Interpretacja 0115-KDIT1.4011.239.2026.1.ASZ

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 marca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 24 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Jest Pan osobą fizyczną. Pana zasadniczym źródłem dochodu jest emerytura, którą pobiera po wieloletniej służbie jako (...). Po przejściu na emeryturę za zgromadzone oszczędności w 2021 r. nabył Pan dwie nieruchomości mieszkalne.

Pierwszą nieruchomość (dalej: „Nieruchomość”), znajdującą się w A, zaczął Pan wynajmować w 2022 r. w formie najmu długoterminowego. Przychody z tego źródła na potrzeby opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych kwalifikuje Pan jako przychody z najmu prywatnego, tzn. jako przychody, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT. Przychody opodatkowuje Pan ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych.

Drugą nieruchomość (dalej: „Apartament”), znajdującą się w miejscowości turystycznej położonej niedaleko Pana miejsca zamieszkania, w 2022 r. postanowił Pan wynająć turystom na zasadzie najmu krótkoterminowego. W tym celu zarejestrował się Pan na platformie (...) i za jej pośrednictwem samodzielnie ustala Pan, w jakie dni i w jakiej cenie udostępnić Apartament. Opłata za pobyt gości w Apartamencie jest pobierana za pośrednictwem (...). Po zakończeniu pobytu gości, we własnym zakresie sprząta Pan Apartament i przygotowuje go dla kolejnych najemców. W trakcie najmu nie świadczy Pan żadnych usług dodatkowych takich jak: sprzątanie, bieżąca wymiana pościeli lub ręczników, wyżywienie, ani innych profesjonalnych usług związanych z zarządzaniem nieruchomością. Nie zatrudnia Pan nikogo do obsługi gości. Klucze do Apartamentu goście odbierają przez zainstalowaną przez Pana skrytkę, do której mają dostęp za pośrednictwem przekazanego przez Pana kodu.

Po pojawieniu się pierwszych rezerwacji Apartamentu w 2022 r. przychody opodatkowywał Pan ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych oraz realizował Pan VAT9M od importu usług z zagranicy. W związku z otrzymanym stanowiskiem urzędu skarbowego założył Pan jednoosobową działalność gospodarczą zarejestrowaną w Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej. Jako przedmiot zarejestrowanej działalności wpisana została działalność związana z zakwaterowaniem (55.20.Z). Przychody, które uzyskuje Pan w związku z wynajmem Apartamentu dotychczas rozliczał Pan w związku z założoną działalnością gospodarczą w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych określonego w ustawie z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (tj. Dz.U. z 2025 r., poz. 843 ze zm.).

Po założeniu działalności gospodarczej Pana świadczenia do urzędu skarbowego były takie same jak przed założeniem działalności gospodarczej.

Apartament, którego jest Pan właścicielem nie stanowi i nigdy nie stanowił składnika majątku związanego z założoną działalnością gospodarczą i nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych. Nigdy wcześniej nie był Pan przedsiębiorcą, nie ma Pan w tym zakresie żadnego doświadczenia i Pana zamysłem nie było prowadzenie działalności gospodarczej. Zarejestrował się Pan jako przedsiębiorca w związku z pismem, jakie otrzymał z urzędu skarbowego w (...). Obie nieruchomości nabył Pan w wyniku gromadzonych przez lata oszczędności. Celem najmu od początku było i pozostaje wsparcie domowego budżetu, po zakończeniu pracy zawodowej i przejściu na emeryturę.

Pytanie

Czy przychód z wynajmu Apartamentu można uznać w całości za przychód ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT – tzw. „wynajem prywatny”?

Pana stanowisko w sprawie

W Pana ocenie przychód z wynajmu Apartamentu, stanowiącego składniki Pana osobistego, prywatnego majątku, nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej i przychód ten w całości powinien Pan kwalifikować jako pochodzący ze źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT, czyli z wynajmu prywatnego.

Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 ustawy o PIT źródłami przychodów są m.in.:

a) pozarolnicza działalność gospodarcza (pkt 3),

b) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą (pkt 6).

