidłowe w pozostałej części.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

25 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 25 lutego 2026 roku o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 16 kwietnia 2026 r. (wpływ 23 kwietnia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie . Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1)  Zainteresowany będący stroną postępowania:

A.A

2)  Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:

B.B

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej jako jednoosobową działalność gospodarczą w 1983 r. W dniu (…) 1990 r. Wnioskodawca wraz drugą osobą fizyczną (przyszłą małżonką) zawarł warunkową umowę sprzedaży dotyczącą nieruchomości położonej w (…) (dalej: „Nieruchomość”). Z ewidencji środków trwałych prowadzonej dla działalności wynika, że budynki zostały przyjęte do używania i amortyzowane od dnia 24.12.1990 r. przy wartości początkowej (…) metodą liniową. Wnioskodawca wskazuje, że naliczanie odpisów amortyzacyjnych w okresie (…) 1990 r. – (…) 1991 r. było nieprawidłowe, ponieważ w tym czasie Nieruchomość należała do poprzednich właścicieli.

W 1991 r. Wnioskodawca wraz z przyszłą małżonką (Wnioskodawczynią w niniejszej sprawie) rozpoczęli wspólną działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej (dalej: Spółka"). Spółka prowadziła działalność w branży elektrotechnicznej/elektronicznej. Historycznie dominowała działalność produkcyjna (produkcja podzespołów), natomiast z upływem lat wzrastał udział działalności handlowej.

W ostatnich latach działalność była prowadzona przy minimalnym zatrudnieniu (zwykle 1-2 osoby). Nabycie Nieruchomości przez Wnioskodawcę wraz z przyszłą małżonką nastąpiło na podstawie aktu notarialnego z dnia (…).1991 r. Nieruchomość Wnioskodawca wraz z przyszłą małżonką nabyli jako osoby fizyczne, poza działalnością gospodarczą. Każdy z nabywców nabył 1/2 udziału we współwłasności (współwłasność w częściach ułamkowych). Wydanie przedmiotu sprzedaży nastąpiło w dniu (…) 1991 r.

Początkowo Nieruchomość obejmowała prawo użytkowania wieczystego gruntu oraz własność posadowionych budynków jako odrębnego od gruntu przedmiotu własności. Decyzją z dnia (…) 2000 r. nastąpiło przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności gruntu na rzecz Wnioskodawcy oraz jego małżonki, po 1/2 udziału.

Wnioskodawca zawarł związek małżeński z małżonką w 1993 r. i od tego czasu pomiędzy Wnioskodawcą, a jego małżonką obowiązuje ustrój wspólności majątkowej małżeńskiej.

Nabycie Nieruchomości ((…)1991 r.) nastąpiło jeszcze przed zawarciem małżeństwa. Spółka była czynnym podatnikiem VAT nieprzerwanie od (…) 1993 r. do chwili zakończenia działalności w 2025 r.

Nieruchomość nie została nigdy wniesiona do majątku Spółki jako wkład (aport) ani w całości, ani w części. Spółka nie była nigdy ujawniona w księdze wieczystej Nieruchomości jako właściciel lub podmiot uprawniony do jakichś praw. Jako właściciele/współwłaściciele ujawnieni byli Wnioskodawca i jego małżonka jako osoby fizyczne, zarówno w odniesieniu do gruntu (po (…) 2000 r.), jak i budynków.

Nieruchomość obejmowała działkę o powierzchni (…) m² o wąskim, wydłużonym kształcie. Na działce znajdowały się budynki/obiekty, przy czym budynek położony w części północnej był wykorzystywany w związku z prowadzoną działalnością, natomiast część obiektów położonych w części południowej była wykorzystywana wyłącznie prywatnie (m.in. przechowywanie prywatnych pojazdów i sprzętu.

Spółka korzystała na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej wyłącznie z budynku położonego w północnej części Nieruchomości. Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że grunt (działka) nie był wykorzystywany w działalności gospodarczej. Nie był w szczególności wykorzystywany jako plac składowy, plac manewrowy, parking dla klientów lub dostaw, miejsce ekspozycji towarów ani do innych celów związanych z działalnością. Działalność była prowadzona wyłącznie w budynku.

Korzystanie Spółki z budynku odbywało się bezumownie: pomiędzy Wnioskodawcą oraz jego małżonką (jako właścicielami prywatnymi), a Spółką nie była zawarta umowa najmu, dzierżawy ani użyczenia; nie było czynszu ani innych rozliczeń z tego tytułu.

