Interpretacja 0115-KDIT1.4011.58.2026.1.MK

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 stycznia 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawczyni w 2019 r. nabyła do majątku osobistego od rodziców lokal mieszkalny na podstawie umowy darowizny (akt notarialny z 21 grudnia 2019 r.). Lokal ten w dacie darowizny był obciążony hipoteką zabezpieczającą kredyt zaciągnięty przez rodziców Wnioskodawczyni na jego zakup w 2015 r. W umowie darowizny wskazano, że wszelkie ciężary związane z lokalem przechodzą na Obdarowaną. W konsekwencji 4 maja 2020 r. nastąpiło formalne przejęcie długu przez Wnioskodawczynię (wraz z małżonkiem). Na skutek aneksu do umowy kredytowej Wnioskodawczyni stała się dłużnikiem osobistym banku, a jej rodzice zostali z długu zwolnieni. Od tego momentu Wnioskodawczyni spłacała raty kredytu.

8 grudnia 2021 r. (tj. przed upływem 5 lat od nabycia) Wnioskodawczyni dokonała odpłatnego zbycia przedmiotowej nieruchomości za cenę 345.000 zł. Transakcja sprzedaży odbyła się w warunkach rynkowych, w których nabywca (finansujący zakup kredytem bankowym) postawił bezwzględny warunek zwolnienia nieruchomości z obciążenia hipotecznego. Zgodnie z ustaleniami stron i treścią aktu notarialnego sprzedaży cena sprzedaży nie została w całości przekazana Wnioskodawczyni. Kwota 173.027,57 zł została przelana przez nabywcę bezpośrednio na rachunek techniczny banku wierzyciela w celu całkowitej spłaty kredytu i wykreślenia hipoteki. Faktycznie Wnioskodawczyni otrzymała do swojej dyspozycji jedynie różnicę między ceną transakcyjną a kwotą spłaty zadłużenia (tj. kwotę 171.972,43 zł). Dokonanie spłaty kredytu było warunkiem koniecznym (ekonomicznym i faktycznym), aby transakcja sprzedaży mogła dojść do skutku, gdyż nabywca uzależnił zapłatę ceny od usunięcia obciążenia hipotecznego.

Pytania

1.  Czy w przedstawionym stanie faktycznym kwota przekazana bezpośrednio z ceny sprzedaży na spłatę kredytu hipotecznego, stanowiąca warunek konieczny zbycia nieruchomości wolnej od obciążeń, stanowi koszt odpłatnego zbycia w rozumieniu art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (u.p.d.o.f.), pomniejszający przychód ze sprzedaży?

2.  W przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie nr 1 – czy kwota spłaty kredytu hipotecznego, który Wnioskodawczyni formalnie przejęła w drodze przejęcia długu po otrzymaniu darowizny stanowi koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 6d u.p.d.o.f. jako nakład zwiększający wartość rzeczy lub ciężar ekonomiczny warunkujący nabycie i zachowanie substancji majątkowej?

Pani stanowisko w sprawie

Ad 1 – Spłata kredytu jako koszt odpłatnego zbycia (art. 19 ust. 1 u.p.d.o.f.)

Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że kwota przekazana bezpośrednio z ceny sprzedaży na spłatę kredytu hipotecznego, stanowiąca warunek konieczny zbycia nieruchomości wolnej od obciążeń, stanowi koszt odpłatnego zbycia w rozumieniu art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (u.p.d.o.f.).

Zgodnie z art. 19 ust. 1 u.p.d.o.f. przychodem jest cena określona w umowie pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Choć ustawa nie definiuje tego pojęcia, w orzecznictwie (w tym w uchwałach NSA) przyjmuje się, że są to wydatki niezbędne do tego, aby transakcja mogła dojść do skutku. Organy podatkowe często podnoszą argument, jakoby spłata hipoteki nie była warunkiem zbycia, ponieważ przepisy prawa cywilnego dopuszczają zbycie nieruchomości obciążonej. Jest to jednak rozumowanie czysto teoretyczne, oderwane od realiów obrotu gospodarczego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w przełomowym wyroku z 2 lutego 2024 r. (sygn. akt II FSK 607/21):

Spłatę obciążającej nieruchomość hipoteki można uznać za warunek jej zbycia ze względu na ochronę interesów nowego nabywcy nieruchomości i jego niechęć do stania się dłużnikiem wierzyciela hipotecznego po uiszczeniu ceny rynkowej za nieruchomość.