Ustawodawca wyodrębnił najem jako odrębne od działalności gospodarczej źródło przychodów (art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT), choć możliwy jest też najem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT). W przypadku, gdy przedmiotem najmu są składniki majątku związane z działalnością gospodarczą, wynajmowanie nieruchomości zaliczane jest do źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza. W tym miejscu należy przywołać uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 24 maja 2021 r., sygn. IIFPS 1/21, w której NSA w składzie siedmiu sędziów wskazał, że przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o podobnym charakterze są zaliczane bez ograniczeń do źródła przychodów wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.

NSA wskazał, że ustawodawca zawarł w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT kryterium wyłączające – „z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą”. Przy czym kryterium to nie odnosi się do charakteru aktywności danego podatnika, lecz ma charakter przedmiotowy poprzez odniesienie do kwalifikacji danego składnika majątkowego, czyli przedmiotu najmu, jako związanego z działalnością gospodarczą.

Z treści uchwały NSA wynika również, że to podatnik decyduje o tym czy powiązać określone składniki swojego majątku z wykonywaniem działalności gospodarczej, czy też zachować je w zarządzie majątkiem prywatnym i oddać np. w najem. Przy czym bez znaczenia pozostaje ilość wynajmowanych lokali oraz wielkość osiąganych przychodów i zarobkowy cel prowadzonego wynajmu. Zasadą jest kwalifikowanie przychodów do źródła - najem (art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT), a wyjątkiem przypisanie do przychodów z działalności gospodarczej.

Ponadto, aby daną działalność uznać za działalność gospodarczą musi ona być wykonywana we własnym imieniu i łącznie spełniać następujące przesłanki:

1. celu zarobkowego,

2. ciągłości wykonywania,

3. zorganizowanego charakteru.

Wskazane przesłanki w każdym przypadku należy rozważyć indywidualnie, mając na uwadze całokształt okoliczności faktycznych danej sprawy, a więc wszystkie działania podejmowane przez podatnika, a nie tylko poszczególne czynności lub pojedyncze elementy sytuacji faktycznej.

W Pana ocenie, działalność zarobkowa to taka działalność, która daje możliwość wygenerowania zysku i ma na celu zapewnienie określonego dochodu. Zarobkowego charakteru nie mają natomiast działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie potrzeb własnych. Czynności zwyczajowego gospodarowania prywatnym majątkiem oraz zaspokajanie potrzeb osobistych podatnika lub jego rodziny nie należy utożsamiać z działalnością gospodarczą. Biorąc pod uwagę, że Pana zasadniczym źródłem przychodów jest emerytura, a przychody uzyskiwane z wynajmu mają służyć jedynie wsparciu domowego budżetu po zakończeniu przez Pana służby zawodowej, przesłanka celu zarobkowego nie jest w tym przypadku spełniona.

Przesłankę ciągłości wykonywania należy rozumieć jako względnie stały zamiar jej wykonywania i wiązać się z planowym charakterem działań i realizacją w sposób stały zamierzeń ukierunkowanych na osiąganie i zwiększanie zysków. Przesłanki ciągłości wykonywania działalności gospodarczej nie należy jednak, w Pana ocenie, utożsamiać z czynnościami zarządzania majątkiem prywatnym realizowanymi bez przerw, ponieważ ciągłość działań stanowi istotę umów najmu. Podobny pogląd przedstawił NSA w wyroku z 22 października 2019 r., sygn. II FSK 1581/18, gdzie wskazał, że konstytutywnym elementem najmu jest jego ciągłość, powtarzalność wzajemnych świadczeń zarówno wynajmującego, jak i najemcy. Z jednej strony jest to obowiązek stałego, ciągłego utrzymania przedmiotu najmu w należytym stanie, a z drugiej zapłata, najczęściej periodycznie świadczeń w postaci czynszu. Wobec tego czynsz najmu w takim przypadku, jako pożytek cywilny związany jest przede wszystkim z posiadaniem określonego majątku, a nie aktywnością w zakresie wykonywania działalności gospodarczej, której nie można rozciągać na inne formy zarobkowania i uzyskiwania dochodu.

