Interpretacja 0115-KDIT1.4011.774.2025.1.MN

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 1 października 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

X (dalej również jako Wnioskodawczyni) reprezentowana jest przez zarząd wieloosobowy. W skład zarządu Spółki wchodzi Prezes Zarządu oraz dwóch Wiceprezesów Zarządu. Do składania oświadczeń woli w imieniu Spółki uprawnionych jest dwóch członków zarządu łącznie. W przypadku rozporządzeń prawem lub zaciągania zobowiązań przekraczających wartość 1.000.000 złotych wymagana jest uprzednia zgoda Rady Nadzorczej.

Prezes Zarządu Spółki oraz Wiceprezesi Zarządu Spółki pełnią swoje funkcje w spółce na mocy umowy o świadczenie usług zarządzania – kontrakt menedżerski i otrzymują z tego tytułu wynagrodzenia.

Wnioskodawczyni wykupiła polisę ubezpieczenia nr (...) – ubezpieczenie ochrony skarbowej i podatkowej dla ubezpieczonych na okres od 1.04.2025 do 31.03.2026 r. z roczną składką, którą w całości opłaca Wnioskodawczyni. Na mocy przedmiotowej polisy ubezpieczającym jest Wnioskodawczyni, natomiast ubezpieczonym jest:

1.  każda osoba fizyczna, która przed okresem ubezpieczenia lub w trakcie okresu ubezpieczenia zajmowała się sprawami podmiotu obowiązanego, tj. X, w charakterze kierownika jednostki w rozumieniu art. 3 ust. 6 ustawy z dnia 20.09.1994 r. o rachunkowości,

2.  dowolny pracownik, który przed okresem ubezpieczenia lub podczas okresu ubezpieczenia był zatrudniony w X na podstawie umowy o pracę lub innej umowy cywilnoprawnej w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przez X, lecz wyłącznie w czasie i w zakresie, w jakim taka osoba ubezpieczona wykonywała czynności księgowe lub czynności zarządcze dla Spółki lub w jej imieniu.

Tak więc, zgodnie z powyższym, ubezpieczonym nie jest osoba wskazana z imienia i nazwiska lecz grupa osób realizująca określone czynności będące przedmiotem ochrony ubezpieczeniowej.

Zgodnie z paragrafem 4 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia (OWU) ochrony skarbowej i podatkowej zakres ochrony dla osób ubezpieczonych obejmuje m.in.:

1.  zapłatę za szkodę każdej osoby ubezpieczonej wynikającej z postępowania karnego skarbowego, a także za szkodę wynikającą z roszczenia X.,

2.  koszty obrony każdej osoby ubezpieczonej,

3.  koszty wsparcia psychologicznego,

4.  wydatki na kaucję, poręczenia, gwarancje, złożenie środków pieniężnych do depozytu oraz koszty związane z postępowaniem wolności bądź mienia,

5.  koszty postępowania karnego, w tym koszty postępowania przygotowawczego i porad prawnych.

Zgodnie z paragrafem 8 OWU ochrony skarbowej i podatkowej ubezpieczeniem objęty jest podmiot obowiązany, tu: X. i ubezpieczyciel pokryje szkodę wynikającą z powstania sporu dotyczącego danin publicznych, w szczególności szkodę wynikającą z zaistniałego problemu podatkowego.

Kolejno, w paragrafie 10 OWU ochrony skarbowej i podatkowej, zapis ten przewiduje ochronę ubezpieczeniową usługi asysty podatkowej w związku z wystąpieniem problemu podatkowego. Podmioty ubezpieczone nie składały żadnych oświadczeń woli co do objęcia ich ubezpieczeniem za ewentualne wyrządzone szkody X. bądź osobom trzecim z racji zajmowanych stanowisk w Spółce (kontrakt menadżerski, umowa o pracę, inna umowa cywilnoprawna).

Składka ubezpieczeniowa ustalona jest ryczałtowo i nie jest zależna od liczby ubezpieczonych. Ubezpieczający (X) opłaca ustaloną składkę jednorazowo. Umowa nie przewiduje jaka konkretnie część składki przypada na poszczególną osobę objętą ubezpieczeniem, ponieważ umowa ma charakter grupowy i nie przewiduje kosztów obciążających indywidualne osoby. Obejmuje ona zbiorczą ochronę wszystkich ubezpieczonych, a kwota składki dotyczy wszelkich zdarzeń objętych ochroną ubezpieczeniową.

