Interpretacja 0115-KDIT1.4011.1012.2025.1.AS

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy opodatkowania kwoty otrzymanej z tytułu zawarcia ugody z bankiem. Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1)  Zainteresowany będący stroną postępowania: A.C.

2)  Zainteresowana niebędąca stroną postępowania: B.C., (...).

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawcy zawarli 29 listopada 2006 r. z X SA z siedzibą w (...) (dalej: „Bank”) umowę kredytu na kwotę 63.719 CHF (dalej: „Umowa”). Celem kredytu było dokończenie przez Wnioskodawców budowy domu oraz refinansowanie zobowiązań finansowych w innych bankach. Wskazany wyżej kredyt został zabezpieczony na rzecz Banku hipoteką kaucyjną do kwoty 95.565 CHF. Oprócz należności głównej ustanowiona hipoteka zabezpieczała spłatę odsetek oraz kosztów ubocznych.

Zgodnie z Umową Bank po przeliczeniu wskazanej w niej kwoty kredytu według ówcześnie stosowanego przez Bank kursu franka szwajcarskiego wypłacił Wnioskodawcom w kilku transzach środki w łącznej wysokości 145.600,64 PLN. Środki te w całości zostały przeznaczone na cele wskazane w Umowie.

Wnioskodawcy przez cały okres obowiązywania Umowy solidarnie odpowiadali za spłatę kredytu, nie korzystali z żadnych ulg czy programów pomocowych, w tym nie korzystali z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego. Wybudowana nieruchomość zaspokaja ich potrzeby mieszkaniowe i nie jest w niej prowadzona działalność gospodarcza. Początkowo Wnioskodawcy spłacali kredyt w polskich złotych, po czym rozpoczęli spłatę we frankach szwajcarskich.

Kredyt został spłacony w całości 4 grudnia 2019 r. Tytułem spłaty kredytu Wnioskodawcy uiścili na rzecz Banku kwotę 103.229,33 PLN oraz 33.341,25 CHF. Powyższa okoliczność znajduje potwierdzenie w historii spłat kredytu w okresie od 4 stycznia 2007 r. do 4 grudnia 2019 r. Bank potwierdził całkowitą spłatę kredytu oraz wyraził zgodę na wykreślenie hipoteki ustanowionej na zabezpieczenie spłaty kredytu wraz z odsetkami oraz kosztami ubocznymi.

3 stycznia 2025 r. Wnioskodawcy złożyli w Sądzie Okręgowym w (...) pozew o zasądzenie od Banku kwoty 103.517,09 PLN oraz 36.341 CHF wraz z odsetkami za opóźnienie od 4 grudnia 2024 r. do dnia zapłaty. Podstawą roszczeń Wnioskodawców był fakt zastosowania przez Bank w Umowie klauzul abuzywnych związanych z ryzykiem walutowym skutkujący nieważnością Umowy. Łączna wartość przedmiotu sporu wskazana w pozwie wynosi 269.443 PLN.

Wyrokiem z 28 maja 2025 r. Sąd Okręgowy w (...) zasądził od Banku na rzecz Wnioskodawców kwotę 103.517,09 PLN oraz 36.341 CHF wraz z odsetkami za opóźnienie od 4 grudnia 2024 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 11.384 PLN tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty (dalej: „Wyrok”).

18 czerwca 2025 r. Bank wezwał Wnioskodawców do zapłaty kwoty 145.600,64 PLN, która to kwota odpowiadała wysokości kapitału udostępnionego Wnioskodawcom przez Bank na podstawie Umowy. Ponadto 18 lipca 2025 r. Bank zaskarżył w całości Wyrok składając apelację do Sądu Apelacyjnego w (...). Do dnia dzisiejszego sprawa nie została rozpoznana.

