Interpretacja 0115-KDIT1.4011.26.2026.3.DB

Interpretacja indywidualna

– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanych zdarzeń przyszłych w podatku dochodowym od osób fizycznych jest:

·     prawidłowe – w zakresie pierwszego pytania (umorzenia kredytu) oraz

·     nieprawidłowe - w zakresie drugiego pytania (wypłaty środków pieniężnych).

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 stycznia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 15 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił Pan wniosek pismami z 10, 12 i 16 marca 2026 r. – w odpowiedzi na wezwania.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzeń przyszłych

Wnioskodawca otrzymał propozycję ugody z bankiem w sprawie kredytu frankowego. Sprawę prowadzi kancelaria, Wnioskodawca jest w trakcie oczekiwania na wyznaczenie terminu rozprawy sądu I instancji. Kredyt został zaciągnięty na cele mieszkaniowe w 2006 r. Według wyliczeń kancelarii kredyt został już w całości spłacony, a umowa kredytowa zawiera klauzule abuzywne. Ze względu na bardzo długi czas oczekiwania na termin rozprawy, Wnioskodawca rozważa podpisanie ugody z bankiem.

Uzupełnienie opisu zdarzeń przyszłych

Wnioskodawca zawarł umowę kredytu z bankiem X. Kredyt został zabezpieczony na hipotece nieruchomości. Wnioskodawca zaciągnął kredyt na nabycie mieszkania zlokalizowanego w A, ul. B1 m. 1. Inwestycja służyła własnemu celowi mieszkaniowemu Wnioskodawcy.

Ugoda, którą zaproponował Wnioskodawcy bank, przewiduje zwolnienie Wnioskodawcy z długu kredytowego (umorzenie zobowiązań kredytowych Wnioskodawcy). Na kwotę zadłużenia, które umorzy Wnioskodawcy bank, będą składać się wierzytelności z tytułu:

·     kapitału kredytu w kwocie 118.251,14 zł (przeliczone CHF w kwocie 26,218 po kursie 4,5103);

·     odsetki: 00,00 zł ;

·     koszty: 00,00 zł.

Ugoda, którą zaproponował Wnioskodawcy bank, przewiduje wypłatę na rzecz Wnioskodawcy kwoty pieniężnej, którą Wnioskodawca nazywa w pytaniu „zwrotem nadpłaconego kapitału”. Przy czym:

·     Ugoda, którą zaproponował Wnioskodawcy bank, nie posługuje się pojęciem „nadpłaconego kapitału”.

·     W ugodzie wskazana jest kwota, którą bank zapłaci na rzecz kredytobiorcy, ugoda jej nie nazywa.

·     Zgodnie z ugodą kwota, którą wypłaci Wnioskodawcy bank nie będzie wynikała bezpośrednio z rozliczenia podstawowych świadczeń stron umowy kredytu, tj. rozliczenia należności Wnioskodawcy jako kredytobiorcy wobec banku (spłata kredytu i odsetek) i banku wobec Wnioskodawcy jako kredytobiorców (wypłata kredytu) - wynikających z umowy kredytowej, w jej wersji zmienionej ugodą.

·     Wnioskodawca potwierdza, że zgodnie z ugodą wypłacana kwota będzie świadczeniem wypłacanym przez bank po to, aby zakończyć spór co do umowy kredytu, ale nie będzie wynikała bezpośrednio z rozliczenia podstawowych świadczeń stron umowy kredytu, tj. rozliczenia należności Wnioskodawcy jako kredytobiorcy wobec banku (spłata kredytu i odsetek) i banku wobec Wnioskodawcy jako kredytobiorcy (wypłata kredytu), wynikających z umowy kredytowej, w jej wersji zmienionej ugodą.

·     Wnioskodawca precyzuje, że „nadpłacony kapitał” to nie jest kapitał kredytu spłacony przez niego w ramach rat kredytu w wartości przekraczającej kwotę kapitału kredytu należnego do spłaty na podstawie ważnej umowy kredytu, w jej wersji zmienionej ugodą. Wnioskodawca wskazuje, że jest to różnica pomiędzy faktycznie wpłaconymi przez kredytobiorców środkami do banku, a rzeczywiście wypłaconym przez bank kapitałem.