Pytanie

Czy Wnioskodawczyni jako płatnik powinna obliczyć i pobrać należną zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych od osób objętych ochroną ubezpieczeniową (członków Zarządu Wnioskodawczyni, pracowników zatrudnionych w oparciu o umowę o pracę, innych podmiotów współpracujących w ramach innych umów cywilnoprawnych) od przychodów z nieodpłatnych świadczeń otrzymanych przez osoby objęte ubezpieczeniem, w proporcjonalnej wysokości opłaconych przez Wnioskodawczynię składki ubezpieczenia ochrony skarbowej i podatkowej, w sytuacji, gdy:

a.  polisa ta została zawarta bez konsultacji z osobami ubezpieczonymi i w celu zabezpieczenia szeroko pojętego interesu X.,

b.  jest to ubezpieczenie grupowe,

c.   brak jest imiennego określenia osób objętych ubezpieczeniem?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawczyni, wartość składek ubezpieczenia ochrony skarbowej i podatkowej pokrywanej przez X nie stanowi przychodu osób objętych ww. ubezpieczeniem w rozumieniu art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1 oraz art. 13 ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1 oraz art. 13 ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychód musi być określony w sposób indywidualny, a przysporzenie majątkowe powinno być konkretnie wskazane.

W niniejszej sprawie osoby objęte polisą nie są wskazane imiennie, co uniemożliwia uznanie, że otrzymały one świadczenie lub miały je do dyspozycji. Powyższe dowodzi braku indywidualnego przyporządkowania korzyści, gdyż brak jest możliwości precyzyjnego przypisania kosztów składki do poszczególnej osoby objętej ubezpieczeniem. Umowa ma charakter ogólny i nie przewiduje rozliczenia indywidualnego.

Ponadto ubezpieczenie zawarte jest w szeroko pojętym interesie Wnioskodawczyni, gdyż ma na celu zabezpieczenie jej interesów, a konkretnie zabezpieczenie przed ujemnymi skutkami finansowymi. Zgodnie z art. 12 ust. 1 oraz i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychód musi być określony w sposób indywidualny, a przysporzenie majątkowe musi być konkretnie wskazane. Zatem, skoro nie ma możliwości określenia wysokości przychodu przypadającego na każdą z ubezpieczonych osób, nie może on być uwzględniony w podstawie opodatkowania i w konsekwencji opodatkowany.

Dodatkowo warunkiem koniecznym do uznania nieodpłatnego świadczenia za przychód jest jego otrzymanie lub postawienie do dyspozycji podatnika. W niniejszej sprawie ubezpieczony nie jest imiennie wskazany i tym samym nie można zindywidualizować go w chwili zawierania ubezpieczenia, a dopiero w chwili ewentualnego spełnienia świadczenia przez ubezpieczyciela.

W ocenie Wnioskodawczyni, powyższe przesądza, że takie świadczenie nie może być traktowane jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika. Wątpliwym jest również uznanie, że rzeczywiście spełnią się warunki do wypłaty odszkodowania, a jeśli tak, to wtedy można by uznać, że składka rzeczywiście mogłaby stanowić przychód, co nie zmienia jednak faktu, że dalej brak jest ustalenia jej wysokości stanowiącej podstawę obliczenia podatku.

Uzasadniając powyższe stanowisko w sprawie Wnioskodawczyni przykładowo wskazuje na indywidualne interpretacje dowodzące prawidłowości co do interpretacji art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1 art. 13 ust. 9 analizowanej ustawy – wyrok NSA w Warszawie z 9 grudnia 2020 r. w sprawie sygn. akt II FSK 2186/18 oraz Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13

I tak:

•      w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 5 grudnia 2017 r. nr 0111-KDIB2-1.4011.257.2017.1.ZK organ podatkowy wskazał, że jeśli składka na ubezpieczenie nie jest przypisana konkretnym osobom, a umowa służy zabezpieczeniu interesów spółki, nie stanowi to przychodu osoby ubezpieczonej. Wskazano dodatkowo, że brak możliwości ustalenia indywidualnych wartości świadczenia wyklucza opodatkowanie;

•      w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 19 stycznia 2021 r. nr 0115-KDIT2.4011.736.2020.2.MM wskazano, że ubezpieczenie OC zarządu ma na celu ochronę interesu spółki, a nie członków zarządu w sensie osobistym. Koszty tego typu składek nie są związane z osobistą korzyścią członka zarządu, lecz zabezpieczeniem potencjalnych roszczeń spółki;

•      w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 29 maja 2018 r. nr 0111-KDIB2-3.4011.92.2018.1.SK uznano, że brak przyporządkowania składki konkretnej osobie i ogólny charakter polisy grupowej oznaczają, że nie powstaje przychód dla osób ubezpieczonych.

