Interpretacja 0115-KDIT1.4011.144.2026.2.JG

Interpretacja indywidualna

– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest:

•      prawidłowe w części odnoszącej się do braku opodatkowania kwoty zwrotu podatkiem dochodowym od osób fizycznych i uznaniem, że kwota ta nie stanowi przychodu,

•      nieprawidłowe w części odnoszącej się do uznania, że kwota zwrotu podlega przepisom rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów związanych z kredytem hipotecznych udzielonym na cele mieszkaniowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 lutego 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 27 marca 2026 r. (data wpływu 1 kwietnia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

(...) 2004 r. między X w (...) (zwanym dalej Bankiem) a Wnioskodawczynią A.A i jej mężem B.A będącymi w małżeńskiej ustawowej wspólności majątkowej została zawarta umowa kredytu mieszkaniowego (...) nr (...) (spłacanego w ratach annuitetowych udzielonego w CHF) - zwana dalej umową.

Celem kredytu było uzyskanie środków finansowych niezbędnych do finansowania kosztów inwestycji polegającej na zakupie z rynku wtórnego domu mieszkalnego położonego w A przy ul. B1, działka nr 1/1 z przeznaczeniem na potrzeby własne, dla której to nieruchomości Sąd Rejonowy w (...), X Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o nr (...) (w myśl § 2 ust. 1 i 2 umowy). Wnioskodawczyni wraz z mężem do chwili obecnej są właścicielami wskazanej nieruchomości w udziałach 1/1 prawa własności w małżeńskiej ustawowej wspólności majątkowej (vide: Dział II „Własność” ww. księgi wieczystej).

Kwota kredytu została przez Bank w § 1 ust. 2 umowy określona na 57.060 franków szwajcarskich. Strony ustaliły okres kredytowania od (...) 2004 r. do 1 czerwca 2029 r. Zgodnie z § 6 ust. 1 umowy oprocentowanie kredytu w stosunku rocznym w dniu zawarcia umowy: 3,345%. Według § 10 ust. 1 umowy pozwany bank pobrał od kredytobiorców również należną prowizję od udzielonego kredytu w kwocie 1.141,20 CHF (2% kwoty kredytu).

Przed zawarciem umowy kredytowej Wnioskodawczyni z mężem złożyli wniosek kredytowy na szablonie Banku, gdzie wskazano wnioskowaną kwotę kredytu: 169.500 zł. Jako walutę kredytu wskazano CHF, a okres kredytowania określono na 25 lat.

Zgodnie z § 5 ust. 3 i 4 umowy kredyt został Wnioskodawczyni i jej mężowi wypłacony w walucie polskiej, przy zastosowaniu kursu kupna/sprzedaży dla dewiz (Tabela kursów) obowiązującego w pozwanym banku w dniu realizacji zlecenia płatniczego. Natomiast zgodnie z § 5 ust. 5 wskazano, iż w przypadku wypłaty kredytu w walucie wymienialnej stosuje się kurs kupna/sprzedaży dla dewiz (Tabela kursów), obowiązujące w X w dniu zlecenia płatniczego. Natomiast w myśl § 13 ust. 1 zawartej umowy spłata zadłużenia z tytułu kredytu i odsetek następuje w drodze potrącenia środków ze wskazanego w umowie rachunku. Kredyt został uruchomiony i wypłacony w jednej transzy w formie przelewu, zgodnie z umową, przy zastosowaniu kursu przeliczeniowego CHF na PLN istotnie odbiegającego od średnich kursów przeliczeniowych podawanych przez Narodowy Bank Polski, działając w związku z tym na niekorzyść kredytobiorców – Wnioskodawczyni i jej męża.

(...) 2007 r. wnioskodawcy zawarli z pozwanym bankiem aneks nr 1 do umowy kredytu mieszkaniowego/(...)/nr (...) (spłacanego w ratach annuitetowych udzielonego w CHF). Wskazany aneks zmieniał m.in. długość trwania umowy określając, iż całkowita spłata kredytu przez powodów winna nastąpić do 1 września 2022 r. (vide: § 12 ust. 2 aneksu), jak również w § 13 określił, iż wpłaty z tytułu udzielonego kredytu mają być dokonywane przez kredytobiorców w walucie kredytu lub innej walucie niż waluta kredytu. A ponadto: (...) Wpłaty dokonywane w walucie innej niż waluta kredytu będą przeliczane na walutę kredytu przy zastosowaniu kursów kupna/sprzedaży walut.

