Interpretacja 0115-KDIT1.4011.39.2026.2.MT

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 stycznia 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 24 marca 2026 r. (wpływ 27 marca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Mieszka Pani w A, przy ul. B1, posiada obywatelstwo polskie, w okresie od czerwca 2017 do października 2022 mieszkała Pani i pracowała w Holandii. Dołączyła Pani do męża, który pracę w Holandii podjął w celach zarobkowych z powodu trudności z podjęciem zatrudnienia w Polsce już w roku 2010. Przed wyjazdem do Holandii, w pozostałym okresie życia zamieszkiwała Pani na stałe w Polsce.

W momencie podjęcia decyzji o przeprowadzce do Holandii posiadała Pani pełnoletnie dzieci, które pracowały zarobkowo na własne potrzeby. Z uwagi na wysokie koszty dojazdu oraz ograniczone możliwości przenocowania członkowie rodziny nie odwiedzali Pani i małżonka w okresie Państwa zamieszkiwania w Holandii.

W Polsce nie posiadała Pani własnej nieruchomości. Mieszkanie komunalne, które wynajmowane było przez Pani rodzinę od Gminy A, zostało wykupione na własność ze środków zarobionych podczas mieszkania i pracowania w Holandii dopiero w roku 2022. Równocześnie w Polsce nie posiadała Pani kredytów bankowych, nie czyniła żadnych inwestycji, nie posiadała oszczędności oraz ruchomości o mogącej mieć jakiekolwiek większe znaczenie wartości.

W latach 2017-2022 pracowała Pani u holenderskich pracodawców, którzy odprowadzali podatek dochodowy oraz składki na ubezpieczenia społeczne. W okresie zatrudnienia w Holandii nie miała Pani dochodów w Polsce. Pobierała Pani zaświadczenie UE/EOG dla potrzeb holenderskiego urzędu finansowego w celu zapewnienia rozliczenia rocznego. W procesie tym korzystała Pani z holenderskiego biura podatkowego. Korzystała Pani przy rocznym rozliczeniu w Holandii ze wsparcia biura: (...), (...), osoba kontaktowa: (...). W wyniku rozliczeń podatkowych otrzymała Pani zwrot podatku.

W trakcie pobytu w Holandii w wybranym okresie zadeklarowała Pani dobrowolne opłacanie składek na ubezpieczenie zdrowotne w (...). W związku z posiadanym ubezpieczeniem zdrowotnym wydana została Pani przez Holandię karta ubezpieczenia unijnego ważna do (...).2023 r.

Potwierdzeniem zatrudnienia w Holandii jest m.in. świadectwo pracy wydane przez X. dokumentujące następujące okresy zatrudnienia na stanowisku (...):

·      03.01.2019 - 29.06.2019;

·      01.07.2019 - 29.12.2019;

·      30.12.2019 - 19.04.2020;

·      20.04.2020 - 28.06.2020;

·      29.06.2020 - 08.11.2020;

·      09.11.2020 - 08.02.2021;

·      07.06.2021 - 19.12.2021;

·      10.01.2022 - 01.03.2022.

Nadmienia Pani, że praca na stanowisku (...) nie powinna być utożsamiana z pracą tymczasową w ogrodnictwie, praca ta miała bowiem charakter stały. Podobnie jak praca wykonywana w zakresie (...) miała charakter pracy wykonywanej codziennie.

Posiada Pani ponadto wydane przez Wojewódzki Urząd Pracy pismo będące odpowiedzią w sprawie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych wskazujące, iż:

informacja wpłynęła z holenderskiej instytucji właściwej w dniu 12 marca 2023 r. Wskazano w niej Pani okresy ubezpieczenia z tytułu zatrudnienia: od 5 czerwca 2017 r. do 31 grudnia 2017 r., od 5 lutego 2018 r. do 31 grudnia 2018 r., od 3 stycznia 2019 do 8 lutego 2021 r., od 24 maja 2021 do 1 marca 2022 oraz od 8 marca 2022 do 11 października 2022.

Po powrocie do Polski złożyła Pani wniosek o ustalenie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Decyzją Ministra Rodziny i Polityki Społecznej otrzymała Pani odmowę przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych wskazującą, że:

należy uznać, iż nie może być Pani traktowana jako osoba mająca podczas pracy za granicą miejsce zamieszkania w Polsce, a w konsekwencji zmieniła Pani adres zamieszkania.

Powodem złożenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej są czynności sprawdzające prowadzone przez właściwy urząd skarbowy, który kwestionuje zasadność skorzystania z tzw. ulgi na powrót w sytuacji, gdy pobiera Pani zaświadczenia dla potrzeb holenderskiego organu podatkowego.

W okresie zamieszkania w Holandii małżonek wynajmował pokój z dostępem do wspólnej łazienki i kuchni w ramach najmu prywatnego pod adresem: (...). Nie posiadają Państwo umowy najmu w formie pisemnej, która potwierdzałaby ten fakt, niemniej jednak opłaty za czynsz najmu dokonywane były z holenderskiego rachunku bankowego (rachunek ten został już zamknięty). Właściciel nieruchomości nie dokonał zameldowania Państwa pod wskazanym adresem. W tym samym mieszkaniu pokoje wynajmowane były również innym Polakom.

