Interpretacja 0115-KDIT1.4011.584.2026.2.MN

Interpretacja indywidualna

  – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 lipca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 2 września 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca był podatnikiem prowadzącym jednoosobową działalność gospodarczą zarejestrowaną w Polsce, w ramach której Wnioskodawca świadczył usługi (...) na terytorium Finlandii do 31 maja 2025 r. W Polsce Wnioskodawca rozliczał się w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych oraz opłacał należne składki ZUS. Przedmiotem działalności Wnioskodawcy są usługi (...), polegające na (...). Usługi na terytorium Finlandii Wnioskodawca świadczył od 2023 r. na rzecz jednego kontrahenta – A z siedzibą przy B, Finlandia, numer identyfikacyjny przedsiębiorstwa (...).

Do 31 maja 2025 r. Wnioskodawca wykonywał usługi w ramach polskiej działalności gospodarczej. Od 1 czerwca 2025 r. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą zarejestrowaną w Finlandii i nadal świadczy te same usługi na rzecz tego samego kontrahenta.

W okresie, którego dotyczy wniosek, Wnioskodawca uważał, że pozostaje polskim rezydentem podatkowym i rozliczał całość osiąganych przychodów w Polsce. Fiński urząd skarbowy uznał jednak, że w związku z długością wykonywania działalności na terytorium Finlandii Wnioskodawca został fińskim rezydentem podatkowym, w konsekwencji czego obciążył Wnioskodawcę obowiązkiem zapłaty podatku od dochodów osiągniętych w Finlandii.

Jak Wnioskodawca został później poinformowany, działalność gospodarcza prowadzona w ramach polskiej firmy mogła być wykonywana na terytorium Finlandii jedynie przez okres 6 miesięcy. Kontrahent Wnioskodawcy nie poinformował o tym ograniczeniu, w wyniku czego Wnioskodawca świadczył usługi na polskiej działalności przez cały 2024 r. Z tego powodu fiński urząd skarbowy wydał decyzję zobowiązującą Wnioskodawcę do zapłaty podatku za 2024 r., mimo że przez cały ten rok Wnioskodawca odprowadzał podatek od osiąganych przychodów w Polsce.

Podatek zapłacony w Finlandii za 2024 r. został przez Wnioskodawcę uregulowany zgodnie z decyzją fińskiego urzędu skarbowego. Kwota podatku zapłacona w 2024 r. została odliczona w zeznaniu PIT-28 za 2024 r. Natomiast część podatku dotyczącego tego samego zobowiązania, którą Wnioskodawca zapłacił dopiero w 2025 r., została odliczona jedynie w niepełnej wysokości w zeznaniu PIT-28 za 2025 r.

W związku z powyższym powstała sytuacja, w której Wnioskodawca nie mógł w pełni odliczyć podatku zapłaconego w Finlandii.

W ocenie Wnioskodawcy, zgodnie z postanowieniami umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Finlandii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz obowiązującymi przepisami prawa podatkowego, przysługuje Wnioskodawcy prawo do uwzględnienia całej kwoty podatku zapłaconego za granicą.

Uzupełnienie wniosku

W 2024 r. Wnioskodawca na stałe mieszkał w Polsce. W 2024 r. w Polsce przebywał mniej niż 183 dni. Do Polski przyjeżdżał co 4 tygodnie na 1 tydzień (do rodziny – dom). W 2024 r. Wnioskodawca miał w Polsce stałe miejsce zamieszkania, posiadał nieruchomość w postaci domu jednorodzinnego, źródło dochodu tylko z działalności gospodarczej, posiadał konto bankowe, oszczędności, kredyt oraz ubezpieczenia. Powiązania Wnioskodawcy z Polską to jego dom oraz najbliższe mu osoby, tj. żona i dzieci. Z żoną prowadzi wspólnie gospodarstwo domowe. Wnioskodawca korzystał i nadal korzysta ze służby zdrowia w Polsce. W Polsce ma zarejestrowany telefon oraz był współwłaścicielem samochodu. Wnioskodawca miał podpisane umowy na media takie jak Internet, prąd itp.

W 2024 r. powiązania Wnioskodawcy z Finlandią to jedynie praca. Nie miał w Finlandii nieruchomości, źródło dochodu to dochód z działalności, nie miał kont bankowych, oszczędności, kredytów oraz ubezpieczeń. W 2024 r. Wnioskodawca nie miał żadnych osobistych powiązań w Finlandii. W Finlandii nie przebywały najbliższe mu osoby. W 2024 r. w Finlandii Wnioskodawca nie korzystał ze służby zdrowia oraz innych świadczeń. W 2024 r. w Finlandii nie miał zarejestrowanych telefonów ani samochodów oraz nie miał podpisanych żadnych umów na media.