W realiach rynkowych – zwłaszcza gdy nabywca posiłkuje się kredytem – bank kredytujący stawia bezwzględny wymóg wykreślenia hipoteki zbywcy. Spłata długu jest zatem warunkiem sine qua non (warunkiem koniecznym) skutecznego przeniesienia własności na warunkach rynkowych. Bez tego wydatku transakcja nie doszłaby do skutku, a przychód w ogóle by nie powstał. Opodatkowanie kwoty, która została przelana bezpośrednio do banku, narusza istotę podatku dochodowego. W najnowszym orzecznictwie, w tym w wyroku z 5 marca 2025 r. (sygn. akt II FSK 872/22), NSA sformułował fundamentalną tezę o konieczności badania rzeczywistego przysporzenia:

W opisanej sytuacji Podatnik zapłaciłby podatek dochodowy od tych sum, które jego majątku nie powiększyły. (...) opodatkowaniu nie podlegał dochód, a nawet przychód rozumiany jako definitywne przysporzenie po jego stronie.

W tej sprawie zastosowano mechanizm płatności podzielonej, gdzie Wnioskodawczyni pełniła jedynie rolę „pośrednika” w przekazaniu środków. Środki te nigdy nie powiększyły trwale jej aktywów. Opodatkowanie ich stanowiłoby opodatkowanie „przychodu wirtualnego”. Hipoteka obciążająca nieruchomość stanowi w istocie wadę prawną rzeczy lub obciążenie prawa własności (art. 556 k.c.). Działanie Wnioskodawczyni polegające na spłacie kredytu było działaniem zmierzającym do usunięcia tej wady („oczyszczenia” przedmiotu sprzedaży). Gdyby Wnioskodawczyni nie usunęła tej wady, musiałaby sprzedać nieruchomość za cenę drastycznie niższą. Wydatek na spłatę jest więc bezpośrednim kosztem uzyskania ceny rynkowej (ceny za towar wolny od wad) i jako taki mieści się w definicji kosztów odpłatnego zbycia.

Ad 2 – Spłata kredytu jako koszt uzyskania przychodu (art. 22 ust. 6d u.p.d.o.f.)

Jeżeli Organ uzna, że wydatek ten nie jest kosztem zbycia, to zdaniem Wnioskodawczyni bezwzględnie stanowi on koszt uzyskania przychodu jako „udokumentowany nakład” lub koszt nabycia w rozumieniu art. 22 ust. 6d u.p.d.o.f. Wnioskodawczyni w 2020 r. formalnie przejęła dług rodziców, stając się wyłącznym dłużnikiem osobistym. Od tego momentu posiadanie nieruchomości przestało być „nieodpłatne” w sensie ekonomicznym. Przejęcie długu i jego spłata stanowiły ciężar ekonomiczny poniesiony w celu zachowania własności nieruchomości (gdyby dług nie był obsługiwany, bank zlicytowałby nieruchomość).

W sensie gospodarczym sytuacja ta upodobniła się do nabycia odpłatnego, gdzie przejęty dług pełni funkcję ceny. Wykładnia art. 22 ust. 6d u.p.d.o.f. nie może prowadzić do rezultatów sprzecznych z Konstytucją. Ustawodawca w art. 22 ust. 6d zd. 2 pozwala spadkobiercom odliczyć spłacone długi spadkowe. Sytuacja obdarowanego, który przejmuje obciążoną nieruchomość i dług (często w celu ratowania majątku rodzinnego), jest tożsama ekonomicznie z sytuacją spadkobiercy. Odmowa prawa do odliczenia tego kosztu prowadzi do nieuzasadnionego różnicowania podmiotów znajdujących się w tej samej sytuacji majątkowej (nabycie pod tytułem darmym obciążonego majątku). Zgodnie z linią orzeczniczą zapoczątkowaną wyrokiem II FSK 872/22, sądy nakazują stosowanie wykładni prokonstytucyjnej, która eliminuje tę nierówność i pozwala na odliczenie spłaconych długów także w przypadku darowizny, jeśli dług był nierozerwalnie związany z nieruchomością.

Pojęcie „nakładu” w art. 22 ust. 6d nie może być zawężane wyłącznie do nakładów fizycznych (remonty). Nakładem jest każdy wydatek poniesiony na rzecz, który zwiększa jej wartość. Spłata hipoteki (usunięcie obciążenia) w sposób bezpośredni i wymierny zwiększa wartość rynkową nieruchomości. Nieruchomość wolna od hipoteki jest warta więcej niż nieruchomość obciążona. Zatem spłata kredytu jest nakładem zwiększającym wartość rzeczy poczynionym w czasie jej posiadania. Mając na uwadze powyższe, a w szczególności najnowsze stanowisko NSA wyrażone w wyrokach z 2024 i 2025 roku, które kładzie nacisk na ekonomiczny aspekt transakcji i ochronę podatnika przed opodatkowaniem dochodu wirtualnego, Wnioskodawczyni wnosi o potwierdzenie jej stanowiska. Spłata kredytu, będąca warunkiem sprzedaży, musi być neutralna podatkowo – albo jako koszt zbycia albo jako koszt uzyskania przychodu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ww. ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy źródłem przychodu jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

a)  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,

b)  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

c)  prawa wieczystego użytkowania gruntów

– jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.

