Interpretacja 0115-KDIT1.4011.309.2026.1.JG

Interpretacja indywidualna

– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest:

•      prawidłowe w zakresie uznania za koszt uzyskania przychodów wydatków na doradztwo inwestycyjne, jednakże z innych względów niż Pani wskazała;

•      nieprawidłowe w zakresie okresu, do którego należy zaliczyć koszty doradztwa inwestycyjnego.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 marca 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie kosztów uzyskania przychodów z tytułu sprzedaży funduszy inwestycyjnych. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawczyni w 2023 roku kupiła półtoraroczne Certyfikaty z ochroną kapitału. Termin wykupu przypadł na maj 2025 r. 14 maja 2025 r. Wnioskodawczyni na rachunek bankowy otrzymała zwrot kapitału wraz z odsetkami. Uzyskany zysk Wnioskodawczyni rozlicza w PIT-38 za rok 2025. Ponieważ Wnioskodawczyni nie zna się na inwestowaniu, 14 maja 2025 r. podpisała umowę na świadczenie usługi doradztwa inwestycyjnego w ramach strategii indywidualnej z Biurem Maklerskim. W ramach świadczenia usługi Wnioskodawczyni otrzymuje na adres e-mail rekomendacje inwestycyjne oraz ma kontakt bezpośredni ze swoim Doradcą. Po rozmowie z Doradcą i w oparciu o jego rekomendacje 15 maja 2025 r. Wnioskodawczyni zainwestowała zwrócony kapitał we wskazane przez Doradcę fundusze. Za doradztwo inwestycyjne Wnioskodawczyni ponosi kwartalne opłaty. Opis faktur: „Opłata od aktywów za usługę Doradztwa Inwestycyjnego za Q...” – odpowiednio – 2/3/4. Opłata pobierana jest z rachunku bankowego Wnioskodawczyni po wystawieniu faktury (data sprzedaży ostatni dzień kwartału, termin płatności w następnym miesiącu). W 2025 r. Wnioskodawczyni posiadała zakupione w 2024 r. jednostki w funduszach. W oparciu o rozmowy z Doradcą Wnioskodawczyni wykupiła fundusze z roku 2024 20 maja 2025 r. (zysk Wnioskodawczyni rozlicza w PIT-38 za rok 2025), a odzyskany kapitał zainwestowała 22 maja 2025 r. we wskazane przez Doradcę fundusze. W 2025 r. Wnioskodawczyni nie wykonywała więcej operacji sprzedaży jednostek, tylko inwestowała nowe środki w fundusze w oparciu o rekomendacje Doradcy.

Pytania

1.  Czy opisane powyżej Wynagrodzenie pobierane przez Doradcę może zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów wymienionych w art. 30b ust. 1 ustawy o PIT?

2) Czy faktura za Doradztwo Inwestycyjne za 4 kwartał: data sprzedaży grudzień, a opłacona w styczniu może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów w rok podatkowym 2025?

Pani stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawczyni, wynagrodzenie pobierane przez Doradcę stanowi koszt uzyskania przychodów wymienionych w art. 30b ust. 1 ustawy o PIT i może być rozliczone w PIT-38 w roku podatkowym. Wnioskodawczyni nie posiada wiedzy specjalistycznej, a co za tym idzie umiejętności, doświadczenia w obszarze obrotu instrumentami finansowymi i bez poniesienia tych kosztów nie byłaby w stanie zabezpieczyć kapitału i uzyskać przychód. Na podstawie art. 22 ust. 1 kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Zdaniem Wnioskodawczyni, wystawiona faktura za Doradztwo Inwestycyjne powinna być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów roku podatkowego 2025. Faktura została wystawiona w styczniu i opłacona w styczniu, ale sprzedaż usługi została wykonana w grudniu. Ponieważ kluczowa jest data faktycznego wykonania czynności Wnioskodawczyni uważa, że może taką fakturę zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów roku podatkowego.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy:

Źródłami przychodów są kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c.

Stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się przychody z tytułu udziału w funduszach kapitałowych, z zastrzeżeniem ust. 1c.

