Interpretacja 0115-KDIT1.4011.24.2026.2.MT

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanych zdarzeń przyszłych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 stycznia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 12 marca 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzeń przyszłych

Wnioskodawca (dalej również: “Bank”) jest bankiem krajowym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm., dalej: „Prawo bankowe”) i podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu CIT w Polsce.

Podstawowym przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy jest działalność bankowa, prowadzona na podstawie i zgodnie z wymogami Prawa bankowego oraz regulacji Komisji Nadzoru Finansowego. Prowadzona przez Bank działalność bankowa obejmuje m.in. prowadzenie rachunków bankowych, przyjmowanie wkładów pieniężnych, udzielanie kredytów oraz usługi powiernicze.

W ramach prowadzonej działalności bankowej Wnioskodawca zawierał w przeszłości z osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej (dalej: “Klient” / “Klienci” lub “Kredytobiorca” / “Kredytobiorcy”) umowy o kredyt na cele mieszkaniowe, wyrażony (denominowany) w walucie obcej, w szczególności we franku szwajcarskim. Zawarte przez Bank Umowy kredytu/pożyczki obejmowały następujące produkty:

·      kredyt mieszkaniowy w walutach obcych;

·      kredyt konsolidacyjny w walutach obcych;

·      pożyczka hipoteczna w walutach obcych;

·      pożyczka konsumpcyjna zabezpieczona hipoteką w walucie CHF oraz EUR.

Bank (jako kredytodawca/pożyczkodawca) może być również stroną umów kredytu/pożyczki udzielonych przez inne banki, w zakresie w jakim Bank jest następcą prawno-podatkowym (zgodnie z art. 93 lub art. 93c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 z późn. zm.) tych innych banków, w wyniku dokonanych połączeń lub innych działań restrukturyzacyjnych.

Wyżej wymienione umowy kredytu/pożyczki zawarte przez Bank oraz przez inne banki – w zakresie w jakim Bank jest następcą prawno-podatkowym – będą zwane dalej łącznie: „Umowami kredytu”.

W Umowach kredytu wysokość zobowiązania kredytowego została określona w walucie obcej. Kredyt mógł być wypłacony w tej walucie obcej albo w złotych (dalej: „PLN”) po przewalutowaniu wysokości zadłużenia według klauzuli umownej (w praktyce, w takim przypadku Klient na moment zawarcia umowy nie miał pewności, jaka dokładnie kwota zostanie mu wypłacona w PLN). Równowartość w PLN salda kredytu udzielonego w walucie obcej na mocy Umów kredytu, stanowiła równowartość kwoty salda kredytu w walucie obcej i kursu tej waluty do PLN z dnia przeliczenia.

Należy podkreślić, że udzielanie kredytów/pożyczek wyrażanych w walutach obcych (w tym w szczególności we franku szwajcarskim) było powszechną praktyką w Polsce w pierwszej dekadzie XXI wieku po uchwaleniu w 2002 r. ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo dewizowe. W latach udzielania takich kredytów przez banki w Polsce nie identyfikowano ryzyka, że zawarte w umowach kredytu/pożyczki klauzule walutowe mogą zostać uznane za / stanowią abuzywne postanowienia umowne. W szczególności, na takie ryzyko nie wskazywało ówczesne orzecznictwo sądowe, stanowiska doktryny czy organu nadzoru nad rynkiem finansowym w Polsce. W konsekwencji, udzielanie kredytów wyrażonych w walutach obcych zawierających określone klauzule walutowe było powszechną i akceptowalną praktyką sektora bankowego, pożądaną z perspektywy rozwoju gospodarczego w Polsce w tamtym okresie.

Dopiero późniejsze orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, uznające typowe klauzule walutowe ujmowane w zawieranych przez banki umowach kredytu/pożyczki za abuzywne /niedozwolone postanowienia umowne, wpisywanie ich do rejestru klauzul niedozwolonych prowadzonego przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, jak również istotna zmiana kursu wymiany PLN do walut obcych (deprecjacja PLN), która pogorszyła sytuację kredytobiorców, doprowadziły do zmiany podejścia co do dopuszczalności oferowanych wcześniej przez banki umów kredytów/pożyczek walutowych.

W konsekwencji, ze względu na powyższe okoliczności oraz w związku z uznawaniem za abuzywne postanowień Umów kredytu zawierających odesłania do tabel kursowych publikowanych przez Bank, niektórzy Klienci Banku wystąpili bądź występują z powództwami cywilnymi przeciwko Bankowi.

Powództwa Kredytobiorców opierają się co do zasady na żądaniu:

       i.unieważnienia zawartej Umowy kredytu w całości lub

      ii.uznania za abuzywne poszczególnych klauzul zawartych w Umowie kredytu, w szczególności postanowień zawierających odesłania do tabel kursowych publikowanych przez Bank.

Biorąc pod uwagę niepewną sytuację prawną związaną z Umowami kredytu oraz jej wpływ na sprawozdawczość finansową Banku, w celu polubownego rozwiązania sporu/lub zapobieżeniu wystąpienia potencjalnego sporu, a także ostatecznego rozliczenia Umowy Kredytu oraz wyeliminowania ryzyka i niepewności związanej z Umowami kredytu, Bank proponuje i nadal zamierza proponować Klientom zawieranie ugód (dalej: „Ugoda”). Ugody są proponowane Klientom, którzy nie zainicjowali postępowania cywilnego przeciwko Bankowi, jak również Klientom, którzy pozostają w sporze sądowym z Bankiem.

Ugoda zawarta w trakcie trwającego sporu sądowego pozwala na polubowne jego zakończenie, co pozwala na uniknięcie ponoszenia kosztów procesu wynikających z długości postępowania sądowego zarówno po stronie Banku, jak i Kredytobiorcy, przywraca stan pewności co do treści wzajemnych zobowiązań. Dodatkowym efektem zawarcia ugody jest odciążenie wymiaru sprawiedliwości.

Ponadto, Ugoda może zostać zawarta zarówno z Kredytobiorcą, który wykonał swoje zobowiązania wynikające z Umowy kredytu, jak również z Klientem, który nadal realizuje zobowiązania wynikające z Umowy kredytu. W przypadku Klientów, którzy nadal spłacają zobowiązania wynikające z Umowy kredytu, Ugoda przewidywać będzie, że Bank zwalnia Kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie Kredytobiorcy z tytułu Kredytu) w kwocie równej kwocie salda zadłużenia, a Kredytobiorca zwolnienie z długu przyjmuje.

Dodatkowo na gruncie Ugody Wnioskodawca zobowiąże się m.in. zwrócić Klientowi określoną kwotę (dalej: „Zwrot” / „Zwroty”).

Metoda kalkulacji i wysokości Zwrotu jest każdorazowo negocjowana między Wnioskodawcą a Kredytobiorcą i może w poszczególnych przypadkach się różnić, niemniej jednak wartość Zwrotu co do zasady będzie kalkulowana w taki sposób, aby stanowiła zwrot nadpłaconych rat kapitałowo-odsetkowych oraz zwrot nadpłaty innych prowizji/opłat.

Kwota zwrotu dokonywana jest w PLN. W przypadku, gdy Klient uiszczał raty kredytu zarówno w PLN, jak i w walucie obcej, Zwrot uwzględnia ekwiwalent w PLN kwot wpłaconych przez Klienta w walucie obcej, przeliczony po bieżącym kursie średnim ogłaszanym przez Narodowy Bank Polski.