Przepis ten formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości lub praw określonych w lit. a-c przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, powoduje obowiązek zapłaty podatku dochodowego.

Z opisu stanu faktycznego wynika, że sprzedany 8 grudnia 2021 r. lokal mieszkalny nabyła Pani od rodziców na podstawie umowy darowizny w 2019 r. Wobec tego sprzedaż lokalu mieszkalnego stanowi dla Pani źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a dochód uzyskany z tej sprzedaży podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Zgodnie z art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.

Zgodnie z art. 30e ust. 2 tej ustawy:

Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.

Stosownie do art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej. Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.

Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia (sprzedaży) nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w ustawie. Należy zatem stosować językowe (potoczne) rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym za koszty sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych uważa się wszystkie wydatki poniesione przez sprzedającego, które są konieczne, aby transakcja mogła dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością). Pomiędzy tymi wydatkami a dokonanym odpłatnym zbyciem musi istnieć bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy. Można do takich kosztów zaliczyć np.:

·      koszty wyceny nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego,

·      prowizje pośredników w sprzedaży nieruchomości,

·      wydatki związane ze sporządzeniem przez notariusza umowy cywilnoprawnej,

·      koszty i opłaty sądowe.

Ustawodawca wprawdzie nie określił, jakie koszty należy uważać za koszty odpłatnego zbycia, niemniej w doktrynie wskazuje się, że mogą to być wyłącznie koszty, które muszą być ponoszone w związku ze zbyciem. Będą to więc np. koszty związane z wyceną nieruchomości, koszty notarialne, koszty pośredników, ale także koszty związane z ponoszeniem ciężarów publicznoprawnych (por. J. Marciniak (red.), Podatek dochodowy od osób fizycznych, Warszawa 2011 r., s. 199, A. Bartosiewicz, R. Kubacki, Komentarz do art. 10, art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, LEX 2010).

Z opisu stanu faktycznego wynika, że otrzymała Pani w darowiźnie lokal mieszkalny obciążony kredytem hipotecznym zaciągniętym przez darczyńców nieruchomości. 4 maja 2020 r. nastąpiło formalne przejęcie długu przez Panią. Na skutek aneksu do umowy kredytowej stała się Pani dłużnikiem osobistym banku, a jej rodzice zostali z długu zwolnieni. Od tego momentu spłacała Pani raty kredytu.

Kwestia spłaty zadłużenia z tytułu zaciągniętego przez darczyńców, a następnie przejętego przez Panią kredytu na darowany lokal mieszkalny pozostaje bez wpływu na określenie przychodu ze sprzedaży nieruchomości, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wynika to stąd, że kwota kredytu nie stanowi dla Pani kosztu odpłatnego zbycia. Kwota ta nie miała związku ze sprzedażą i nie była wydatkiem niezbędnym do realizacji sprzedaży tego lokalu mieszkalnego, ponieważ gdyby Pani lokalu tego nie sprzedała to też miałaby Pani obowiązek spłaty przepisanego na Panią kredytu hipotecznego zaciągniętego na ten lokal mieszkalny.

Powyższe potwierdził także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 czerwca 2019 r., sygn. akt II FSK 1992/17, w którym stwierdził, że:

Aby przyjąć, że określony przez skarżącą wydatek w kwocie przeznaczonej na spłatę kredytu można zaliczyć do kosztów odpłatnego zbycia, należałoby uznać spłatę obciążającej nieruchomość hipoteki za warunek jej zbycia. Tymczasem w świetle obowiązujących przepisów prawa, w tym art. 244 § 1 k.c. i art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2018 r. poz. 1916 ze zm.), twierdzenie takie nie znajduje uzasadnienia. Zbycie nieruchomości przez dłużnika nie narusza praw wierzyciela hipotecznego, który może dochodzić zaspokojenia swoich roszczeń od tego, kto stanie się właścicielem. W związku z tym sprzedaż nieruchomości obciążonej hipoteką nie wymaga obowiązkowej spłaty długów w postaci wierzytelności zabezpieczonych hipoteką (por. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2015 r. sygn. akt II FSK 3273/14, LEX nr 1640467).

Podsumowując, do kosztów odpłatnego zbycia, które pomniejszają przychód ze sprzedaży nieruchomości, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie można zaliczyć kwoty spłaty zadłużenia wobec banku zabezpieczonego hipoteką na tej nieruchomości.

Odnosząc się do Pani drugiego pytania, ustalenie kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia odbywa się natomiast zgodnie z art. 22 ust. 6c lub 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w zależności od tego, czy zbywaną nieruchomość lub prawo nabyto odpłatnie, czy nieodpłatnie.

