Interpretacja 0115-KDIT1.4011.23.2026.1.JG

Interpretacja indywidualna

 – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 stycznia 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawczyni 30 marca 2005 roku zawarła wraz z mężem (wówczas jeszcze narzeczonym) z poprzednikiem prawnym Banku X SA, tj. z Bankiem Y SA z siedzibą w A, umowę kredytu hipotecznego nr (...) dla osób fizycznych na kwotę 53.482 CHF na okres od 30 maja 2005 r. do 5 marca 2030 r. Kredyt został przeznaczony na zakup na rynku wtórnym spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu przy ul. B 1/2 w C plus koszty transakcji. Kredyt został zabezpieczony hipoteką zwykłą i kaucyjną na finansowanej nieruchomości, ustanowioną na rzecz Banku. Kredyt został wypłacony jednorazowo w walucie PLN w kwocie 138.711,41 zł (zakup lokalu mieszkalnego – 132.000 zł, koszty transakcji – 5.619,22 zł, koszt ubezpieczenia niskiego wkładu własnego – 790,74 zł, koszty ubezpieczenia spłaty kredytu – 301,45 zł). 10 stycznia 2023 r. Wnioskodawczyni spłaciła z mężem w całości kredyt hipoteczny wraz z prowizją, odsetkami i innymi należnościami Banku ze swoich dochodów.

W maju 2023 roku powołując się na abuzywność klauzul z umowy kredytowej Wnioskodawczyni wytoczyła przeciwko Bankowi pozew indywidualny o nieważność umowy kredytowej, wnosząc o zasądzenie od banku kwoty 182.321,94 zł tytułem zwrotu nienależnie pobranych przez bank świadczeń w wykonaniu łączącej strony nieważnej umowy kredytowej.

17 listopada 2025 r. Wnioskodawczyni podpisała z Bankiem ugodę, w której obie strony oświadczyły, że nie będą dochodzić w przyszłości roszczeń związanych z zawarciem i wykonaniem umowy kredytowej. Na podstawie metody ustalenia zadłużenia dla Ugody zostało wyliczone nowe saldo kredytu. Zgodnie z powyższym obie strony ugody potwierdziły, że Bank wypłacił kredytobiorcy kredyt w wysokości 141.818,22 PLN przeznaczony na zakup lokalu, a Wnioskodawczyni wraz z mężem, że zrealizowali ten zakup. W całym okresie kredytowania Wnioskodawczyni zapłaciła wspólnie z mężem Bankowi tytułem spłaty wierzytelności wynikających z Umowy kwotę 272.364,44 PLN (przy czym kwoty spłacone w CHF przeliczono po kursie średnim NBP z dnia danej spłaty), a Umowa została rozliczona z dniem ostatniej spłaty 6 lutego 2023 r.

Po przewalutowaniu zobowiązań z CHF na PLN Bank zobowiązał się do zwrotu i zwrócił 130.546,22 PLN, jak również zwrócił kwotę 5.400 PLN stanowiącą zwrot kosztów zastępstwa procesowego, kwotę 500 PLN stanowiącą zwrot połowy opłaty sądowej. Kwota w wysokości 5.400 PLN została zapłacona 21 listopada 2025 r. na poczet faktury nr (...) wystawionej 21 listopada 2025 r. przez Kancelarię Radcy Prawnego (...).

Pytanie

Czy kwota zwrotu wynikająca z zawartej ugody dot. kredytu frankowego otrzymanego na potrzeby mieszkaniowe (był to jedyny kredyt hipoteczny) powoduje powstanie obowiązku zapłaty podatku dochodowego, a jeśli tak, to w jakiej wysokości?

Pani stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawczyni, kwota zwrócona przez bank w wyniku zawarcia ugody dot. kredytu hipotecznego w CHF nie jest dochodem, lecz zwrotem niesłusznie pobranych kwot z tytułu rat kapitałowo-odsetkowych, więc nie wiąże się z koniecznością zapłaty podatku dochodowego.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.

Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy źródłem przychodów są inne źródła.

Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.

Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy:

Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Jak wskazała Pani w opisie okoliczności sprawy, na podstawie metody ustalenia zadłużenia dla ugody zostało wyliczone nowe saldo kredytu i po przewalutowaniu zobowiązań z CHF na PLN bank zwrócił kwotę 130.543,22 zł. Kwota ta stanowi różnicę pomiędzy wartością dokonanych bankowi spłat wierzytelności 272.364,44 zł a wartością udzielonego kredytu 141.818,22 zł.

Aby ocenić skutki podatkowe takiej wypłaty w pierwszej kolejności należy rozważyć, czy spełnia ona definicję przychodu podatkowego. Wypłata o wskazanym charakterze nie powoduje przysporzenia majątkowego po Pani stronie jako kredytobiorcy, ale przywraca należny stanu posiadania. Zwrot środków, które bank uzyskał od Pani nienależnie, jest neutralny podatkowo na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych. Wobec tego zwrócona kwota nie jest Pani przychodem podatkowym w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i jej uzyskanie nie skutkuje po Pani stronie obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego.

Odnosząc się do skutków podatkowych otrzymanego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego i połowy wniesionej opłaty sądowej, zgodnie z art. 98 § 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):

Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu).

Stosownie do art. 98 § 2 cytowanej ustawy:

Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdów i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu procesowego.

Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy:

Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:

Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.

Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu (w tym zastępstwa prawnego) mają charakter zwrotu wydatków poniesionych przez powoda. Zwrot ten nie powoduje więc obowiązku podatkowego w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile kwota zasądzona tytułem zwrotu kosztów postępowania nie przewyższa faktycznie poniesionych przez powoda wydatków.

Tak więc zwrot faktycznie poniesionych przez Panią kosztów postępowania nie stanowi po Pani stronie przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacją objęto opis stanu faktycznego zawarty we wniosku. Załączenie do wniosku dokumentów w postaci porozumień, ugód, wyroków nie wypełnia obowiązku wskazanego w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. Dokumenty te nie podlegają analizie w postępowaniu interpretacyjnym.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy  z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną  (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.