Interpretacja 0115-KDIT1.4011.149.2026.2.DB

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 lutego 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 5 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił Pan wniosek – na wezwanie organu – 10 marca 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

A.A i B.A (...) 2010 r. w A zawarli z X (obecnie: Y z siedzibą w (...)) umowę o kredyt hipoteczny nr (...) (nowy numer nadany przez Y (...)) na cele mieszkaniowe, tj. spłatę innego kredytu hipotecznego. Kredyt został udzielony (wypłacony) w złotówkach w kwocie stanowiącej równowartość 162.637,81 CHF. Umowa została sporządzona z wykorzystaniem wzorca umowy. Kredyt miał zostać wypłacony przy zastosowaniu kursu zakupu walut w banku z dnia wypłaty kredytu. Informacje dotyczące wypłaty kredytu zostały opisane w § 4 umowy. Spłata miała nastąpić w ratach po przeliczeniu rat na złote według ostatniej tabeli kursów ogłoszonej przez bank.

Zdaniem małżonków A umowa powyższa była nieważna z uwagi na abuzywność postanowień umowy dotyczących kwestii uruchomienia i rozliczania kredytu powiązanego z walutą CHF i mechanizmem waloryzacji, które Ich zdaniem wyczerpują przesłanki z art. 385[1] kc. Nadto umowa była sprzeczna z naturą stosunku prawnego i art. 69 ustawy z dnia 29 sierpnia 1998 r. prawo bankowe, a w związku z tym, w świetle art. 58 kc, nieważna. Zważając na powyższe małżonkowie A wystąpili do sądu o stwierdzenie nieważności umowy i zapłatę. W toku procesu strony doszły jednak do porozumienia i zawały ugodę. Na podstawie ugody bank przewalutował sporny kredyt, zwolnił kredytobiorców z długu i zwrócił na ich rzecz kwotę 55.000 PLN oraz koszty procesu:

•      par. 1 pkt 9 ugody – Bank zwalnia Kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie Kredytobiorcy) w kwocie 487.509,60 PLN;

•      par. 5 pkt 3 – Bank, w terminie 21 dni od daty podpisania Ugody, wypłaci Kredytobiorcom kwotę dodatkową w wysokości 55.000 PLN;

•      pkt 5 ust. 1 ugody – Bank zobowiązał się do zwrotu kosztów procesu.

Bank kwotę umorzenia potraktował jako przychód (po 243.754,80 zł dla A.A i B.A) i sporządził PIT-11.

Uzupełnienie wniosku

„Inny kredyt hipoteczny”, na spłatę którego Wnioskodawca wraz z żoną zaciągnęli kredyt w 2010 r., zaciągnięty był na cele mieszkaniowe, tj. na budowę i wykończenie nieruchomości, w której do dziś mieszkają (tj. B, ul. C1). Poprzedni kredyt udzielony był przez Z (umowa z (...) 2007 r.). Zgodnie z umową kredytową z 2010 r. Wnioskodawca z żoną A.A odpowiadają solidarnie za zobowiązania wynikające z umowy kredytu.

Ugoda z bankiem została zawarta (...) 2025 r. i była to ugoda pozasądowa.

Faktycznie umorzenie można uznać, że nie nastąpiło, bowiem bank wypłacił kredytobiorcom łącznie kwotę 459.357,82 PLN, zaś w toku spłat pobrał od nich na dzień złożenia pozwu, tj. (...) 2025 r., łącznie kwotę 515.214,87 PLN. Nadwyżka ponad kapitał wynosiła zatem 55.857,05 PLN. Dla celów ugody, zgodnie z jej treścią, bank dokonał jednak przewalutowania pozostałego do spłaty kapitału w CHF na PLN ustalając saldo na kwotę 487.509,60 PLN, w tym:

•      kapitał: 480.750,80 PLN,

•      odsetki skapitalizowane: 0 PLN,

•      odsetki zapadłe niespłacone: 5.504,41 PLN,

•      odsetki od zadłużenia przeterminowanego: 0 PLN,

•      odsetki zawieszone: 0 PLN,

•      odsetki bieżące: 1.254,39 PLN,

•      prowizje: 0 PLN,

•      koszty usług dodatkowych: 0 PLN.

Wnioskodawca dotychczas nie korzystał z zaniechania poboru podatku na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.

Ugoda nie stwierdza nieważności umowy, gdyż banki nigdy nie godzą się na takie sformułowanie w ugodach, jednak stanowi ona realizację roszczeń podnoszonych w toku postępowania przed Sądem Okręgowym w (...), sygn. akt (...) (stwierdzenie nieważności umowy oraz zwrot kwot pobranych ponad wypłacony kapitał). Ugoda dotyczy sporu w sprawie nieważności umowy i stanowi realizację roszczeń podnoszonych w toku postępowania przed Sądem Okręgowym w (...), sygn. akt (...) (stwierdzenie nieważności umowy oraz zwrot kwot pobranych ponad wypłacony kapitał), jednak nie stwierdza, że umowa jest nieważna. Ugoda nie potwierdza, że umowa kredytu jest ważna (pozostaje w mocy), a stanowi polubowne zakończenie sporu zawisłego przed Sądem Okręgowym w (...), sygn. akt (...).