Równocześnie kolejny pracodawca X. na mocy zawartej umowy od 20 kwietnia 2020 r. dokonywał potrącenia opłaty za zakwaterowanie w wysokości 75 EUR. X wraz z umową o pracę zawarła umowę najmu wskazując, iż najemcą jest osoba przebywająca na emigracji zarobkowej poszukującej tymczasowego mieszkania zostanie ono udostępnione. Równocześnie wynajmowany lokal spełnia standardy zakwaterowania migrantów zarobkowych w Holandii. Przedmiotem wynajmu był wspólny lokal mieszkalny znany jako (...), a także korzystanie z różnych wspólnych pomieszczeń i uzgodnień. Udostępnianie lokalu przez najemcę osobom trzecim za opłatą lub bezpłatnie było zabronione. Umowa zawarta była na okres 09.11.2020 - 04.07.2021 (na umowie brak stosownych podpisów).

Miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Holandii w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia potwierdzają przywoływane we wniosku i posiadane formularze podatkowe. Jako małżonkowie posiadający wspólność majątkową małżeńską w całości od czerwca 2017 do października 2022 przenieśli Państwo centrum interesów życiowych i gospodarczych do Holandii. Tam prowadzili Państwo swoje gospodarstwo domowe (w rozumieniu np. miejsca stałego zamieszkania; zaspokajania codziennych potrzeb życiowych, takich jak zakupy, opłacanie rachunków i wykonywanie obowiązków domowych itp.).

Poza wykonywaniem prac na rzecz holenderskich pracodawców i zamieszkiwaniem w wynajmowanej nieruchomości, założyli Państwo rachunek bankowy w Holandii prowadzony przez (...). Właścicielem rachunku był Pani mąż, Pani była osobą upoważnioną do korzystania z rachunku bankowego. Na wskazany powyżej rachunek bankowy otrzymywali Państwo wypłaty tygodniowe wynagrodzeń z tytułu świadczonych prac. Z rachunku tego dokonywali Państwo zakupów paliwa i żywności. Brak znajomości języka holenderskiego powodował, że zdarzało się, iż zakupy dokonywane były również na terytorium Niemiec (miejsce zamieszkania w Holandii (...) znajduje się (...)).

W Holandii korzystali Państwo z posiadanego przez Państwa samochodu osobowego. Z tego tytułu ponosili Państwo kwartalnie opłaty drogowe w wysokości ok. 160 EUR.

W Holandii posiadali Państwo główny i podstawowy rachunek bankowy. W dokumentach związanych z założeniem holenderskiego rachunku bankowego w (...) adres zamieszkania i adres korespondencyjny w Holandii, tj. (...).

W Polsce przebywała Pani sporadycznie na okres urlopów bezpłatnych i koniecznych zabiegów leczniczych w ramach unijnego systemu koordynacji świadczeń zdrowotnych ((...)). Pani wizyty miały charakter sporadyczny, okazjonalny i „prywatny”. W żadnym z lat zamieszkiwania i pracy w Holandii Pani okres pobytu w Polsce w danym roku kalendarzowym nie przekraczał 183 dni.

W chwili obecnej nie posiada Pani innych dowodów dokumentujących miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Holandii, ale gdyby zaszła taka dodatkowa potrzeba udokumentowania oczywistego faktu zamieszkiwania w analizowanym okresie, po wskazaniu jakie to dodatkowe dokumenty mogłaby Pani jeszcze przedłożyć, podejmie Pani niezbędne działania w celu ich pozyskania.

Uzupełnienie opisu stanu faktycznego

Wyjazd do Holandii nie był planowany jako pobyt stały w rozumieniu ostatecznego miejsca zamieszkania (do końca życia). Jego celem był czasowy wyjazd zarobkowy, zakładany początkowo na okres co najmniej 7 lat, związany z podjęciem pracy oraz dołączeniem do męża przebywającego już na miejscu.

Podkreśla Pani, że decyzja o wyjeździe była podyktowana zarówno utratą pracy w Polsce, jak i względami rodzinnymi. Decydując się na wyjazd była Pani świadoma tego, że przez min. 7 lat będzie Pani w sposób stały zamieszkiwać w Holandii, pracować i żyć mając bardzo ograniczony kontakt z Polską.

Z kolei decyzja o powrocie do Polski została podjęta w związku z wybuchem wojny na Ukrainie, co wpłynęło na sytuację gospodarczą w Holandii. W szczególności ograniczenia w dostawach gazu (związane z zależnością od surowców z Rosji) spowodowały zmniejszenie produkcji (...) w szklarni u pracodawcy, a tym samym ograniczenie możliwości zatrudnienia i zarobkowania. W konsekwencji powrót do Polski nastąpił niezwłocznie.

Jednocześnie wskazuje Pani, że gdyby nie powyższe okoliczności ograniczające możliwość dalszej pracy, kontynuowałaby Pani zatrudnienie w Holandii.

