Interpretacja 0115-KDIT1.4011.858.2025.2.MN

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 listopada 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 14 stycznia 2026 r. (wpływ 20 stycznia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną, polskim rezydentem podatkowym. Zajmuje się tworzeniem krótkich treści wideo, z których czerpie dochód za pośrednictwem tzw. „inkubatora biznesu”. Materiały te są wynikiem jego twórczości, stanowiąc „utwory” w rozumieniu przepisów prawa autorskiego. Nie naruszają praw autorskich osób trzecich. Zamieszczane są one na stronach internetowych tzw. „agencji stockowych”, takich jak: (...) i inne.

Mechanizm działania w przypadku agencji jest następujący: twórca przesyła materiał w formie cyfrowej (w tym przypadku wideo, ale mogą to być również np. zdjęcia), udzielając agencji stosownej licencji. Licencja jest odpłatna i upoważnia agencję do udzielania odpłatnych sublicencji na rzecz użytkowników „końcowych”. Taka sublicencja może zostać udzielona wielokrotnie.

Jeśli dany materiał zostanie zaakceptowany, agencja zamieszcza jego próbkę na swojej stronie, z poziomu której zainteresowany danym materiałem użytkownik może dokonać zakupu i go pobrać. Wynagrodzeniem autora jest ustalony procent od sprzedanych na rzecz użytkowników „końcowych” sublicencji.

Co istotne, Wnioskodawca obecnie korzysta z usług tzw. inkubatora biznesu, który zawiera powyższe umowy z agencjami we własnymi imieniu, na mocy porozumienia z Wnioskodawcą, który tworzy materiały. Następnie inkubator przekazuje Wnioskodawcy wynagrodzenie uzyskane z tytułu licencji udzielonych do materiałów stworzonych przez Wnioskodawcę.

Z uwagi na fakt, iż Wnioskodawca dysponuje odpowiednią wiedzą, doświadczeniem i narzędziami, w przyszłym roku (2026 r.) zamierza zrezygnować z pomocy inkubatora biznesu i uzyskiwać dochody bezpośrednio od wspomnianych agencji, na zasadach opisanych powyżej – czyli z tytułu licencji udzielanych do tworzonych materiałów wideo, z wynagrodzeniem zależnym od sprzedanych sublicencji.

Wnioskodawca planuje tworzenie od 30 do 50 krótkich filmów miesięcznie, w zależności od sytuacji, jednak dopuszcza możliwość braku stałej regularności oraz ewentualnych przerw w ich publikacji. Przychód z tego tytułu może być nieregularny, nie wiadomo bowiem ile sublicencji zostanie sprzedanych, a treści nie są tworzone na zamówienie. Tworząc i zamieszczając materiały Wnioskodawca nie będzie tworzył żadnej konkretnej struktury – biura, studia filmowego etc. Nie będą również prowadzone żadne działania marketingowe. Wnioskodawca dysponuje jedynie portfolio dostępnych na stronie danej agencji.

Uzupełnienie wniosku

Wnioskodawca prowadzi zarejestrowanej działalności gospodarczej. Zajmuje się zamieszczaniem materiałów autorskich na stronach agencji z różną regularnością od 2015 r. Tego rodzaju publikacja ma charakter hobbystyczny, jest nieregularna, z przerwami o różnej długości. Materiały pochodzą z jego własnej kolekcji, która powstała w wyniku wieloletniej działalności twórczej. Zamierza również nadal uzupełniać swoje portfolio w dającej się przewidzieć przyszłości, w miarę przebiegu procesów twórczych.

Wnioskodawca rozpoczął korzystanie z usług inkubatora przedsiębiorczości w związku z przeprowadzką do Polski w maju 2022 r. oraz legalizacją pobytu na podstawie pracy. Nie mając w tamtym czasie swobodnego dostępu do rynku pracy, był zmuszony uzyskiwać dochody ze wszystkich możliwych źródeł wyłącznie przy wsparciu jednego konkretnego pracodawcy, którym był inkubator przedsiębiorczości. Obecnie Wnioskodawca posiada swobodny dostęp do rynku pracy w związku z przyznaniem mu ochrony międzynarodowej oraz statusu uchodźcy.

Wiedzę i doświadczenie niezbędne do działalności twórczej Wnioskodawca zdobywał przez całe życie, a proces twórczy jest nierozerwalnie związany z codziennością, dlatego nie można stwierdzić, że wiedza i doświadczenie, także te zdobyte w okresie współpracy z inkubatorem, zostały nabyte w jego ramach.

Materiały wideo i fotograficzne, które Wnioskodawca zamieszcza na stronach agencji stockowych, były zazwyczaj rejestrowane w jego domu lub w plenerze, podczas prywatnych podróży z rodziną, a także w trakcie wspólnych aktów twórczych z innymi autorami o charakterze pro bono. Bohaterami materiałów najczęściej jest sam Wnioskodawca, członkowie jego rodziny, przyjaciele i twórczy koledzy, zwierzęta domowe, obiekty turystyczne, przyroda oraz zjawiska towarzyszące Wnioskodawcy w codziennym życiu. Opracowanie materiału odbywa się w domu.