Z kolei o kwestii prowadzenia działalności gospodarczej w sposób zorganizowany decyduje to, czy podatnik podejmuje działania w sposób metodyczny, systematyczny, uporządkowany i przebiegający według planu przy udziale specjalnie dobranych środków, służących uzyskaniu dochodu. O takim zorganizowaniu może świadczyć np. wyodrębnienie pewnych składników materialnych lub niematerialnych służących danej działalności.

Jak wskazał NSA w ww. uchwale: Podatnik będący osobą fizyczną ma zatem prawo prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem swojego mienia, lecz może także wykorzystywać je do celów „prywatnych” oddając w najem, który też wymaga pewnego stopnia zorganizowania jako umowa nazwana z Kodeksu cywilnego. Wówczas nieruchomości i lokale nie będąc składnikami majątku przedsiębiorstwa i nie stanowiąc jego środków trwałych, które dodatkowo muszą stanowić własność lub współwłasność podatnika, nie są „składnikami majtku związanymi z działalnością gospodarczą”.

Celem zaliczenia przychodów do źródła przychodów z działalności gospodarczej ustawodawca wymaga żeby składniki majątku, będące przedmiotem najmu lub dzierżawy, były związane z działalnością gospodarczą. Pojęcie „związany” oznacza „mający coś wspólnego z kimś lub czymś, dotyczący tego kogoś lub czegoś” (por. Wielki Słownik Języka Polskiego, publ. https://wsjp.pl). Prowadzenie działalności gospodarczej wiąże się z posiadaniem przedsiębiorstwa, czyli zorganizowanego zespołu składników materialnych i niematerialnych przeznaczonego do prowadzenia działalności gospodarczej. Prowadzenie przedsiębiorstwa wymaga zatem zidentyfikowania i wyodrębnienia z majątku podatnika będącego osobą fizyczną składników majątkowych, które będą służyć prowadzeniu działalności gospodarczej. Wiąże się to zazwyczaj m.in. z prowadzeniem ewidencji środków trwałych, tworzeniem zorganizowanej struktury, mającej umożliwić gospodarowanie tym majątkiem, finansowaniem wydatków związanych z utrzymaniem tego majątku z przychodów z działalności gospodarczej (tak NSA w wyroku z 22 października 2019 r., sygn. akt II FSK 1581/18).

Pomimo założenia działalności gospodarczej nieruchomość nigdy nie została wprowadzona przez Pana do ewidencji środków trwałych i zawsze uważał Pan ją za element Pana majątku prywatnego.

O kwestii prowadzenia działalności gospodarczej w sposób zorganizowany może również świadczyć podejmowanie współpracy z podmiotami profesjonalnymi, czy świadczenie przez podatnika dodatkowych usług na rzecz najemców. W tym miejscu zwraca Pan uwagę, że w ramach czynności, które podejmuje nigdy nie świadczył Pan i nie zamierza świadczyć żadnych dodatkowych, czy profesjonalnych usług na rzecz najemców, takich jak: usługi sprzątania pokoi w czasie trwania umowy najmu, bieżącej wymiany pościeli ani ręczników, ochrony, administrowania ani zarządzania nieruchomościami etc.

Jeżeli zatem nie podejmuje Pan czynności zmierzających do wyraźnego wyodrębnienia przedsiębiorstwa poprzez stworzenie zorganizowanego zespołu składników materialnych i niematerialnych mających służyć tej działalności, nie buduje Pan struktur organizacyjnych pozwalających na zarządzanie wydzieloną częścią majątku, nie wypracowuje strategii działalności (w tym planów co do jej rozwoju), a jedynie ulokował Pan nadwyżki posiadanych środków w zakup nieruchomości, którą wynajmuje, to nie można uznać, że wynajem Apartamentu jest działalnością gospodarczą.

Biorąc pod uwagę powyższe, przychód z wynajmu Apartamentu, stanowiącego składnik Pana osobistego, prywatnego majątku, w Pana ocenie nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej i przychód ten w całości powinien Pan kwalifikować jako pochodzący ze źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT, czyli wynajmu prywatnego.

