Interpretacja 0115-KDIT1.4011.223.2026.1.MR

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 lutego 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną, obywatelem polskim. Wnioskodawca nie posiada obecnie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 3 maja 2024 r. Wnioskodawca wyjechał z Rzeczypospolitej Polskiej i dokonał zgłoszenia wyjazdu na pobyt stały. Obecnie Wnioskodawca przebywa i posiada centrum interesów życiowych na terenie Zjednoczonych Emiratów Arabskich (ZEA). Utrata polskiej rezydencji podatkowej została potwierdzona interpretacją indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z (...) 2024 r. (sygn. (...)). Organ podatkowy potwierdził, że Wnioskodawca, spełniając warunki opisane we wniosku (m.in. przeniesienie ośrodka interesów życiowych do ZEA), przestał podlegać nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Rzeczypospolitej Polskiej najpóźniej z dniem 14 czerwca 2024 r.

Wnioskodawca jest większościowym udziałowcem w spółce X Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w A. („Spółka”). Wnioskodawca posiada 80 udziałów w Spółce o łącznej wartości nominalnej 4.000 zł. Pozostałe 20 udziałów w Spółce należy do małżonki Wnioskodawcy, D.E.

Wnioskodawca nie posiada ogniska domowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; w szczególności nie posiada przyjaciół i znajomych oraz, przede wszystkim, nie przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także nie planuje powrotu. Wnioskodawca posiada przy tym w Rzeczypospolitej Polskiej rodzinę (rodzice, dziadkowie), jednak nie utrzymuje z nią bliskich relacji. Małżonka Wnioskodawcy przebywa wraz z nim poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Wnioskodawca planuje całkowitą likwidację spółki X sp. z o.o. W skład majątku likwidowanej spółki wchodzi nieruchomość lokalowa zlokalizowana we C.. Nieruchomość ta jest wystawiona na sprzedaż od maja 2025 roku, jednak do chwili obecnej nie znalazła nabywcy. Jest ona oddana w zarządzanie podmiotowi profesjonalnemu, który zajmuje się nią kompleksowo (poszukiwanie najemców, obsługa, pobór czynszów itd.).

MAJĄTEK OSOBISTY WNIOSKODAWCY INNY NIŻ UDZIAŁY W SPÓŁCE

Wnioskodawca posiada w majątku osobistym zlokalizowanym w Rzeczypospolitej Polskiej następujące składniki majątkowe:

•      niezabudowana działka budowlana: otrzymana w drodze darowizny od dziadków około 9 lat temu. Działka nie jest używana, nie są na niej prowadzone ani planowane żadne prace budowlane. Nie są także planowane żadne prace budowalne; w szczególności Wnioskodawca nie planuje zabudowy działki celem zamieszkania lub podjęcia działalności.

•      dwie nieruchomości lokalowe (lokale mieszkalne): nabyte przez Wnioskodawcę na podstawie aktów notarialnych z 9 września 2022 r. oraz 29 listopada 2022 r. Nabycie nastąpiło ze środków własnych Wnioskodawcy pochodzących z prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej w okresie, w którym Wnioskodawca był polskim rezydentem podatkowym. Lokale są obecnie wynajęte i zarządzane przez profesjonalny podmiot zajmujący się zarządzaniem nieruchomościami w Rzeczypospolitej Polskiej; w szczególności Wnioskodawca przekazał na rzecz tego podmiotu pełnomocnictwo do dokonywania czynności zwykłego zarządu nieruchomościami. Od listopada 2023 r. obie nieruchomości są wystawione na sprzedaż, jednak do momentu sporządzenia wniosku nie zostały zbyte. W przypadku braku nabywców będą one nadal wynajmowane na cele mieszkaniowe osób trzecich za pośrednictwem firmy zarządzającej.

Wnioskodawca nie posiada innych niż opisane wcześniej nieruchomości, ani pojazdów. Wnioskodawca nie posiada długoterminowych zobowiązań finansowych, kredytów hipotecznych ani pożyczek, jak i nie posiada rachunków bankowych lub kart kredytowych.