Harmonogram spłaty kredytu został wyrażony we frankach szwajcarskich. Wnioskodawcy spłacali kredyt w polskich złotych poprzez przeliczenie kwot wyrażonych w harmonogramie przez bieżący kurs sprzedaży CHF obowiązujący w Banku. Wnioskodawcom udało się dokonać całkowitej spłaty kredytu 2 września 2022 r. Wnioskodawcy dokonali spłaty całości zobowiązań kredytowych z uwagi na ich wolę uniknięcia przymusu w postaci wpisania powodów jako osób niewypłacalnych do stosownych rejestrów (np. BIK) oraz celem uniknięcia postępowań sądowych o zapłatę oraz w dalszej kolejności postępowań egzekucyjnych prowadzonych przez komornika sądowego. Wnioskodawczyni z mężem spłacili całość należności wynikające z zawartej umowy kredytowej w polskich złotych. Spłata odbywała się w ten sposób, iż wnioskodawcy otrzymywali harmonogram spłat rat wyrażony w CHF, a następnie dokonywali oni zapłaty danej miesięcznej kwoty raty w polskich złotych odpowiadającej wskazanej kwocie w CHF przeliczonej na podstawie kursu CHF/PLN narzuconego przez bank.

Kwota dokonanych przez Wnioskodawczynię z mężem wpłat z tytułu rat kapitałowo-odsetkowych, prowizji, opłat oraz składek ubezpieczeniowych stanowi łącznie 240.693,85 zł.

Wnioskodawcy otrzymali zwrot od banku składki ww. ubezpieczenia w kwocie 1.186,50 zł. Ponadto bank zwrócił, po otrzymaniu reklamacji, na rzecz Wnioskodawczyni jeszcze kwotę 418,46 zł z tytułu ubezpieczenia ustanowienia docelowego zabezpieczenia spłaty kredytu. Łącznie zatem bank zwrócił na rzecz Wnioskodawczyni kwotę 1.604,96 zł.

Tym samym Wnioskodawczyni z mężem jako powodowie skierowali przeciwko X z siedzibą w (...) jako pozwanemu do Sądu Okręgowego w (...) ,I Wydział Cywilny pozew o zapłatę kwoty 239.088,89 zł. Sprawa zawisła pod sygn. akt (...).

(...) 2024 r. Sąd Okręgowy w (...), I Wydział Cywilny wydał wyrok w sprawie, w którym:

·      zasądził od pozwanego na rzecz powodów kwotę 239.088,89 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 17 czerwca 2023 r. do dnia zapłaty;

·      oddalił powództwo w pozostałym zakresie;

·      zasądził od pozwanego na rzecz powodów kwotę 11.817 zł tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia prawomocności wyroku do dnia zapłaty.

Od wskazanego wyroku Sądu I instancji pozwany bank złożył apelację, na którą powodowie udzielili odpowiedzi.

W toku postępowania przed Sądem II instancji - Sądem Apelacyjnym w (...) strony zawarły ugodę, na skutek której powodowie cofnęli w sprawie pozew, a ww. Sąd prawomocnym postanowieniem z (...) 2025 r. wydanego w sprawie o sygn. akt (...) uchylił zaskarżony wyrok i umorzył postępowanie w sprawie.

Zgodnie natomiast z treścią zawartej (...) 2025 r. ugody pozasądowej bank zobowiązał się do uiszczenia na rzecz powodów kwoty 63.000 zł tytułem „kwoty dodatkowej” oraz kwotę 18.900 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego za sprawę przed Sądem I i II instancji oraz kwotę 500 zł z tytułu połowy uiszczonej opłaty sądowej od pozwu.

Uzupełnienie wniosku

Bank w zawartej ugodzie nie uznał żadnych roszczeń zawartych w pozwie dotyczących stosowania w umowie kredytowej klauzul abuzywnych, tym niemniej oczywistym jest, potwierdzonym zresztą przez wyrok z uzasadnieniem Sądu I instancji, iż takowe klauzule abuzywne były przez Bank powszechnie stosowane, w tym również w przedmiotowej umowie kredytowej. Co więcej treść zawartej ugody jest tożsama z tysiącami innych ugód proponowanych przez bank kredytobiorcom. Albowiem to bank jest autorem samej ugody, a możliwości jej negocjacji ograniczały się do wysokości kwoty przelewanej na rzecz kredytobiorców.