W okresie wykonywania pracy w Holandii pozostawała Pani w przekonaniu, że jest rezydentką podatkową tego kraju, tj. osobą podlegającą tam opodatkowaniu od całości swoich dochodów z uwagi na miejsce zamieszkania i wykonywanie pracy zarobkowej. Przekonanie to wynikało z faktu, że Pani rozliczenia podatkowe były prowadzone przez biuro rachunkowe działające w Holandii, specjalizujące się w obsłudze polskich pracowników. Nie posiadała Pani wiedzy z zakresu prawa holenderskiego ani znajomości języka holenderskiego, w związku z czym w pełni opierała się Pani na informacjach i działaniach podejmowanych przez to biuro, w tym na dokumentach przedstawianych Pani do podpisu.

Z perspektywy czasu ustaliła Pani, że nie uzyskała formalnego potwierdzenia posiadania rezydencji podatkowej w Holandii w postaci certyfikatu rezydencji podatkowej, a biuro rachunkowe nie jest obecnie w stanie uzyskać takiego dokumentu wstecz za lata, w których wykonywała tam Pani pracę. W konsekwencji nie jest Pani w stanie jednoznacznie potwierdzić, czy na gruncie prawa holenderskiego była Pani traktowana jako rezydent podatkowy w poszczególnych latach podatkowych. Jednocześnie wskazuje Pani, że Pani dochody w tym okresie pochodziły wyłącznie z pracy wykonywanej na terytorium Holandii i tam były rozliczane podatkowo zgodnie z obowiązującą praktyką przyjętą przez obsługujące Panią biuro rachunkowe. Wyjątek stanowią dochody osiągnięte w Polsce z tytułu umorzenia długu w wysokości 7.007,93 zł, które zostały osiągnięte w Polsce.

W okresie, w którym Pani małżonek zamieszkiwał w Holandii samodzielnie, zajmował pokój pod adresem (...). Po Pani przyjeździe do Holandii i dołączeniu do męża zamieszkiwali Państwo wspólnie w odrębnym mieszkaniu znajdującym się w tym samym budynku. Nie posiadają Państwo pisemnej umowy najmu tego lokalu. Czynsz najmu był regulowany przelewem na rachunek bankowy właścicieli nieruchomości (osoby prywatnej) z Państwa holenderskiego rachunku bankowego, w wysokości ok. 750 EUR miesięcznie.

W tym okresie Holandia stanowiła Pani główne miejsce pobytu. Przebywała tam Pani przez większość czasu, z wyjątkiem krótkotrwałych wyjazdów poza Holandię, które nie przekraczały łącznie 183 dni w roku.

W okresie od 9.02.2021 r. do 6.06.2021 r. formalnie zamieszkiwała Pani w Holandii, jednak nie wykonywała Pani pracy zarobkowej. Przebywała Pani czasowo w Polsce w związku z leczeniem i zabiegami medycznymi. Powróciła Pani do Holandii przed dniem 6.06.2021 r.

W okresie od 2.03.2022 r. do października 2022 roku zamieszkiwała Pani w Holandii oraz pozostawała w zatrudnieniu na jej terytorium.

W ramach wyjaśnień, jak rozumieć informację, że X. na mocy zawartej umowy od 20 kwietnia 2020 r. dokonywał potrącenia opłaty za zakwaterowanie w wysokości 75 EUR i że podmiot ten – wraz z umową o pracę – zawarł z Panią umowę najmu, przy jednoczesnym wskazaniu, że umowa zawarta była na okres 9.11.2020 - 4.07.2021, wskazała Pani:

·      pod adresem (...) znajdował się budynek obejmujący cztery odrębne lokale mieszkalne. Trzy z nich były wynajmowane w systemie pokoi współdzielonych, natomiast czwarty lokal stanowił samodzielne mieszkanie (dla dwóch osób, z jednym pokojem, kuchnią i łazienką). Po Pani przyjeździe do Holandii i dołączeniu do męża, zajmowali Państwo właśnie to samodzielne mieszkanie.

·      pomimo zapisów umownych wskazujących na możliwość potrącania opłaty za zakwaterowanie przez X, faktycznie najem mieszkania był realizowany bezpośrednio przez Państwa, na podstawie ustnych ustaleń z właścicielką nieruchomości (osobą prywatną, niepowiązaną z pracodawcą).

·      z tego, co Pani pamięta, opłata w wysokości 75 EUR nie była faktycznie potrącana z Pani wynagrodzenia.

Zaświadczenie UE/EOG było wymagane na potrzeby rozliczeń podatkowych w Holandii. Obowiązek jego przedłożenia został Pani wskazany przez zewnętrzne biuro rachunkowe w Holandii, które prowadziło Pani rozliczenia podatkowe. Z przekazanych Pani informacji wynikało, że bez tego zaświadczenia holenderski urząd podatkowy nie dokona rozliczenia. Zaświadczenia te były uzyskiwane za lata podatkowe obejmujące okres Pani pobytu i pracy w Holandii, tj. za lata 2017-2022. We wnioskach o wydanie zaświadczenia UE/EOG oraz w samych zaświadczeniach wskazywany był Pani adres zamieszkania w Polsce.