Sprzęt, którego Wnioskodawca używa do rejestracji i obróbki tych materiałów (aparat fotograficzny, komputer), jest własnością Wnioskodawcy i został nabyty na różnych etapach życia oraz drogi twórczej.

Filmy i fotografie Wnioskodawca tworzy całkowicie spontanicznie, bez myślenia o konkretnej grupie odbiorców.

Nagrywanie wideo i fotografia są przede wszystkim pasją Wnioskodawcy i formą twórczości. Praca twórcza z osobistą kolekcją materiałów ma charakter hobbystyczny i zazwyczaj odbywa się w czasie wolnym od innych zajęć zarobkowych. Publikowanie materiałów na stronach agencji nie stanowi głównego źródła dochodu Wnioskodawcy.

Udzielenie licencji agencjom stockowym jest jedyną podstawą współpracy – nie istnieją żadne inne dokumenty regulujące współpracę poza publiczną ofertą opublikowaną na stronach agencji. Relacje prawne z agencjami stockowymi w żaden sposób nie zobowiązują Wnioskodawcy do przygotowywania, ani publikowania materiałów.

Część materiałów zamieszczonych w portfolio Wnioskodawcy na stronach agencji była wykorzystywana przez Wnioskodawcę przy tworzeniu treści, które okazjonalnie publikuje w prywatnych mediach społecznościowych (np. na Instagramie).

Pytanie

Czy przychody ze wskazanych w opisie stanu faktycznego umów licencyjnych zawieranych bezpośrednio z agencjami należy zakwalifikować do przychodów z praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Pana stanowisko w sprawie

Nie ulega wątpliwości, iż w opisanej sytuacji po stronie Wnioskodawcy powstanie przychód.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia poszczególne źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z tych źródeł.

Przepis art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Według art. 10 ust. 1 pkt 3 i pkt 7 cyt. ustawy, odrębnymi źródłami przychodów są

·      pozarolnicza działalność gospodarcza (pkt 3),

·      kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a)-c) (pkt 7).

W myśl art. 5a pkt 6 cyt. ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej - oznacza to działalność zarobkową:

a)  wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,

b)  polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,

c)  polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych

–    prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 - 9.

W przytoczonej definicji działalności gospodarczej ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wylicza (pod literami a–c) różne rodzaje aktywności uznawane za działalność gospodarczą. Jest to wyliczenie wyczerpujące, a nie przykładowe.

Zarobkowy charakter działalności oznacza, że działalność ta jest nastawiona na osiągnięcie zysku, dochodu, co odróżnia ją od działalności społecznej.

Zorganizowany sposób działania w obrocie gospodarczym to prowadzenie tej działalności w sposób metodyczny, zaplanowany, systematyczny, uporządkowany. O zorganizowanym charakterze działalności zarobkowej może świadczyć ponadto wyodrębnienie pewnych składników materialnych i niematerialnych służących prowadzeniu tej działalności, czy też przyjęcie przez podmiot określonej formy organizacyjno-prawnej i dopełnienie wymogu rejestracji w ewidencji działalności gospodarczej, choć tych okoliczności nie należy uważać za element decydujący o zorganizowanym charakterze prowadzonych działań.

Wykonywanie działań w sposób ciągły to prowadzenie jej w sposób stały, nie okazjonalny. Ciągłość działania wiąże się z jej planowanym charakterem i realizacją poszczególnych zamierzeń.

Działanie we własnym imieniu oznacza, że podmiot prowadzący działalność gospodarczą występuje jako podmiot niezależny prawnie od innych podmiotów, a podejmowane przez niego czynności rodzą bezpośrednio dla niego określone prawa i obowiązki.

W myśl natomiast art. 5b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:

1)  odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności,

2)  są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych przez zlecającego te czynności,

3)  wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną działalnością.

Z kolei w myśl postanowień art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychód z praw majątkowych uważa się w szczególności przychody z praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów, praw do projektów wynalazczych, praw do topografii układów scalonych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również z odpłatnego zbycia tych praw.

Wyliczenie zawarte w ww. przepisie nie ma charakteru zamkniętego, na co wskazuje użycie wyrażenia „w szczególności”, jednakże wprost zalicza do przychodów z praw majątkowych przychody uzyskiwane z praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów, a także z odpłatnego zbycia tych praw.

W konsekwencji przychodem z praw majątkowych są nie tylko przychody z odpłatnego zbycia praw autorskich i praw pokrewnych, lecz także z korzystania z tych praw, a zatem z czynności i zdarzeń, których podstawą są posiadane przez podatnika prawa autorskie i prawa pokrewne.

Wobec powyższego przychodem z praw majątkowych będzie każdy przychód, którego bezpośrednim źródłem jest prawo majątkowe, nawet jeśli prawo to nie zostało w sposób wyraźny wskazane w ustawie.

