Skutki podatkowe ugody zawartej z bankiem.
Małżeństwo A.C. i B.C. (polscy rezydenci podatkowi) w 2009 roku zaciągnęło kredyt mieszkaniowy w CHF na budowę domu. Kredyt został spłacony przedterminowo w 2019 roku. W 2025 roku wystąpili do sądu o stwierdzenie nieważności umowy kredytowej, a w 2026 roku zawarli z bankiem ugodę sądową. Na mocy ugody bank zobowiązał się do wypłaty: kwoty dodatkowej (327.672,09 zł), zwrotu kapitału…
Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
27 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 14 kwietnia 2026 r. w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
1) Zainteresowana będąca stroną postępowania:
A.C.
2) Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
B.C.
Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
Pani A.C. („Zainteresowana”) oraz Pan B.C. („Zainteresowany”) są małżeństwem, w którym obowiązuje ustrój wspólności majątkowej małżeńskiej.
W dniu 10 sierpnia 2009 r. Zainteresowani zawarli umowę kredytu mieszkaniowego („Umowa Kredytu”), który został udzielony na sfinansowanie własnego celu mieszkaniowego Zainteresowanych (budowę domu). Kredyt został udzielony przez X S.A. z siedzibą w (…) („Bank”). Kredyt był denominowany w walucie obcej – franku szwajcarskim (CHF). Oznacza to, że kwota Kredytu została ustalona w walucie obcej (CHF), a wypłata kwoty kredytu nastąpiła w walucie polskiej (PLN). Stroną Umowy Kredytu, jako kredytobiorcy byli: Zainteresowana oraz Zainteresowany. Zgodnie z Umową Kredytu, Zainteresowani byli zobowiązani solidarnie do spłaty zaciągniętego zobowiązania.
Zainteresowani dokonywali spłat rat kapitałowo-odsetkowych, zgodnie z ustalonym harmonogramem spłat wskazanym w Umowie Kredytu przez ok. 10 lat. W dniu 15 lipca 2019 r. Zainteresowani dokonali przedterminowej spłaty kredytu, na warunkach wskazanych w Umowie Kredytu.
Zainteresowani wystąpili do sądu Okręgowego z pozwem o stwierdzenie nieważności zawartej Umowy Kredytu (pozew wpłynął do Sądu 12.06.2025 r.) domagając się od Banku zwrotu do majątku wspólnego kwoty 929.650,54 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Zainteresowanych reprezentował profesjonalny pełnomocnik. Zainteresowani w złożonym pozwie zarzucili nieskuteczność poszczególnych postanowień Umowy Kredytu oraz nieważność całej Umowy.
W dniu 5 marca 2026 r. Zainteresowani zawarli z Bankiem ugodę sądową („Ugoda”) w celu polubownego zakończenie sporu i uchylenia stanu niepewności co do roszczeń wynikających ze spłaconej w dniu 15 lipca 2019 r. Umowy Kredytu. Na mocy zawartej Ugody, Zainteresowani oraz Bank dokonali rozliczenia w oparciu o założenie zmiany waluty zadłużenia, określonej w Umowie (CHF), na walutę polską (PLN) na zasadach określonych w § 1 ust. 5 i nast. Ugody, w szczególności, kwota kredytu (kapitał) stanowiła sumę kwot wypłaconych tytułem kredytu i wynosiła 550.000,00 PLN, a oprocentowanie kredytu zostało ustalone według zmiennej stopy procentowej jako suma wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M i marży w wysokości 3,24 %;
Na mocy zawartej Ugody, postanowiono, że:
1. W zakresie zapłaconych rat kapitałowo-odsetkowych do dnia całkowitej spłaty Kredytu (tj. do dnia 15.07.2019 r.):
2. W zakresie przedterminowej spłaty zadłużenia Zainteresowanych wobec Banku na dzień 15.07.2019 r.:
Dodatkowo, Bank zobowiązał się do zwrotu kosztów procesu poniesionych przez Zainteresowanych w związku z prowadzonym postępowaniem sądowym, w wysokości 10.800,00 zł oraz połowy opłaty od pozwu w wysokości 500 zł („Zwrot kosztów procesu”).
Zainteresowany oraz Zainteresowana są polskim rezydentem podatkowym.
Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
Umowa o kredyt została zawarta na 30 lat, przy czym w dniu 15.07.2019 r. doszło do całkowitej, przedterminowej spłaty kredytu.
Kredyt zaciągnięty w 2009 r. był zabezpieczony hipoteką ustanowioną na nieruchomości, na której budowę został przeznaczony (cel kredytu to budowa domu mieszkalnego w celu zaspokojenia własnych celów mieszkaniowych Zainteresowanych). Hipoteka figurowała w księdze wieczystej do czasu całkowitej spłaty kredytu w 2019 r.
Kredyt został udzielony przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawnionym do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, tj. przez X S.A. z siedzibą w (…), nr KRS: (…), NIP: (…), który działa zgodnie z ustawą prawo bankowe z dnia 29 sierpnia 1997 r. (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38) i podlega nadzorowi Komisji Nadzoru Finansowego.