Z uwagi na brak znajomości języka niderlandzkiego oraz przepisów prawa podatkowego obowiązujących w Holandii prowadzenie Pani rozliczeń podatkowych zostało w całości powierzone holenderskiemu biuru rachunkowemu. Nie ma Pani wiedzy, jakie dokładnie informacje dotyczące Pani rezydencji podatkowej były wskazywane w składanych w Holandii deklaracjach podatkowych. Kwestia ta nie była Pani szczegółowo wyjaśniana ani konsultowana. Działała Pani w zaufaniu do biura rachunkowego, zakładając, że Pani rozliczenia są prowadzone prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami.

W okresie pracy w Holandii składała Pani w Polsce zeznania podatkowe PIT-36. Działania te wynikały z braku znajomości przepisów prawa podatkowego oraz z konieczności uzyskiwania zaświadczeń UE/EOG, wymaganych do rozliczeń podatkowych w Holandii. We wnioskach o wydanie zaświadczeń UE/EOG, jak również w składanych zeznaniach podatkowych w Polsce, wskazywała Pani adres zamieszkania w Polsce. Złożenie rozliczeń podatkowych w Polsce było warunkiem uzyskania zaświadczenia UE/EOG.

Podkreśla Pani, że zarówno ze strony biura rachunkowego obsługującego Panią w Holandii, jak i ze strony polskiego urzędu skarbowego nie została Pani poinformowana o konsekwencjach podatkowych składania wniosków o zaświadczenie UE/EOG ani o skutkach równoczesnego składania zeznań podatkowych w Polsce. Działała Pani w zaufaniu do uzyskiwanych informacji i w przekonaniu o prawidłowości podejmowanych działań.

Z uwagi na brak znajomości języka niderlandzkiego, charakter wykonywanej pracy oraz osiąganie dochodów na poziomie zbliżonym do minimalnego wynagrodzenia, nie posiadała Pani istotnych dodatkowych aktywów w Holandii. Nie posiadała tam Pani majątku w postaci nieruchomości, ruchomości o znacznej wartości, papierów wartościowych ani innych inwestycji. Nie uzyskiwała Pani również innych dochodów poza wynagrodzeniem ze stosunku pracy. Osiągane dochody pozwalały na bieżące utrzymanie oraz zgromadzenie ograniczonych oszczędności (tzw. poduszki finansowej). Ponosiła Pani standardowe koszty życia, w szczególności koszty najmu mieszkania, utrzymania oraz opłaty związane z użytkowaniem samochodu (w tym opłaty drogowe).

W okresie pracy w Holandii nie posiadali Państwo rachunków bankowych w Polsce – korzystali Państwo wyłącznie z rachunku prowadzonego w Holandii. W Holandii utrzymywali Państwo kontakty towarzyskie z innymi Polakami przebywającymi w Holandii oraz z małżeństwem polsko-holenderskim. Uczestniczyli Państwo w życiu religijnym – regularnie (w miarę możliwości, około raz w tygodniu) uczęszczali Państwo do polskiego kościoła w miejscowości (...) (oddalonej o (...)).

W 2019 r. brali Państwo z mężem udział w wyborach organizowanych dla obywateli polskich w Holandii (również w miejscowości (...)), będąc uprzednio zarejestrowanymi jako wyborcy. Korzystali Państwo także z lokalnej infrastruktury, w tym basenów miejskich, restauracji oraz polskich sklepów.

Korzystała Pani wspólnie z małżonkiem z telefonu zarejestrowanego w Holandii (telefon na kartę). Nie zawierali Państwo indywidualnych umów na media (energia, woda, gaz), gdyż były one zapewniane przez właścicielkę wynajmowanego mieszkania w ramach ustalonej, zryczałtowanej opłaty za najem.

Posiadała Pani zameldowanie w A jako najemca mieszkania komunalnego. W okresie sporadycznych wizyt w Polsce przebywała Pani w tej nieruchomości, głównie w związku z zabiegami leczniczymi, takimi jak (...), oraz w celu spotkań z dziećmi. Dzieci w tym czasie nie mieszkały w tym mieszkaniu – prowadziły własne gospodarstwa domowe. Podczas Pani i męża pobytu w Holandii w mieszkaniu tym nikt nie zamieszkiwał. Państwa dzieci nie zamieszkiwały we wspomnianym mieszkaniu komunalnym. Mieszkały w innych nieruchomościach położonych w Polsce.

Nie prowadziła Pani wspólnego gospodarstwa domowego z dziećmi w okresie pobytu w Holandii. W trakcie sporadycznego pobytu w Polsce na czas wizyt lekarskich odbywała Pani również spotkania rodzinne.

Poza operacją (...) i (...) nie korzystała Pani w Polsce ze służby zdrowia, świadczeń społecznych itp. Korzystała Pani tylko z recept w ramach kontynuacji leczenia. Wynikało to z tego, że w Polsce była prowadzona Pani dokumentacja medyczna, nie znała Pani języka obcego, co powodowało, że uzyskanie recepty na stałe leki było po prostu dzięki temu dogodniejsze dla Pani i dozwolone w ramach unijnego zabezpieczenia zdrowotnego. Nie powodowało również dodatkowych kosztów związanych z tłumaczeniem przysięgłym dokumentacji medycznej czy przeprowadzaniem dodatkowych płatnych badań w Holandii potwierdzających Pani stan zdrowia.