Równocześnie z inicjatywy Banku Wnioskodawcy podjęli z Bankiem rozmowy dotyczące możliwości zawarcia ugody pozasądowej i zakończenia sporu. W wyniku tych rozmów Bank zaproponował zwrot na rzecz Wnioskodawców części zapłaconych przez Wnioskodawców rat kapitałowo-odsetkowych w wysokości 144.168,73 PLN wraz z zasądzonymi kosztami procesu oraz cofnięcie oświadczenia woli z 18 czerwca 2025 r. wzywającego Wnioskodawców do zapłaty. W zamian Wnioskodawcy mieliby się zrzec pozostałych roszczeń względem Banku. W propozycji ugody nie jest określony sposób wyliczenia proponowanej do wypłaty na rzecz Wnioskodawców kwoty. Kwota ugody opiewa na mniejszą wartość niż łączna kwota wpłacona przez Wnioskodawców Bankowi.

Koszty postępowania sądowego (opłata za pozew oraz koszty zastępstwa procesowego) także zostały uiszczone samodzielnie przez Wnioskodawców. W projekcie ugody nie ma mowy o umorzeniu jakichkolwiek kwot, gdyż kredyt jest spłacony w całości i jest to okoliczność bezsporna.

Strony kontynuują rozmowy i na dzień złożenia wniosku (dalej: „Wniosek”) ugoda pomiędzy Wnioskodawcami a Bankiem nie została jeszcze podpisana. Wnioskodawcy zaznaczają, że zmianom w toku negocjacji może ulec w szczególności kwota, którą Bank zobowiąże się zwrócić na rzecz Wnioskodawców.

Pytania

1)  Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego Wnioskodawcy, w przypadku zawarcia ugody pomiędzy Stronami, na podstawie której Bank dokona na rzecz Wnioskodawców zwrotu rat kapitałowo-odsetkowych w wysokości 144.168,73 PLN, wskazana wyżej kwota nie będzie stanowić dla Wnioskodawców przychodu skutkującego powstaniem po stronie Wnioskodawców obowiązku podatkowego na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i w związku z tym Wnioskodawcy nie będą zobowiązani do uiszczenia tego podatku?

2)  Czy w przypadku jakichkolwiek zmian w proponowanej przez Bank kwocie, w szczególności zobowiązania się Banku do wypłaty kwoty wyższej niż proponowana na dzień złożenia Wniosku, okoliczność ta nie wpłynie na sytuację Wnioskodawców związaną z powstaniem przychodu i ewentualnym obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych od zwróconych przez Bank środków?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1. Zwrot przez Bank części spłaconych rat kredytu

W ocenie Wnioskodawców kwota zwrócona przez Bank nie będzie stanowić dla nich przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w rezultacie czego nie powstanie żaden obowiązek podatkowy po stronie Wnioskodawców wynikający z zawarcia i wykonania Ugody.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem tych enumeratywnie wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c przedmiotowej ustawy oraz dochodów, od których na podstawie Ordynacji Podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zatem przyjętą zasadą jest, że opodatkowaniem podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega zasadniczo każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Dochód zaś definiowany jest jako nadwyżka przychodu nad kosztami ich uzyskania.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodem z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Za przychody należy zatem uznać otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy. Z definicji przychodu można wywieść, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym – mają definitywny, a nie zwrotny charakter. Jako przychód należy także definiować przypadki, w których określone czynności prawne (np. zawarcie ugody sądowej lub pozasądowej) lub zdarzenia faktyczne powodują po stronie podatnika zmniejszenie jego zobowiązań wobec osób trzecich.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. W analizowanej sprawie należy stwierdzić, że udzielenie kredytu przez Bank Wnioskodawcom było obojętne podatkowo. Kredyt zgodnie z art. 69 ust. 1 Prawa Bankowego jest oddaniem do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwoty pieniężnej z przeznaczeniem na ustalony cel. Kredytobiorca zaś (tj. w analizowanej sprawie Wnioskodawcy) zobowiązują się do korzystania z udostępnionej kwoty na warunkach określonych w umowie kredytu, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Z powyższej definicji umowy kredytu wyraźnie wynika obowiązek zwrotu kwoty kredytu przez kredytobiorcę. Udostępnienie tej kwoty nie stanowi zatem powstania przysporzenia majątkowego po stronie kredytobiorcy. Analogicznie – nie można uznać spłaty kredytu wraz odsetkami i tym samym zmniejszenie zobowiązań kredytobiorcy za powstanie przysporzenia majątkowego pod jego stronie. Ewentualne przysporzenie majątkowe, a tym samym powstanie przychodu może przede wszystkim powstać w przypadku umorzenia kredytu w całości lub w części lub odsetek.

