Interpretacja 0115-KDIT1.4011.1025.2025.1.JG

Interpretacja indywidualna

 – stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 grudnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca nabył lokal mieszkalny położony w A, ul. B 1, który następnie został poddany pracom wykończeniowym w celu podniesienia jego standardu, a następnie sprzedany. W ramach wykończenia poniesiono wydatki na materiały budowlane i wykończeniowe oraz elementy trwałe, stanowiące integralną część lokalu, w szczególności: panele winylowe, płytki ceramiczne, gładź gipsową, grunty, farby, płyty g-k, wylewki samopoziomujące, kleje i zaprawy, silikony, fugi, tynki, elementy murarskie - bloczki, listwy przypodłogowe, drzwi wewnętrzne, elementy montażowe, płytki ceramiczne, armatura łazienkowa, lustra, klamki, oświetlenie trwale zamontowane, meble wykonane w zabudowie stałej, sprzęt AGD przeznaczony do zabudowy, zasłony, kanapa, stolik, krzesła.

Wszystkie zakupy zostały dokonane wyłącznie w związku z wykończeniem lokalu, co potwierdzają daty na paragonach fiskalnych oraz fakturach VAT odpowiadające okresowi prowadzenia prac. Część wydatków udokumentowana jest fakturami, a część paragonami.

Elementy zabudowy i wyposażenia pozostały w lokalu i zostały sprzedane łącznie z mieszkaniem, wpływając na jego wartość rynkową.

Pytania

1.  Czy przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodu ze sprzedaży lokalu, o których mowa, dopuszczalne jest uwzględnienie wydatków udokumentowanych paragonami fiskalnymi?

2.  Czy wydatki na materiały budowlane i wykończeniowe oraz elementy zabudowy stałej mogą zostać uznane za nakłady zwiększające wartość lokalu – Wnioskodawca ma tu na myśli wszystkie wymienione elementy wykończenia takie jak: panele winylowe, płytki ceramiczne, gładź gipsową, grunty, farby, płyty g-k, wylewki samopoziomujące, kleje i zaprawy, silikony, fugi, tynki, elementy murarskie - bloczki, listwy przypodłogowe, drzwi wewnętrzne, elementy montażowe, płytki ceramiczne, armatura łazienkowa, lustra, klamki, oświetlenie trwale zamontowane, meble wykonane w zabudowie stałej, sprzęt AGD przeznaczony do zabudowy, zasłony, kanapa, stolik, krzesła?

Pani stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie wprowadzają obowiązku dokumentowania kosztów uzyskania przychodu wyłącznie fakturami VAT, wobec czego paragony fiskalne mogą stanowić dowód poniesienia wydatku, jeżeli pozwalają na ustalenie ich wysokości, daty oraz związku z wykończeniem sprzedawanego lokalu.

Wydatki na materiały budowlane i wykończeniowe, jak również na elementy montażowe i zabudowę stałą stanowią nakłady zwiększające wartość lokalu mieszkalnego, gdyż wpływają bezpośrednio na jego standard, funkcjonalność oraz wartość rynkową. Meble wykonane w zabudowie stałej, sprzęt AGD przeznaczony do zabudowy oraz zasłony dopasowane do lokalu, jako elementy pozostające w mieszkaniu i sprzedawane łącznie z nim, powinny być traktowane jako część składowa podnosząca wartość sprzedawanej nieruchomości, a tym samym jako koszt uzyskania przychodu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 30e ust. 1 ww. ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)- c), podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.

Stosownie do art. 30e ust. 2 ww. ustawy:

Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.

W myśl art. 19 ust. 1 ww. ustawy:

Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej. Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.

Według art. 19 ust. 3 cytowanej ustawy:

Wartość rynkową, o której mowa w ust. 1, rzeczy lub praw majątkowych określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca odpłatnego zbycia.

Zgodnie z powyższym, przychodem z odpłatnego zbycia jest wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, o ile odpowiada wartości rynkowej, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia.

Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w ustawie, należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym za koszty odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych uważa się wszystkie wydatki poniesione przez zbywającego, które są konieczne, aby transakcja mogła dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością). Można do takich kosztów zaliczyć np.: koszty wyceny sprzedawanej nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego, koszty pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości, wydatki związane ze sporządzeniem przez notariusza umowy cywilnoprawnej, koszty i opłaty sądowe, o ile były ponoszone przez zbywcę. Pomiędzy tymi wydatkami a dokonanym zbyciem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy.