Bank w ugodzie określa kwotę 55.000 PLN jako „wypłata kwoty dodatkowej”, w rzeczywistości jest to jednak kwota nadwyżki ponad wypłacony przez bank kapitał. Bank bowiem wypłacił kredytobiorcom kwotę 459.357,82 PLN, zaś w toku spłat pobrał od kredytobiorców na dzień złożenia pozwu, tj. (...) 2025 r., łącznie kwotę 515.214,87 PLN. Nadwyżka ponad kapitał wynosiła zatem 55.857,05 PLN i kwota ta rozliczona została zgodnie z teorią salda (bank zatrzymał dla siebie kapitał, zwrócił zaś Wnioskodawcy i Jego żonie kwotę pobraną ponad kapitał).

Ugoda nazywa wypłatę kwoty 55.000 PLN mianem „kwoty dodatkowej”, w rzeczywistości jest to jednak zwrot kwot pobranych przez bank ponad wypłacony kapitał. Jak wskazano powyżej, istotą ugody było dokonanie rozliczenia spornej umowy kredytu tak, jak w przypadku stwierdzenia nieważności umowy oraz zastosowaniem teorii salda, tym samym skoro bank pobrał od Wnioskodawcy i Jego żony 515.214,87 PLN, zaś tytułem kapitału wypłacił Im 459.357,82 PLN, w przypadku stwierdzenia nieważności umowy i rozliczenia zgodnie z teorią salda winien zwrócić Wnioskodawcy i Jego żonie kwotę 55.857,05 PLN. Tym samym kwota ta stanowi zwrot środków wpłaconych wcześniej przez Wnioskodawcę i Jego żonę do banku tytułem spłaty rat kapitałowo-odsetkowych, które wobec podnoszonej przez Nich nieważności umowy nie były bankowi należne. Ugoda nie określa w jaki sposób została wyliczona kwota 55.000 PLN. Została ona określona w toku negocjacji pełnomocnika Wnioskodawcy i Jego żony z bankiem i stanowiła realizację teorii salda, a więc różnicę pomiędzy pobranymi przez bank ratami a wypłaconym Im kapitałem. Bank wypłacił Wnioskodawcy i Jego żonie kwotę 55.000 PLN 2 lipca 2025 r.

Pytania

1.   Czy w związku z zawarciem przez B.A z Y ugody mającej na celu zakończenie sporu na tle umowy o kredyt hipoteczny nr (...) (numer nadany przez Y: (...)) (...) 2010 r. w CHF uzyskana kwota umorzenia stanowi przychód i w związku z tym, czy po stronie podatnika powstał obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych?

2.   Czy w związku z zawarciem przez B.A z X ugody mającej na celu zakończenie sporu na tle umowy o kredyt hipoteczny nr (...) (numer nadany przez Y: (...)) z (...) 2010 r. w CHF otrzymana kwota dodatkowa w łącznej wysokości 55.000 zł stanowi przychód i w związku z tym, czy po stronie podatnika powstał obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych?

3.   Czy jeśli ww. kwoty (umorzenie oraz kwota dodatkowa) stanowią przychód to zwolnione są z opodatkowania zgodnie z treścią rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe?

4.   Czy jeśli bank wystawił PIT-11 na kwotę objętą ugodą B.A może nie uwzględniać kwoty tej w rozliczeniu rocznym z uwagi na fakt, że kwota ta nie stanowi przychodu lub objęta jest zwolnieniem podatkowym?

Pana stanowisko w sprawie (sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

W ocenie Wnioskodawcy:

1.   W związku z zawarciem przez B.A z Y ugody mającej na celu zakończenie sporu na tle umowy o kredyt hipoteczny nr (...) (numer nadany przez Y: (...)) z (...) 2010 r. w CHF uzyskana kwota umorzenia objęta jest zaniechaniem poboru podatku dochodowego od osób fizycznych w myśl rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, a tym samym B.A nie jest zobowiązany do zapłaty podatku z tego tytułu.

2.   W związku z zawarciem przez B.A z Y ugody mającej na celu zakończenie sporu na tle umowy o kredyt hipoteczny nr (...) (numer nadany przez Y: (...)) z (...) 2010 r. w CHF otrzymana kwota dodatkowa w łącznej wysokości 55.000 PLN nie stanowi przychodu i w związku z tym po stronie podatnika nie powstał obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych. Zwrot wpłaconych wcześniej do banku środków nie spełnia bowiem celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika – ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów. Po stronie kredytobiorcy nie dochodzi do powstania przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymuje on zwrot swoich własnych środków, które wcześniej wpłacił tytułem spłaty zaciągniętego kredytu ponad roszczenie, które przysługiwało bankowi. Taka wypłata jest więc dla kredytobiorcy neutralna podatkowo – po jego stronie nie powstaje przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Tym samym na B.A nie ciąży z tego tytułu obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.