·     Wnioskodawca wskazuje, że „zwrot nadpłaconego kapitału” to nie jest zwrot środków, które zostały wpłacone przez niego do banku tytułem spłaty rat kapitałowo-odsetkowych, a które w wyniku przewalutowania albo ponownego przeliczenia zobowiązań kredytowych według zasad przyjętych w ugodzie, zostały uznane za nadpłatę kapitału kredytu lub odsetek od kredytu (czyli uznane za środki wpłacone do banku ponad wartość spłat należnych bankowi z tytułu ważnej umowy kredytu).

Wnioskodawca nie korzystał z zaniechania poboru podatku na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.

Pytania

1)  Czy Wnioskodawca będzie zobligowany do zapłaty podatku dochodowego od umorzenia kredytu hipotecznego (frankowego)?

2)  Czy Wnioskodawca będzie zobligowany do zapłaty podatku dochodowego od zwrotu nadpłaconego kapitału?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, nie będzie on zobligowany do zapłaty podatku dochodowego od umorzenia kredytu hipotecznego oraz od zwrotu nadpłaconego kapitału, gdyż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 11 marca 2002 roku zarządza się zaniechanie poboru podatku od osób fizycznych. Wnioskodawca spełnia wszystkie warunki umorzenia.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasada powszechności opodatkowania, źródła przychodu

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Przepis ten wyraża zasadę powszechności opodatkowania. Jednocześnie wskazuje, że wyjątkiem od tej zasady są:

·     dochody objęte zwolnieniem od podatku (art. 21, 52, 52a i 52c ustawy) oraz

·     dochody, od których zaniechano poboru podatku.

Dochodem podatnika uzyskiwanym z danego źródła przychodów jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym (art. 9 ust. 2 ustawy).

Rodzaje źródeł przychodu ustawodawca wskazał w art. 10 ust. 1 ustawy. Wśród nich wymienił m.in. „inne źródła” (art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy).

Szczegółową regulacją, która określa, co uznaje się za przychody z tego źródła jest art. 20 ust. 1 ustawy. Stosownie do tego przepisu:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Katalog przychodów wskazanych w tym przepisie ma charakter otwarty (świadczy o tym użycie sformułowania „w szczególności”). Do przychodów z innych źródeł można więc zaliczyć także inne należności lub świadczenia niż wymienione w przepisie – o ile:

·     nie są przychodami ze źródeł określonych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ustawy oraz

·     są przychodami podatkowymi.

Pojęcie przychodu podatkowego

Ogólne określenie, czym jest przychód podatkowy, zawiera art. 11 ust. 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Pojęcie przychodu wiąże się z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przysporzenia będące przychodem mogą mieć charakter:

·     pieniężny – pieniądze i wartości pieniężne,

·     niepieniężny – świadczenia w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa), nieodpłatne świadczenia inne niż świadczenia w naturze (otrzymane usługi lub świadczenia polegające na udostępnianiu rzeczy lub praw).

Powstanie przychodu może być więc zarówno wynikiem otrzymania określonych wartości majątkowych, które zwiększają stan majątku podatnika, jak również rezultatem działań, które zmniejszają zobowiązania podatnika wobec innych podmiotów.

Przepis art. 11 ust. 1 określa istotną cechę przychodu podatkowego – wskazuje, że przychodem są:

·     pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik otrzymał lub które zostały mu postawione do dyspozycji;

·     wartość świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, które podatnik otrzymał.

Przychód rozpoznaje się zatem według tzw. zasady kasowej. Ustawodawca wprowadził także odrębne reguły rozpoznawania przychodu – w ramach przepisów wymienionych jako zastrzeżenia od art. 11 ustawy.