Nie należy ich jednak utożsamiać z kosztami uzyskania przychodu, których zasady ustalania uregulowane zostały w sposób szczególny w art. 22 ust. 6c i 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w zależności od tego, czy zbywaną nieruchomość lub prawo nabyto odpłatnie, czy nieodpłatnie.

Stosownie do art. 22 ust. 6c ww. ustawy:

Koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania.

Zgodnie z art. 22 ust. 6e ww. ustawy,

Wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.

Natomiast w myśl art. 22 ust. 6f ww. ustawy,

Koszty nabycia lub koszty wytworzenia, o których mowa w ust. 6c, są corocznie podwyższane, począwszy od roku następującego po roku, w którym nastąpiło nabycie lub wytworzenie zbywanych rzeczy lub praw majątkowych, do roku poprzedzającego rok podatkowy, w którym nastąpiło ich zbycie, w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszych trzech kwartałów roku podatkowego w stosunku do tego samego okresu roku ubiegłego, ogłaszanemu przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski".

W opisie sprawy wskazała Pani, że wszystkie zakupy zostały dokonane wyłącznie w związku z wykończeniem lokalu, co potwierdzają daty na paragonach fiskalnych oraz fakturach VAT odpowiadające okresowi prowadzenia prac. Część wydatków udokumentowana jest fakturami, a część paragonami.

Powzięła Pani wątpliwość, czy przy ustalaniu dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości ma Pani prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych paragonami fiskalnymi.

Wskazany art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ma charakter szczególny i wyczerpująco określa zasady ustalania kosztów uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy.

Przepis ten tworzy katalog zamknięty, który w żadnym wypadku nie dopuszcza zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów innych wydatków niż wymienione. Zatem sam fakt poniesienia przez podatnika wydatku nie upoważnia go jeszcze do zaliczenia tego wydatku do kosztów nabycia lub nakładów, o których mowa w art. 22 ust. 6c ww. ustawy.

Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu poniesionych na nieruchomość nakładów uwarunkowane zostało koniecznością:

·   zwiększenia jej wartości,

·   poniesienia w czasie posiadania przedmiotowej nieruchomości, oraz

·   udokumentowania fakturami VAT lub dokumentami stwierdzającymi poniesienie opłat administracyjnych.

Na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych za nakłady należy zatem rozumieć wszelkie inwestycje, które zmieniają/przeobrażają daną rzecz, nadając jej nową jakość. Zatem nakłady, o których mowa w art. 22 ust. 6c ww. ustawy, poniesione w trakcie posiadania nieruchomości, mogą stanowić koszt uzyskania przychodu z tytułu jej odpłatnego zbycia, jeżeli odznaczają się remontowym, modernizacyjnym lub ulepszającym charakterem i zwiększyły wartość nieruchomości.

Aby dany wydatek zaliczyć jako nakład zwiększający wartość nieruchomości musi zostać udokumentowany w sposób, o którym mowa w art. 22 ust. 6e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z powyższym przepisem warunkiem zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodu z tytułu zbycia nieruchomości jest posiadanie faktury VAT lub dokumentu stwierdzającego poniesienie opłaty administracyjnej. Ustawodawca wprost wskazuje więc jakimi dokumentami potwierdzającymi poniesienie nakładów podatnik powinien dysponować. Przepis ten formułuje katalog zamknięty, który w żadnym wypadku nie dopuszcza zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu wydatków poniesionych na podstawie dokumentów innych niż wymienione w art. 22 ust. 6e powyższej ustawy.

Tym samym wydatków udokumentowanych paragonami fiskalnymi nie może Pani ująć w kosztach uzyskania przychodów. Sposób udokumentowania wydatków na podstawie ww. dokumentów nie będzie zgodny z art. 22 ust. 6e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Odnosząc się do Pani wątpliwości w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków wskazanych we wniosku (oczywiście wyłącznie tych prawidłowo udokumentowanych), ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie określa, co należy rozumieć pod pojęciem nakładów w rozumieniu ww. przepisu.

W doktrynie ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym przez nakłady na nieruchomość należy rozumieć sumę wydatków poniesionych na substancję danej nieruchomości. Uznaje się, że są to nie tylko nakłady ulepszające lub modernizujące nieruchomość, ale również nakłady o charakterze budowlanym, remontowym.

Pojęcie remontu wyczerpująco wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 marca 1998 r., I SA/Gd 886/96 stwierdzając: „za remont budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego w znaczeniu powszechnie stosowanym w zakresie inwestycji uważa się prace budowlane mające na celu utrzymanie lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego we właściwym stanie, przywrócenie jego pierwotnej zdolności użytkowej, którą utracił w wyniku upływu czasu i eksploatacji wraz z wymianą dotychczas użytkowanych zużytych składników ich wyposażenia technicznego takich jak: dotychczasowej instalacji wodnej, kanalizacyjnej, centralnego ogrzewania, ciepłej wody, gazu przewodowego lub tylko określonych elementów tych instalacji”.