Zastosowana przez bank forma ugody polegała na tym, że umowa kredytowa (spłacona już zresztą przez kredytobiorców) z umowy waloryzowanej kursem franka szwajcarskiego stała się umową kredytową w złotych polskich z oprocentowaniem WIBOR 3M zamiast oprocentowania LIBOR, zgodnie zresztą z treścią § 1 ust. 5 ugody:

Za podstawę ustalenia wysokości zadłużenia na dzień 02.09.2022 r. Strony przyjęły, iż kredyt udzielony na podstawie Umowy zostanie rozliczony tak, jakby od daty zawarcia Umowy, tj. od 18.06.2004 r. stanowił kredyt złotowy udzielony na warunkach, o których mowa w § 1 ust. 6, z zachowaniem (1) pozostałych parametrów kredytu wynikających z Umowy, tj. okresu kredytowania - 25 lat licząc od daty zawarcia Umowy oraz formy spłaty kredytu w ratach annuitetowych, z uwzględnieniem § 1 ust 7, (2) poniesionych opłat, prowizji i składek ubezpieczeniowych.

Wspomniany sposób zamiany umowy kredytowej z CHF na umowę kredytową w PLN jest powszechnie stosowany nie tytko przez X, lecz również przez większość innych banków, które wprowadziły wobec kredytobiorców program ugód sądowych.

Kwota 63.000 zł podlegała negocjacjom i stanowiła końcowy efekt rozmów między stronami. Zdaniem kredytobiorców wskazana kwota wynikała z różnicy między sumą wpłaconych należności przez kredytobiorców w wyniku spłacenia całości umowy kredytowej waloryzowanej w CHF, zgodnie z wyrokiem Sądu I instancji, to kwota 239.088,89 zł, a kwotą otrzymanego przez kredytobiorców kapitału kredytu w kwocie 168.971,78 zł, która wyniosła 70.177,11 zł. Dodatkowo bank zgodził się na pokrycie całości kosztów sądowych za postępowanie przed Sądem I i II instancji.

Zdaniem kredytobiorców, kwota 63.000 zł otrzymana od banku stanowiła zwrot części dokonanych przez kredytobiorców wpłat rat kapitałowo-odsetkowych nienależnie pobranych przez bank (wskutek zastosowania nielegalnych klauzul abuzywnych). Godzi się przy tym zaznaczyć, iż gdyby wskazana kwota miała wynikać z jakichś obliczeń zastosowanych przez Bank przy przeliczaniu umowy „frankowej” na „złotową”, to byłaby sztywna i nie podlegałaby negocjacjom, natomiast w toku rozmów ugodowych ww. kwota znacząco wzrosła.

Bank zastosował, a w zasadzie narzucił kredytobiorcom najwygodniejszą dla siebie formę ugody, która podlegała negocjacjom jedynie w kwestii kwot do zwrotu na rzecz kredytobiorców, natomiast brak było możliwości zawarcia z Bankiem ugody zaprojektowanej przez Kredytobiorców. Tym samym Bank celowo nie wskazał dokładnego tytułu, z którego wynika zwrot kwoty 63.000 zł. Natomiast w przekonaniu kredytobiorców jest to część kwoty niezasadnie pobranej od kredytobiorców w toku realizacji wadliwej umowy kredytowej waloryzowanej kursem CHF.

Warunkiem zawarcia wskazanej umowy było wzajemne zrzeczenie się wszelkich roszczeń wynikających z realizacji umowy kredytowej waloryzowanej kursem CHF oraz cofnięcie przez Kredytobiorców pozwu przeciwko Bankowi, a w konsekwencji umorzenie postępowania sądowego. Kredytobiorcy zdecydowali się na ten krok, albowiem czas oczekiwania na prawomocne zakończenie sprawy przed Sądem Apelacyjnym w (...) wskutek złożonej przez Bank apelacji wynosi obecnie ponad 3 lata. Dzięki decyzji Kredytobiorców zmalała liczba spraw dot. „kredytu frankowego”, które zalegają w ww. Sądzie Apelacyjnym, a także skrócił się okres oczekiwania na orzeczenie dla tego typu spraw. Wskazana kwota 63.000 zł nie stanowi żadnej formy rekompensaty ze strony banku, a jest jedynie zwrotem części nienależnie pobranych przez bank środków pieniężnych w toku realizacji przedmiotowej umowy kredytowej. Nie stanowi zatem żadnego przychodu po stronie Kredytobiorców lecz zwrot nienależnie pobranych przez Bank środków.