Co istotne, na skutek dokonania Zwrotu nie dojdzie do sytuacji, w której w łącznym rozliczeniu Umowy kredytu i Ugody – Klient uiściłby na rzecz Banku kwotę niższą niż kwota finansowania otrzymana od Banku (kwota udostępnionego Kredytu w PLN).

W przypadku części Ugód, poza Zwrotami, Bank może być zobowiązany do zwrot kosztów procesu w rozumieniu art. 98 i nast. ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.), tj. zwrot części lub całości poniesionych przez powoda (Kredytobiorcę) kosztów związanych z dochodzeniem jego praw np. kosztów sądowych, kosztów zastępstwa procesowego („Zwrot kosztów procesu”).

W drodze negocjacji Strony mogą również dojść do porozumienia co do kwestii wypłaty odsetek ustawowych za opóźnienie. A zatem Ugoda może również przewidywać wypłatę całości lub części odsetek ustawowych za opóźnienie w zapłacie dochodzonego świadczenia (tj. opóźnienia w zapłacie Zwrotu, zgodnie z art. 481 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 z późn. zm.) – dalej jako: „Odsetki ustawowe”.

Zgodnie z Ugodą, kwota Zwrotu lub Zwrotu Kosztów Procesu lub Odsetek ustawowych ma wyczerpywać w całości roszczenia Klienta z tytułu Umowy, jakie mógłby on zgłosić (zgłosił) w razie zaistnienia (istniejącego) sporu sądowego.

W związku z tym, na gruncie postanowień Ugody, Bank oświadcza, że z chwilą określoną w Ugodzie wszystkie roszczenia Banku z tytułu Umowy kredytu zostają zaspokojone, a w razie, gdyby istniały jakiekolwiek inne roszczenia i prawa, Bank zrzeka się ich w najpełniejszym możliwym zakresie i nie będzie ich dochodził w przyszłości na drodze sądowej. Jednocześnie Klienci Banku składają analogiczne oświadczenie, w ramach którego potwierdzają, że nie będą dochodzić na drodze sądowej żadnych swoich roszczeń wobec Banku z tytułu Umowy kredytu. W przypadku, gdy Ugoda zostanie zawarta w trakcie trwającego sporu sądowego, to Klient oświadcza, że Ugoda wypełnia całość jego roszczeń oraz zobowiązuje się do cofnięcia w całości Pozwu wraz zrzeczeniem się roszczeń dochodzonych w trakcie postępowania sądowego.

Zatem zgodnym celem stron Ugody jest uniknięcie ryzyka prowadzenia sporu sądowego i/lub usunięcie potencjalnego sporu pomiędzy Bankiem a Klientem, zaś podpisywana Ugoda ma wyeliminować przedmiotowe ryzyka w najpełniejszym możliwym zakresie.

Tym samym Ugoda eliminuje potencjalne ryzyko po stronie Banku skutecznego zakwestionowania przez Kredytobiorcę ważności Umowy kredytu na drodze sądowej, na podstawie której sąd mógłby nawet zasądzić zwrot całej kwoty wpłaconej na poczet spłaty Umowy kredytu.

Uzupełnienie opisu zdarzeń przyszłych

Wniosek o interpretację indywidualną dotyczy Ugód w rozumieniu art. 917 Kodeksu Cywilnego. Zgodnie z tym przepisem:

„przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać”.

Przedmiotem Wniosku są zarówno ugody sądowe, jak i ugody pozasądowe. Przy czym tylko w przypadku ugód pozasądowych, Klient składa oświadczenie o cofnięciu pozwu, o którym wspomniano we Wniosku. Z kolei w przypadku zawarcia przez strony ugody sądowej, sąd umarza postępowanie ze względu na jego bezprzedmiotowość.

Kwota Zwrotu jest zawsze indywidualnie negocjowana i stanowi zwrot części środków pieniężnych, które wcześniej Kredytobiorca/Klient na mocy Umowy kredytowej przekazał na rzecz Banku, w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego kredytu lub innych opłat/prowizji. Kwota Zwrotu nie przekracza nadwyżki ponad wartość udostępnionego przez Bank kapitału, tj. różnicy między udostępnionym przez Bank kapitałem, a spłatami dokonanymi przez Klienta. Tym samym Bank na podstawie Ugody zwraca odsetki i inne prowizje uprzednio uiszczone przez Klienta w ramach raty kapitałowo-odsetkowej, natomiast sam Zwrot nie obejmuje kwoty udostępnionego przez Bank kapitału kredytu.

Strony zawierając Ugodę nie kwestionują ważności Umowy kredytu, natomiast w ramach polubownych negocjacji ustalają, iż Klient dokonał nadpłaty w ramach uiszczonych rat kapitałowoodsetkowych.

Motywem zawarcia samej Ugody jest chęć uniknięcia sporu sądowego lub też zakończenie istniejącego sporu sądowego. Opisany motyw nie wpływa jednak na sposób kalkulacji kwoty Zwrotu. W ramach Ugody, Bank nie wypłaca kwot mających charakter rekompensaty lub też odszkodowania. Także opisana kwota Zwrotu nie zawiera w swojej kalkulacji elementu rekompensaty, czy też odszkodowania, a jej wysokość jest ograniczona do uiszczonej przez Klienta nadwyżki ponad udostępniony kapitał. Dokonywany przez Bank zwrot stanowi zwrot świadczenia nienależnego w rozumieniu art. 410 Kodeksu Cywilnego.

Ugoda nie przewiduje również przewalutowania Umowy kredytu. Strony zawierając Ugodę dokonują ostatecznych rozliczeń z tytułu umowy kredytowej, która nie jest kontynuowana. Bank ustalając kwotę nadpłaconych rat kredytowych i negocjując z klientem kwotę Zwrotu posługuje się wartościami wyrażonymi w PLN. W przypadku gdy Klient dokonywał spłat kredytu bezpośrednio w walucie obcej Bank dokonuje przeliczenia tych spłat na PLN, po bieżącym średnim kursie NBP.

Fragment opisu zdarzeń przyszłych:

„wartość Zwrotu co do zasady będzie kalkulowana w taki sposób, aby stanowiła zwrot nadpłaconych rat kapitałowo-odsetkowych oraz zwrot nadpłaty innych prowizji/opłat”,

odnosi się zarówno do charakteru prawnego Zwrotu, jak i do sposobu kalkulowania wartości tej kwoty. Kwota Zwrotu stanowi uzgodnioną między stronami nadpłatę rat kapitałowych oraz nadpłatę prowizji/opłat. Sposób kalkulacji kwoty Zwrotu został opisany poniżej.