Zasadą jest więc, że każde uzyskiwane środki pieniężne bądź świadczenia niepieniężne są przychodem podatnika. Od zasady tej są jednak wyjątki – nie tylko te wynikające z zastrzeżenia zawartego w art. 11 ust. 1 ustawy. Dla stwierdzenia, czy środki pieniężne lub świadczenie uzyskane przez podatnika, są jego przychodem podatkowym, istotne jest, w ramach jakiej czynności prawnej bądź jakiego zdarzenia prawnego, podatnik uzyskuje te środki pieniężne lub świadczenie. Znaczenie ma więc tytuł prawny uzyskania tych środków bądź świadczeń.

W szczególności, w odniesieniu do środków pieniężnych, ich faktyczne uzyskanie nie zawsze musi wiązać się z realnym przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika. Może ono bowiem – przykładowo:

·     być zwrotem na jego rzecz środków, które przekazał komuś czasowo z obowiązkiem późniejszego zwrotu (np. zwrot pożyczki),

·     być zwrotem na jego rzecz środków, które przekazał komuś omyłkowo bądź na podstawie czynności prawnej, które była nieważna (zwrot nienależnego świadczenia).

W takich sytuacjach sam fakt przekazania środków pieniężnych do podatnika nie oznacza, że uzyskał przychód podatkowy. Ponadto, środki pieniężne mogą być również uzyskiwane w ramach czynności bądź zdarzeń, które ustawodawca traktuje wprost jako neutralne podatkowo na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Zaciągnięcie, spłata, umorzenie kredytu a podatek dochodowy

Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe. Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy:

Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej co do zasady są obojętne podatkowo. Uzyskana kwota kredytu nie jest przychodem, ponieważ nie jest definitywnym przysporzeniem majątkowym kredytobiorcy – kredytobiorca musi ją zwrócić kredytodawcy. Jednocześnie, spłata kwoty kredytu oraz spłata odsetek co do zasady nie jest kosztem uzyskania przychodu, bo celem tych wydatków nie jest uzyskanie przychodu (uzyskany kredyt nie był przychodem).

Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się natomiast w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia całości albo części kwoty kredytu lub należnych odsetek (zwolnienia z długu). Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga realne przysporzenie majątkowe – kwota, która miała podlegać zwrotowi, staje się bezzwrotna (umorzenie części lub całości kredytu), a odpłatne świadczenie kredytu staje się nieodpłatne lub częściowo nieodpłatne (umorzenie należnych odsetek). Jednocześnie, umorzenie takie powoduje, że po stronie kredytobiorcy znikają obciążenia dotyczące jego majątku.

Zaniechanie poboru podatku w przypadku niektórych umorzeń kredytów

Dla wybranych sytuacji umorzenia kredytów prawodawca przewidział szczególne rozwiązanie, które zdejmuje z podatnika ciężar opodatkowania przychodów z umorzenia.

Przychód z umorzenia kredytu mieszkaniowego może być objęty zaniechaniem poboru podatku dochodowego od osób fizycznych – na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1672) – dalej: Rozporządzenie.

Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia:

Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy:

a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz

b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;

Zaniechanie podatku zarządzone tym przepisem obejmuje sytuacje, gdy osoba fizyczna uzyskała przychody z umorzenia wierzytelności z tytułu kredytu – tj. uzyskała zwolnienie z długu kredytowego. Co istotne, zaniechanie poboru podatku:

·     odnosi się wyłącznie do kredytów mieszkaniowych;

·     może być związane z kredytowaniem tylko jednej inwestycji mieszkaniowej – może dotyczyć kredytu lub kredytów zaciągniętych na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej;

·     jest preferencją podatkową, z której podatnik może skorzystać jeden raz.

Prawodawca określił przy tym, umorzenia jakiego rodzaju kwot wierzytelności mogą podlegać zaniechaniu. Zgodnie z § 1 ust. 2 Rozporządzenia:

Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:

1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);

2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;

3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.