NIERUCHOMOŚĆ BĘDĄCA WŁASNOŚCIĄ SPÓŁKI

Spółka jest właścicielem nieruchomości lokalowej. Spółka weszła w posiadanie przedmiotowej nieruchomości na podstawie aktu notarialnego z 16 grudnia 2021 roku. Nieruchomość ta nie jest wykorzystywana przez spółkę na potrzeby własne, lecz – co zostało wskazane powyżej – została oddana w zarządzanie podmiotowi profesjonalnemu. Przedmiotowa nieruchomość została wystawiona na sprzedaż w maju 2025 roku. Pomimo podjętych działań sprzedażowych, do dnia sporządzenia wniosku nieruchomość nie została zbyta.

SPÓŁKA, W KTÓREJ WNIOSKODAWCA JEST WIĘKSZOŚCIOWYM WSPÓLNIKIEM

Zarząd na dzień złożenia wniosku podjął wszelkie niezbędne działania faktyczne i prawne mające na celu przygotowanie Spółki do zakończenia bytu prawnego. Spółka jest obecnie w pełni gotowa do otwarcia procedury likwidacji oraz posiada środki pieniężne na jej prowadzenie. Wspólnik większościowy takiej likwidacji jeszcze nie otworzył, tj. formalne otwarcie likwidacji nie nastąpiło do chwili obecnej wyłącznie z uwagi na fakt, że nieruchomość należąca do spółki – pomimo wystawienia jej na sprzedaż – nie została jeszcze zbyta. Spółka wygasiła swoją dotychczasową działalność operacyjną. Aktualnie podmiot nie podejmuje nowych przedsięwzięć biznesowych związanych z jej przedmiotem działalności, a generowane przychody pochodzą wyłącznie z najmu wyżej opisanej nieruchomości. Bieżące funkcjonowanie spółki finansowane jest z wpływów z najmu oraz, w przypadku niecyklicznych, wyższych wydatków, ze środków pieniężnych, które zostały wypracowane i zgromadzone przez spółkę w poprzednich latach obrotowych („konsumowanie zeszłych zysków”). Za wyjątkiem umowy na zarządzanie nieruchomością oraz umowy na prowadzenie księgowości Spółka nie posiada żadnych długoterminowych kontraktów handlowych, innych umów krótkoterminowych, ani nie jest obciążona żadnymi kredytami czy pożyczkami. Działalność spółki w obecnym kształcie została ograniczona do niezbędnego minimum administracyjnego i sprowadza się wyłącznie do: utrzymywania umowy z podmiotem świadczącym usługi księgowe; przyjmowania płatności z tytułu czynszu za najem nieruchomości; otrzymywania i opłacania faktur kosztowych wystawianych przez profesjonalnego zarządcę nieruchomości.

LIKWIDACJA

Wnioskodawca, w ślad za dokonaną zmianą rezydencji podatkowej i przeniesieniem centrum interesów osobistych oraz gospodarczych do Zjednoczonych Emiratów Arabskich, podjął szeroko zakrojone działania zmierzające do likwidacji wszystkich elementów pozostałych po posiadanym przed czerwcem 2024 roku ośrodku życiowym w Rzeczypospolitej Polskiej. W konsekwencji powyższego Wnioskodawca podjął decyzję o likwidacji Spółki.