Fragment opisu zdarzeń przyszłych:

„Metoda kalkulacji i wysokości Zwrotu jest każdorazowo negocjowana między Wnioskodawcą a Kredytobiorcą i może w poszczególnych przypadkach się różnić (…)”

odnosi się wyłącznie do metody kalkulacji Zwrotu. Zwrot jest ustalany i wypłacany na podstawie Ugody. Jak wskazano powyżej istotą Ugody jest dojście do porozumienia między stronami poprzez dokonanie wzajemnych ustępstw. Jednym z kluczowych warunków Ugody jest kwota Zwrotu, będąca rezultatem negocjacji Banku i Klienta. Klienci składając pozew, żądają zwrotu wszelkich świadczeń wypłaconych rzecz na rzecz Banku podstawie Umowy Kredytu (nie tylko nadpłaconych odsetek i prowizji), opierając swoje roszczenia na twierdzeniu o nieważności tych umów kredytowych, z uwagi na zawarte w umowie klauzule abuzywne w zakresie stosowanych przez Bank kursów przeliczeniowych. Bank w ramach negocjacji z Klientem i wzajemnych ustępstw ustala kwotę stanowiącą nadpłatę rat kapitałowych. Niemniej jednak sama wysokość Zwrotu może każdorazowo się różnić się w zależności od postawy negocjacyjnej Kredytobiorcy/Klienta. Kwota Zwrotu nie przekracza kwoty stanowiącej różnice między wpłatami dokonanymi przez Klienta, a kwotą kapitału udostępnioną przez Bank. W ramach wzajemnych negocjacji nie jest również ustalany charakter prawny Zwrotu, tj. zawsze stanowi on kwotę nadpłaconych rat kapitałowoodsetkowych.

Bank potwierdza, że ta sama Ugoda może przewidywać Zwolnienie z długu (umorzenie) w związku z istniejącym zadłużeniem po stronie Klienta, jak i Zwrot stanowiący nadpłatę z tytułu umowy Kredytu. Taka sytuacja wynika ze specyfiki opisanego Kredytu wyrażonego w walucie obcej, połączonej ze znaczną deprecjacją złotówki, gdzie Klient przez okres trwania kredytu dokonał już znacznych spłat, a i tak nadal ma dług wobec Banku. Bank kalkulując kwotę Zwrotu posługuje się wartościami wyrażonymi w PLN, tj. kwotą wypłaconego kredytu w PLN i kwotą spłat Klienta wyrażonych w PLN. Zdarza się, że dotychczasowe wpłaty Klienta wyrażone w PLN przekroczyły kwotę spłat, jakie Klient powinien dokonać zgodnie z Ugodą. W takiej sytuacji, Bank dokonuje zwrotu Klientowi nadpłaconych kwot, ale także dokonuje umorzenia nadal istniejącego w księgach Banku zadłużenia Klienta (zwolnienia z długu). Klient na podstawie Ugody zwolnienie to przyjmuje. Bank podkreśla, że skutki umorzenia należności kredytowej nie są przedmiotem Wniosku.

Podstawą naliczenia opisanych we Wniosku Odsetek ustawowych za opóźnienie jest kwota Zwrotu ustalona w Ugodzie. Okres odsetkowy ustalany jest za okres opóźnienia w wypłacie Zwrotu. Z kolei okres opóźnienia w wypłacie Zwrotu ustalany jest z uwzględnieniem okresu od postawienia przez Klienta dochodzonego roszczenia w stan wymagalności, tj. zgłoszenia roszczenia w pozwie lub piśmie do momentu ustalenia brzmienia Ugody (przy czym wysokość odsetek jest wyliczana od kwoty Zwrotu jako kwoty bezspornej). Tym samym, termin początkowy okresu naliczania odsetek Bank ustala przy uwzględniając treść art. 455 Kodeksu Cywilnego.

W żadnym przypadku Odsetki ustawowe:

1)  nie są naliczane od zgłaszanych przez Klientów roszczeń o zwrot świadczeń spełnionych rzecz na rzecz Banku podstawie umów kredytowych, opartych na twierdzeniu o nieważności tych umów kredytowych lub od kwoty roszczeń Klienta uznanych przez Bank.

2)  nie są również ekwiwalentem odsetek jakie byłyby należne Klientowi od kwoty dochodzonych roszczeń, gdyby doszło do stwierdzenia nieważności umowy kredytu na drodze sądowej.

Opisana we Wniosku Ugoda nie przewiduje wypłaty jakichkolwiek świadczeń mających charakter rekompensaty lub odszkodowania.

Pytania

1)  Czy w związku z opisaną we wniosku, dokonywaną przez Wnioskodawcę wypłatą Zwrotu na rzecz Kredytobiorcy, po stronie Kredytobiorcy nie powstaje przychód podatkowy, a tym samym Bank nie jest obowiązany do sporządzenia informacji według ustalonego wzoru o wysokości przychodów (PIT-11) i przesłania jej Kredytobiorcy jako podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika (Kredytobiorcy) wykonuje swoje zadania, zgodnie z art. 42a ust. 1 ustawy o PIT w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o PIT?

2)  Czy w związku z opisaną we wniosku, dokonywaną przez Wnioskodawcę wypłatą Zwrotu kosztów procesu na rzecz Kredytobiorcy, po stronie Kredytobiorcy nie powstaje przychód podatkowy, a tym samym Bank nie jest obowiązany do sporządzenia informacji według ustalonego wzoru o wysokości przychodów (PIT-11) i przesłania jej Kredytobiorcy jako podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika (Kredytobiorcy) wykonuje swoje zadania, zgodnie z art. 42a ust. 1 ustawy o PIT w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o PIT?

3)  Czy opisana we wniosku wypłata Odsetek ustawowych dokonywana przez Bank jest wolna od podatku dochodowego po stronie Kredytobiorcy na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o PIT, a tym samym Bank nie jest obowiązany do sporządzenia informacji według ustalonego wzoru o wysokości przychodów (PIT-11) i przesłania jej Kredytobiorcy jako podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika (Kredytobiorcy) wykonuje swoje zadania, zgodnie z art. 42a ust. 1 ustawy o PIT w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o PIT?

Państwa stanowisko w sprawie

1)  Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z wypłatą Zwrotu na rzecz Kredytobiorcy, po stronie Kredytobiorcy nie powstaje przychód podatkowy, a tym samym Wnioskodawca nie jest obowiązany do sporządzenia informacji według ustalonego wzoru o wysokości przychodów (PIT-11) i przesłania jej Kredytobiorcy jako podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika (Kredytobiorcy) wykonuje swoje zadania, zgodnie z art. 42a ust. 1 ustawy o PIT w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o PIT.

2)  Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z wypłatą Zwrotu kosztów procesu na rzecz Kredytobiorcy po stronie Kredytobiorcy nie powstaje przychód podatkowy, a tym samym Wnioskodawca nie jest obowiązany do sporządzenia informacji według ustalonego wzoru o wysokości przychodów (PIT-11) i przesłania jej Kredytobiorcy jako podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika (Kredytobiorcy) wykonuje swoje zadania, zgodnie z art. 42a ust. 1 ustawy o PIT w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o PIT.

3)  W ocenie Wnioskodawcy, wypłata Odsetek ustawowych dokonywana na rzecz Kredytobiorcy jest wolna od podatku dochodowego po stronie Kredytobiorcy na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o PIT, a tym samym Wnioskodawca nie jest obowiązany do sporządzenia informacji według ustalonego wzoru o wysokości przychodów (PIT-11) i przesłania jej Kredytobiorcy jako podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika (Kredytobiorcy) wykonuje swoje zadania, zgodnie z art. 42a ust. 1 ustawy o PIT w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o PIT.

Uzasadnienie Państwa stanowiska do pytań 1 oraz 2

Na podstawie art. 42a ust. 1 ustawy o PIT, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.

Z powyższego wynika, że art. 42a ust. 1 ustawy o PIT nakłada obowiązki informacyjne na podmioty dokonujące wypłat należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o PIT.