Wskazując we wniosku, że korzystała Pani ze „świadczeń rehabilitacyjnych” w Polsce, odniosła się Pani do tego, że po operacji (...) korzystała Pani z prywatnych zabiegów rehabilitacyjnych. Nie były to świadczenia finansowane przez państwo ani zasiłki z ubezpieczenia zdrowotnego – należy je rozumieć wyłącznie jako prywatnie zakupione usługi poprawiające stan zdrowia i komfort życia.

Pobyt w szpitalu w związku z operacjami trwał od 2 do 3 dni. Po wypisie z placówki medycznej korzystała Pani prywatnie, w miarę możliwości finansowych, z usług rehabilitacyjnych oraz wizyt kontrolnych, aby poprawić komfort życia i powrócić do pełnej sprawności.

W okresie Pani pobytu i pracy w Holandii nikt nie zamieszkiwał w mieszkaniu komunalnym wynajmowanym od Gminy A. Czynsz był nadal opłacany przez Panią celem utrzymania prawa do lokalu oraz zabezpieczenia mieszkania na wypadek nieprzewidzianych zdarzeń losowych. Brak opłat groziłby utratą mieszkania. Po wyjeździe do Holandii mieszkanie nie zmieniło najemcy i pozostawało w Pani posiadaniu (nikt w nim nie zamieszkiwał). Ponoszenie kosztów najmu miało również charakter planowania przyszłościowego – m.in. zabezpieczenia mieszkania na emeryturę lub w razie powrotu do Polski.

Z Holandii do Polski wróciła Pani 16.10.2022 r. W momencie powrotu do Polski mieszkanie, które wcześniej wynajmowali Państwo od Gminy A, było to już Pani i małżonka mieszkanie własnościowe. Zostało one wykupione w marcu 2022 r., bowiem Gmina A dokonywała wyprzedaży nieruchomości przeznaczonych do remontu za 5% wartości nieruchomości. Poduszka finansowa zgromadzona w trakcie ponad 6-letniego pobytu w Holandii pozwoliła na zakup tej nieruchomości na preferencyjnych warunkach.

Mąż powrócił do Polski wraz z Panią. Po powrocie aż do teraz utrzymuje Pani telefonicznie kontakty ze znajomymi w Holandii.

Od momentu, kiedy przeniosła się Pani do Polski:

·      w Pani ocenie, Pani centrum interesów życiowych znajduje się w Polsce;

·      cały czas przebywa Pani w Polsce, tj. powyżej 183 dni w roku podatkowym.

W odpowiedzi na pytanie, jakie dochody uzyskuje Pani w Polsce i od kiedy, wskazała Pani, że posiada Pani od 22.08.2023 wyłącznie umowę o pracę.

Pytanie

Czy biorąc pod uwagę opisany powyżej stan faktyczny (zwłaszcza to, że stała zmiana miejsca zamieszkania z Holandii na terytorium Polski nastąpiła po 1 stycznia 2022 r.) ma Pani prawo do zwolnienia przedmiotowego uzyskanych przychodów, przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: PDOF), przysługującego podatnikom, którzy po 31 grudnia 2021 r. przenieśli swoje miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w 4 kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Polski, albo od początku roku następnego (pytanie dotyczy możliwości skorzystania przez podatnika z ulgi za lata 2024-2026, za rok 2023 podatnik nie osiągnął dochodów powodujących możliwość skorzystania z ulgi)?

Pani stanowisko w sprawie

Podatnik może nabyć prawo do ww. ulgi, jeżeli w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Ulga na powrót przysługuje pod warunkiem, że (art. 21 ust. 43 PDOF):

1)  podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Polski w okresie obejmującym:

a)  trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Polski, oraz

b)  okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Polski, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Polski.

Aby zapewnić sobie możliwość skorzystania z omawianej preferencji podatkowej należy zarówno przez trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz w okresie od początku roku, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego ten dzień, nie posiadać miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i co istotne, w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej należy mieć nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium RP. W niniejszej sytuacji warunek ten również został spełniony.

2)  podatnik:

a)  posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub

b)  miał miejsce zamieszkania:

·      nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 1, w państwie członkowskim UE lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub

·      na terytorium Polski nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 1.

Posiada Pani obywatelstwo polskie, co oznacza, że spełniony jest jeden z niezbędnych warunków uprawniających do skorzystania z tzw. ulgi na powrót.

3)  posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia.

Prawo do ulgi na powrót przysługuje, jeżeli podatnik nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tej ulgi w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44 (por. brzmienie art. 21 ust. 1 pkt 152 PDOF).