Nad Nieruchomością przebiegały napowietrzne linie elektroenergetyczne wysokiego napięcia (m.in. 220 kV oraz 110 kV). Z uwagi na przebieg tych linii oraz związane z nimi wymogi bezpieczeństwa i ograniczenia techniczne, teren działki nie nadawał się do wykorzystania na potrzeby działalności gospodarczej (w szczególności jako miejsce sytuowania stanowisk pracy lub magazynowania/składowania towarów) i w praktyce nie był do takich celów wykorzystywany. W konsekwencji działalność gospodarcza była wykonywana wyłącznie w budynku położonym w północnej części Nieruchomości.

Grunt (działka) nigdy nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych Spółki. Budynki zostały natomiast wprowadzone do ewidencji środków trwałych Spółki przez biuro rachunkowe, mimo że nie były własnością Spółki i nie zostały do niej wniesione. Amortyzacja budynków była prowadzona do dnia sprzedaży Nieruchomości w 2022 r. W dniu (…) 2022 r. Wnioskodawcy sprzedali Nieruchomość na podstawie właściwej umowy w formie aktu notarialnego. Łączna cena sprzedaży wyniosła (…) zł, przy czym w akcie notarialnym wyodrębniono wartość gruntu: (…) zł oraz wartość budynków łącznie: (…) zł.

Po transakcji sprzedaży Nieruchomości biuro rachunkowe obsługujące Spółkę zakwalifikowało tą transakcję jako sprzedaż związaną z działalnością gospodarczą i naliczyło podatek według przyjętego przez siebie sposobu rozliczenia. Podatek został zapłacony zgodnie z wyliczeniem biura rachunkowego. Działalność Spółki została zawieszona od (…) 2023 r. Następnie, w dniu (…) 2025 r. działalność gospodarcza została zakończona (wykreślona), zarówno u Wnioskodawcy oraz u jego małżonki jako wspólników spółki cywilnej. Zaprzestanie wykonywania czynności opodatkowanych zostało zgłoszone (VAT-Z) z dniem (…) 2025 r. (likwidacja).

Uzupełnienie opisu stanu faktycznego

Działalność gospodarcza Wnioskodawców w formie spółki cywilnej prowadzona była w latach 1991-2025 (zawieszenie od 2023 r.). W tym czasie działalność ta była opodatkowana w różnych formach:

1.  w latach 1991 - 2003: na zasadach ogólnych (skala podatkowa),

2.  w latach 2004 - 2021: podatek liniowy 19%,

3.  w latach 2022 - 2025: ryczałt od przychodów ewidencjonowanych.

W świetle Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych budynki znajdujące się na działce to budynki niemieszkalne (PKOB – 12).

Na gruncie Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) budynki znajdujące się na działce to budynki niemieszkalne.

Pytania

1.  Czy przychód ze sprzedaży budynku wykorzystywanego w działalności gospodarczej Wnioskodawców w ramach spółki cywilnej należy zakwalifikować jako przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o PIT), nawet jeśli budynek ten nie wchodził w skład majątku objętego tą spółką?

2.  Czy przychód ze sprzedaży gruntu (działki), niewniesionego do działalności gospodarczej Wnioskodawców i niewykorzystywanego w tej działalności, należy zakwalifikować jako przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości (art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT), a w konsekwencji z uwagi na upływ 5 lat od końca roku nabycia uznać, że sprzedaż gruntu nie podlega opodatkowaniu?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad. 1

Zdaniem Wnioskodawcy, przychód ze sprzedaży budynku wykorzystywanego w działalności gospodarczej Wnioskodawcy należy zakwalifikować jako przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT 2022, źródłem przychodów jest m.in. pozarolnicza działalność gospodarcza. Jak stanowi zaś art. 14 ust. 1 ustawy o PIT 2022: „Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.”

Zgodnie zaś z art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o PIT 2022, przychodem z działalności gospodarczej są m.in. przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących środkami trwałymi albo składników podlegających ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą.

W myśl zaś art. 22a ustawy o PIT 2022 środkami trwałymi są:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,

3.  inne przedmioty - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1.

Z ww. przepisów wynika, że przychodami z działalności gospodarczej są zarówno przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą składników majątku, do których odnosi się art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (z wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych wymienionych w art. 14 ust. 2c tej ustawy), jak i przychody uzyskane ze sprzedaży tych składników majątku, które zostały z działalności gospodarczej z różnych względów wycofane.