W 2024 r. aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską Wnioskodawca prowadził tylko w Polsce. W 2024 r. stałym miejscem zamieszkania dla Wnioskodawcy była Polska. W 2024 r. większość czasu Wnioskodawca spędził w Finlandii z uwagi na pracę – urlop co 4 tygodnie w Polsce. W 2024 r. do dnia dzisiejszego Wnioskodawca miał i ma obywatelstwo polskie. W 2024 r. Wnioskodawca świadczył usługi powyżej 12 miesięcy, przy czym automatycznie doszło do powstania zakładu podatkowego w Finlandii w rozumieniu polsko-fińskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Podatek w Finlandii był więc należny, jednak powstała sytuacja podwójnego opodatkowania, którą należy teraz skorygować w Polsce.

Pytanie

Czy istnieje możliwość odzyskania pozostałej, nieodliczonej części podatku zapłaconego w Finlandii poprzez złożenie korekty zeznania PIT-28 za 2024 r., skoro podatek ten dotyczy dochodów osiągniętych w 2024 r., lecz jego część została zapłacona dopiero w 2025 r.?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, na podstawie obowiązujących przepisów o unikaniu podwójnego opodatkowania Wnioskodawcy przysługuje prawo do odzyskania podatku zapłaconego za granicą w tym okresie.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – stosownie do art. 3 ust. 1a cytowanej ustawy – uważa się osobę fizyczną, która:

1)  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2)  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

W świetle art. 3 ust. 2a ustawy:

Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce. Wówczas osoba podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynika to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczna, polityczna, kulturalna, obywatelska, przynależność do organizacji/ klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium Polski centrum interesów życiowych.

W myśl art. 4a ww. ustawy:

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Pana rezydencja podatkowa

Z opisu okoliczności faktycznych sprawy wynika, że prowadzi Pan pozarolniczą działalność gospodarczą, w ramach której od 2023 r. świadczy usługi (...) na terytorium Finlandii na rzecz fińskiego kontrahenta. W 2024 r.

•      uważał się Pan za polskiego rezydenta podatkowego, wobec tego rozliczał Pan w Polsce całość osiąganych przychodów w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych;

•      fiński urząd skarbowy – w związku z długim czasem świadczenia przez Pana usług na terytorium Finlandii – uznał Pana za fińskiego rezydenta podatkowego.

W Pana przypadku dla rozstrzygnięcia kwestii którego państwa był Pan w 2024 r. rezydentem podatkowym zastosowanie znajdzie Konwencja między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Finlandii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzona dnia 8 czerwca 2009 roku w Helsinkach, zmodyfikowana przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mająca na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę oraz Finlandię 7 czerwca 2017 r. (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1369).

W rozumieniu niniejszej Konwencji – zgodnie z art. 4 ust. 1 tej Konwencji – określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza:

każdą osobę, która według ustawodawstwa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu ze względu na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu, miejsce utworzenia (rejestracji) albo inne kryterium o podobnym charakterze i obejmuje również to Państwo oraz jego organ statutowy lub władzę lokalną. Jednakże, określenie to nie obejmuje żadnej osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko ze względu na dochód, jaki osiąga ze źródeł położonych w tym Państwie.

Jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 tego artykułu osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas jej status – w myśl art. 4 ust. 2 analizowanej Konwencji – określa się według następujących zasad:

a)  uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);

b)  jeżeli nie jest możliwe ustalenie, w którym Państwie osoba posiada ośrodek interesów życiowych albo nie ma ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym zwykle przebywa;

c)  jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, wówczas będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, którego jest obywatelem;

d)  jeśli osoba ta jest obywatelem obu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.

Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.

Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem.

Ponadto, jeżeli osoba, mająca ognisko domowe w jednym państwie, utworzyła ognisko domowe w drugim państwie z zachowaniem w całej pełni pierwszego ogniska, to fakt, że pierwsze z nich zostało zachowane w środowisku, w którym osoba ta zawsze mieszkała, pracowała i w którym znajduje się jej rodzina i mienie, może w połączeniu z innymi elementami wskazywać, że osoba ta zachowała ośrodek swych życiowych interesów w pierwszym państwie.

Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.