W tym miejscu należy powołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 grudnia 2020 r. w sprawie sygn. akt II FSK 2186/18, który podkreśla konieczność precyzyjnego przysporzenia majątkowego, aby było można przypisać przychód podatnikowi (tu: ubezpieczonemu).

Kwestia rozumienia pojęcia innych nieodpłatnych świadczeń była przedmiotem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13 (Dz. U. z 2014 r. Nr 947) gdzie Trybunał wskazał, że przychód pracownika z innych nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1, mogą być uznane takie świadczenia, które zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie); po drugie, zostały spełnione w jego interesie, a nie w interesie pracodawcy i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść. Po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów). Co prawda wskazany wyrok TK dotyczy świadczeń na rzecz pracowników, jednak ogólne zasady rozpoznawania nieodpłatnych świadczeń, które zostały w nim przedstawione, mogą znaleźć zastosowanie w sprawie członków władz spółki.

W związku z powyższym X wnosi o potwierdzenie, że pokrycie składki (składek) ubezpieczenia ochrony skarbowej i podatkowej osób przedmiotowo wskazanych w umowie ubezpieczenia nie stanowi przychodu po stronie tych osób i tym samym nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):

Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.

Z uwagi na powyższe na płatniku ciążą trzy podstawowe obowiązki, tj. obliczenie, pobranie i wpłacenie podatku, zaliczki.

Zasadą jest, że obowiązek prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania, obliczenia i zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych ciąży na podatnikach. Niemniej jednak, w odniesieniu do licznych sytuacji zasada ta została wyłączona przez ustawodawcę przez nałożenie obowiązków płatnika na podmioty wypłacające podatnikowi (stawiające do dyspozycji podatnika) należności stanowiące jego dochody (przychody).

Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Przepis art. 11 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się:

na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.

Stosownie do art. 11 ust. 2a ww. ustawy wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

1)  jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców;

2)  jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;

3)  jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku;

4)  w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Ponadto, jak wynika z art. 11 ust. 2b ww. ustawy:

Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych źródłami przychodów są:

1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta,

2) działalność wykonywana osobiście.

Stosownie do art. 12 ust. 1 ww. ustawy za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się:

wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Przepis art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienia jedynie przykładowo przychody ze stosunku pracy. Świadczy o tym użycie słowa „w szczególności”, co oznacza, że wymienione kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Zatem przychodami ze stosunku pracy są wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz świadczenia nieodpłatne, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.

Natomiast w myśl art. 13 pkt 7 ww. ustawy za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się:

przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych.

Za przychody z działalności wykonywanej osobiście – jak stanowi art. 13 pkt 8 ww. ustawy – uważa się również:

przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od:

a)  osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,

b)  właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora - jeżeli podatnik wykonuje te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością,

c)  przedsiębiorstwa w spadku

- z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz przychodów, o których mowa w pkt 9.

Zgodnie z art. 13 pkt 9 ww. ustawy za przychody z działalności wykonywanej osobiście uważa się także:

przychody uzyskane na podstawie umów o zarządzanie przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze, w tym przychody z tego rodzaju umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej – z wyjątkiem przychodów, o których mowa w pkt 7.

Stosownie do art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ww. ustawy:

Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b , najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.

Ponieważ przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji „nieodpłatnych świadczeń” przy interpretacji tego pojęcia należy odwołać się do jego słownikowego znaczenia. W związku z powyższym stwierdzić należy, że zgodnie z Internetowym słownikiem języka polskiego, świadczeniem nieodpłatnym jest świadczenie „niewymagające opłaty, takie za które się nie płaci, bezpłatne” (https://sjp.pwn.pl). W orzecznictwie sądowym przyjmuje się natomiast, że nieodpłatne świadczenie obejmuje nie tylko świadczenie w cywilistycznym znaczeniu, ale w jego zakres wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w aspekcie świadczeń pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 stwierdził, że za przychód pracownika z tytułu „innych nieodpłatnych świadczeń”, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy, mogą być uznane takie świadczenia, które:

·      po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),

·      po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,

·      po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

W kontekście pierwszego warunku Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.

Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie leżało w interesie pracownika istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia jako przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji, aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu, po stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem majątku. Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem dochodowym.

Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku Trybunał Konstytucyjny wskazał, że przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę.

Chociaż powołany wyrok dotyczy świadczeń na rzecz pracowników, jednakże ogólne zasady rozpoznawania nieodpłatnych świadczeń, które zostały w nim przedstawione, mogą znaleźć zastosowanie również w sprawie członków zarządu, rady nadzorczej itp.

Jak wynika z opisu sprawy:

•       zawarli Państwo umowę ubezpieczenia ochrony skarbowej i podatkowej;

•      z umowy wynika, że ubezpieczonym jest:

–    każda osoba fizyczna, która przed okresem ubezpieczenia lub w trakcie okresu ubezpieczenia zajmowała się Państwa sprawami w charakterze kierownika jednostki w rozumieniu art. 3 ust. 6 ustawy o rachunkowości,

–    dowolny pracownik, który przed okresem ubezpieczenia lub podczas okresu ubezpieczenia był zatrudniony w Państwa spółce na podstawie umowy o pracę lub innej umowy cywilnoprawnej w ramach prowadzonej przez Państwa działalności gospodarczej, lecz wyłącznie w czasie i w zakresie, w jakim taka osoba ubezpieczona wykonywała czynności księgowe lub czynności zarządcze dla Spółki lub w jej imieniu;

•       ubezpieczonym nie jest osoba wskazana z imienia i nazwiska – ubezpieczonych określono grupowo według kryteriów przedmiotowych (decyduje charakter wykonywanych czynności)

•       składka ubezpieczeniowa ustalona jest ryczałtowo i nie jest zależna od liczby ubezpieczonych;

•       ubezpieczający – Spółka opłaca ustaloną składkę;

•      ubezpieczeni nie składali żadnych oświadczeń woli co do objęcia ich ubezpieczeniem.

Zgodnie z treścią art. 805 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę.

Stosownie do art. 808 § 1 Kodeksu cywilnego:

Ubezpieczający może zawrzeć umowę ubezpieczenia na cudzy rachunek. Ubezpieczony może nie być imiennie wskazany w umowie, chyba że jest to konieczne do określenia przedmiotu ubezpieczenia.

Jednocześnie zgodnie z § 2 ww. artykułu:

Roszczenie o zapłatę składki przysługuje ubezpieczycielowi wyłącznie przeciwko ubezpieczającemu. Zarzut mający wpływ na odpowiedzialność ubezpieczyciela może on podnieść również przeciwko ubezpieczonemu.

Celem umowy ubezpieczenia jest więc udzielenie ubezpieczonemu ochrony na wypadek określonego w umowie ryzyka, w zamian za zapłatę składki. Funkcja ochronna jest istotą każdej umowy ubezpieczenia. W konsekwencji opłacenie składki przez inną osobę niż ta, w której interesie majątkowym zawierana jest umowa powoduje powstanie przychodu u osoby, na rzecz której zawierana jest umowa. Świadczenie nieodpłatne stanowi bowiem w tym przypadku ochrona ubezpieczeniowa na wypadek zaistnienia zdarzenia określonego w umowie ubezpieczenia.

Jednakże z powołanego powyżej brzmienia art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że opodatkowaniu może podlegać tylko przychód ze świadczeń nieodpłatnych faktycznie otrzymanych. Ustalenie przychodu z tytułu otrzymania nieodpłatnego świadczenia wymaga wskazania osoby będącej beneficjentem świadczenia.

Wobec powyższego, skoro w rozpatrywanej sprawie:

1.  krąg osób objętych ubezpieczeniem nie jest skonkretyzowany przez wskazanie imienia i nazwiska ubezpieczonego;

2.  zakres osób objętych ubezpieczeniem jest szeroki i obejmuje – przed okresem ubezpieczenia lub w trakcie okresu ubezpieczenia:

–    każdą osobę, która zajmowała się Państwa sprawami w charakterze kierownika jednostki w rozumieniu ustawy o rachunkowości;

–    dowolnego Państwa pracownika wyłącznie w czasie i okresie, w jakim wykonywał czynności księgowe lub czynności zarządcze dla Państwa lub w Państwa imieniu;

3.  zakres obowiązków, uprawnień oraz odpowiedzialności osób objętych ubezpieczeniem jest zatem zróżnicowany;

4.  składka jest określona ryczałtowo (niezależnie od liczby osób, które w okresie ubezpieczenia są objęte ochroną ubezpieczeniową),

to opłacona przez Państwa składka z tytułu umowy ubezpieczenia ochrony skarbowej i podatkowej nie powoduje powstania po stronie tych osób przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń.

Tym samym na Państwu, jako na płatniku – w związku z opłaceniem ww. polisy – nie ciąży obowiązek naliczenia i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od składki ubezpieczeniowej zapłaconej z tytułu ubezpieczenia osób objętych polisą.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.