Podobne stanowiska Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał w następujących interpretacjach indywidualnych:

a.  z 19 grudnia 2024 r., sygn. 0115-KDST2-1.4011.567.2024.1.JP,

b.  z 25 września 2024 r., sygn. 0115-KDST2-1.4011.406.2024.2.KB,

c.   z 20 maja 2024 r., sygn. 0115-KDIT1.4011.292.2024.1.DB,

d.  z 13 maja 2024 r., sygn. 0115-KDIT1.4011.146.2024.2.DB,

e.  z 30 czerwca 2023 r., sygn. 0115-KDIT1.4011.397.2023.1.MK.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

Zgodnie z postanowieniami art. 10 ust. 1 pkt 3 i 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Źródłami przychodów są:

- pozarolnicza działalność gospodarcza;

- najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.

Pojęcie działalności gospodarczej zostało zdefiniowane w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:

Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej, oznacza to działalność zarobkową:

a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,

b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,

c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych

– prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.

Z kolei zgodnie z treścią art. 5b ust. 1 przywoływanej ustawy:

Za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:

1) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności;

2) są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych przez zlecającego te czynności;

3) wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną działalnością.

Aby dane przychody zostały zaliczone do źródła, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, muszą być łącznie spełnione trzy podstawowe warunki:

•      zaistniały przesłanki pozytywne, o których mowa w art. 5a pkt 6 powoływanej ustawy, pozwalające na stwierdzenie, że mamy do czynienia z działalnością gospodarczą,

•      nie wystąpiły przesłanki negatywne, o których mowa w art. 5b ust. 1 ww. ustawy, oraz

•      wykluczono, że uzyskane przychody są zaliczane do jednego z pozostałych źródeł przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 ustawy podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie do art. 14 ust. 2 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz z innych umów o podobnym charakterze, składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.

Aby daną działalność uznać za działalność gospodarczą musi być prowadzona we własnym imieniu i łącznie spełniać warunki:

•      celu zarobkowego,

•      ciągłości,

•      zorganizowanego charakteru.

Działalność zarobkowa to działalność taka, która daje możliwość wygenerowania zysku i ma na celu zapewnienie określonego dochodu. Nawet ewentualna strata będąca wynikiem działalności nastawionej na zysk nie pozbawia jej takiego charakteru, gdyż istotny jest tu sam zamiar osiągnięcia dochodu. Zarobkowego charakteru nie mają czynności nastawione wyłącznie na zaspokojenie własnych potrzeb osoby, która je podejmuje.

Ciągłość w wykonywaniu działalności gospodarczej oznacza względnie stały zamiar jej wykonywania. Wiąże się z planowym charakterem działań i realizacją w sposób ciągły zamierzeń ukierunkowanych na osiąganie i zwiększanie zysków. Przesłanki ciągłości nie należy rozumieć jako konieczności wykonywania działalności bez przerwy – do jej zachowania wystarczające jest, aby z całokształtu okoliczności sprawy wynikała intencja powtarzania określonego zespołu konkretnych czynności w celu osiągnięcia efektu w postaci zarobku.

Prowadzenie działalności w sposób zorganizowany oznacza działanie metodyczne, systematyczne, uporządkowane, przebiegające według planu, przy udziale specjalnie dobranych środków służących uzyskaniu dochodu. O takim zorganizowaniu mogą świadczyć (chociaż nie są decydujące) także niektóre czynności, na przykład wyodrębnienie pewnych składników materialnych lub niematerialnych służących danej działalności, dopełnienie obowiązków formalnych w zakresie zarejestrowania przedsiębiorcy, współpraca z podmiotami profesjonalnymi, świadczenie dodatkowych usług.

Wskazane wyżej przesłanki w każdym przypadku należy rozważyć indywidualnie, mając na względzie całokształt okoliczności faktycznych danej sprawy.