W każdym przypadku remont dotyczy „materii” lokalu mieszkalnego, a więc jego ścian, podłóg, sufitu, okien, drzwi, wyposażenia technicznego takiego jak instalacje: wodna, kanalizacyjna, elektryczna, grzewcza, gazowa bądź innych elementów trwale połączonych konstrukcyjnie z elementami budowlanymi lokalu.

Do nakładów, o których mowa w art. 22 ust. 6c i 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, można zaliczyć między innymi, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 stycznia 2021 r. sygn. akt II FSK 2469/18, części składowe, o których mowa w art. 47 ustawy Kodeks cywilny, jeżeli miały one wpływ na zwiększenie wartości nieruchomości (lokalu).

Podstawową przesłanką pozwalającą na uznanie tych wydatków za koszty uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości (lokalu) jest wykazanie przez podatnika, że nakłady te zwiększyły wartość zbywanej nieruchomości (lokalu), a co za tym idzie osiągnięty ze zbycia przychód.

W związku z tym kosztów uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego nie stanowią wydatki na zakup elementów zabudowy stałej oraz wyposażenia, tj.: lustra, meble wykonane w zabudowie stałej, sprzęt AGD przeznaczony do zabudowy, zasłony, kanapa, stolik, krzesła.

Wydatki poniesione na wyposażenie lokalu nie są bowiem wydatkami związanymi z remontem lokalu mieszkalnego, stanowiącymi nakłady zwiększające wartość lokalu. Odliczeniu po stronie kosztów uzyskania przychodów podlegają wydatki na elementy na stałe połączone z budynkiem lub lokalem mieszkalnym, tj. trwale związane elementy konstrukcyjne, wykończeniowe i instalacyjne. Wydatki na wykonanie mebli (nawet w stałej zabudowie) oraz zakup sprzętu AGD (w tym również przeznaczonego do zabudowy) nie stanowią nakładów w rozumieniu art. 22 ust. 6c ustawy, bowiem zarówno sprzęt AGD, jak i meble (nawet stanowiące zabudowę stałą) są elementem wyposażenia mieszkania.

Zabudowa meblowa nie może być uznana za instalację lub urządzenie techniczne budynku. Może być ona w każdym czasie zdemontowana lub wymieniona. Tym samym wydatki te nie mają charakteru prac budowlanych czy remontowych, są związane z umeblowaniem i wyposażeniem budynku lub lokalu mieszkalnego, nie zaś elementem jego konstrukcji. Nie stanowią więc nakładów zwiększających wartość nieruchomości.

Podobnie za koszty uzyskania przychodów nie można uznać sprzętu AGD pod stałą zabudowę, mebli, a także luster oraz zasłon. Tego rodzaju wydatki nie mogą pomniejszać podstawy opodatkowania jako koszty uzyskania przychodu z tytułu sprzedaży lokalu mieszkalnego, gdyż nie są nakładem na lokal, lecz kosztem jego umeblowania i wyposażenia.

Składniki wyposażenia nieruchomości są rzeczami niezależnymi od samej nieruchomości (nie są z nieruchomością nierozerwalnie związane, nie stanowią części składowych), a w konsekwencji mogą być odrębnym przedmiotem sprzedaży. W związku z tym nie stanowią kosztów uzyskania przychodów sprzedawanej nieruchomości. Jeżeli podatnik w zawartym akcie notarialnym określił, że dokonuje sprzedaży zarówno samej nieruchomości, jak i wyposażenia – wskazując jedną łączną cenę sprzedaży – powinien samodzielnie dokonać stosownego określenia wartości nieruchomości oraz wyposażenia.

Wobec powyższego za nakłady, które zwiększyły wartość zbywanej nieruchomości mogą zostać uznane jedynie wydatki na materiały budowlane i wykończeniowe – o ile zostały prawidłowo udokumentowane. Z przedstawionych przez Panią wydatków mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: panele winylowe, płytki ceramiczne, gładź gipsowa, grunty, farby, płyty g-k, wylewki samopoziomujące, kleje i zaprawy, silikony, fugi, tynki, elementy murarskie - bloczki, listwy przypodłogowe, drzwi wewnętrzne, elementy montażowe, armatura łazienkowa, klamki i oświetlenie trwale zamontowane.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dniu zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·  Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·  Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy  z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·   w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·   w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną  (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.