Z przedstawionych okoliczności wynika, że w 2024 r.:

•      w Polsce miał Pan stałe miejsce zamieszkania, posiadał dom, konto bankowe, kredyt, ubezpieczenia, zarejestrowany telefon, popisane umowy na dostarczanie mediów, w tym Internetu i prądu,

•      w Polsce mieszkały Pana najbliższe osoby, czyli żona i dzieci, z żoną prowadził Pan wspólnie gospodarstwo domowe,

•      w Polsce prowadził Pan aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, korzystał Pan ze służby zdrowia,

•      z Finlandią łączyła Pana jedynie praca, z uwagi na którą spędzał Pan w Finlandii większość czasu.

Analizując Pana powiązania osobiste i gospodarcze, to z Polską łączyły Pana ściślejsze powiązania osobiste, bowiem w Polsce zamieszkuje Pana najbliższa rodzina (żona, dzieci). Łączą Pana silne związki z rodziną oraz domem rodzinnym znajdującym się w Polsce. Również z Polską wiążą Pana silniejsze powiązania gospodarcze: w Polsce miał Pan zarejestrowaną działalność gospodarczą, konto bankowe, zgromadzone oszczędności, zaciągnięty kredyt, wykupione ubezpieczenie.

Tym samym podlegał Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu określonemu w art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W Polsce podlegał Pan opodatkowaniu od wszystkich osiągniętych dochodów bez względu na miejsce ich osiągania z uwzględnieniem umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Uzyskiwane w ramach działalności gospodarczej przychody ze świadczonych usług na terytorium Finlandii

Na mocy art. 7 polsko-fińskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania:

Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność gospodarczą w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowanie w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.

W myśl natomiast art. 7 ust. 2 ww. umowy:

Jeżeli przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa wykonuje działalność gospodarczą w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład to, z zastrzeżeniem postanowień ustępu 3, w każdym Umawiającym się Państwie należy przypisać temu zakładowi takie zyski, które mógłby on osiągnąć, gdyby wykonywał taką samą lub podobną działalność w takich samych lub podobnych warunkach jako samodzielne przedsiębiorstwo i był całkowicie niezależny w stosunkach z przedsiębiorstwem, którego jest zakładem.

Warunek określony w art. 7 ust. 1 ww. Konwencji należy interpretować zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji w Sprawie Podatku od Dochodu i Majątku (OECD) (pkt 3 Komentarza do art. 7 ust. 1). Przedsiębiorstwo jednego Państwa nie może być opodatkowane w drugim Państwie, chyba że prowadzi ono w tym drugim Państwie działalność handlową lub przemysłową za pośrednictwem położonego w tym Państwie zakładu.

Przedsiębiorstwo mające siedzibę w jednym Państwie, a prowadzące działalność na terytorium drugiego co do zasady podlega opodatkowaniu w państwie swojej siedziby. Państwu, w którym prowadzona jest działalność, służy prawo do opodatkowania zysków osiąganych przez przedsiębiorstwo pochodzące z innego kraju, pod warunkiem że przedsiębiorstwo to prowadzi działalność w tym państwie w formie zakładu. W przeciwnym przypadku dochody przedsiębiorstwa zagranicznego podlegają opodatkowaniu w państwie jego siedziby.

Z opisu sprawy wynika, że w 2024 r. świadczył Pan usługi na terytorium Finlandii powyżej 12 miesięcy co spowodowało, że automatycznie świadczenie przez Pana usług w ramach prowadzonej działalności gospodarczej na terytorium Finlandii zostało uznane za prowadzenie tej działalności poprzez położony na terytorium Finlandii zakład zagraniczny w świetle postanowień polsko-fińskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Przychody przypisane do tego zakładu zostały w Finlandii opodatkowane na podstawie decyzji fińskiego urzędu skarbowego.

Tym samym Pana dochody jako polskiego rezydenta podatkowego osiągnięte z tytułu działalności gospodarczej zarejestrowanej w Polsce, prowadzonej na terytorium Finlandii, w 2024 r. podlegają opodatkowaniu na zasadach wynikających z art. 7 ust. 1 Konwencji polsko-fińskiej. W Pana przypadku znajdzie zastosowanie zawarta w tej Konwencji metoda unikania podwójnego opodatkowania.

Na mocy postanowień Konwencji MLI art. 21 ust. 2 lit. a) Konwencji polsko-fińskiej został zastąpiony przez art. 5 ust. 6 Konwencji MLI, który stanowi, że:

W przypadku, gdy osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w [Polsce] uzyskuje dochód, który zgodnie z postanowieniami [Konwencji] może być opodatkowany przez [Finlandię] (z wyłączeniem sytuacji, gdy te postanowienia zezwalają na opodatkowanie przez [Finlandię] wyłącznie z powodu, że dany dochód jest także dochodem uzyskiwanym przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium [Finlandii]), [Polska] zezwoli na odliczenie od podatku od dochodu takiej osoby kwoty równej podatkowi od dochodu zapłaconemu w [Finlandii].