PLANOWANY PROCES LIKWIDACYJNY SPÓŁKI

W przypadku, gdy do dnia zakończenia likwidacji Nieruchomość Spółki nie zostanie zbyta na rzecz podmiotów trzecich Spółka dokona podziału majątku likwidacyjnego poprzez przeniesienie własności Nieruchomości (lub udziałów w niej) bezpośrednio na rzecz wspólników, w tym Wnioskodawcy (tzw. świadczenie niepieniężne/wydanie rzeczowe). W takim przypadku przyjęty zostanie następujący model rozliczenia:

•      rozliczenie po stronie Spółki (CIT oraz VAT): Spółka rozpozna przychód podatkowy w wysokości wartości rynkowej wydawanej Nieruchomości, ustalonej na dzień jej wydania. Kosztem uzyskania tego przychodu będzie wartość netto (niezamortyzowana wartość początkowa, tj. nieruchomość jest ujęta w ewidencji środków trwałych, dokonywane są odpisy amortyzacyjne niepodatkowe) Nieruchomości wynikająca z ksiąg Spółki. Od tak ustalonego dochodu Spółka obliczy i odprowadzi podatek dochodowy od osób prawnych (CIT). W zakresie podatku VAT wydanie Nieruchomości zostanie potraktowane jako odpłatna dostawa towarów. Spółka zastosuje zwolnienie z opodatkowania podatkiem od towarów i usług (na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 lub 10a ustawy o VAT) z uwagi na fakt, że Nieruchomość jest lokalem mieszkalnym wykorzystywanym wyłącznie na cele zwolnione (najem na cele mieszkaniowe) przez okres wymagany ustawą, a Spółce przy nabyciu Nieruchomości nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

•      rozliczenie po stronie Wnioskodawcy (PIT): po stronie Wnioskodawcy powstanie przychód z tytułu udziału w zyskach osób prawnych w wysokości wartości rynkowej przypadającej na niego części Nieruchomości. Przychód ten zostanie pomniejszony o koszt objęcia udziałów w Spółce poniesiony historycznie przez Wnioskodawcę, a z uwagi na fakt, że przedmiotem wydania jest składnik majątkowy (świadczenie niepieniężne) Spółka pełnić będzie funkcję płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego (19%). Wartość nieruchomości oszacowana zostanie przez biegłego.

PODSUMOWANIE (wątpliwości podatkowe)

Wnioskodawca powziął uzasadnioną wątpliwość, czy fakt objęcia przez niego w wyniku likwidacji Spółki prawa własności (lub udziału w prawie własności) trzeciej nieruchomości lokalowej – w sytuacji, gdy posiada on już w majątku prywatnym dwa inne wynajmowane lokale – nie przesądzi o uznaniu całokształtu jego działań za pozarolniczą działalność gospodarczą w rozumieniu uPIT. Wnioskodawca obawia się, że organ podatkowy może uznać, iż przejęcie nieruchomości od Spółki i włączenie jej do masy majątkowej zarządzanej przez profesjonalnego zarządcę (łącznie trzy lokale) świadczy o rozszerzeniu skali działalności, nadając jej cechy zorganizowane i ciągłe. Wnioskodawca ma świadomość, że w praktyce orzeczniczej kumulacja składników majątkowych przeznaczonych na wynajem bywa traktowana jako przesłanka świadcząca o prowadzeniu przedsiębiorstwa. Jednakże w ocenie Wnioskodawcy kluczową okolicznością jest fakt, że objęcie trzeciej nieruchomości nie wynika z aktywnego działania inwestycyjnego (np. zakupu na wolnym rynku celem powiększenia portfela), lecz jest czynnością techniczną i przymusową, wynikającą z zakończenia bytu prawnego Spółki i konieczności podziału jej majątku. Wnioskodawca nie dąży do „rozbudowy” przedsiębiorstwa, lecz do likwidacji wszystkich aktywów w Polsce, a objęcie własności lokalu jest jedynie niezbędnym etapem przejściowym na drodze do jego ostatecznego zbycia i wycofania kapitału z Polski. Wymaga ponownego podkreślenia, że Wnioskodawca ma wystawione nieruchomości na sprzedaż; w tym zakresie korzysta z pośrednika w obrocie nieruchomościami, który utrzymuje nieustanną dostępność oferty sprzedaży tych nieruchomości. Wnioskodawca powziął także wątpliwość, czy planowana sprzedaż łącznie trzech nieruchomości (dwóch w udziałach 100% oraz jednej, uzyskanej po likwidacji Spółki, w udziale 80%) w zbliżonym horyzoncie czasowym, w sytuacji gdy były one uprzednio wynajmowane oraz nabyte ze środków pochodzących m.in. z zakończonej działalności gospodarczej, nie zostanie potraktowana przez organ podatkowy jako prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu uPIT. Wnioskodawca ma świadomość istnienia linii interpretacyjnej, zgodnie z którą powtarzalne transakcje sprzedaży nieruchomości nabytych w celach inwestycyjnych mogą być kwalifikowane jako działalność gospodarcza (np. interpretacja 0113-KDIPT2-1.4011.571.2023.1.DJD). Jednakże w ocenie Wnioskodawcy kluczową okolicznością odróżniającą jego sytuację jest fakt, że wyzbycie się majątku jest bezpośrednim skutkiem definitywnej zmiany rezydencji podatkowej i likwidacji pozostałości po ośrodku interesów życiowych w Polsce, a nie chęcią prowadzenia zorganizowanego handlu nieruchomościami.