3.   Kwota umorzenia zwolniona jest z opodatkowania zgodnie z treścią rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, zaś kwota dodatkowa 55.000 PLN, jako rozliczenie zgodnie z teorią salda, nie stanowi przychodu i tym samym jest dla B.A obojętna podatkowo i nie rodzi obowiązku zapłaty podatku.

4.   Wobec faktu, że bank wystawił PIT-11 na kwotę umorzenia objętą ugodą, jednak kwota ta jest zwolniona z opodatkowania zgodnie z treścią rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, B.A może nie uwzględniać kwoty tej w rozliczeniu rocznym.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:

•      dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz

•      dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).

Stosownie natomiast do treści art. 9 ust. 2 tej ustawy:

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei jest definiowany przez ustawodawcę w art. 11 ust. 1 powołanej ustawy:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.

Przychody z innych źródeł

Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy źródłem przychodów są inne źródła.

Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w art. 20 ust. 1 powołanej ustawy. W związku z tym każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.

Umorzenie wierzytelności

Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy:

Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa.

W konsekwencji umorzenie przez bank części kredytu zaciągniętego przez Pana na spłatę kredytu hipotecznego na budowę i wykończenie nieruchomości, w której mieszka Pan wraz z żoną, jest dla Pana przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanym do innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy, podlegającym opodatkowaniu tym podatkiem.

Zaniechanie poboru podatku

Prawodawca przewidział szczególne rozwiązanie dla określonych sytuacji umorzeń kredytów mieszkaniowych. Umożliwił zaniechanie poboru podatku od dochodów z tytułu takich umorzeń – na zasadach, które określa rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. 2025 r. poz. 1672).

Zgodnie z § 1 ust. 1 tego rozporządzenia:

Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:

1)  umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy:

a)  kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz

b)  osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;

2)  otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.

Na gruncie § 1 ust. 2 wskazanego rozporządzenia:

Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:

1)  kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);

2)  odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;

3)  opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.

W świetle § 1 ust. 3 rozporządzenia:

W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2025 r. poz. 163, z późn. zm.), zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.

Stosownie do § 1 ust. 4 ww. rozporządzenia:

W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.

Według § 1 ust. 5 powołanego rozporządzenia:

Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:

1)  jednego gospodarstwa domowego albo

2)  więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2024 r. poz. 1837 oraz z 2025 r. poz. 769 i 1064).

Z § 3 ust. 1 komentowanego rozporządzenia wynika, że:

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został:

1)  udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz

2)  zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz

3)  zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl § 4 ww. rozporządzenia:

Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2 ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.

Zatem zaniechanie poboru podatku do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki:

•      kredyt był zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej (zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych gospodarstwa domowego);

•      kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw;

•      kredyt był zabezpieczony hipotecznie;

•      kredytobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego kredytu na własne cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie;

•      kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki poniesione na:

a)  nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,

b)  nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,

c)  nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,

d)  budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,

e)  rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego

- położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.

Jak wskazano w § 1 pkt 4 rozporządzenia, w przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym zaniechanie obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego. Dlatego do przychodu powstałego w związku z umorzeniem wierzytelności z tytułu zaciągniętego kredytu refinansowego, który został przeznaczony na spłatę wcześniejszego kredytu hipotecznego, znajdzie zastosowanie zaniechanie poboru podatku dochodowego.

Tak więc w Pana sytuacji do przychodu z tytułu umorzenia wierzytelności kredytowej znajduje zastosowanie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r.

Dochody, od których zaniechano poboru podatku, nie są wykazywane w zeznaniach rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.

Skutki podatkowe otrzymania kwoty dodatkowej

W odniesieniu natomiast do otrzymania „kwoty dodatkowej”, w związku z zawarciem ugody otrzymał Pan w istocie zwrot środków pieniężnych, które wcześniej na mocy umowy przekazał na rzecz Banku w ramach spłaty rat udzielonego kredytu. Otrzymał więc Pan środki będące ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z Pana własnych środków. Kwota otrzymana na podstawie ugody z Bankiem nie powoduje więc faktycznego przyrostu w Pana majątku. W konsekwencji wypłata przez Bank wskazanej we wniosku kwoty nie stanowi dla Pana przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w związku z czym nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Z tego powodu nie jest Pan zobowiązany do wykazania ww. kwoty w zeznaniu podatkowym, ani zapłaty podatku dochodowego z tego tytułu.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dniu zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·     w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·     w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.