W konsekwencji, w celu ustalenia, czy w przedstawionym stanie faktycznym / zdarzeniu przyszłym na Banku spoczywa obowiązek informacyjny, o którym mowa w art. 42a ust. 1 ustawy o PIT, należy ustalić, czy w związku z wypłatą Zwrotu oraz Zwrotu kosztów procesu na podstawie Ugody, Bank dokonuje wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o PIT.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o PIT, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Mając na uwadze powyższe, należy zbadać, czy po stronie Klienta powstaje przychód z innych źródeł w rozumieniu ustawy o PIT. W ocenie Wnioskodawcy, w tym celu w pierwszej kolejności należy ustalić, czy po stronie Klienta dochodzi w ogóle do powstania przychodu w rozumieniu ustawy o PIT.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne lub wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Tym samym przychodem podatkowym na gruncie ustawy o PIT mogą być świadczenia pieniężne lub niepieniężne. Aby dane świadczenie stanowiło przychód musi być to świadczenie o charakterze definitywnym i bezzwrotnym, które powoduje faktyczne wzbogacenie się podatnika.

Powyższe oznacza, że nie każda otrzymana przez podatnika kwota prowadzi do powstania po jego stronie przychodu podatkowego dla celów PIT. Dla rozpoznania przychodu podatkowego w rozumieniu ustawy o PIT nie jest bowiem wystarczające zidentyfikowanie strumienia pieniężnego, który płynie w kierunku podatnika. Konieczne jest przy tym również ustalenie, że mamy do czynienia ze świadczeniem, które powoduje rzeczywiste wzbogacenie się podatnika (przyrost w jego majątku).

Stanowisko takie potwierdzają sądy administracyjne oraz organy podatkowe. Przykładowo w wyroku z 29 listopada 2018 r., sygn. akt II FSK 799/18, Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: „NSA”) wskazał, iż:

„Mimo, że nie wynika to wprost z brzmienia przepisu art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Przychód jest bowiem w istocie określonym przyrostem majątkowym, a zatem jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny”.

Również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „Dyrektor KIS”) w interpretacji indywidualnej z 2 grudnia 2022 r., sygn. 0114-KDIP3-2.4011.965.2022.1.JK3, stwierdził, że:

Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.

Z kolei w interpretacji indywidualnej z 3 marca 2022 r., sygn. 0113-KDIPT2-1.4011.905.2021.5.MAP, organ interpretacyjny uznał, że:

(...) do przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym nie zalicza się kwot uzyskanych z tytułu różnego rodzaju zwrotów nakładów własnych poczynionych za inny podmiot, pod warunkiem, że ów zwrot rzeczywiście odpowiada kwocie uprzednio poniesionych nakładów.

Analogiczne stanowisko zostało przedstawione także w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 9 lutego 2023 r., sygn. 0115-KDIT2.4011.696.2022.1.MM.

Powyższe rozstrzygnięcia potwierdzają, że pomimo literalnego brzmienia przepisu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT – zgodnie z którym za przychody uważa się wszelkie pieniądze i wartości pieniężne otrzymane przez podatnika – nie każda kwota otrzymana przez podatnika skutkuje powstaniem po jego stronie przychodu podatkowego podlegającego opodatkowaniu PIT.

W szczególności do powstania przychodu podatkowego skutkującego realnym przysporzeniem majątkowym nie prowadzi zwrot wydatków poniesionych pierwotnie przez podatnika i następnie mu zwróconych. W takiej sytuacji koszty są w pierwszej kolejności ponoszone (finansowane) z własnych środków podatnika, a następnie zwracane na jego rzecz – a w konsekwencji po jego stronie nie powstaje przysporzenie majątkowe, lecz jedynie „wyrównanie” (w całości lub w części) wcześniejszego uszczuplenia jego majątku.

Odnosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy – w ocenie Wnioskodawcy – Zwrot i Zwrot kosztów procesu stanowi wyłącznie „wyrównanie” i zwrócenie poniesionych przez Klienta w przeszłości wydatków, które to ten Klient zapłacił uprzednio ze swoich własnych środków. Kwoty te nie spowodują więc faktycznego przyrostu majątku Klienta, a tylko prowadzą do „zrekompensowania” wcześniejszego zmniejszenia tego majątku. W konsekwencji zarówno Zwrot, jak i Zwrot kosztów procesu nie spełniają warunków koniecznych dla uznania ich za zwiększenie majątku podatnika – ani przez zwiększenie jego aktywów, ani też poprzez zmniejszenie jego pasywów czy zobowiązań.

Co istotne, w przypadku Zwrotu, kwoty otrzymywane przez Kredytobiorcę stanowią niejako ekwiwalent środków pieniężnych, które wcześniej na mocy Umowy Kredytu, Klient przekazał na rzecz Banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego Kredytu.

Potwierdza to, że Zwrot stanowi tylko przywrócenie stanu majątku Kredytobiorcy do odpowiadającego sytuacji, w której nie pobrano by z tego majątku nienależnych Bankowi świadczeń – nie prowadzi on do przysporzenia majątkowego po stronie Kredytobiorcy.

Powyższe podejście potwierdził:

1)  Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 24 listopada 2025 r., sygn. 0113-KDIPT2-2.4011.914.2025.2.ACZ - stwierdził, że:

„(…) w związku z zawarciem Ugody Kredytobiorca otrzymuje jedynie niejako ekwiwalent środków pieniężnych, które wcześniej na mocy Umowy kredytu przekazał na rzecz Banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego Kredytu – zwrot kwoty, która była uprzednio poniesiona z jego własnych środków. Zatem kwoty te nie powodują faktycznego przyrostu w jego majątku, a jedynie „wyrównanie” wcześniejszego zmniejszenia w jego majątku. W konsekwencji, można uznać za Państwem, że taka operacja nie spełnia celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika – ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów”.

2)  Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 14 października 2025 r., sygn. 0115-KDIT1.4011.672.2025.2.MN odstąpił od uzasadnienia i w całości potwierdził stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym:

„(…) zwrot świadczenia głównego oraz Zwrot kosztów procesu nie będą stanowić przychodu podatkowego po stronie Kredytobiorcy i tym samym Bank nie będzie obowiązany do sporządzenia informacji o wysokości przychodów (PIT-11) i przesłania jej Kredytobiorcy jako podatnikowi oraz właściwemu urzędowi skarbowemu zgodnie z art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych”.

3)  Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 16 stycznia 2025 r., sygn. 0114-KDIP3-2.4011.851.2024.2.MN, stwierdził, że:

„Jak wynika z opisu sprawy, wypłacana przez Państwa kwota jest zwrotem na rzecz kredytobiorców środków pieniężnych, które na mocy umowy kredytowej przekazali oni na Państwa rzecz w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego finansowania bądź jako rozliczenie należności związanych z uprzednio zawartą umową. Taka operacja nie spełnia więc celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika - ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów. Po stronie Kredytobiorców nie dojdzie do powstania przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymają oni od Państwa z powrotem zwrot ich własnych środków, które wcześniej wpłacali tytułem spłaty zaciągniętych kredytów. Wypłata ta będzie więc dla kredytobiorców neutralna podatkowo - po ich stronie nie powstanie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu z tego tytułu”.