Pytania

1.  Czy przychody uzyskiwane przez Wnioskodawcę z tytułu najmu opisanych we wniosku Nieruchomości (tj. dwóch lokali stanowiących jego majątek osobisty oraz lokalu, który stanie się jego własnością w wyniku likwidacji Spółki), w okresie do momentu ich sprzedaży, będą stanowiły dla Wnioskodawcy przychody ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 uPIT (najem prywatny), opodatkowane ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, czy też powinny zostać zakwalifikowane jako przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 uPIT)?

2.  Czy przychód uzyskany przez Wnioskodawcę ze sprzedaży opisanych w stanie faktycznym Nieruchomości (tj. dwóch lokali mieszkalnych nabytych w 2022 r. oraz nieruchomości otrzymanej w wyniku likwidacji Spółki) będzie stanowił dla Wnioskodawcy przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) uPIT, czy też powinien zostać zakwalifikowany jako przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 uPIT?

Pana stanowisko w sprawie

Ad 1

W Pana ocenie przychody uzyskiwane przez niego z tytułu najmu opisanych we wniosku nieruchomości (tj. dwóch lokali stanowiących jego majątek osobisty oraz lokalu, który stanie się jego własnością w wyniku likwidacji Spółki), w okresie do momentu ich sprzedaży, będą stanowiły dla niego przychody ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 uPIT, tj. z tzw. najmu prywatnego. Przychody te podlegają opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. Nie stanowią one przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 uPIT).

Ad 2

W Pana ocenie przychód uzyskany przez niego ze sprzedaży opisanych w stanie faktycznym Nieruchomości (tj. dwóch lokali mieszkalnych nabytych w 2022 r. oraz nieruchomości otrzymanej w wyniku likwidacji Spółki) będzie stanowił dla niego przychód ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) uPIT, tj. z odpłatnego zbycia nieruchomości. Transakcje te nie będą generowały przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 uPIT).

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 5a pkt 6 uPIT, za działalność gospodarczą albo pozarolniczą działalność gospodarczą uważa się działalność zarobkową (wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową), prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9 uPIT.

Aby uznać aktywność podatnika za działalność gospodarczą, muszą zostać spełnione łącznie trzy przesłanki: (a) cel zarobkowy, (b) zorganizowany charakter działania, (c) ciągłość działania.

W ocenie Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) nie zostaną spełnione przesłanki „zorganizowania” oraz „ciągłości”, które są niezbędne do przekwalifikowania zarządu majątkiem prywatnym na działalność gospodarczą.