Co do zasady więc regulacją art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a ww. ustawy, objęty został przychód z odpłatnego zbycia tych składników majątku, które spełniają ustawową definicję środka trwałego oraz wartości niematerialnej i prawnej, podlegających ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, niezależnie od tego, czy podatnik wprowadził, czy też nie wprowadził te składniki do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, jak również od tego, czy zaliczał do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne dokonywane od ich wartości początkowej.

Kluczowe jest bowiem, czy nieruchomość była wykorzystywana w działalności gospodarczej podatnika (tak: interpretacja indywidualna z 17.09.2021 r., 0113-KDIPT2-1.4011.553.2021.2.MGR; interpretacja indywidualna z 24.07.2025 r., 0115-KDIT3.4011.482.2025.2.JS). Powyższe stanowisko potwierdza również orzecznictwo, m.in. wyrok NSA z 17.12.2019 r., II FSK 523/18, LEX nr 2799430. Powyższa zasada ma również zastosowanie do nieruchomości, które są wykorzystywane do działalności gospodarczej, mimo że pozostały formalnie w majątku prywatnym danego podatnika, co potwierdza m.in. interpretacja indywidualna z 27.11.2020 r., 0115-KDIT3.4011.544.2020.4.KR.

Spółka cywilna nie jest odrębnym od wspólników podmiotem prawa. Stanowi wyłącznie stosunek zobowiązaniowy łączący wspólników, ukształtowany umową. W konsekwencji spółka cywilna nie posiada osobowości prawnej ani zdolności prawnej (w znaczeniu cywilnoprawnym), a podmiotami praw i obowiązków związanych z prowadzoną działalnością pozostają jej wspólnicy.

Zgodnie bowiem z art. 860 § 1 Kodeksu cywilnego: „Przez umowę spółki wspólnicy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego przez działanie w sposób oznaczony, w szczególności przez wniesienie wkładów." Jak stwierdzono zaś w wyroku Sądu Najwyższego z 28.10.2003 r., I CK 201/02. LEX nr 151608: „Spółka cywilna nie jest podmiotem prawnym odrębnym od wspólników, lecz jest wielostronnym stosunkiem zobowiązaniowym łączącym wspólników”.

W praktyce wspólnik spółki cywilnej może posiadać składniki majątku wykorzystywane w ramach wykonywania działalności w formie spółki cywilnej (tj. objęte wspólnością łączną wspólników, określane potocznie jako „majątek spółki"), a jednocześnie może posiadać składniki majątku pozostające poza tą wspólnością (tj. w jego majątku osobistym lub - w przypadku małżonków – w majątku wspólnym małżeńskim), które nie zostały wniesione jako wkład do spółki cywilnej. Rozróżnienie to ma charakter funkcjonalny (sposób przypisania i korzystania), jednak nie zmienia podstawowej cechy konstrukcyjnej: spółka cywilna nie jest odrębnym podmiotem prawa, a zatem zarówno składniki pozostające we wspólności łącznej wspólników, jak i składniki pozostające poza tą wspólnością, należą cywilnoprawnie do wspólników, a nie do „spółki" jako odrębnego właściciela.

Wynika to z istoty spółki cywilnej jako stosunku obligacyjnego między wspólnikami. Zgodnie z art. 860 § 1 Kodeksu cywilnego: „Przez umowę spółki wspólnicy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego przez działanie w sposób oznaczony, w szczególności przez wniesienie wkładów." Jednocześnie Kodeks cywilny przesądza specyfikę majątku związanego z wykonywaniem tej umowy: zgodnie z art. 863 § 1 Kodeksu cywilnego: „Wspólnik nie może rozporządzać udziałem we wspólnym majątku wspólników ani udziałem w poszczególnych składnikach tego majątku.", a zgodnie z art. 864 Kodeksu cywilnego: „Za zobowiązania spółki wspólnicy odpowiedzialni są solidarnie."

Z powyższego wynika istotna konsekwencja na gruncie opisu stanu faktycznego i kwalifikacji podatkowej: jeżeli wspólnik wykorzystuje w działalności prowadzonej w formie spółki cywilnej nieruchomość stanowiącą jego majątek „prywatny" (tj. niewniesioną do wspólności łącznej wspólników jako wkład), to w sensie prawnym wykorzystuje ją w ramach własnej działalności gospodarczej, ponieważ działalność wykonywana „w spółce cywilnej" jest działalnością wspólników, a nie działalnością odrębnego podmiotu (spółka cywilna nie posiada własnej zdolności prawnej ani odrębnego majątku w znaczeniu podmiotowym). Innymi słowy, korzystanie przez wspólnika z jego prywatnej nieruchomości na potrzeby przedsięwzięcia prowadzonego w formie spółki cywilnej oznacza korzystanie z tej nieruchomości na potrzeby działalności gospodarczej wspólnika.