Na tle przedstawionych regulacji prawnych najem stanowi odrębne od działalności gospodarczej źródło przychodów (art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), choć może także istnieć najem, który prowadzony jest w ramach działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy). W przypadku, gdy przedmiotem najmu są składniki majątku związane z działalnością gospodarczą albo najem jest przedmiotem tej działalności, wynajmowanie nieruchomości zaliczane jest do źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

Uchwałą NSA z 24 maja 2021 r., II FPS 1/21 stwierdzono, że:

Dokonując z kolei wykładni użytego w art. 10 ust. 1 pkt 6 i w art. 14 ust. 2 pkt 11 u.p.d.o.f. wyrażenia „składniki majątku związane z prowadzoną działalnością gospodarczą”, które decyduje o przypisaniu przychodów z najmu do źródła przychodów z działalności gospodarczej zauważyć należy, że pojęcie „składniki majątkowe” zostało zdefiniowane w art. 5a pkt 2 u.p.d.o.f. i rozumie się przez nie aktywa w rozumieniu ustawy o rachunkowości pomniejszone o przejęte długi funkcjonalnie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą zbywcy, o ile długi te nie zostały uwzględnione w cenie nabycia, o której mowa w art. 22g ust. 3 tej ustawy. Są to zatem kontrolowane przez jednostkę zasoby majątkowe o wiarygodnie określonej wartości, powstałe w wyniku przeszłych zdarzeń, które spowodują w przyszłości wpływ do jednostki korzyści ekonomicznych (art. 3 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 2021 poz. 217 ze zm.). Dla zaliczenia przychodów do źródła, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza ustawodawca wymaga, aby składniki majątku, będące przedmiotem najmu lub dzierżawy były związane z działalnością gospodarczą. „Związany” oznacza „mający coś wspólnego z kimś lub czymś, dotyczący tego kogoś lub czegoś” (por. Wielki Słownik Języka Polskiego, publ. https://wsjp.pl). Prowadzenie działalności gospodarczej wiąże się z posiadaniem przedsiębiorstwa, czyli zorganizowanego zespołu składników materialnych i niematerialnych przeznaczonego do prowadzenia działalności gospodarczej. Przedsiębiorstwo obejmuje m.in. indywidualizujące je oznaczenie, własność ruchomości i nieruchomości, prawa najmu i dzierżawy, koncesje, licencje i zezwolenia, a także księgi i dokumenty związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa (art. 55¹ k.c., mający zastosowanie także do podatku dochodowego od osób fizycznych z mocy art. 5a pkt 3 u.p.d.o.f.). Prowadzenie przedsiębiorstwa wymaga zatem zidentyfikowania i wydzielenia z majątku podatnika będącego osobą fizyczną składników majątkowych, które będą służyć prowadzeniu działalności gospodarczej. Wiąże się to zazwyczaj m.in. z prowadzeniem ewidencji środków trwałych, ksiąg podatkowych, tworzeniem zorganizowanej struktury, mającej umożliwić gospodarowanie tym majątkiem, finansowaniem wydatków związanych z utrzymaniem tego majątku z przychodów z działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z 22 października 2019 r., sygn. akt II FSK 1581/18, CBOSA).

(…) Przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o podobnym charakterze są zaliczane bez ograniczeń do źródła przychodów wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, chyba że stanowią składnik majątkowy mienia osoby fizycznej, który został przez nią wprowadzony do majątku związanego z wykonywaniem działalności gospodarczej.

Zasadą jest kwalifikowanie przychodów do źródła – najem, a wyjątkiem sytuacja, w której podatnik, z uwagi na zakwalifikowanie składników majątku do kategorii „związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą” – do przychodów z działalności gospodarczej.

Przedmiotowy najem nie spełnia bowiem wszystkich przesłanek uznania go za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 5a pkt 6 ww. ustawy. W szczególności najem Apartamentu nie stanowi Pana głównego źródła utrzymania. Nie podejmuje Pan również czynności, które mogłyby wskazywać na zorganizowany charakter działalności. Za takie działania nie sposób uznać sprzątania wynajmowanego lokalu po zakończonym pobycie gości. Jednocześnie podkreślić należy, że wynajmowanie nieruchomości za pośrednictwem serwisów internetowych nie świadczy automatycznie o konieczności zakwalifikowania uzyskiwanych z tego tytułu dochodów do przychodów z działalności gospodarczej.

Biorąc pod uwagę zaprezentowany we wniosku opis sprawy oraz powołane przepisy, uzyskiwane przez Pana przychody z najmu krótkoterminowego „Apartamentu” stanowią źródło przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tzw. najem prywatny).

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

W odniesieniu do powołanych interpretacji indywidualnych, interpretacje te zostały wydane w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

•      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

•      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.