4)  Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 22 listopada 2024 r., sygn. 0113-KDIPT2-2.4011.682.2024.2.ACZ, w której stwierdził, że:

„Wobec powyższego, w analizowanej sprawie należy zgodzić się z Wnioskodawcą, że po stronie Kredytobiorców nie dochodzi do powstania przysporzenia majątkowego z tytułu otrzymanego Zwrotu. Jak słusznie Wnioskodawca zauważył, w związku z zawarciem Ugody Kredytobiorca otrzymuje niejako ekwiwalent środków pieniężnych, które wcześniej na mocy Umowy przekazał na rzecz Banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego Kredytu. Kredytobiorca otrzymuje środki będące ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z jego własnych środków. Zatem kwoty te nie powodują faktycznego przyrostu w jego majątku, a jedynie „wyrównanie” wcześniejszego zmniejszenia w jego majątku. W konsekwencji, można uznać za Wnioskodawcą, że taka operacja nie spełnia celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika – ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów”.

5)  Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 29 listopada 2024 r., w której stwierdził, że:

„(…) skoro „Dodatkowa kwota” wypłacana przez Państwo w wyniku zawarcia ugody, mieścić się będzie w kwocie wpłacanej przez drugą stronę ugody (Klientów/podatników) podczas spłaty finansowania hipotecznego, jej wypłacenie nie spowoduje po stronie danego Klienta (podatnika) dodatkowego przysporzenia majątkowego. Tym samym, wypłata ta będzie dla Klientów (podatników) – a w konsekwencji również dla Państwa jako płatnika – podatkowo neutralna. Podsumowując: stwierdzam, że opisane we wniosku wypłaty przez Państwo „Dodatkowych kwot” nie spowodują po stronie Klientów powstania przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych”.

6)  Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 28 sierpnia 2024 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.634.2024.1.MKA, w której wskazał, że:

„Zatem w analizowanej sprawie po Pani stronie nie doszło do powstania przysporzenia majątkowego. W związku z zawarciem ugody otrzymała Pani zwrot środków pieniężnych, które wcześniej na mocy umowy przekazała Pani na rzecz banku w ramach spłaty rat udzielonego kredytu hipotecznego. A zatem otrzymała Pani środki będące ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z Pani własnych środków. Kwota otrzymana na podstawie ugody z bankiem nie spowoduje więc faktycznego przyrostu w Pani majątku. Wypłata ta będzie dla Pani neutralna podatkowo”.

7)  Podobnie Dyrektor KIS w interpretacjach indywidualnych:

·      z dnia 9 marca 2023 r., sygn. 0114-KDIP3-1.4011.4.2023.1.MS2,

·      z dnia 28 kwietnia 2023 r., sygn. 0114-KDIP3-2.4011.243.2023.1.MN,

·      z dnia 21 sierpnia 2024 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.552.2024.2.MKA,

·      z dnia 14 sierpnia 2024 r., sygn. 0113-KDIPT2-2.4011.496.2024.2.KR,

·      z dnia 4 lipca 2024 r., sygn. 0114-KDIP3-2.4011.411.2024.2.AC,

·      z dnia 2 lipca 2024 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.464.2024.2.MKA,

·      z dnia 6 czerwca 2024 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.403.2024.1.MKA,

·      z dnia 15 maja 2024 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.263.2024.2.MKA.

Także Zwrot kosztów procesu nie stanowi realnego wzrostu majątku Kredytobiorcy. Należy bowiem zaznaczyć, że koszty procesu, które są – w postaci Zwrotu kosztów procesu – częściowo lub całkowicie rekompensowane Kredytobiorcy, zostały przez niego rzeczywiście poniesione w przeszłości, a wskutek Ugody są mu jedynie zwracane, nie doprowadzając tym samym do przysporzenia majątkowego po jego stronie.

Podobne stanowisko zostało zaprezentowane w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z dnia 2 lipca 2025 r., sygn. 0114-KDIP3-2.4011.520.2025.1.JK3:

„Skoro w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze zwrotem przez bank poniesionych przez klienta kosztów postępowania sądowego, to należy uznać, że zwrot ten (do wysokości poniesionych przez klienta wydatków) nie będzie stanowił dla klienta przychodu”.

Także Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 6 października 2025 r., sygn. 0114-KDIP3-2.4011.631.2025.2.MN stwierdził, że:

„(…) zwrot na rzecz Klientów kosztów procesu - do wysokości faktycznie poniesionych przez nich wydatków - nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych”.

Analogiczne stanowisko zaprezentował Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 4 września 2024 r., sygn. 0113-KDIPT2-2.4011.570.2024.2.KR:

„Skoro w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze zwrotem kosztów procesu (kwoty połowy opłaty od pozwu sądowego), to należy uznać, że zwrot ten nie będzie stanowił dla Zainteresowanych przychodu. W konsekwencji, Zainteresowani nie będą zobowiązani do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu zwrotu przez bank kwoty połowy opłaty od pozwu sądowego”.

Także Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 29 listopada 2024 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.676.2024.2.TR, stwierdzając, że:

„Zwrócone na rzecz Klientów koszty zastępstwa procesowego nie stanowią przysporzenia po stronie Klientów i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ w związku z dokonanym zwrotem kosztów postępowania sądowego nie nastąpiło realne przysporzenie majątkowe. Kwota ta stanowi jedynie zwrot poniesionych wcześniej wydatków - nie jest więc dochodem podlegającym opodatkowaniu. Dla celów podatkowych otrzymana kwota tytułem kosztów zastępstwa procesowego jest obojętna podatkowo. Zatem nie należy łączyć kwestii powstania przychodu z tytułu otrzymania zwrotu kosztów zastępstwa procesowego z poziomem wpłat Klientów do Banku i zwrotu tych wpłat przez Bank. Mając na uwadze powyższe, stwierdzam, że zwrot kosztów zastępstwa procesowego (KZP), w ramach zawartej Ugody, nie powoduje/nie będzie powodował powstania po stronie Klientów przychodu, w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych”.

Podobnie Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 12 września 2024 r., sygn. 0113-KDIPT1-1.4012.572.2024.1.ŻR.

Mając na uwadze powyższą argumentację, jak również przywołane przykłady praktyki interpretacyjnej organów podatkowych należy stwierdzić, że kwoty Zwrotów oraz Zwrotów kosztów procesu nie stanowią – po stronie Klienta – przychodu podatkowego w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT. W rezultacie na Banku nie spoczywa obowiązek, o którym mowa w art. 42a ust. 1 ustawy o PIT.

Brak obowiązku wystawiania informacji PIT-11 po stronie innego banku w analogicznej sprawie potwierdził również Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 24 listopada 2025 r., sygn. 0113-KDIPT2-2.4011.914.2025.2.ACZ, wskazując, że:

„(...) stwierdzam, że Kwota zwrotu przekazywana Kredytobiorcy na podstawie Ugody, nie stanowi dla Kredytobiorcy przychodu podatkowego, zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym Bank nie jest/nie będzie zobowiązany do sporządzenia informacji o przychodach z innych źródeł oraz o dochodach i pobranych zaliczkach na podatek dochodowy (PIT-11) i przesłania jej Kredytobiorcy jako podatnikowi oraz właściwemu urzędowi skarbowemu, zgodnie z art. 42a ust. 1 ww. ustawy”.