Kwoty wskazane we wniosku stanowią wyłącznie zwrot nienależnie pobranego przez Bank kapitału oraz odsetek (nadpłaconych rat kapitałowo-odsetkowych) i nie zawierają w sobie odsetek za opóźnienie wypłaconych za czas trwania sporu sądowego.
Suma wszystkich kwot otrzymanych na mocy ugody nie przekracza łącznej sumy wszystkich rat (kapitałowych i odsetkowych) oraz opłat, które faktycznie wpłacili Zainteresowani do Banku w latach 2009-2019.
Kwota 10.800 zł stanowi wyłącznie zwrot faktycznie poniesionych przez Zainteresowanych opłat sądowych oraz kosztów zastępstwa procesowego.
Zainteresowani nie korzystali w przeszłości z zaniechania poboru podatku w związku z umorzeniem wierzytelności z tytułu innego kredytu mieszkaniowego.
Pytanie
Czy otrzymane przez Zainteresowanych od Banku na mocy Ugody środki tytułem: Kwoty dodatkowej, Zwrotu kapitału oraz Zwrotu kosztów procesu nie stanowią przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych i w związku z tym Zainteresowani nie są zobowiązani do ich wykazania w rocznym zeznaniu podatkowym?
Państwa stanowisko w sprawie
W ocenie Zainteresowanych, otrzymane od Banku na mocy Ugody środki tytułem: Kwoty dodatkowej, Zwrotu kapitału oraz Zwrotu kosztów procesu nie stanowią przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych i w związku z tym Zainteresowani nie są zobowiązani do ich wykazania w rocznym zeznaniu podatkowym.
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 11 ust. 1 Ustawy PIT, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Z powyższego przepisu wynika, że przychodem są: (i) pieniądze i wartości pieniężne, które zostały przez podatnika faktycznie otrzymane lub (ii) pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj. takie przysporzenie, które zostało podatnikowi faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru.
W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, że przychodem jest wyłącznie świadczenie o charakterze definitywnym, którego immanentną cechą jest przyrost majątkowy (zarówno zwiększający aktywa jak i zmniejszający pasywa).
Przychód powstaje zatem tylko w przypadku, w którym podatnik otrzymuje określone wartości majątkowe (np. środki pieniężne) lub gdy na skutek określonego zdarzenia, następuje zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów.
Na skutek zawarcia Ugody, Zainteresowani otrzymają częściowy zwrot środków pieniężnych, które w latach poprzednich wpłacili do Banku na mocy Umowy Kredytu tytułem spłaty kapitału kredytu oraz należnych odsetek. Z treści Ugody wynika, że:
i Kwota dodatkowa nie przekracza uiszczonych przez Zainteresowanych rat kapitałowo-odsetkowych z tytułu wykonania Umowy Kredytowej,
ii Zwrot kapitału to zwrot kwoty kapitału kredytu, który został spłacony przez Zainteresowanych w ramach wcześniejszej spłaty kredytu w dniu 15.07.2019 r.
iii Zwrot kosztów procesu to częściowy zwrot poniesionych przez Zainteresowanych kosztów honorarium pełnomocnika oraz opłaty od pozwu.
Z powyższego zatem wynika, że środki pieniężne, otrzymane od Banku na mocy Ugody, nie stanowią żadnego przysporzenia majątkowego Zainteresowanych, lecz jedynie zwrot wcześniej poniesionych z majątku wspólnego wydatków na spłatę kredytu oraz koszty procesu.
Powyższe stanowisko jest zgodne ze stanowiskiem przedstawianym przez Tut. Organ w wydawanych interpretacjach indywidualnych. Przykładowo, można wymienić interpretację indywidualną z 26.09.2025 r. nr 0115-KDST2-1.4011.402.2025.2.AW, z 29.09.2025 r. nr 0113-KDIPT2-2.4011.650.2025.2.MK, 8.04.2025 r. nr 0112-KDIL2-1.4011.967.2024.2.TR; z 9.04.2025 r. nr 0112-KDIL2-1.4011.141.2025.1.KP, z 10.09.2025 r. nr 0113-KDIPT2-2.4011.658.2025.3.KR, z 16.09.2025 r. nr 0112-KDIL2-1.4011.669.2025.2.MB, z 5.02.2026 r. nr 0114-KDIP3-2.4011.974.2025.3.MJ, z 11.02.2026 r., nr 0114-KDIP3-2.4011.1115.2025.1.MJ.
W konsekwencji, Zainteresowani nie będą zobowiązani do wykazania otrzymanych, na mocy Ugody, środków pieniężnych w zeznaniach podatkowych.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
Zgodnie z jego treścią:
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy:
Źródłami przychodów są:
- inne źródła.
Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.
Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
Ugoda – jako jeden z typów umów – regulowana jest przepisami Kodeksu cywilnego.