W odniesieniu do niniejszej sprawy należy wskazać, że budynek położony na Nieruchomości był faktycznie wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej wykonywanej przez Wnioskodawcę w ramach spółki cywilnej. Tym samym budynek był wykorzystywany na potrzeby związane z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy w rozumieniu art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o PIT 2022. Jak wskazano powyżej, spółka cywilna nie jest odrębnym podmiotem prawa i nie posiada „własnej" działalności gospodarczej w sensie cywilnoprawnym działalność prowadzona w formie spółki cywilnej jest działalnością jej wspólników. W konsekwencji, jeżeli Wnioskodawca jako wspólnik spółki cywilnej wykorzystywał składnik swojego majątku „prywatnego" do wykonywania czynności gospodarczych w ramach tej spółki, to wykorzystywał go tym samym dla własnej działalności gospodarczej. W konsekwencji, przychód ze sprzedaży budynku należy zakwalifikować jako przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o PIT.

W związku z powyższym, niniejsze stanowisko jest prawidłowe.

Ad. 2.

Zdaniem Wnioskodawcy, przychód ze sprzedaży gruntu (działki), niewniesionego do działalności gospodarczej Wnioskodawcy i niewykorzystywanego w działalności, należy zakwalifikować jako przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości (art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT), który z uwagi na upływ 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W związku z tym w 2022 roku Wnioskodawca błędnie zgłosił w tym zakresie przychód do opodatkowania.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT 2022. źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2, m.in. nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie. Z przepisu tego wynika, że po upływie wskazanego terminu sprzedaż nieruchomości pozostaje poza zakresem opodatkowania PIT. Jednocześnie, w myśl art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o PIT 2022, przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o PIT 2022, nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia nie upłynęło 6 lat.

Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1) ustawy o PIT 2022, przychodem z działalności gospodarczej są m.in. przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących środkami trwałymi albo składników podlegających ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą.

Z ww. przepisów wynika, że o kwalifikacji sprzedaży nieruchomości do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT 2022, decyduje łącznie: (i) to czy sprzedaż następuje w wykonaniu działalności gospodarczej (tj. czy nieruchomość była składnikiem majątku związanym z działalnością w rozumieniu art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o PIT 2022), oraz (ii) upływ 5 lat liczonych od końca roku nabycia. Jeżeli nieruchomość była wykorzystywana w działalności gospodarczej podatnika (w szczególności jako środek trwały) to jej sprzedaż co do zasady generuje przychód z działalności gospodarczej, do którego nie stosuje się art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT 2022 (tak: interpretacja indywidualna z 17.05.2021 r., 0113-KDIPT2-1.4011.553.2021.2.MGR; interpretacja indywidualna z 24.11.2025 r., 0112-KDSL1-1.4011.589.2025.2.MK).

Z drugiej strony, jeżeli nieruchomość (lub jej część) nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej podatnika, sprzedaż kwalifikowana jest do art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT 2022, a po upływie 5 lat nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

W konsekwencji sprzedaż nieruchomości w części niewykorzystywanej w działalności gospodarczej nie jest objęta art. 14 ustaw o podatku dochodowym od osób fizycznych, lecz art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stanowisko to potwierdza szereg interpretacji podatkowych wydanych na przestrzeni wielu lat m.in.:

·      interpretacja indywidualna z 17.09.2021 r., 0113-KDIPT2-1.4011.553.2021.2.MGR;

·      interpretacja indywidualna z 07.05.2019 r., 0115-KDIT2-3.4011.156.2019.1.AW;

·      interpretacja indywidualna z 27.11.2020 r., 0115-KDIT3.4011.544.2020.4.KR;

·      interpretacja indywidualna z 05.01.2026 r., 0113-KDIPT2-2.4011.801.2025.3.ACZ.

Przykładowo jak stwierdzono w interpretacji indywidualnej z 05.01.2026 r., 0113-KDIPT2-2.4011.8O1.2025.3.ACZ: „w przypadku planowanej sprzedaży ww. udziału 1/2 w Nieruchomości w części niewykorzystywanej w Pani działalności gospodarczej (niewynajmowanej w ramach prowadzonej przez Panią działalności), obejmującego udział w drodze dojazdowej, parkingu i w pozostałym gruncie niewymienionym powyżej, skutki podatkowe planowanej sprzedaży tej części udziału w Nieruchomości, należy rozpatrywać w kontekście przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych."

Powyższe rozróżnienie znajduje zastosowanie również w sytuacji, gdy działalność gospodarcza wykonywana jest w formie spółki cywilnej. Spółka cywilna nie jest odrębnym od wspólników podmiotem prawa, a działalność prowadzona „w spółce cywilnej” jest działalnością jej wspólników. Jednocześnie, możliwość wykorzystywania w działalności prowadzonej w formie spółki cywilnej składników majątku pozostających formalnie poza wspólnością łączną wspólników nie przesądza automatycznie, że każdy składnik nieruchomości (np. grunt) jest wykorzystywany w działalności - każdorazowo decydujące jest faktyczne wykorzystanie danego składnika.

W odniesieniu do niniejszej sprawy należy wskazać, że grunt (działka) nigdy nie został wniesiony do działalności gospodarczej Wnioskodawcy ani do spółki cywilnej jako wkład, nie został ujęty w ewidencji środków trwałych oraz nie był wykorzystywany w działalności gospodarczej. Działalność gospodarcza była prowadzona wyłącznie w budynku położonym w północnej części Nieruchomości, natomiast grunt nie pełnił żadnych funkcji gospodarczych. Nad Nieruchomością przebiegały napowietrzne linie elektroenergetyczne wysokiego napięcia (m.in. 220 kV oraz 110 kV) co z uwagi na wymogi bezpieczeństwa i ograniczenia techniczne - powodowało, że teren działki nie nadawał się do wykorzystania na potrzeby działalności gospodarczej (w szczególności jako miejsce sytuowania stanowisk pracy lub magazynowania/składowania towarów) i w praktyce nie był do takich celów wykorzystywany. Tym samym brak jest podstaw do uznania, ze sprzedaż gruntu nastąpiła w wykonaniu działalności gospodarczej w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT 2022, a w konsekwencji brak jest podstaw do wyłączenia stosowania tego przepisu na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o PIT 2022.

Ponadto nabycie Nieruchomości (w tym gruntu) nastąpiło w dniu 25.09.1991 r., a przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności gruntu nastąpiło w dniu 11.02.2000 r., podczas gdy sprzedaż nastąpiła w dniu 18.02.2022 r. Oznacza to, że niezależnie od przyjęcia za relewantną datę nabycia 25.09.1991 r. albo 11.02.2000 r., sprzedaż gruntu nastąpiła po upływie znacznie dłuższym niż 5 lat liczonych od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie. W konsekwencji, przychód ze sprzedaży gruntu należy zakwalifikować do art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT 2022, a sprzedaż gruntu - z uwagi na upływ 5 lat - nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Potwierdza to interpretacja indywidualna z 27.11.2020 r., 0115KDIT3.4011.544.2020.4.KR, zgodnie z którą: „Natomiast odpłatne zbycie ww. nieruchomości w części niewykorzystywanej w działalności gospodarczej - nie następujące w wykonaniu działalności gospodarczej - jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwagi na upływ pięcioletniego terminu, liczonego od końca roku kalendarzowego, w którym nabyto tę nieruchomość. Oznacza to, że przychód uzyskany z odpłatnego zbycia tej części nieruchomości (niewykorzystywanej w działalności gospodarczej) nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym."

W związku z powyższym, niniejsze stanowisko jest prawidłowe.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania

Zasady działania spółek cywilnych regulują przepisy art. 860 - 875 ustawy z dnia 3 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. z 2025 r., poz. 1071 ze zm.).

Stosownie do art. 860 § 1 Kodeksu cywilnego:

Zgodnie z treścią art. 861 § 1 Kodeksu cywilnego:

Z powyższych przepisów wynika, że spółka cywilna jest umową zawartą przez wspólników w celu dążenia do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego. Właścicielami majątku wykorzystywanego w prowadzonej w formie spółki cywilnej pozarolniczej działalności gospodarczej są wspólnicy tej spółki w ramach współwłasności łącznej wspólników spółki cywilnej, a nie spółka.