Brak przesłanki „zorganizowania” (profesjonalny zarząd jako konieczność, a nie struktura biznesowa): fakt, że Wnioskodawca posiada dwa, a docelowo będzie posiadał łącznie trzy lokale mieszkalne, które są (będą) obsługiwane przez dwie różne (B. i C.) profesjonalne firmy zarządzające, nie przesądza o prowadzeniu działalności gospodarczej. W orzecznictwie sądów administracyjnych (m.in. uchwała NSA z dnia 24 maja 2021 r., sygn. akt II FPS 1/21) utrwalony jest pogląd, że „Przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o podobnym charakterze są zaliczane bez ograniczeń do źródła przychodów wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1426 z późn. zm.), chyba, że stanowią składnik majątkowy mienia osoby fizycznej, który został przez nią wprowadzony do majątku związanego z wykonywaniem działalności gospodarczej”; uchwała ta wskazuje, że o sposobie opodatkowania dochodów z najmu decyduje fakt wprowadzenia (lub braku wprowadzenia) nieruchomości do składników majątku związanego z wykonywaniem działalności gospodarczej. Tym samym potwierdzono, że o sposobie opodatkowania decyduje sam podatnik.

W przypadku Wnioskodawcy, który na stałe przeniósł swoje centrum interesów życiowych do Zjednoczonych Emiratów Arabskich, korzystanie z usług profesjonalnego zarządcy w Rzeczypospolitej Polskiej nie jest przejawem budowania struktury przedsiębiorstwa, lecz jedyną racjonalną formą wykonywania prawa własności na odległość. Wnioskodawca nie angażuje się aktywnie w proces najmu (nie poszukuje najemców osobiście, nie dokonuje napraw), co świadczy o pasywnym charakterze uzyskiwanych dochodów (czerpanie pożytków z rzeczy), a nie o aktywnej działalności usługowej. Samo zwiększenie liczby lokali do trzech (w wyniku likwidacji Spółki) nie zmienia charakteru tych działań. Objęcie trzeciego lokalu nie jest wynikiem akwizycji rynkowej (kupowania w celu wynajmu), lecz skutkiem korporacyjnym likwidacji Spółki. Wnioskodawca staje się właścicielem tego majątku w sposób niejako „wymuszony” procesem likwidacji, a nie w wyniku planowej ekspansji biznesowej.

Brak przesłanki „ciągłości” (likwidacyjny charakter działań): przesłanka ciągłości działania zakłada powtarzalność czynności i zamiar ich wykonywania w dłuższym horyzoncie czasowym. Tymczasem działania Wnioskodawcy mają charakter ewidentnie likwidacyjny i jednorazowy, tj.: decyzja o sprzedaży wszystkich trzech nieruchomości (dwóch prywatnych i jednej po-likwidacyjnej) jest bezpośrednią konsekwencją definitywnego opuszczenia Rzeczypospolitej Polskiej i przeniesienia rezydencji do ZEA. Wnioskodawca nie nabywa nieruchomości, aby nimi handlować (kupować taniej, sprzedawać drożej w sposób powtarzalny). Wyzbycie się majątku jest procesem likwidacji wszelkich powiązań majątkowych i gospodarczych pozostałych po dawnym centrum interesów życiowych. Sprzedaż kilku składników majątku w bliskim odstępie czasu, wymuszona zmianą sytuacji życiowej, nie stanowi „ciągłej” działalności handlowej. Środki ze sprzedaży nie zostaną reinwestowane w kolejne nieruchomości w Rzeczypospolitej Polskiej, lecz posłużą zaspokojeniu potrzeb w nowym miejscu zamieszkania. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny (II FSK 855/14): „O kwalifikacji uzyskanych przez podatnika przychodów ze sprzedaży nieruchomości do źródła wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. nie mogą w sposób zasadniczy i wyłączny decydować takie tylko okoliczności, jak: ilość transakcji sprzedaży, uzyskanie zysku (rozumianego jako nadwyżka między kosztami zakupu a przychodem ze sprzedaży), podział dużej nieruchomości gruntowej na mniejsze działki, zamiana działki gruntu z sąsiadem w celu połączenia nabytej wskutek tej zamiany nieruchomości z inną, znajdującą się nadal w dyspozycji podatnika (dla poprawy możliwości zagospodarowania), czy też powstanie w związku z transakcją sprzedaży obowiązku podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych (podatek ten nie występuje w przypadku obrotu nieruchomościami rolnymi) oraz poszukiwanie nabywców przez składanie ofert sprzedaży, w tym przez umieszczanie stosownych tablic w różnych miejscach. Wszystkie te formy aktywności mogą mieścić się w zwykłych czynnościach związanych z właściwym zarządem własnym majątkiem” oraz „Błędne jest automatyczne wiązanie z działalnością gospodarczą takich działań podatnika, jak jednostkowe zlecenie sprzedaży rzeczy profesjonalnej agencji, czy też poszukiwanie przezeń nabywcy za pomocą Internetu. Takie zachowania nie wykraczają poza normalny zarząd własnymi sprawami majątkowymi. Obowiązkiem organu jest ustalenie, czy w konkretnych przypadkach doszło do wyzbycia się składników majątku osobistego, czy też aktywność podatnika spełnia warunki uznania jej za działalność gospodarczą. Art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. nie daje przy tym podstaw do różnicowania transakcji, których przedmiotem jest nieruchomość od tych, które dotyczą np. rzeczy ruchomych”.