Zgodnie z art. 917 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):
Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać.
Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.
Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy:
Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
W opisie sprawy wskazali Państwo, że w dniu 10 sierpnia 2009 r. wspólnie (jako kredytobiorcy) zawarli Państwo z X S.A. z siedzibą w (…) Umowę kredytu na cele mieszkaniowe (budowę domu). Kredyt był denominowany w walucie obcej – franku szwajcarskim a wypłacony w walucie polskiej.
Spożytkowali Państwo otrzymane środki na finansowanie budowy domu jednorodzinnego. Nieruchomość miała służyć zaspokajaniu Państwa własnych celów mieszkaniowych. Zgodnie z umową kredytową odpowiadają Państwo solidarnie za spłatę kredytu.
W dniu 12 czerwca 2025 r. w Sądzie Okręgowym złożyli Państwo pozew o stwierdzenie nieważności zawartej Umowy kredytowej. Domagali się Państwo zasądzenia od Banku na Państwa rzecz łącznie do Państwa majątku wspólnego objętego ustawową wspólnością majątkową małżeńską kwoty 929.650,54 wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie.
W dniu 5 marca 2026 r. zawarli Państwo z Bankiem ugodę sądową - w celu polubownego zakończenie sporu i uchylenia stanu niepewności co do roszczeń wynikających ze spłaconej w dniu 15 lipca 2019 r. Umowy Kredytu. Na mocy zawartej Ugody dokonano rozliczenia w oparciu o założenie zmiany waluty zadłużenia, określonej w Umowie (CHF), na walutę polską (PLN) na zasadach określonych w § 1 ust. 5 i nast. Ugody, w szczególności, kwota kredytu (kapitał) stanowiła sumę kwot wypłaconych tytułem kredytu i wynosiła 550.000,00 PLN, a oprocentowanie kredytu zostało ustalone według zmiennej stopy procentowej jako suma wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M i marży w wysokości 3,24 %;
W przypadku zwrotu wpłaconych wcześniej środków pieniężnych - taka operacja nie spełnia celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika - ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów. Po stronie Kredytobiorcy nie dochodzi do powstania przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymuje on z powrotem zwrot swoich własnych środków, które wcześniej wpłacił tytułem spłaty kredytu ponad to, co powinien był zapłacić. Taka wypłata będzie więc dla kredytobiorcy neutralna podatkowo – po jego stronie nie powstanie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
W związku z zawarciem ugody otrzymali Państwo zwrot środków pieniężnych, które wcześniej na mocy umowy przekazali Państwo na rzecz banku w ramach spłaty rat udzielonego Państwu kredytu. Wobec tego, kwoty otrzymane na podstawie ugody z bankiem nie spowodują więc faktycznego przyrostu w Państwa majątku. W konsekwencji zwrot ten nie jest dla Państwa przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegającym opodatkowaniu.
Tym samym - nie będzie na Państwu ciążył obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu.
Państwa stanowisko w tym zakresie jest prawidłowe.
Skutki podatkowe zwrotu kosztów procesu
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu – jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
Zgodnie z art. 98 § 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):
Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu).
Stosownie do art. 98 § 2 cytowanej ustawy:
Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdów i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu procesowego.
Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy:
Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:
Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
W tym miejscu wyjaśniam, że zgodnie z przepisem art. 95 § 1 i 2 ustawy Kodeks cywilny:
Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z właściwości czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez przedstawiciela. Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego.
Na podstawie art. 96 ww. ustawy:
Umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego (pełnomocnictwo).
W myśl art. 104 ustawy Kodeks postępowania cywilnego:
Koszty procesu, w którym zawarto ugodę, znosi się wzajemnie, jeżeli strony nie postanowiły inaczej.
Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 959 ze zm.):
Koszty sądowe obejmują opłaty i wydatki.
W myśl natomiast art. 5 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy:
Wydatki obejmują w szczególności wynagrodzenie należne innym osobom lub instytucjom oraz zwrot poniesionych przez nie kosztów.
Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu (w tym zastępstwa procesowego i opłaty od wniesienia pozwu) mają charakter zwrotu wydatków poniesionych przez powoda. Zwrot ten nie rodzi więc obowiązku podatkowego w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile kwota zasądzona tytułem zwrotu kosztów postępowania nie przewyższała faktycznie poniesionych przez powoda wydatków.
Z opisu sprawy wynika, że kwota otrzymana tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego stanowi zwrot kosztów faktycznie poniesionych przez Państwa z własnych środków pieniężnych w związku z dochodzeniem roszczeń wobec Banku.
Skoro kwota zwrotu będzie stanowić zwrot poniesionych przez Państwa wydatków i nie będzie przewyższać kosztów faktycznie przez Państwa poniesionych, to zwrot ten nie będzie stanowić po Państwa stronie przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
W tej kwestii Państwa stanowisko również jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych stwierdzam, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podatników i nie mają zastosowania w sprawie będącej przedmiotem Państwa wniosku.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pani A.C. (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo