Interpretacja 0115-KDIT1.4011.63.2026.2.DB

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 stycznia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 15 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił Pan wniosek – na wezwanie organu – 25 lutego 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego (sformułowany w uzupełnieniu wniosku)

Wnioskodawca wraz z małżonką (Kredytobiorcy) zawarli 27 lipca 2005 r. umowę kredytu mieszkaniowego (...) (Umowa) w banku X, obecnie Y (Bank). Kredyt został udzielony w walucie CHF. W momencie zawarcia umowy, a także późniejszego jej wykonywania, do chwili obecnej, w małżeństwie Wnioskodawcy panuje ustrój wspólności majątkowej. Mając na uwadze powyższe, Umowa przewidywała solidarną odpowiedzialność Wnioskodawcy razem z małżonką.

Celem umowy kredytowej było nabycie prawa odrębnej własności lokalu mieszkalnego przy ul. A.1 w B. Bank wypłacił Kredytobiorcom kwotę 27.316,10 CHF, co stanowiło 71.000 PLN oraz ustanowił na lokalu Wnioskodawcy i Jego małżonki hipotekę.

Wnioskodawca wraz z małżonką wystąpili o zawarcie ugody z bankiem ze względu na występujące w umowie kredytowej postanowienia abuzywne dotyczące przeliczania kwot przy wypłacie kredytu oraz przy spłacie rat kapitałowo-odsetkowych. W wyniku negocjacji Wnioskodawca wraz z małżonką 23 marca 2025 r. zawarli ugodę z bankiem, która zakładała:

1.   przewalutowanie na PLN kwoty kredytu pozostałej do spłaty,

2.   umorzenie całej kwoty aktualnego zadłużenia po przewalutowaniu,

3.   wypłatę kwoty dodatkowej w wysokości 25.000 zł.

Na dzień zawarcia ugody, tj. 23 marca 2025 r. Wnioskodawca wraz z małżonką na rzecz Banku na poczet umowy kredytowej uiścili łącznie 96.443,44 zł (kwota wyliczona przy ugodzie).

Na mocy ugody zawartej na podstawie art. 917 k.c. w celu polubownego zakończenia sporu strony ugody przyjęły, iż kredyt zostanie rozliczony tak, jakby strony zawarły od samego początku umowę kredytu złotowego.

Na mocy ugody Bank umorzył zadłużenie Wnioskodawcy i jego małżonki w całości (zwolnił Wnioskodawcę i jego małżonkę z dalszego spłacania rat kapitałowo-odsetkowych) w kwocie 25.443,44 zł oraz wypłacił na rzecz Wnioskodawcy i jego małżonki „kwotę dodatkową” w wysokości 25.000 zł. Zadłużenie, które umorzył bank obejmowało jedynie kwotę kapitału kredytu. Innych wierzytelności nie było. W ugodzie nie określono, jaki charakter ma „kwota dodatkowa”. Kwota 25.000 zł została skalkulowana przez Wnioskodawcę i jego małżonkę w taki sposób, aby stanowiła różnicę między środkami wpłaconymi bankowi tytułem spłaty kredytu (kwota wyliczona przez Wnioskodawcę) a kapitałem kredytu udzielonym Wnioskodawcy i jego małżonce przez bank (71.000 zł). Kwota ta stanowiła zatem w tym sensie nadpłatę rat kredytu ponad równowartość kapitału. W praktyce na mocy zawartej ugody Bank zatrzymał kwotę kapitału, a pozostałą nadpłatę zwrócił w ramach „kwoty dodatkowej”. Bank stoi na stanowisku, że jest to „zapłata”, a nie „zwrot nadpłaty z tytułu nienależnie pobranych świadczeń” i w związku z powyższym ma obowiązek wystawić PIT-11.

Zawierając ugodę, w związku ze zwolnieniem z długu, Wnioskodawca złożył stosowne oświadczenie dotyczące zaniechania poboru podatku dochodowego od dochodów związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, w celu zastosowania regulacji rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r.

Wypłata kwoty dodatkowej nastąpiła 28 marca 2025 r. Wnioskodawca nie korzystał z zaniechania poboru podatku na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.

Uzupełnienie wniosku

Umowa kredytu przewidywała solidarną odpowiedzialność Wnioskodawcy razem z żoną.

Na kwotę zadłużenia, które umorzył Wnioskodawcy i Jego żonie bank, składała się jedynie kwota kapitału kredytu.

Wnioskodawca nie korzystał z zaniechania poboru podatku na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (dalej: Rozporządzenie).

Ugoda, mimo jej formalnego utrzymania w mocy umowy, sformułowana jest w taki sposób, aby celowo uniknąć stwierdzenia jej nieważności. Potwierdzenie ważności umowy oraz zrzeczenie się roszczeń służą bankowi do formalnego zablokowania możliwości uznania umowy za nieważną w przyszłości. Bank sformułował ugodę tak, aby nie była ona rozliczeniem wynikającym z nieważności, lecz jedynie modyfikacją obowiązującego kontraktu. Tym samym wypłata kwoty 25.000 zł jest ekonomicznym ekwiwalentem korzyści z unieważnienia umowy. Choć formalnie nie wynika ona ze stwierdzenia nieważności, to w rzeczywistości stanowi ona ofertę banku w celu rezygnacji z drogi sądowej i tym samym uniknięcia znacznie dotkliwszych skutków finansowych, jakie niosłoby za sobą sądowe stwierdzenie nieważności umowy.

Informację, że:

„Kwota 25.000 zł została skalkulowana przez Wnioskodawcę i jego małżonkę w taki sposób, aby stanowiła różnicę między środkami wpłaconymi bankowi tytułem spłaty kredytu (98.801,83 zł - kwota wyliczona przez Wnioskodawcę) a kapitałem kredytu udzielonym Wnioskodawcy i jego małżonce przez bank (71.000 zł). Kwota ta stanowiła zatem w tym sensie nadpłatę rat kredytu ponad równowartość kapitału. W praktyce na mocy zawartej ugody Bank zatrzymał kwotę kapitału, a pozostałą nadpłatę zwrócił w ramach „kwoty dodatkowej”.

należy rozumieć w ten sposób, że kwota 98.801,83 zł jest szacunkiem Wnioskodawcy. W rzeczywistości ugoda dotyczy kapitału w wysokości 71.000 zł oraz nadwyżki wpłat ponad kapitał w wysokości 25.443,44 zł. Wnioskodawca niepotrzebnie wpisał kwotę, którą wyliczył sobie pomocniczo przed zawarciem ugody i określeniem rzeczywistej kwoty nadwyżki. Wnioskodawca uznał, że bankowi należy się tylko tyle pieniędzy, ile faktycznie pożyczył (goły kapitał), bez żadnych dodatkowych kosztów (odsetek, marż, prowizji czy różnic kursowych), co zostało następnie wyrażone w ugodzie z Bankiem.

Suma wpłat (A): 96.443,44 zł (tyle Wnioskodawca przelał do banku przez cały czas trwania umowy). Otrzymany kapitał (B): 71.000 zł (tyle bank wypłacił Wnioskodawcy w dniu zaciągania kredytu). Różnica (A - B): 25.443,44 zł (nadwyżka wpłat ponad kapitał).

Kwota 25.000 zł została „skalkulowana”, co oznacza, że w drodze ugody z bankiem ustalono tę kwotę jako finalny zwrot. Choć matematyczna nadpłata wynosiła nieco więcej (ok. 25,4 tys. zł), to kwota 25 tys. zł została przyjęta jako „kwota dodatkowa”, którą bank zgodził się oddać Wnioskodawcy w ramach porozumienia. W związku z powyższym zwrot ten (25.000 zł) nie jest wzbogaceniem (dochodem), a jedynie zwrotem własnych środków klienta, które wcześniej niesłusznie wpłacił do banku. Bank kwotę tą nazwał z kolei „kwotą dodatkową”, co nie zmienia jej charakteru opisanego powyżej.

Ww. informacja precyzyjnie wskazuje tytuł wypłaty. Jest to zwrot nienależnie pobranych świadczeń, które w ugodzie nazwano „kwotą dodatkową”. Bank zdecydował się na zwrot, ponieważ na mocy ugody unieważnia pierwotny mechanizm naliczania odsetek i kosztów – uznając tym samym wadliwość umowy ze względu na niedozwolone klauzule oraz w celu uniknięcia sporu sądowego. W tym przypadku następuje oddanie Bankowi przez Wnioskodawcę tylko czystego kapitału, a wszystko powyżej tej kwoty jest mu zwracane oznacza, że strony na mocy ugody uznały ten konkretny kredyt za darmowy czyli nieoprocentowany. Przytoczony fragment wskazuje na mechanizm wyliczenia (kalkulacji) kwoty dodatkowej, aby zakończyć spór.

Bank wypłacił tą kwotę jako rozliczenie środków. Wypłata wynika z wnioskowania kredytobiorcy i akceptacji banku jako warunku stawianego przez kredytobiorcę do zawarcia ugody i uznania przez bank konieczności definitywnego zakończenia sporu o tzw. „abuzywność” (niedozwolony charakter) klauzul walutowych. Bank traktuje to jako przychód podlegający opodatkowaniu, niemniej Wnioskodawca chce skorzystać z zaniechania poboru podatku i w celu potwierdzenia wystąpił do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z wnioskiem o potwierdzenie tej interpretacji. Jest to rozliczenie środków wpłaconych ponad nowo ustalone saldo. Jest to zwrot środków uznanych za nienależne bankowi, a przyczyny tego stanu rzeczy leżą w wadliwości pierwotnej umowy (klauzule abuzywne). Jest to kwota wypłacona Wnioskodawcy i Jego żonie w związku z odstąpieniem przez Nich od dochodzenia roszczeń związanych z umową kredytową na drodze sądowej. W szczególności kwota ta ma ekonomicznie rekompensować Wnioskodawcy i Jego żonie w całości bądź w części różnicę pomiędzy rozliczeniami między Nimi a bankiem, jakie wynikałyby z uznania umowy kredytu za nieważną w postępowaniu sądowym, a rozliczeniami będącymi wynikiem ugody. Kwota 25.000 zł pełni dokładnie taką funkcję.

Bank wystawi PIT-11, ponieważ w treści ugody nie nazywa tej kwoty „zwrotem nienależnie pobranych środków”, lecz traktuje ją jako „przychód z innych źródeł”. Bank wprost w ugodzie nie przyznaje, że umowa była nieważna. Gdyby bank wpisał w ugodzie, że zwraca „nadpłatę” lub „środki nienależne” przyznałby wprost, że pierwotna umowa była od początku wadliwa i nielegalna. Przerzuca tym samym na Wnioskodawcę obowiązek udowodnienia, że kwota ta nie jest przychodem.

Pytanie (sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

Czy w związku z zawarciem ugody 23 marca 2025 r. przez Wnioskodawcę i jego małżonkę z bankiem, kwota umorzenia zadłużenia pozostałego do spłaty w wysokości 25.443,44 zł z tytułu umowy kredytu oraz otrzymana kwota dodatkowa w wysokości 25.000 zł stanowić będzie dla Wnioskodawcy przychód i czy w związku z tym po Jego powstanie obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Pana stanowisko w sprawie (sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

Zdaniem Wnioskodawcy, nie jest on zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych od kwoty umorzonego zobowiązania, a także od kwoty dodatkowej, jaką otrzymał wraz z żoną od Banku, albowiem kwota ta nie stanowi przychodu.

W ocenie Wnioskodawcy, umorzenie przez Bank części kredytu hipotecznego spełnia warunki określone w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe dotyczące zwolnienia z podatku dochodowego umorzonego kredytu, gdyż:

•      wierzytelność umorzona zgodnie z zawartą Ugodą wynika z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego w CHF na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, położonej w B. przy ulicy A.1,

•      kredyt został udzielony 27 lipca 2005 r., czyli przed dniem 15 stycznia 2015 r. i zabezpieczony był w postaci hipoteki,

•      do dnia zawarcia ugody Wnioskodawca wraz z małżonką nie korzystali jako osoby fizyczne z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego,

•      bank udzielający Wnioskodawcy i Jego małżonce kredytu hipotecznego (i jego następca) jest organem, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym i jest uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów,

•      kredyt ten został zaciągnięty na własne potrzeby mieszkaniowe, o których mowa w art. 21 ust. 25 punkt 1 ustawy PIT.

W ocenie Wnioskodawcy, również kwota dodatkowa w wysokości 25.000 PLN nie stanowi dla niego przychodu do opodatkowania, ponieważ jest jedynie równowartością części (nadwyżki ponad kwotę zaciągniętego kredytu) wpłaconych rat kapitałowo-odsetkowych kredytu i nie jest dodatkową korzyścią finansową.

Bank w praktyce zwrócił bowiem Wnioskodawcy i Jego małżonce środki, które wcześniej przekazali do Banku tytułem spłaty kredytu i odsetek. Zwrot tych środków nie jest więc przysporzeniem majątkowym. Nie powoduje faktycznego przyrostu w majątku Wnioskodawcy.

Ugoda, mimo jej formalnego utrzymania w mocy umowy, sformułowana została w taki sposób, aby celowo uniknąć stwierdzenia jej nieważności i wykazania zawartych w niej abuzywnych zapisów. Niemniej cel i charakter „kwoty dodatkowej” wskazuje, że nie stanowi ona wzbogacenia Wnioskodawcy, a jest jedynie zwrotem jego własnych środków.

Wnioskodawca na przestrzeni lat przekazał Bankowi kwotę wykraczającą ponad pożyczony mu czysty kapitał, na mocy zawartej ugody Bank oddał tylko tą nadwyżkę, przyznając jednocześnie, że ten konkretny kredyt jest nieoprocentowany.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) wyraża zasadę powszechności opodatkowania. Zgodnie z jego treścią:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy. Z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.

Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy źródłem przychodów są inne źródła.

Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty (o czym świadczy użycie przez ustawodawcę sformułowania „w szczególności”), tak więc nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.

Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe. Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy:

Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Tym samym wartość umorzonej kwoty wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego na podstawie ugody z bankiem stanowi dla Pana przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych świadczeń, klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy.

Przychód taki może skorzystać z zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych, bowiem zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1672):

Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:

1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy:

a)  kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz

b)  osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;

2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.

2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:

1)  kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);

2)  odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;

3)  opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.

3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2025 r. poz. 163, z późn. zm.), zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.

4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.

5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:

1)  jednego gospodarstwa domowego albo

2)  więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2024 r. poz. 1837 oraz z 2025 r. poz. 769 i 1064).

6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.

7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.

Natomiast w myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia:

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został:

1)  udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz

2)  zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz

3)  zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie do § 4 ww. rozporządzenia:

Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.

Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki poniesione na:

a)  nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,

b)  nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,

c)  nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,

d)  budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,

e)  rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego

–    położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.

Zaniechanie poboru podatku znajduje zastosowanie do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy hipotecznego kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej. Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W Pana sytuacji przy umorzeniu przez bank zadłużenia kredytowego zostały spełnione warunki do skorzystania z zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, o których mowa w wyżej cytowanym rozporządzeniu Ministra Finansów. Tym samym do uzyskanego przez Pana przychodu związanego z umorzeniem wierzytelności z tytułu kredytu znajduje zastosowanie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych. Wobec tego nie jest Pan zobowiązany do opodatkowania tego przychodu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W odniesieniu natomiast do otrzymania „kwoty dodatkowej”, w związku z zawarciem ugody otrzymał Pan w istocie zwrot środków pieniężnych, które wcześniej na mocy umowy przekazał Pan na rzecz Banku w ramach spłaty rat udzielonego kredytu. Otrzymał więc Pan środki będące ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z Pana własnych środków. Kwota otrzymana na podstawie ugody z Bankiem nie powoduje więc faktycznego przyrostu w Pana majątku. W konsekwencji wypłata przez Bank wskazanej we wniosku kwoty nie stanowi dla Pana przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w związku z czym nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Z tego powodu nie jest Pan zobowiązany do wykazania ww. kwoty w zeznaniu podatkowym, ani zapłaty podatku dochodowego z tego tytułu, nawet w przypadku otrzymania informacji PIT-11 z Banku.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dniu zaistnienia zdarzenia.

Ta interpretacja dotyczy tylko Pana sytuacji prawnopodatkowej i nie wywołuje skutków prawnych dla Pana żony.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·     w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·     w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.