Aby udzielić odpowiedzi na pytanie, czy w przedstawionym przypadku będzie istniała możliwość skorzystania z ulgi na powrót, trzeba więc w pierwszej kolejności odpowiedzieć na pytanie, czy podatnicy posiadają certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do zwolnienia. Jak wskazują organy podatkowe, certyfikat rezydencji nie jest niezbędnym dokumentem, bez którego niemożliwe będzie skorzystanie z preferencji. Dyrektor KIS wielokrotnie wydawał w tym zakresie rozstrzygnięcia korzystne dla podatników i wskazywał, że za inny dowód mogą być uznane np. umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, wyciągi bankowe, zaświadczenie od zagranicznego pracodawcy czy paski wynagrodzeń.

Do kwestii udokumentowania miejsca zamieszkania za granicą dla celów ustalenia prawa do ulgi na powrót odniosło się Ministerstwo Finansów w odpowiedzi na jedno z pytań zamieszczonych w „Przewodniku dla podatnika. Ulga na powrót”. Na pytanie podatnika:

Spełniam warunki do skorzystania z ulgi na powrót. Czy muszę udokumentować swoje miejsce zamieszkania za granicą certyfikatem rezydencji?

MF odpowiedziało:

Nie masz obowiązku dokumentowania miejsca zamieszkania certyfikatem rezydencji. Wystarczy, że posiadasz inne dokumenty, które potwierdzą Twoje miejsce zamieszkania w Innym państwie. Takimi dokumentami mogą być np. umowa o pracę, umowa najmu mieszkania za granicą. Jeżeli dokumenty te będą sporządzone w języku obcym, urząd skarbowy może poprosić Cię o przedstawienie ich tłumaczenia na język polski.

Zgodnie z art. 3 ust 1 PDOF osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Natomiast za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1)  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2)  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Ustawodawca nie precyzuje jednak, jak należy określać ośrodek interesów życiowych podatnika. Zdaniem organów podatkowych przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależność do organizacji/klubów, uprawianie hobby itp.

Z kolei „centrum Interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd. (por. m.in. interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 10 września 2020 r., 0113-KDIPT2-3.4011.491.2020.2.RR).

Ustalenie ośrodka interesów życiowych, którego położenie decyduje o miejscu rezydencji podatkowej, wymaga indywidualnej oceny wszelkich okoliczności faktycznych wskazujących, z którym państwem od chwili wyjazdu z Polski łączą podatnika silniejsze powiązania osobiste i gospodarcze (m.in. miejsce przebywania najbliższej rodziny podatnika, jego powiązania zawodowe, charakter pracy, powiązania towarzyskie, miejsce położenia składników majątku podatnika itp.).

Istotne znaczenie ma przy tym kwestia ogniska domowego. Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD, na który powołują się organy podatkowe w swoich wyjaśnieniach, posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, iż osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.

Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.

W przypadku, gdy ocena wszelkich okoliczności faktycznych wskazuje, że podatnik przeniósł za granicę ośrodek interesów życiowych i tym samym przestał być polskim rezydentem podatkowym, to od tego momentu podlega on w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Jedynie od dochodów uzyskanych na terytorium Polski.

Choć przepisy podatkowe nie wymieniają w tym zakresie żadnego katalogu, to należy pamiętać, że zgodnie z art 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Mając na uwadze, iż z całokształtu przedstawionych okoliczności wynika, że w okresie czerwiec 2017 - październik 2022 to w Holandii pracowała Pani na stałe w charakterze (...), a później (...) (sam charakter pracy wykluczał możliwość częstego powrotu do Polski), mieszkała Pani na stałe wraz z mężem w wynajmowanej nieruchomości, prowadzili tam Państwo wspólne gospodarstwo domowe, korzystali Państwo z holenderskiej bankowości, ponosili Państwo wydatki związane z codziennym funkcjonowaniem, w tym utrzymaniem samochodu, przesądza, iż Pani centrum interesów życiowych I ośrodkiem gospodarczym z którym wiązały Panią silniejsze relacje była Holandia.

Reasumując:

1)  ustalenie ośrodka interesów życiowych, którego położenie decyduje o zakresie obowiązku podatkowego w Polsce, wymaga indywidualnej oceny wszelkich okoliczności faktycznych wskazujących, z którym państwem łączą podatnika silniejsze powiązania osobiste lub gospodarcze,

2)  uzyskanie certyfikatu rezydencji za granicą jest istotne, aczkolwiek nie przesądza o tym, że dana osoba przestała podlegać w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (por. m.in. interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 16 października 2018 r., nr 0115-KDIT2-2.4011.333.2018.2.ENB).

W okresie wskazanym w zapytaniu, tj. po powrocie do Polski, przysługuje Pani prawo do skorzystania z tzw. ulgi na powrót.

Uzupełnienie Pani stanowiska w sprawie

Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ulgą na powrót objęte są dochody osiągane w Polsce przez osoby fizyczne, które po pobycie za granicą powracają do kraju w celu podjęcia zatrudnienia, prowadzenia działalności gospodarczej lub innej aktywności zawodowej, przy czym obowiązek stosowania ulgi dotyczy wyłącznie dochodów uzyskiwanych w Polsce po powrocie.