Zawierając ugodę, której przedmiotem jest spłacony przez Wnioskodawców w całości kredyt, należy odnieść się do przepisów regulujących ugodę, tj. art. 917 i nast. Kodeksu Cywilnego. Zgodnie z tymi przepisami przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać. Zatem bezsporne jest, że ugoda, której zawarcie Wnioskodawcy rozważają, odnosi się do już istniejącego stosunku prawnego, który był podstawą wniesienia powództwa oraz na podstawie którego wydano Wyrok, następnie zaskarżony apelacją. Ugoda zawierana jest bowiem w przypadkach, w których między jej stronami istnieje już spór lub niepewność dotycząca relacji prawnej między nimi, a jej celem jest eliminacja sporu lub niepewności. Cechą charakterystyczną ugody jest ponadto poczynienie przez strony wzajemnych ustępstw, np. poprzez zwrot świadczenia nienależnego lub jego części.

Zdaniem Wnioskodawcy wykonanie ugody zawartej na warunkach wskazanych w stanie faktycznym nie spowoduje powstania po stronie Wnioskodawców przychodu zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wypłacona przez Bank kwota stanowić będzie bowiem zwrot wpłaconej już przez Wnioskodawców z ich własnych środków części rat kapitałowo-odsetkowych na poczet spłaty kredytu. Wnioskodawcy wskazują, że zwrot ten znajduje swoje uzasadnienie wynikające z zastosowania przez Bank klauzul abuzywnych w Umowie, które skutkowały nadmiernym przysporzeniem majątkowym po stronie Banku. Przysporzenie to w świetle obowiązującego prawa było nienależne i można je porównać do bezpodstawnego wzbogacenia po stronie Banku. Dokonany przez Bank zwrot na rzecz Wnioskodawców ma na celu przywrócenie stanu zbliżonego do stanu, jaki istniałby, gdyby Bank nie zastosował klauzul abuzywnych.

Przychodem po stronie Wnioskodawców nie będzie także zwrot kosztów postępowania sądowego, ten bowiem zgodnie z art. 98 Kodeksu Postępowania Cywilnego ma charakter zwrotny i służy pokryciu poniesionych już kosztów związanych z prowadzonym postępowaniem sądowym. Koszty te pierwotnie zostały już poniesione przez Wnioskodawców.

Podsumowując, zwrócone przez Bank w części raty kapitałowo-odsetkowe nie będą stanowić dla Wnioskodawców przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, którego uzyskanie nie będzie skutkować powstaniem obowiązku podatkowego po stronie Wnioskodawców, a tym samym Wnioskodawcy nie będą zobowiązani do zapłaty podatku od przekazanej przez Bank kwoty.

Wnioskodawcy podkreślają, że ich stanowisko jest tożsame ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej i było już przedmiotem interpretacji podatkowej udzielanych w praktycznie identycznych stanach faktycznych. Przykładowo należy wskazać na interpretację Dyrektora KIS:

a.  z 24 marca 2025 r. wydaną w sprawie o sygnaturze 0112-KDIL2-1.4011.100.2025.1.KP;

b.  z 17 lutego 2025 r. wydaną w sprawie o sygnaturze 0114-KDIP3-2.4011.999.2024.2.JK3;

c.   z 26 stycznia 2014 r. wydaną w sprawie o sygnaturze 0113-KDIPT2-2.4011.852.2023.2.DA;

d.  z 14 sierpnia 2024 r. wydaną w sprawie o sygnaturze 0113-KDIPT2-2.4011.496.2024.2.KR.