Zgodnie z art. 22 ust. 6d ww. ustawy:

Za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn. Do kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości i praw, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w drodze spadku zalicza się również udokumentowane koszty nabycia lub wytworzenia poniesione przez spadkodawcę oraz przypadające na podatnika ciężary spadkowe, w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub zbywanego prawa odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych nabytych przez podatnika. Przez ciężary spadkowe, o których mowa w zdaniu drugim, rozumie się spłacone przez podatnika długi spadkowe, zaspokojone roszczenia o zachowek oraz wykonane zapisy zwykłe i polecenia, również w przypadku, gdy podatnik spłacił długi spadkowe, zaspokoił roszczenia o zachowek lub wykonał zapisy zwykłe i polecenia po dokonaniu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c.

Zgodnie z art. 22 ust. 6e ww. ustawy:

Wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.

Zawarty w art. 22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych katalog wydatków, które w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy, nabytych w drodze darowizny, mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodu ma charakter katalogu zamkniętego, w związku z tym tylko wydatki wyraźnie w nim wskazane mogą pomniejszyć uzyskany przychód.

Nie ma zatem podstaw prawnych, żeby kwotę spłaty kredytu hipotecznego, który Pani przejęła w drodze przejęcia długu po otrzymaniu darowizny zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów z tytułu sprzedaży nieruchomości (lokalu mieszkalnego). Długi obciążające nieruchomość nie stanowią żadnej z kategorii wskazanych w art. 22 ust. 6d, a więc nie mogą zostać uwzględnione przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym w przypadku sprzedaży nieruchomości nabytej w drodze darowizny.

W konsekwencji kwota spłaty kredytu hipotecznego, który Pani przejęła nie stanowi kosztu uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości, gdyż nie jest to koszt, o którym mowa w art. 22 ust. 6d ustawy.

Potwierdza to orzecznictwo sądów, m.in. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, który w wyroku z 4 lutego 2016 roku sygn. akt I SA/Ke 718/15 stwierdził, że:

Przepis art. 22 ust. 6d w sposób jednoznaczny wskazuje, co może być kosztem uzyskania przychodu przy sprzedaży nieruchomości (udziału) nabytej w drodze darowizny. Kosztami uzyskania przychodu są tylko udokumentowane nakłady oraz kwota zapłaconego podatku od spadków i darowizn. Za nakłady poniesione na nieruchomość rozumie się wydatki ulepszające, modernizujące daną nieruchomość, czy też nawet wydatki remontowe, które zwiększają wartość rynkową nieruchomości poczynione w czasie jej posiadania. Nakładem zwiększającym wartość rzeczy i praw majątkowych nie jest natomiast spłata kredytu pobranego przez darczyńcę po zbyciu udziału w nieruchomości. Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wyrażony w wyroku z 19 lipca 2011 r. sygn. akt I SA/Bd 343/11, w którym Sąd ten stwierdził, że spłata zobowiązania zaciągniętego przez osobę trzecią, które to zobowiązanie obciążało rzeczowo (hipoteka) nieruchomość w chwili jej nabycia w drodze darowizny, nie stanowi kosztu uzyskania przychodu, o jakim mowa w art. 22 ust. 6d u.p.d.o.f.

Podobne stanowisko zaprezentowane zostało także w innych w wyrokach, np. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 23 października 2013 r., sygn. akt I SA/Op 583/13, czy też Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 1055/11.

Wobec tego, mając na uwadze opis zdarzenia oraz cytowane przepisy, kredyt hipoteczny zaciągnięty przez Pani darczyńców na zakup darowanego Pani lokalu mieszkalnego, który został spłacony ze środków uzyskanych ze sprzedaży tego lokalu mieszkalnego, nie stanowi dla Pani kosztu uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia tego lokalu mieszkalnego, gdyż nie jest nakładem zwiększającym wartość nieruchomości, o którym mowa w art. 22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Spłata kredytu hipotecznego w żaden sposób nie mieści się w ustawowych kryteriach kosztów uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości nabytej w drodze darowizny, bowiem ustawodawca zaliczył do nich – co jednoznacznie wynika z treści cytowanego przepisu – jedynie udokumentowane nakłady na tę nieruchomość zwiększające jej wartość.

Reasumując, kwota przekazana bezpośrednio z ceny sprzedaży na spłatę kredytu hipotecznego nie stanowi kosztu odpłatnego zbycia w rozumieniu art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Kwota spłaty kredytu hipotecznego, który Pani przejęła w drodze przejęcia długu po otrzymaniu darowizny, nie stanowi również kosztu uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 6d tej ustawy.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

•      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

•      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.