Spółka cywilna nie jest odrębnym podmiotem prawa i stanowi wyłącznie stosunek zobowiązaniowy pomiędzy wspólnikami będącymi stronami umowy spółki cywilnej. Wspólnicy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego przez działanie w sposób oznaczony w umowie spółki. Z uwagi na to, że spółka cywilna nie jest podmiotem prawa, nie przysługuje jej w związku z tym również zdolność do czynności prawnych, zdolność sądowa ani procesowa.

Spółka cywilna nie jest także przedsiębiorcą w rozumieniu art. 43¹ Kodeksu cywilnego oraz art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2025 r., poz. 1795, z późn. zm.); „przedsiębiorcami” w myśl tej ustawy są bowiem wspólnicy tej spółki.

Nie sposób zatem uznać, że działania podejmowane przez wspólnika spółki cywilnej w ramach działalności prowadzonej w formie tej spółki są tylko wyłącznie działaniami spółki i należy je traktować w oderwaniu od osoby wspólnika.

Spółka cywilna nie jest również podatnikiem podatku dochodowego, a dochody tej spółki nie stanowią odrębnego przedmiotu opodatkowania. Opodatkowaniu podlegają natomiast dochody poszczególnych wspólników spółki cywilnej. Sposób opodatkowania dochodu z udziału w tej spółce uzależniony jest od cywilnoprawnego statusu danego wspólnika. Jeżeli wspólnikiem spółki cywilnej jest osoba fizyczna, to dochód z udziału w tej spółce będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych

W myśl art. 8 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592):

W związku z powyższym przychody i koszty związane z działalnością spółki niebędącej osobą prawną wspólnicy będący osobami fizycznymi powinni określać proporcjonalnie do posiadanego udziału w zysku tej spółki.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Powyższy przepis ustanawia generalną zasadę opodatkowania podatkiem dochodowym, zgodnie z którą opodatkowaniu tym podatkiem podlegają wszelkie uzyskane przez podatnika w danym roku korzyści majątkowe, z wyjątkiem tych, które na mocy ustawy wyłączone zostały z tego opodatkowania (np. poprzez wprowadzenie ustawowego zwolnienia z opodatkowania, czy też zaniechanie poboru podatku).

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawierają specyfikację źródeł przychodów, na podstawie których następuje przypisanie konkretnego przychodu do źródła przychodu. Jest to istotne, ponieważ w zależności od ustalenia źródła przychodów, dla tego przychodu powstają dalsze skutki podatkowe prowadzące do obliczenia uzyskanego dochodu lub poniesionej straty w danym okresie rozliczeniowym.

Wyszczególnienia źródeł przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne ustawodawca dokonał w art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie do z art. 10 ust. 1 pkt 3 i 8 ww. ustawy:

W rezultacie, odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub praw wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy, przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Zatem, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub praw następuje po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym przychód uzyskany z odpłatnego zbycia nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.

Z powyższego wynika, że w przypadku sprzedaży nieruchomości decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ma data nabycia tej nieruchomości i forma prawna jej nabycia.

Ponadto, przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje, że dotyczy przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw, które nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej.

Odrębnym bowiem źródłem przychodów jest, wskazana w art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, pozarolnicza działalność gospodarcza.

Zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy:

Jednak stosownie do art. 10 ust. 3 ww. ustawy:

Zatem, aby przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości mógł zostać zaliczony do źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, powinny zostać spełnione co najmniej dwie podstawowe przesłanki:

‒      nieruchomość nie może być przedmiotem odpłatnego zbycia w wykonywaniu działalności gospodarczej,

‒      nieruchomość nie może być składnikiem majątku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (z wyjątkiem   nieruchomości mieszkalnych).

Klasyfikacja przychodu do danego źródła przychodów powoduje określone konsekwencje podatkowe, w tym również w zakresie możliwości wyboru formy opodatkowania. Możliwość wyboru formy opodatkowania mają m.in. podatnicy osiągający przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej, tj. ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zatem przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie powstanie, jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki:

W myśl art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 10 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W świetle art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie natomiast z treścią art. 14 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy:

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera bezpośredniej definicji środków trwałych, dokonuje natomiast ich podziału na podlegające i niepodlegające amortyzacji. Definicja pojęcia środki trwałe wywodzi się z ustawy o rachunkowości, gdzie zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 15 ilekroć w ustawie jest mowa o środkach trwałych – rozumie się przez to, z zastrzeżeniem punktu 17, rzeczowe aktywa trwałe i zrównane z nimi, o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, kompletne, zdatne do użytku i przeznaczone na potrzeby jednostki. Zalicza się do nich w szczególności (lit. a) nieruchomości – w tym grunty, prawo użytkowania wieczystego gruntu, budowle i budynki, a także będące odrębną własnością lokale, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego.