Bank wypłacił wskazaną kwotę 63.000 zł 30 września 2025 r.

Pytanie

Czy w świetle powyższego stanu faktycznego Wnioskodawczyni jest zobowiązana zapłacić podatek dochodowy od osób fizycznych od kwoty 63.000 zł, którą otrzymała od Banku w wyniku zawarcia ugody sądowej, a określonej jako „kwota dodatkowa”?

Pani stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawczyni, kwota jaką uzyskała od Banku w wyniku zawarcia ugody nie stanowi przychodu do opodatkowania. Wskazać należy, że wartość spłaconych rat kredytu znacznie przewyższyła wysokość kredytu udzielonego przez Bank (kwota całkowitej spłaty to 239.088,89 zł, a kwota otrzymanego przez kredytobiorców kapitału to 168.971,78 zł, różnica wyniosła 70.177,11 zł). Wnioskodawczyni na mocy ugody sądowej otrzymała zwrot kwoty, którą spłaciła wcześniej do Banku ze środków własnych jej i jej męża. Zatem zwrócona przez Bank kwota nie stanowi przysporzenia majątkowego, które w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi przychód do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W tej sytuacji zwrot nienależnie pobranego świadczenia nie stanowi przychodu. Wnioskodawczyni otrzymała bowiem zwrot nienależnie zapłaconych Bankowi kwot.

Mając na uwadze art. 11 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9 oraz w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2024 poz. 226), przychód został zdefiniowany jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.

Tymczasem kwota zwrócona przez Bank nie spowodowała przyrostu majątku Wnioskodawczyni. Otrzymany zwrot środków pieniężnych na mocy ugody sądowej stanowi bowiem jedynie kwotę wcześniej przekazaną do Banku w ramach spłaty kredytu hipotecznego. Ponadto zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 102), zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych dotyczy kwot:

1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku, gdy:

a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej,

b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej,

2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.

Zaniechanie poboru podatku dotyczy kredytów, spełniających łącznie trzy warunki:

1) zostały udzielone przed 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów,

2) zostały zabezpieczone w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w nieruchomości bądź prawie wieczystego użytkowania gruntu czy udziale w takim prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego bądź udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej bądź udziale w takim prawie,

3) zostały zaciągnięte na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o PIT (m.in. nabycie budynku mieszkalnego, lokalu mieszkalnego, działki budowlanej, a także na budowę czy remont).

Zgodnie z § 4 rozporządzenia w brzmieniu nadanym przez rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2024 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych kredytem hipotecznym udzielanym na cele mieszkaniowe (Dz. U. z 2022 r. poz. 2743), zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.

Mając powyższe na względzie Wnioskodawczyni podkreśla, iż jest przekonana, że otrzymana przez nią kwota 63.000 zł nie jest przychodem podatkowym ani w całości ani w jakiejkolwiek części oraz podlega przepisom rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 102).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 z późn. zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.

Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy źródłem przychodów są inne źródła.

Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.

Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy:

Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Kwestia zaniechania poboru podatku od kwoty umorzonych wierzytelności została uregulowana w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. z 2025 r. poz. 1672).

Zgodnie z § 1 ust. 1 tego rozporządzenia:

Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:

1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy:

a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz

b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;

2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.

W Pani sytuacji nie doszło do umorzenia przez bank zadłużenia kredytowego, ani powstania przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania. Wobec tego nie zostały spełnione warunki do skorzystania z zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, o których mowa w cytowanym rozporządzeniu Ministra Finansów. Tym samym do uzyskanego przez Panią przychodu związanego z wypłatą „kwoty dodatkowej” nie znajduje zastosowania zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych.

Skoro wypłacona Pani kwota jest zwrotem części zapłaconych przez Panią rat kredytowych to jej otrzymanie nie powoduje uzyskania dodatkowej korzyści ekonomicznej. W konsekwencji pieniądze te nie są Pani przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i ich uzyskanie nie skutkuje po Pani stronie obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego.

Wobec tego, że do otrzymanej „kwoty dodatkowej” nie ma zastosowania ww. rozporządzenie Ministra Finansów z 11 marca 2022 r., Pani stanowisko w tej części jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dniu zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.