Ad 2. Zmiana warunków ugody

Wnioskodawcy na dzień złożenia Wniosku prowadzą w dalszym ciągu negocjacje z Bankiem. W toku negocjacji może dojść do zmiany proponowanej przez Bank do zwrotu kwoty, tj. 144.168,73 PLN, na wyższą. Wynegocjowanie wyższej kwoty zwrotu związane jest z analizą ryzyka oddalenia apelacji złożonej przez Bank, a tym samym konieczności zwrotu wyższej kwoty (w tym także wyższych odsetek za opóźnienie) w przypadku prawomocnego zasądzenia roszczenia zgodnie z pozwem Wnioskodawców. Ewentualna zmiana wysokości tej kwoty związana jest także z ryzykiem kursowym oraz nieprzewidywalnością kursów walutowych. Wnioskodawcy wskazali, że część kredytu została spłacona we franku szwajcarskim i Bank część proponowanej kwoty obliczył stosując znany sobie kurs złotego wobec franka szwajcarskiego.

Zdaniem Wnioskodawców jakakolwiek kwota zwrotu przez Bank, która nie będzie wyższa niż równowartość nadpłaty uiszczonej na rzecz Banku przez Wnioskodawców nie będzie stanowić dla nich przychodu w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W dalszym ciągu wypłacona przez Bank kwota na podstawie ugody będzie bowiem mieć charakter zwrotny. Skoro zatem zgodnie z punktem Ad 1 dokonany na podstawie ewentualnej ugody pomiędzy Wnioskodawcami a Bankiem zwrot nienależnego świadczenia tytułem spłaty kredytu nie przekroczy kwoty odpowiadającej wartości wpłaconych rat kapitałowo-odsetkowych nadpłaty, tj. łącznie kwoty 103.517,09 PLN oraz równowartości w polskich złotych kwoty 36.341 CHF pomniejszonej o wypłacony przez Bank kapitał, tj. 145.600,64 PLN, po stronie Wnioskodawców nie powstanie przychód. Kwota ta w dalszym ciągu odpowiadać będzie wartości nienależnego świadczenia uzyskanego przez Bank od Wnioskodawców.

Podsumowując, dalsze prowadzenie negocjacji przez Wnioskodawców i ewentualna zmiana kwoty wskazanej w punkcie 1 w ugodzie z Bankiem nie będzie powodować powstania przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i obowiązku podatkowego po stronie Wnioskodawców pod warunkiem, że kwota którą Bank zobowiąże się zwrócić w ugodzie nie będzie przekraczać łącznej kwoty 103.517,09 PLN oraz równowartości w polskich złotych kwoty 36.341 CHF pomniejszonej o 145.600,64 PLN.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:

·      dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz

·      dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).

W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma dochodów z wszystkich źródeł przychodów.

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Jak wynika z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:

·      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;

·      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Źródłami przychodów są inne źródła.

Stosownie natomiast do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww. ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy:

Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się natomiast w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Mając na uwadze powyższe, w analizowanej sprawie wypłata przez bank kwoty, która stanowić będzie zwrot rat kapitałowo-odsetkowych nie spowoduje u Państwa powstania przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji nie będą mieli Państwo obowiązku zapłaty podatku dochodowego od wypłaconej przez bank kwoty, jeżeli nie przekroczy ona różnicy pomiędzy wpłaconymi przez Państwa ratami kapitałowo-odsetkowymi a otrzymanym kapitałem kredytu.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku w kontekście zadanych pytań, natomiast nie rozstrzyga innych kwestii wynikających z opisu stanu faktycznego i stanowiska, które nie były przedmiotem pytań, w tym zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego czy kontrolnego. Wydając interpretacje opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionym we wniosku – nie prowadzę postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Tym samym interpretacja ta w żaden sposób nie odnosi się do przedstawionych przez Państwa obliczeń, ponieważ nie jest to przedmiotem postępowania interpretacyjnego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowaną, która jest stroną postępowania

A.C. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

•      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

•      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.