W okresie od czerwca 2017 r. do momentu powrotu do Polski była Pani rezydentem podatkowym Holandii. W tym czasie wszystkie Pani dochody były osiągane i rozliczane zgodnie z holenderskimi przepisami podatkowymi, za pośrednictwem profesjonalnego biura rachunkowego. Z uwagi na brak znajomości języka niderlandzkiego oraz prawa podatkowego w Holandii nie posiadała Pani bezpośredniej kontroli nad procesem rozliczeń, jednak działania te były prowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami holenderskimi, a Pani status rezydenta podatkowego w Holandii był respektowany.

Po powrocie do Polski Pani przychody pochodzą wyłącznie z tytułu umowy o pracę zawartej w Polsce. Nie uzyskuje Pani żadnych dochodów z innych źródeł ani w kraju ani za granicą, w tym w Holandii.

W Pani ocenie, w świetle powyższych okoliczności oraz art. 21 ust. 1 ustawy o PIT, ulgą na powrót objęte są jedynie dochody osiągane w Polsce po powrocie z zagranicy, tj. z tytułu zatrudnienia w Polsce.

Podkreśla Pani, że stosowanie ulgi na powrót w zakresie dochodów uzyskiwanych w Polsce po powrocie jest zgodne z celem przepisu, którym jest zachęcenie podatników powracających z zagranicy do aktywności zawodowej w kraju. Wskazanie wyłącznie tych dochodów jest również spójne z zasadą rezydencji podatkowej i unikania podwójnego opodatkowania. W związku z powyższym wnosi Pani o wydanie interpretacji, która potwierdzi, że ulgą na powrót w Pani przypadku objęte są wyłącznie dochody osiągane w Polsce po powrocie z Holandii z tytułu zawartej umowy o pracę, przy jednoczesnym zachowaniu Pani statusu rezydenta podatkowego w Holandii w okresie pobytu za granicą.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:

a)  ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy,

b)  z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,

c)  z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych,

d)  z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa

- w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.

Powołany przepis określa zwolnienie podatkowe zwane „ulgą na powrót”. Celem wprowadzenia tej preferencji podatkowej było m.in. skłonienie Polaków na stałe mieszkających poza terytorium Polski do przeniesienia swojego miejsca zamieszkania do Polski.

Szczegółowe warunki tego zwolnienia określa art. 21 ust. 43 ww. ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:

1) w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz

2) podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym:

a)  trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

b)  okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

3) podatnik:

a)  posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub

b)  miał miejsce zamieszkania:

-     nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub

-     na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz

4) posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia, oraz

5) nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zwolnienie dotyczy podatników, którzy:

1)  nie mieli miejsca zamieszkania na terytorium Polski w określonym okresie przed zamieszkaniem w Polsce – okres ten musi obejmować minimum:

·      okres od początku roku, w którym podatnik zamieszkał w Polsce do dnia poprzedzającego dzień, kiedy zamieszkał w Polsce oraz

·      trzy lata kalendarzowe bezpośrednio poprzedzające rok, w którym podatnik zamieszkał w Polsce,

2)  w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu – czyli w wyniku zamieszkania w Polsce stali się polskimi rezydentami podatkowymi (a tym samym przestali być rezydentami podatkowymi w państwie swojej poprzedniej rezydencji podatkowej).

Ustawodawca wskazał przy tym w art. 3 ust. 1a ustawy, kogo – dla celów podatku dochodowego – uważa się za osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce. Posiadanie takiego statusu oznacza, że osoba ta ma nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce (jest rezydentem podatkowym w Polsce). I tak, w myśl art. 3 ust. 1a ustawy:

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1)  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2)  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

O uznaniu danej osoby za osobę mająca mieszkania w Polsce w rozumieniu tego przepisu decydują dwa kryteria:

1)  to, czy osoba ta przebywa na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym lub

2)  to, czy osoba ta ma ośrodek interesów życiowych (tj. centrum interesów osobistych lub centrum interesów gospodarczych) w Polsce.

Wystarczy spełnić jedno z nich, aby być polskim rezydentem podatkowym w rozumieniu omawianej ustawy. Przy czym przepisy dotyczące rezydencji podatkowej stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Polska.

W Pani sytuacji opisanej we wniosku:

·      była Pani osobą o nieograniczonym obowiązku podatkowym w Polsce;

·      w 2017 roku wyjechała Pani do Holandii – w celach zarobkowych; nie był to wyjazd na stałe;

·      w okresie 06.2017 – 10.2022 pracowała i zamieszkiwała Pani w Holandii, w wynajmowanym mieszkaniu; mieszkała tam Pani z mężem, który także przebywał w Holandii w związku z pracą;

·      nie była Pani zameldowana w Holandii;

·      w okresie, kiedy pracowała Pani w Holandii pobierała Pani zaświadczenie UE/EOG – dla potrzeb Pani rozliczeń podatkowych w Holandii oraz składała Pani zeznania podatkowe w Polsce jako osoba mająca w Polsce miejsce zamieszkania dla celów podatkowych;

·      w okresie, kiedy pracowała Pani w Holandii pozostawała Pani najemcą mieszkania w Polsce, które było Pani miejscem zamieszkania przed wyjazdem; następnie wykupiła Pani to mieszkanie na własność;

·      w okresie, kiedy pracowała Pani w Holandii korzystała Pani ze świadczeń medycznych w Polsce (zabiegi operacyjne, wizyty kontrolne, recepty);

·      w 2022 r. zakończyła Pani pracę w Holandii i wróciła do Polski – do mieszkania, które przez okres Pani pracy w Holandii pozostawało Pani stałym miejscem zamieszkania w Polsce.