Wyjaśnił również w § 3 ust. 1 Rozporządzenia, jak rozumieć pojęcie kredytu mieszkaniowego:

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został:

1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz

2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz

3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przez kredyt mieszkaniowy – dla celów zaniechania poboru podatku – prawodawca rozumie zatem kredyt, który spełnia łącznie następujące warunki:

·     był udzielony przed 15 stycznia 2015 r.;

·     był udzielony przez podmiot uprawniony w zakresie udzielania kredytów, który podlega państwowemu nadzorowi nad rynkiem finansowym;

·     był zabezpieczony hipoteką;

·     był zaciągnięty na określony rodzaj wydatków – wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych to m.in. wskazane w lit. a tego przepisu wydatki poniesione na:

nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.

Omawiane zaniechanie poboru podatku ma zastosowanie do przychodów uzyskanych od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2026 r. (§ 4 Rozporządzenia).

Ocena Pana sytuacji podatkowej – umorzenie części kredytu

Wartość umorzonej Panu – w ramach ugody z bankiem – wierzytelności z tytułu kredytu jest Pana przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przychód ten jest klasyfikowany jako przychód ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy (tzw. inne źródła).

Z opisu Pana sytuacji wynika przy tym, że:

·     umorzone wierzytelności to część kapitału kredytu;

·     kredyt był kredytem mieszkaniowym i dotyczył jednej inwestycji mieszkaniowej – był to kredyt na nabycie mieszkania w A, które służy Pana celom mieszkaniowym;

·     kredyt był udzielony w 2006 r., przez bank (podmiot uprawniony);

·     kredyt był zabezpieczony hipoteką;

·     nie korzystał Pan wcześniej z zaniechania poboru podatku na podstawi Rozporządzenia.

Umorzenie kredytu uzgodnione w opisanej ugodzie spełnia zatem warunki do objęcia go zaniechaniem poboru podatku na podstawie § 1 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia. Tym samym, nie ma Pan obowiązku opodatkowania przychodu z opisanego umorzenia wierzytelności kredytowych.

Ocena Pana sytuacji podatkowej – wypłata środków pieniężnych

Wbrew Pana stanowisku Rozporządzenie nie ma zastosowania do środków pieniężnych, jakie wypłacił Panu bank na podstawie ugody. Wypłata tych środków nie jest umorzeniem wierzytelności kredytowej, o którym mowa w § 1 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia.

Do wypłaty tej nie ma także zastosowania § 1 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia, zgodnie z którym:

Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.

Kwota wypłacana Panu na podstawie ugody nie wynika bowiem z zastosowania ujemnego oprocentowania.

Jak wskazał Pan w opisie okoliczności faktycznych sprawy, kwota przewidziana w ugodzie jest świadczeniem wypłacanym przez bank po to, aby zakończyć spór co do umowy kredytu. Kwota ta – choć nazywana przez Pana we wniosku „zwrotem nadpłaconego kapitału”, nie jest tak nazywana w ugodzie i nie ma takiego charakteru. Jak Pan wskazał, wypłata tej kwoty:

·     nie wynika bezpośrednio z rozliczenia podstawowych świadczeń stron umowy kredytu, tj. rozliczenia Pana należności jako kredytobiorcy wobec banku (spłata kredytu i odsetek) i banku wobec Pana jako kredytobiorcy (wypłata kredytu), wynikających z umowy kredytowej, w jej wersji zmienionej ugodą;

·     nie jest zwrotem środków, które zostały wpłacone przez Pana do banku tytułem spłaty rat kapitałowo-odsetkowych, a które w wyniku przewalutowania albo ponownego przeliczenia zobowiązań kredytowych według zasad przyjętych w ugodzie, zostały uznane za nadpłatę kapitału kredytu lub odsetek od kredytu (czyli uznane za środki wpłacone do banku ponad wartość spłat należnych bankowi z tytułu ważnej umowy kredytu).

Wobec tego, wypłata ta nie ma charakteru zwrotu na Pana rzecz środków, które wpłacił Pan do banku, a które byłyby nienależne bankowi.

Wypłacone Panu – na tak określonych warunkach ugody – środki pieniężne będą Pana przychodem podatkowym w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przychód ten należy zakwalifikować jako przychód z innych źródeł (art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy). Podlega on opodatkowaniu podatkiem dochodowym na zasadach ogólnych – według skali podatkowej (art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzeń przyszłych, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·     w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·     w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.