Podobnie Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 9 lutego 2023 r. sygn. 0115-KDIT2.4011.696.2022.1.MM, w której stwierdził, że:

„Mając na uwadze zacytowane przepisy prawa oraz opisane zdarzenie stwierdzić należy, że w związku z zawarciem Ugody i dokonaniem Zwrotu uprzednio nadpłaconego Kredytu, po stronie Kredytobiorcy nie powstaje/nie powstanie przychód podatkowy w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji Bank nie jest/nie będzie zobowiązany do sporządzenia informacji o wysokości przychodów (PIT- 11), o której mowa w 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych”.

A także Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 6 października 2025 r., sygn. 0114-KDIP3-2.4011.631.2025.2.MN.

Uzasadnienie stanowiska do pytania 3

Przywołany uprzednio art. 42a ust. 1 ustawy o PIT nakłada obowiązek informacyjny na podmioty, które dokonują wypłat należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o PIT – tj. wypłat należności lub świadczeń stanowiących dla podatników tzw. przychody z innych źródeł. Jednocześnie art. 42a ust. 1 ustawy o PIT stanowi, iż z powyżej wskazanego obowiązku informacyjnego są wyłączone m.in. dochody (przychody) enumeratywnie wymienione w art. 21 ustawy o PIT.

Zgodnie zaś z art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o PIT, wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Jednocześnie na mocy przepisu intertemporalnego wprowadzonego przez art. 70 ust. 1 pkt 1 ustawy z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 2105 ze zm., dalej: „ustawa nowelizująca”), przepis art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o PIT, o którym mowa powyżej, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2021 r.

Na podstawie powyższych przepisów zwolnieniu od podatku podlegają odsetki:

·      stanowiące odsetki z tytułu nieterminowych wypłat należności;

·      które, naliczane są od należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku;

·      uzyskane nie wcześniej niż 1 stycznia 2021 r.

A zatem zwolnieniu od podatku podlegają nie wszystkie odsetki a, jedynie odsetki spełniające kumulatywnie powyżej wskazane warunki.

Odnosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, Odsetki ustawowe wypłacane będą, za opóźnienie w zapłacie Zwrotu.

Jednocześnie – w ocenie Wnioskodawcy – spełniony jest drugi z warunków wymaganych do zastosowania zwolnienia podatkowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o PIT, tj. opóźniona należności (od której naliczono odsetki za opóźnienie) nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Odsetki ustawowe naliczane będą bowiem od Zwrotu, a jak wykazano w uzasadnieniu stanowiska w zakresie pytania nr 1, Zwrot nie prowadzi do przysporzenia majątkowego po stronie Kredytobiorcy.

Ponadto przedmiotowy wniosek dotyczy odsetek, które wypłacone będą po 1 stycznia 2021 r. A zatem spełniony został ostatni z powyżej wskazanych warunków.

Tym samym z powyższego wynika, że wypłacane od dnia 1 stycznia 2021 r. Odsetki ustawowe z tytułu nieterminowej wypłaty należności – którą jest dochodzony przez Kredytobiorcę Zwrot – są wolne od podatku dochodowego na mocy art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o PIT. Jednocześnie Wnioskodawca nie będzie obowiązany do sporządzenia informacji według ustalonego wzoru o wysokości przychodów (PIT-11) i przesłania jej Kredytobiorcy jako podatnikowi oraz właściwemu urzędowi skarbowemu.

Powyższe stanowisko potwierdził również Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 2 lipca 2025 r., sygn. 0114-KDIP3-2.4011.520.2025.1.JK3, wskazując, że:

„skoro zwrot kwot, których Kredytobiorcy domagali się jako zwrotu świadczenia nienależnego na rzecz klienta nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to wypłacone z tego tytułu odsetki również nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na mocy zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 95b. W tej sytuacji również nie są Państwo zobowiązani do sporządzenia informacji o wysokości przychodów, o której mowa w art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych”.

A także Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 11 września 2024 r., sygn. 0113-KDIPT2-2.4011.579.2024.1.ACZ uznał, że:

„skoro zatem zwrot świadczenia głównego zarówno w przypadku potrącenia roszczenia Kredytobiorcy o wypłatę świadczenia głównego w związku z roszczeniem Banku o zwrot kapitału Kredytu, jak i w drodze wypłaty środków pieniężnych na rzecz Kredytobiorcy, nie podlega/nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to wypłacone z tego tytułu odsetki ustawowe za opóźnienie za okres ustalony w Ugodzie (o których mowa w art. 481 § 1 Kodeksu cywilnego), również nie podlegają/nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na mocy zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, również w tej sytuacji Wnioskodawca nie jest/nie będzie zobowiązany do sporządzenia Informacji o przychodach z innych źródeł oraz o dochodach i pobranych zaliczkach na podatek dochodowy (PIT-11) i przesłania jej Kredytobiorcy jako podatnikowi oraz właściwemu urzędowi skarbowemu, zgodnie z art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych”.

Analogiczne stanowisko zaprezentował Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 11 lipca 2023 r., sygn. 0115-KDIT2.4011.255.2023.1.ŁS, uznając za prawidłowe stanowisko podatnika (i odstępując od uzasadnienia prawnego), zgodnie z którym:

„dokonywana przez Bank wypłata Odsetek ustawowych od 1 stycznia 2021 r. na rzecz Kredytobiorcy jest wolna od podatku dochodowego po stronie Kredytobiorcy na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o PIT, a tym samym Bank nie jest obowiązany do sporządzenia informacji według ustalonego wzoru o wysokości przychodów (PIT-11) i przesłania jej Kredytobiorcy jako podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika (Kredytobiorcy) wykonuje swoje zadania, zgodnie z art. 42a ust. 1 ustawy o PIT w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o PIT”.

Podobne stanowisko zajął również Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 1 marca 2024 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.95.2024.1.DJ, wskazując, że:

„Skoro zatem wskazana w ugodzie operacja rozliczenia polegającego na różnicy pomiędzy przysługującą Państwu od Banku kwotą należności głównej (tj. zwrotu wszystkich wpłaconych rat kredytu do dnia zawarcia ugody) a kwotą przysługującą Bankowi tytułem zwrotu wypłaconego kapitału nie spowodowała powstania po stronie Państwa przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to kwota odsetek ustawowych za opóźnienie, o której mowa we wniosku nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na mocy zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 95b tejże ustawy”.

Ponadto analogiczne stanowisko zaprezentowano w interpretacjach indywidulnych:

·      z dnia 14 października 2025 r., sygn. 0115-KDIT1.4011.672.2025.2.MN;

·      z dnia 2 października 2025 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.676.2025.2.AK;

·      z dnia 2 lipca 2025 r., sygn. 0115-KDST2-2.4011.226.2025.2.KK

·      z dnia 12 września 2024 r., sygn. 0113-KDIPT1-1.4012.572.2024.1.ŻR;

·      z dnia 11 czerwca 2025 r., sygn. 0113-KDIPT2-2.4011.407.2025.3.ST;

·      z dnia 5 czerwca 2025 r., sygn. 0115-KDIT1.4011.234.2025.2.ASZ;

·      z dnia 7 stycznia 2025 r., sygn. 0114-KDIP3-2.4011.853.2024.2.MN

·      z dnia 22 lipca 2022 r. sygn. 0114-KDIP2-2.4011.388.2022.2.IN;

·      z dnia 24 kwietnia 2023 r. sygn. 0115-KDIT2.4011.117.2023.1.HD;

·      z dnia 21 kwietnia 2023 r., sygn. 0114-KDIP3-2.4011.195.2023.1.MN;

·      z dnia 27 marca 2023 r., sygn. 0113-KDIPT2-2.4011.72.2023.2.DA;

·      z dnia 28 lipca 2023 r., sygn. 0114-KDIP3-2.4011.548.2023.1.MN;

·      z dnia 12 lipca 2023 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.379.2023.2.KP;

·      z dnia 26 czerwca 2023 r., sygn. 0113-KDIPT2-2.4011.238.2023.2.EC;

·      z dnia 18 maja 2023 r., sygn. 0113-KDIPT2-2.4011.229.2023.2.AKU;

·      z dnia 8 maja 2023 r. sygn. 0114-KDIP3-2.4011.250.2023.1.MN;

·      z dnia 24 kwietnia 2023 r., sygn. 0115-KDIT2.4011.117.2023.1.HD.