Okoliczności sprawy wskazują, że Pani wyjazd do Holandii nie spowodował zmiany Pani rezydencji podatkowej – przez cały ten okres pozostawała Pani osobą o nieograniczonym obowiązku podatkowym w Polsce (osobą, która ma miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce).

Dowodzi tego m.in. fakt, że pobierała Pani zaświadczenia – czyli dokumenty, które służyły wykazaniu przed holenderskimi organami podatkowymi, że jest Pani osobą która dla celów podatkowych ma miejsce zamieszkania w innym niż Holandia Państwie UE/EOG (w Polsce). W opisie sprawy wskazuje Pani co prawda, że:

nie jest Pani w stanie jednoznacznie potwierdzić, czy na gruncie prawa holenderskiego była Pani traktowana jako rezydent podatkowy w poszczególnych latach podatkowych.

niemniej jednak, na bazie podanych przez Panią informacji należy przyjąć, że Pani rozliczenia podatkowe w Holandii były realizowane dlatego, że uzyskiwała Pani dochody z pracy w Holandii, a nie dlatego, że była Pani osobą, która miała nieograniczony obowiązek podatkowy w Holandii.

Równolegle Pani rozliczenia podatkowe w Polsce były realizowane jako rozliczenia osoby o nieograniczonym obowiązku podatkowym w Polsce, która uzyskiwała dochody zagraniczne. Jak Pani wskazała, w zeznaniach tych jako swoje miejsce zamieszkania podawała Pani adres w Polsce.

Pomimo, że przebywała Pani w Holandii razem z mężem, pracowali tam Państwo i wynajmowali mieszkanie, okoliczności te nie przesądzają, że Holandia była Pani centrum interesów życiowych. Jak bowiem wynika z wniosku:

·      Holandia nie była Pani miejscem, w którym przebywała Pani z zamiarem stałego pobytu – przebywała tam Pani z uwagi na zatrudnienie;

·      mieszkanie, które najmowali Państwo w Holandii było przeznaczone do wynajmu dla potrzeb zagranicznych pracowników (emigrantów zarobkowych) – a więc było to miejsce Pani czasowego pobytu, związanego z pracą;

·      nie była Pani zameldowana w Holandii;

·      nie podjęła Pani działań, których celem było budowanie swojego centrum interesów życiowych w Holandii (np. nabywania majątku, nauki języka, zameldowania, poddania się opiece medycznej).

Jednocześnie przez cały okres zatrudnienia w Holandii utrzymywała Pani mieszkanie w Polsce. Było ono miejscem, do którego wracała Pani w czasie pobytów w Polsce i miejscem, do którego wróciła Pani po zakończeniu pracy w Holandii. Mieszkanie to było przez Panią najmowane i pomimo długiego okresu pracy w Holandii nie zrezygnowała Pani z umowy najmu. Co więcej, jeszcze w czasie pobytu w Holandii wykupiła Pani prawo własności tego mieszkania. Okoliczności te dowodzą, że to mieszkanie jest Pani stałym miejsce zamieszkania w Polsce – bez względu na Pani okresowy pobyt w Holandii. Z tym miejscem łączy Pani swoje centrum interesów życiowych.

Także opiekę zdrowotną realizowała Pani w Polsce – wracała Pani z Holandii do Polski po to, aby tutaj poddawać się zabiegom operacyjnym, rehabilitacji. Ponadto korzystała Pani z recept w ramach kontynuacji leczenia. Dowodzi to traktowania przez Panią Polski jako swojego centrum interesów życiowych.

W Pani przypadku nie jest zatem spełniony warunek, że w wyniku powrotu do Polski po zakończeniu pracy w Holandii stała się Pani osobą o nieograniczonym obowiązku podatkowym w Polsce (art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Zarówno przed wyjazdem do Holandii, w trakcie pobytu w Holandii i po powrocie do Polski miała Pani taki sam status podatkowy – była i jest Pani osobą o nieograniczonym obowiązku podatkowym w Polsce (polskim rezydentem podatkowym).

Nie spełnia Pani także warunku skorzystania z ulgi na powrót, określonego w art. 21 ust. 43 pkt 2 ustawy. Miała Pani bowiem miejsce zamieszkania na terytorium Polski w całym okresie obejmującym Pani pobyt w Holandii – a więc także w analizowanym dla potrzeb ulgi okresie od początku 2022 roku do 10.2022 r. oraz w latach 2019-2021.

Brak spełnienia tych warunków powoduje, że w opisanych okolicznościach sprawy nie przysługuje Pani prawo do skorzystania ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Pani stanowisko jest więc nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

•      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

•      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.