Regulacją art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, objęty został przychód z odpłatnego zbycia tych składników majątku, które spełniają ustawową definicję środka trwałego, podlegającego ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, niezależnie od tego, czy podatnik wprowadził, czy też nie wprowadził te składniki do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, jak również od tego, czy zaliczał do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne dokonywane od ich wartości początkowej.

Stosownie zaś do art. 14 ust. 2c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zatem przychodami z działalności gospodarczej są zarówno przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą składników majątku (z wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych wymienionych w art. 14 ust. 2c ww. ustawy) używanych aktualnie w działalności, jak i przychody uzyskane z odpłatnego zbycia tych składników majątku, które zostały z działalności gospodarczej z różnych względów wycofane. Jeżeli więc między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia upłynęło mniej niż 6 lat, to przychód z odpłatnego zbycia tych składników majątku stanowi przychód z działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 22 ust. 8 ww. ustawy:

Zgodnie zaś z art. 22c pkt 1 ww. ustawy:

Z powyższych wyjaśnień wynika, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uzależniają możliwości uznania danego składnika majątku za środek trwały od ujęcia go w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, ani też dokonywania jego amortyzacji (zwłaszcza, że część środków trwałych objęta jest ustawowym wyłączeniem z amortyzacji podatkowej).

Stosownie do art. 22d ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 22f ust. 1 tej ustawy:

W myśl art. 22 f ust. 4 ww. ustawy:

W świetle powyższego, zaliczenie przychodu ze sprzedaży składnika majątku wykorzystywanego w prowadzonej działalności do przychodów z działalności gospodarczej jest możliwe, jeśli spełnione zostaną łącznie następujące warunki:

·      składnik majątku wykorzystywano dla celów prowadzonej działalności gospodarczej,

·      składnik ten stanowi/stanowił środek trwały w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

·      składnik majątku podlegał ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że:

·      W 1991 r. Państwo rozpoczęli wspólną działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej.

·      Nabycie Nieruchomości przez Państwa nastąpiło na podstawie aktu notarialnego z dnia (…).1991 r.

·      Początkowo Nieruchomość obejmowała prawo użytkowania wieczystego gruntu oraz własność posadowionych budynków jako odrębnego od gruntu przedmiotu własności. Decyzją z dnia (…) 2000 r. nastąpiło przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności gruntu na rzecz Wnioskodawcy oraz jego małżonki, po 1/2 udziału.

·      Nieruchomość nie została nigdy wniesiona do majątku Spółki jako wkład (aport) ani w całości, ani w części. Spółka nie była nigdy ujawniona w księdze wieczystej Nieruchomości.

·      Nieruchomość obejmowała działkę o powierzchni (…) m² o wąskim, wydłużonym kształcie. Na działce znajdowały się budynki/obiekty, przy czym budynek położony w części północnej był wykorzystywany w związku z prowadzoną działalnością.

·      Grunt (działka) nigdy nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych Spółki.

·      Budynki zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych Spółki.

·      Na gruncie Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) budynki znajdujące się na działce to budynki niemieszkalne.

·      Amortyzacja budynków posadowionych na działce była prowadzona do dnia sprzedaży Nieruchomości w 2022 r.

·      W dniu (…) 2022 r. sprzedali Państwo Nieruchomość na podstawie właściwej umowy w formie aktu notarialnego.

·      Następnie, w dniu (…) 2025 r. działalność gospodarcza została zakończona (wykreślona) jako wspólników spółki cywilnej.

W odniesieniu do powyższego, w pierwszej kolejności należy wskazać, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji nieruchomości, wobec tego należy odnieść się do przepisów ustawy Kodeks cywilny.

Zgodnie z art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:

Stosownie do art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 341 ze zm.):

Wykładnia pojęcia nieruchomości była przedmiotem wielu orzeczeń Sądu Najwyższego, zgodnie z dominującą w nich koncepcją nieruchomością jest część powierzchni ziemskiej, dla której urządzono księgę wieczystą. Zatem, gdy dla określonej nieruchomości zostanie założona księga wieczysta obowiązuje reguła „jedna księga wieczysta – jedna nieruchomość” (zob. uchwała Sądu Najwyższego – Izba Cywilna, z dnia 21 marca 2013 r. sygn. akt III CZP 8/13, opubl: Biuletyn SN rok 2013, Nr 3 oraz Naczelnego Sąd Administracyjnego w wyroku z dnia 24 czerwca 2009 r. sygn. akt. II FSK 292/08). Zgodnie z tym poglądem graniczące ze sobą działki, będące własnością tej samej osoby, dla których prowadzona jest jedna księga wieczysta, stanowią jedną nieruchomości w rozumieniu art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny.