Uzupełnienie własnego stanowiska w sprawie

Bank podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone we Wniosku o interpretację indywidualną, zgodnie z którym wypłata Zwrotu nie kreuje przychodu podatkowego po stronie Kredytobiorcy, a tym samym Bank nie jest obowiązany do sporządzenia informacji według ustalonego wzoru o wysokości przychodów (PIT-11) i przesłania jej Kredytobiorcy jako podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika (Kredytobiorcy) wykonuje swoje zadania, zgodnie z art. 42a ust. 1 ustawy o PIT w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o PIT.

Bank podkreśla raz jeszcze, że pojęcie Zwrotu w ugodzie odnosi się do zwrotnego charakteru w aspekcie prawnym, jest to zwrot środków wcześniej zapłaconych przez Klienta, które stanowią kwoty nadpłacone/nienależne.

Z Wniosku nie wynika, co podniósł organ w wezwaniu do uzupełnienia wniosku, że:

„…fragmenty opisu wskazują, że nie uznają Państwo roszczeń klientów o zwrot świadczeń zrealizowanych przez nich na podstawie umowy kredytu.”

Natomiast podkreślenie wymaga fakt, że Ugoda jest negocjowana przy założeniu ważności umowy kredytowej.

Odnosząc się do fragmentu uzasadnienia stanowiska:

„Co istotne, w przypadku Zwrotu, kwoty otrzymywane przez Kredytobiorcę stanowią niejako ekwiwalent środków pieniężnych, które wcześniej na mocy Umowy Kredytu, Klient przekazał na rzecz Banku w ramach spłaty rat kapitałowo - odsetkowych od otrzymanego Kredytu. Potwierdza to, że Zwrot stanowi tylko przywrócenie stanu majątku Kredytobiorcy do odpowiadającego sytuacji, w której nie pobrano by z tego majątku nienależnych Bankowi świadczeń – nie prowadzi on do przysporzenia majątkowego po stronie Kredytobiorcy.”

Bank nie miał na celu wykazania, że kwota Zwrotu stanowi jedynie ekonomiczny odpowiednik takiego zwrotu. Jest to zwrot faktyczny nadpłaconych/nienależnych kwot wpłaconych przez Klienta. Określenie, że kwoty Zwrotu stanowią niejako ekwiwalent środków pieniężnych wcześniej wpłaconych przez Klienta, miało no celu jedynie wykazanie, iż Zwrot nie stanowi dodatkowego przysporzenia po stronie Klienta. Wypłacony przez Wnioskodawcę Zwrot stanowi zwrot nadpłaconych rat kapitałowo-odsetkowych mieszczących się w uiszczonej przez Klienta nadwyżce ponad udostępniony przez Bank kapitał kredytu i tym samym – w ocenie Wnioskodawcy – jest neutralny podatkowo.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 42a ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a , urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.

Powołany przepis nakłada m.in. na osoby prawne, tzw. obowiązek informacyjny – w odniesieniu do wypłacanych przez nie należności lub świadczeń z art. 20 ust. 1, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego. Obowiązek ten nie dotyczy jednak:

·      dochodów, które są wolne od podatku na podstawie art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c ustawy oraz

·      dochodów od których zaniechano poboru podatku.

Aby określić, czy taki obowiązek informacyjny ciąży na Państwu w opisanych zdarzeniach przyszłych, należy rozważyć, czy należności, które będą Państwo wypłacać na podstawie zwieranych ugód, mają charakter przychodów z art. 20 ust. 1 ustawy.

Zgodnie z art. 20 ust. 1:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 , uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14 , dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Katalog przychodów wskazanych w tym przepisie ma charakter otwarty. Do przychodów z innych źródeł można więc zaliczyć także inne należności lub świadczenia niż wymienione w przepisie – o ile:

·      nie są przychodami ze źródeł określonych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ustawy oraz

·      są przychodami podatkowymi.

Ogólne określenie, czym jest przychód podatkowy, zawiera art. 11 ust. 1 ustawy. I tak:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15 , art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19 , art. 25b , art. 30ca , art. 30da i art. 30f , są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Pojęcie przychodu wiąże się z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przysporzenia będące przychodem mogą mieć charakter:

·      pieniężny – pieniądze i wartości pieniężne,

·      niepieniężny – świadczenia w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa), nieodpłatne świadczenia inne niż świadczenia w naturze (otrzymane usługi lub świadczenia polegające na udostępnianiu rzeczy lub praw).

Powstanie przychodu może być więc zarówno wynikiem otrzymania określonych wartości majątkowych, które zwiększają stan majątku podatnika, jak również rezultatem działań, które zmniejszają zobowiązania podatnika wobec innych podmiotów.

Przepis art. 11 ust. 1 określa istotną cechę przychodu podatkowego – wskazuje, że przychodem są:

·      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik otrzymał lub które zostały mu postawione do dyspozycji;

·      wartość świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, które podatnik otrzymał.

Przychód rozpoznaje się zatem według tzw. zasady kasowej. Ustawodawca wprowadził także odrębne reguły rozpoznawania przychodu – w ramach przepisów wymienionych jako zastrzeżenia od art. 11 ustawy.

Zasadą jest więc, że każde uzyskiwane środki pieniężne bądź świadczenia niepieniężne są przychodem podatnika. Od zasady tej są jednak wyjątki – nie tylko te wynikające z zastrzeżenia zawartego w art. 11 ust. 1 ustawy. Dla stwierdzenia, czy środki pieniężne lub świadczenie uzyskane przez podatnika, są jego przychodem podatkowym, istotne jest, w ramach jakiej czynności prawnej bądź jakiego zdarzenia prawnego, podatnik uzyskuje te środki pieniężne lub świadczenie. Znaczenie ma więc tytuł prawny uzyskania tych środków bądź świadczeń.

W odniesieniu do środków pieniężnych, ich faktyczne uzyskanie nie zawsze musi wiązać się z realnym przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika. Może ono bowiem – przykładowo:

·      mieć charakter czasowy z obowiązkiem późniejszego zwrotu (np. depozyt, przechowanie),

·      mieć charakter czasowy z obowiązkiem wykorzystania ich w sposób określony przez przekazującego te środki (np. w ramach umowy zlecenia albo w ramach umowy powiernictwa),

·      mieć charakter niedefinitywny, a definitywność wejścia tych środków do majątku podatnika może być uzależniona od spełnienia określonych warunków (np. otrzymanie zaliczki bądź zadatku na poczet płatności),

·      może być zwrotem na jego rzecz środków, które przekazał komuś czasowo z obowiązkiem późniejszego zwrotu (np. zwrot pożyczki),

·      może być zwrotem na jego rzecz środków, które przekazał komuś omyłkowo bądź na podstawie czynności prawnej, która była wadliwa.