W myśl zapisu art. 5a pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ilekroć w ustawie jest mowa o funduszach kapitałowych - oznacza to fundusze inwestycyjne oraz fundusze zagraniczne, o których mowa w przepisach o funduszach inwestycyjnych, oraz ubezpieczeniowe fundusze kapitałowe działające na podstawie przepisów o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, z wyjątkiem funduszy emerytalnych, o których mowa w przepisach o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych.

Jak stanowi art. 30b ust. 1 ww. ustawy:

Od dochodów uzyskanych:

1)  z odpłatnego zbycia papierów wartościowych lub pochodnych instrumentów finansowych oraz z realizacji praw z nich wynikających,

2)  z odpłatnego zbycia udziałów (akcji),

3)  z odpłatnego zbycia udziałów w spółdzielni,

4)  z tytułu objęcia udziałów (akcji) albo wkładów w spółdzielni w zamian za wkład niepieniężny,

5)  z umorzenia, odkupienia, wykupienia albo unicestwienia w inny sposób tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych

–    podatek dochodowy wynosi 19% uzyskanego dochodu.

Na podstawie ust. 30b ust. 2 pkt 7 cyt. ustawy:

Dochodem, o którym mowa w ust. 1, jest różnica między sumą przychodów uzyskanych z tytułu umorzenia, odkupienia, wykupienia albo unicestwienia w inny sposób tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych a kosztami uzyskania przychodów, określonymi na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 38, osiągnięta w roku podatkowym.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

W świetle powyższego podatnik ma prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wszelkich wydatków pod warunkiem, że:

•      został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione przez osoby inne niż podatnik),

•      jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

•      poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

•      został właściwie udokumentowany,

•      nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Kosztami uzyskania przychodów są więc zarówno koszty bezpośrednio, jak i pośrednio związane z uzyskiwanymi przychodami, pod warunkiem, że istnieje ich związek ze źródłem przychodu, a ponadto nie są one wymienione w art. 23 ww. ustawy jako niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.

Użyte przez ustawodawcę w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych sformułowanie „koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu” należy rozumieć w ten sposób, że za koszty uzyskania przychodu uznawane będą tylko te wydatki, które pozostają z przychodem w związku o charakterze przyczynowo-skutkowym.

Na podstawie art. 22 ust. 4 ww. ustawy:

Koszty uzyskania przychodów są potrącane tylko w tym roku podatkowym, w którym zostały poniesione, z zastrzeżeniem ust. 4a-5, 6 i 10.

Zgodnie z art. 22 ust. 5c ustawy:

Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Jak wynika z opisu stanu faktycznego zawartego we wniosku, podpisała Pani umowę na świadczenie usługi doradztwa inwestycyjnego w ramach strategii indywidualnej z Biurem Maklerskim. Za doradztwo inwestycyjne ponosi Pani kwartalne opłaty. Opłata pobierana jest z Pani rachunku bankowego po wystawieniu faktury (data sprzedaży ostatni dzień kwartału, termin płatności w następnym miesiącu). Jest to więc koszt pośrednio związany z uzyskiwanymi przez Panią przychodami.

Mając na uwadze powyższe uregulowania prawne, do kosztów uzyskania przychodu może Pani zaliczyć zapłacone wynagrodzenie za usługi doradztwa, aczkolwiek na podstawie innego przepisu niż Pani wskazała we własnym stanowisku, bowiem uznanie wydatku za koszt uzyskania przychodów następuje na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a nie na podstawie art. 30b ust. 1 ww. ustawy, który odnosi się do kosztów nabycia (czyli kosztów bezpośrednio związanych z uzyskanym przychodem).

Nieprawidłowe natomiast jest Pani stanowisko, zgodnie z którym faktura, która została wystawiona w styczniu i opłacona w styczniu dotycząca usług wykonanych w grudniu powinna być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów roku podatkowego 2025. Jak wcześniej wskazano koszty uzyskania przychodów są potrącane tylko w tym roku podatkowym, w którym zostały poniesione. Fakturę opłaciła Pani w styczniu kolejnego roku, więc do przychodów tego roku powinna być ona zaliczona.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dniu zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

•      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

•      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.