W myśl zaś art. 47 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego:

Stosownie do art. 48 Kodeksu cywilnego:

Grunty stanowiące odrębny przedmiot własności są więc z natury swej nieruchomościami, natomiast budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane są częścią składową nieruchomości zgodnie z zasadą superficies solo cedit, w myśl której własność nieruchomości gruntowej rozciąga się na budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, które stały się częścią składową nieruchomości. Budynek i inne urządzenia trwale związane z gruntem, jako część składowa gruntu, nie mogą być przedmiotem odrębnej własności.

Z powyższego wynika, że w przypadku budynków i innych urządzeń trwale z gruntem związanych na własnym gruncie, grunt ten wraz z budynkiem i innymi urządzeniami trwale z gruntem związanymi, stanowi jedną rzecz (nieruchomość). Oznacza to, że skoro budynek i inne urządzenia trwale z gruntem związane nie stanowią odrębnej nieruchomości, to nie mogą być one samodzielnym przedmiotem zbycia bez gruntu, na którym zostały naniesione. Sprzedaż nieruchomości obejmuje zarówno zbycie gruntu, jak i znajdującego się na nim budynku wraz z innymi urządzeniami trwale z nim związanymi.

Przenosząc powyższe wyjaśnienia na grunt przedmiotowej sprawy bez znaczenia dla kwalifikacji podatkowej pozostaje przy tym okoliczność, że Nieruchomość nie została formalnie wniesiona do majątku Spółki w formie wkładu (aportu) ani nie była w całości ujawniona jako składnik jej majątku. Istotne jest bowiem faktyczne wykorzystywanie składnika majątkowego w działalności gospodarczej, a nie jego wyłączne ujęcie formalnoprawne.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika jednoznacznie, że budynki posadowione na Nieruchomości zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych Spółki i podlegały amortyzacji do momentu ich zbycia w 2022 r. Oznacza to, że budynki te stanowiły składnik majątku wykorzystywany w działalności gospodarczej w rozumieniu art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o PIT.

Jednocześnie należy podkreślić, że grunt, na którym posadowione były budynki, nie ma samodzielnego, odrębnego charakteru gospodarczego w realiach niniejszej sprawy. Jako że stanowił on funkcjonalnie i prawnie nierozerwalną całość z budynkami wykorzystywanymi w działalności gospodarczej, jego kwalifikacja podatkowa podąża za statusem tych budynków. W konsekwencji również grunt należy traktować jako składnik majątku wykorzystywany w Państwa działalności gospodarczej.

W rezultacie przychód uzyskany ze sprzedaży całej Nieruchomości – zarówno w części dotyczącej budynków, jak i gruntu – stanowi przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o PIT, niezależnie od braku formalnego wniesienia Nieruchomości do majątku spółki cywilnej. Tym samym brak jest podstaw do kwalifikowania przychodu ze sprzedaży gruntu jako przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT, a w konsekwencji do uznania, że z uwagi na upływ 5 lat od końca roku nabycia sprzedaż ta nie podlega opodatkowaniu.

W związku z powyższym Państwa stanowisko w zakresie skutków podatkowych zbycia gruntu (działki) (pytanie nr 2) należało uznać za nieprawidłowe. Prawidłowe jest natomiast Państwa stanowisko w zakresie pytania numer 1.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Tut. Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Jednocześnie podkreślić należy, iż tut. Organ wydając interpretację przepisów prawa podatkowego na podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej nie prowadzi postępowania podatkowego w rozumieniu tej ustawy. Niniejsza interpretacja indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia pisemnej informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach opisu sprawy przedstawionego przez Wnioskodawcę. Tut. Organ informuje, iż nie jest właściwy do przeprowadzenia postępowania dowodowego, które w przedmiotowej sprawie umożliwiłoby weryfikację opisu sprawy.

Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

W odniesieniu do powołanej interpretacji indywidualnej, należy zauważyć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

Pan A.A (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego.

Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.