W takich sytuacjach sam fakt przekazania środków pieniężnych do podatnika nie oznacza, że uzyskał przychód podatkowy.

Ponadto, środki pieniężne mogą być również uzyskiwane w ramach czynności bądź zdarzeń, które ustawodawca traktuje wprost jako neutralne podatkowo na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Tym samym, aby określić, czy środki pieniężne przekazywane przez Państwa w ramach ugód z kredytobiorcami (klientami) są ich przychodami, należy zbadać charakter prawny tych świadczeń.

Pierwszą kategorią środków, które Państwo wypłacają są Zwroty. Jak wskazali Państwo w opisie okoliczności faktycznych sprawy:

„Dokonywany przez Bank zwrot stanowi zwrot świadczenia nienależnego w rozumieniu art. 410 Kodeksu Cywilnego.”.

Wyjaśniając charakter prawny tego świadczenia wskazali Państwo również, że Zwrot:

„zawsze stanowi (…) kwotę nadpłaconych rat kapitałowo-odsetkowych”.

Zgodnie z art. 410 § 2 Kodeksu cywilnego:

Świadczenie jest nienależne, jeżeli ten, kto je spełnił, nie był w ogóle zobowiązany lub nie był zobowiązany względem osoby, której świadczył, albo jeżeli podstawa świadczenia odpadła lub zamierzony cel świadczenia nie został osiągnięty, albo jeżeli czynność prawna zobowiązująca do świadczenia była nieważna i nie stała się ważna po spełnieniu świadczenia.

Do świadczeń nienależnych stosuje się przepisy o bezpodstawnym wzbogaceniu, tj. art. 405-409 Kodeksu cywilnego (art. 410 § 1 Kodeksu cywilnego). Przepisy te stanowią w szczególności o obowiązku nienależnie uzyskanego świadczenia jako bezpodstawnej korzyści majątkowej.

A zatem, skoro – jak wskazali Państwo w opisie okoliczności faktycznych sprawy – Zwroty uzgadniane w Państwa ugodach z klientami, mają charakter zwrotu nienależnych świadczeń w rozumieniu art. 410 Kodeksu cywilnego, nie mają one charakteru przysporzenia majątkowego Państwa klientów. Są jedynie zwrotem środków pieniężnych, które choć pierwotnie trafiły do Państwa na podstawie umowy kredytowej, to jednak w ugodzie zostały uznane za świadczenie Państwu nienależne. W konsekwencji, takie Zwroty nie mają one charakteru przychodu podatkowego.

Kolejnym rodzajem realizowanych przez Państwa wypłat są Odsetki ustawowe za opóźnienie. Są one ustalane z uwzględnieniem art. 455 Kodeksu cywilnego:

·      od kwoty Zwrotu – jako świadczenia nienależnego Państwu;

·      za okres od momentu zgłoszenia roszczeń przez klienta do momentu zawarcia Ugody (tj. przyjęcia w niej kwoty Zwrotu jako kwoty bezspornie nienależnej Państwu od klienta).

Wypłacone Odsetki są przychodem Państwa klientów – są uzyskanymi środkami pieniężnymi, które mają charakter przysporzenia majątkowego (art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Należy je kwalifikować do kategorii przychodów z innych źródeł (art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy).

Niemniej jednak, Odsetki te podlegają zwolnieniu od podatku, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:

Wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Odsetki, które Państwo wypłacają są naliczane z tytułu nieterminowej wypłaty środków, które nie są przychodem podatkowym Państwa klientów. Wobec tego, Odsetki te są objęte wskazanym zwolnieniem.

Ostatni rodzaj wypłacanych przez Państwa świadczeń to Zwrot kosztów procesu. Jak wskazali Państwo w opisie sprawy, jest to zwrot kosztów procesu w rozumieniu art. 98 i następne ustawy Kodeks postępowania cywilnego. Zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, realizowany w trybie Kodeksu postępowania cywilnego, nie jest świadczeniem o charakterze przysparzającym po stronie Państwa klientów. Jest elementem systemu rozliczania kosztów postępowania cywilnego. System ten zakłada, że określone koszty dotyczące postępowania są ponoszone „niedefinitywnie” i dopiero zakończenie postępowania (w tym w ramach ugody) jest momentem decyzji o tym, które ze stron postępowania będą ostatecznie obciążone kosztami procesu i w jakim zakresie.

A zatem, Zwrot kosztów procesu, który wypłacają Państwo swoim klientom w trybie przewidzianym w Kodeksie postępowania cywilnego, nie jest przychodem podatkowym Państwa klientów.

Z uwagi na wskazany przez Państwa w opisie sprawy charakter prawny wypłacanych należności, nie będą mieli Państwo obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w odniesieniu do wypłacanych przez Państwa:

·      Zwrotów będących zwrotem nienależnych świadczeń w rozumieniu art. 410 Kodeksu cywilnego (Zwroty te nie będą przychodami Państwa klientów);

·      Odsetek ustawowych za zwłokę w wypłacie tych Zwrotów (Odsetki te będą przychodami Państwa klientów, ale będą wolne od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy);

·      Zwrotów kosztów postępowania realizowanych w trybie Kodeksu postępowania cywilnego (Zwroty tych kosztów nie będą przychodami Państwa klientów).

Państwa stanowisko dotyczące skutków podatkowych wypłat tak określonych świadczeń jest zatem prawidłowe.

Końcowo, należy zastrzec – w odniesieniu do argumentów prezentowanych w części Państwa stanowiska dotyczącej ogólnej wykładni art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – że nie każda sytuacja, w której podatnik ponosi (finansuje) wydatki z własnych środków, a następnie otrzymuje zwrot takich wydatków, nie wiąże się z powstaniem przychodu podatkowego. Skutki podatkowe takiej sytuacji zależą m.in. od tego, kto zwraca te wydatki i dlaczego lub na jakiej podstawie je zwraca. Zwroty wydatków mogą wynikać nie tylko – jak ma to miejsce w przypadku wypłacanych przez Państwa Zwrotów – z nienależnego charakteru świadczenia. Mogą być elementem programów pomocowych, konkursów, strategii marketingowych, świadczeniem przewidzianym w ramach różnych rodzajów rodzajów umów. Mogą nie być rzeczywistym świadczeniem zwrotnym, ale jedynie „zwrotem” w znaczeniu ekonomicznym, czy formą rekompensaty. A zatem, Państwa twierdzenie, że:

„(…) do powstania przychodu podatkowego skutkującego realnym przysporzeniem majątkowym nie prowadzi zwrot wydatków poniesionych pierwotnie przez podatnika i następnie mu zwróconych”

nie jest prawidłowe w odniesieniu do każdej potencjalnej sytuacji zwrotu wydatków. Niemniej jednak, nie uznałem tego za przeszkodę w uznaniu Państwa stanowiska odnośnie realizowanych przez Państwa wypłat za prawidłowe.

Interpretacje indywidualne, które wskazali Państwo w uzasadnieniu swojego stanowiska dotyczą indywidualnych spraw innych podmiotów – ich indywidualnych sytuacji faktycznych. Niemniej jednak, w toku rozstrzygania Państwa sprawy, miałem na względzie stanowiska prezentowane w tych rozstrzygnięciach.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.