Jednakże odliczenie takie nie może przekroczyć tej części podatku od dochodu, obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która przypada na taki dochód, który może być opodatkowany w [Finlandii].

Jeżeli zgodnie z jakimkolwiek postanowieniem [Konwencji] dochód uzyskany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w [Polsce] jest zwolniony z opodatkowania w [Polsce], wówczas [Polska] może przy obliczaniu kwoty podatku od pozostałego dochodu takiej osoby uwzględnić zwolniony dochód.

Wskazał Pan, że przychody z prowadzonej działalności gospodarczej opodatkowuje Pan zryczałtowanym podatkiem dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

Stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 843 ze zm.):

Podatnicy są obowiązani za każdy miesiąc obliczać ryczałt od przychodów ewidencjonowanych i wpłacać go na rachunek urzędu skarbowego w terminie do dnia 20 następnego miesiąca, a za miesiąc grudzień - w terminie do dnia 20 stycznia następnego roku podatkowego.

Podatnicy – na podstawie art. 21 ust. 2 pkt 2 cytowanej ustawy – są obowiązani:

złożyć w urzędzie skarbowym zeznanie według ustalonego wzoru o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych - w terminie od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym; zeznanie złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w dniu 15 lutego roku następującego po roku podatkowym.

W myśl art. 12 ust. 12 ww. ustawy:

Przepisy art. 27 ust. 8-9a ustawy o podatku dochodowym stosuje się odpowiednio.

Przepisy te dotyczą zasad uwzględniania w rozliczeniach podatkowych dochodów zagranicznych.

Zatem w odniesieniu do przychodów osiągniętych przez Pana z prowadzonej działalności gospodarczej na terytorium Finlandii zastosowanie znajdzie przepis art. 27 ust. 9 w zw. z ust. 9a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 27 ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jeżeli podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1 , osiąga również dochody z tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub ze źródeł przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania nie stanowi o zastosowaniu metody określonej w ust. 8, lub z państwem, w którym dochody są osiągane, Rzeczpospolita Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, dochody te łączy się z dochodami ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W tym przypadku od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się kwotę równą podatkowi dochodowemu zapłaconemu w obcym państwie. Odliczenie to nie może jednak przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w państwie obcym.

Na mocy art. 27 ust. 9a ustawy:

W przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 1 , uzyskującego wyłącznie dochody z tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub ze źródeł przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które nie są zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub z państwem, w którym dochody są osiągane, Rzeczpospolita Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, zasady określone w ust. 9 stosuje się odpowiednio.

W związku z powyższym uzyskane przez Pana przychody z prowadzonej w 2024 r. w Finlandii działalności gospodarczej za pośrednictwem położonego tam zakładu podlegają w Finlandii opodatkowaniu z uwagi na istniejący zakład oraz w Polsce w związku z posiadaną polską rezydencją podatkową. Był Pan zobowiązany obliczać ryczałt od przychodów ewidencjonowanych i wpłacać go na rachunek urzędu skarbowego w terminie do dnia 20 następnego miesiąca, a za grudzień – w terminie do dnia 20 stycznia następnego roku podatkowego uwzględniając metodę zaliczenia proporcjonalnego.

W sytuacji, w której nie uwzględnił Pan w rozliczeniu podatkowym w Polsce podatku dochodowego zapłaconego w Finlandii, w tym zapłaconego w 2025 r. na podstawie decyzji fińskiego urzędu skarbowego, ma Pan prawo do korekty złożonego zeznania PIT-28 i uwzględnienia go do odliczenia.

Jak wynika bowiem z art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej:

Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację.

Stosownie do art. 81 § 2 Ordynacji podatkowej:

Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji.

Z cytowanego wyżej art. 81 ustawy Ordynacja podatkowa wynika zatem, że korekta deklaracji ma na celu poprawienie błędu, który został popełniony przy poprzednim jej sporządzeniu i może dotyczyć każdej jej pozycji – o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Może więc ona dotyczyć m.in. błędów rachunkowych, oczywistych omyłek, a także gdy wypełniono ją niezgodnie z wymaganiami lub istnieją wątpliwości co do prawidłowości danych w niej zawartych, np. błędnie mogła zostać określona wysokość przychodu bądź dochodu, a także inne dane zawarte w deklaracji. Skorygowanie deklaracji polega na ponownym, poprawnym wypełnieniu formularza, z zaznaczeniem, że w tym przypadku ma się do czynienia z korektą uprzednio złożonej deklaracji.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy  z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

•      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

•      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.