Najem nieruchomości w opisanym stanie faktycznym ma charakter przejściowy i tymczasowy. Wszystkie posiadane dotychczas przez Wnioskodawcę lokale zostały wystawione na sprzedaż; Spółka także wystawiła lokal na sprzedaż i Wnioskodawca – po przejęciu własności – także wystawi lokal na sprzedaż. Utrzymywanie stanu wynajmu służy jedynie minimalizacji kosztów utrzymania pustostanów w okresie poszukiwania nabywców. Nie jest to realizacja długoterminowej strategii zarobkowej (najmu), lecz element zarządzania majątkiem w fazie wychodzenia z inwestycji. Wskazać także należy na interpretację z 15 września 2023 r. 0114-KDIP3-2.4011.646.2023.4.MR, gdzie uznano, że przepisy uPIT ani ustawy o ryczałcie nie wprowadzają górnego limitu liczby lokali ani wysokości przychodów, które zmuszałyby do założenia działalności gospodarczej. Dopóki podatnik nie zdecyduje się na prowadzenie firmy w tym zakresie, może korzystać z najmu prywatnego niezależnie od skali posiadanych nieruchomości.

Wnioskodawca pragnie podkreślić, że objęcie majątku w wyniku likwidacji spółki kapitałowej (spółki z o.o.) jest czynnością z zakresu prawa korporacyjnego. Późniejsza sprzedaż tego składnika majątku przez wspólnika (osobę fizyczną) jest realizacją prawa do dysponowania rzeczą własną. Fakt, że Nieruchomość ta była wcześniej wykorzystywana w działalności Spółki, nie oznacza automatycznie, że po jej wydaniu wspólnikowi staje się ona składnikiem jego działalności gospodarczej. Skoro Wnioskodawca nie wprowadzi tej nieruchomości do ewidencji środków trwałych indywidualnej działalności gospodarczej (której zresztą nie prowadzi i nie zamierza prowadzić), a jego celem jest jej zbycie w ramach ostatecznego uporządkowania i zakończenia spraw majątkowych w Rzeczypospolitej Polskiej, to przychód ze sprzedaży winien być kwalifikowany jako zbycie majątku prywatnego (art. 10 ust. 1 pkt 8 uPIT).

Reasumując, całokształt okoliczności faktycznych (w szczególności emigracja Wnioskodawcy, brak aktywnych działań inwestycyjnych w Rzeczypospolitej Polskiej, zlecenie zarządu podmiotowi zewnętrznemu z konieczności (nieobecność) oraz cel działań ukierunkowany na całkowitą wyprzedaż majątku) wskazuje, że Wnioskodawca działa oraz, dla nieruchomości obejmowanej po likwidacji Spółki, będzie działał w sferze zarządu majątkiem prywatnym. Tym samym zarówno przychody z najmu (do czasu sprzedaży), jak i przychody ze sprzedaży nieruchomości winny być opodatkowane na zasadach właściwych dla osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.