Przychód z praw majątkowych powstaje zatem m.in. w przypadku przychodów związanych z udzielaniem licencji. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęć takich jak np. „twórca”, „korzystanie przez twórców z praw autorskich” lub pojęć z nimi związanych, jak np. „utwór”, zaś ustawodawca odsyła w tym względzie do odrębnych przepisów, przez które należy rozumieć ustawę o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

W myśl art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).

Na podstawie art. 1 ust. 2 pkt 9 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, w szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory audiowizualne (w tym filmowe).

Utwór jest przedmiotem prawa autorskiego od chwili ustalenia, chociażby miał postać nieukończoną, a ochrona przysługuje twórcy niezależnie od spełnienia jakichkolwiek formalności (art. 1 ust. 3 i ust. 4 cytowanej ustawy).

W myśl art. 17 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, twórcy przysługuje wyłączne prawo do korzystania z utworu i rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji oraz do wynagrodzenia za korzystanie z utworu.

Stosownie do art. 41 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne osoby w drodze dziedziczenia lub na podstawie umowy.

Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z utworu, zwana dalej „licencją”, obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione (art. 41 ust. 2 ww. ustawy).

Zatem w rozumieniu wskazanych przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, przedmiotem tego prawa są wszelkie przejawy działalności twórczej o indywidualnym charakterze bez względu na to, czy są to dzieła artystyczne, utwory naukowe lub literackie.

Twórcom utworów objętych ochroną prawa autorskiego, co do zasady, przysługuje wyłączność do tychże praw. Twórca może jednak umożliwić korzystanie podmiotom trzecim ze swojego utworu m.in. poprzez udzielenie im licencji.

Istotą umowy licencyjnej jest zezwolenie na korzystanie z dzieła będącego przedmiotem prawa autorskiego. Na jej podstawie podmiot, któremu przysługuje dobro o charakterze niematerialnym, nie przenosi na inną osobę swoich praw, lecz jedynie udziela jej upoważnienia do korzystania z tego dobra w określony sposób, w określonym czasie za stosownym wynagrodzeniem (tzw. opłata licencyjna) lub nieodpłatnie.

Jednocześnie przychody z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich albo rozporządzania tymi prawami występują wówczas, gdy spełnione są dwie przesłanki:

·      po pierwsze konieczne jest wystąpienie przedmiotu praw majątkowych w postaci utworu,

·      po drugie zaś osiągnięty przychód musi być bezpośrednio związany z korzystaniem z określonych praw autorskich albo rozporządzaniem nimi (np. poprzez udzielenie licencji).

W piśmiennictwie eksponuje się, że przychodami z korzystania z praw będą przede wszystkim przychody w postaci opłat licencyjnych, otrzymywane na podstawie umów licencyjnych. Na podstawie tych umów twórca umożliwia innym osobom korzystanie z utworu, którego jest autorem. Rozporządzanie prawami polega na przeniesieniu tych praw (autorskich praw majątkowych lub pokrewnych) na inną osobę (por. Komentarz PIT, Wydanie 2, A. Bartosiewicz, R. Kubacki).

Uwzględniając powyższe regulacje należy stwierdzić, iż skoro działalność zarobkowa Wnioskodawcy będzie związana z korzystaniem z praw autorskich (rozporządzaniem takimi prawami), uzyskane z tego tytułu przychody należy kwalifikować do źródła przychodów z praw majątkowych, o którym mowa w art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Co wymaga podkreślenia, jeżeli przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zaliczają określony przychód do innego źródła niż pozarolnicza działalność gospodarcza, przychód ten stanowi przychód z tego źródła, a nie przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, niezależnie od tego, czy zdarzenie, które powoduje powstanie tego przychodu, ma związek z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Nie ma tu więc znaczenia w jakich warunkach uzyskiwany jest przychód (cele zarobkowe, ciągłość, zorganizowanie).

Jak wskazano w uchwale NSA z 22 czerwca 2021 r. sygn. akt II FPS 1/15:

Konkurencja dwóch źródeł jest możliwa wyłącznie w sytuacji, gdy przychód został osiągnięty przy spełnieniu przesłanek pozytywnych z art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. i niespełnieniu przesłanek negatywnych z art. 5b ust. 1 tej ustawy. W przeciwnym razie nie ma potrzeby rozważania, czy przychód może być zaliczony do innego źródła niż działalność gospodarcza, choć ma cechy odpowiadające pochodzeniu z tego ostatniego źródła. Zawarta w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych definicja działalności gospodarczej ma charakter obiektywny. Jednak nie można zapominać, że w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. in fine jest zastrzeżenie, że jest to działalność gospodarcza, „z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.

Reguły wykładni a contrario prowadzą wobec tego do wniosku, że zaliczenie określonego strumienia przychodów do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (w tym także w art. 10 ust. 1 pkt 7 – jak w przypadku Wnioskodawcy) stanowi przesłankę negatywną, uniemożliwiającą rozpoznanie takiego przychodu jako pochodzącego z pozarolniczej działalności gospodarczej.

Podkreślenia wymaga także, że z przepisu tego wynika, iż aktywność podatnika działającego na własny rachunek (we własnym imieniu), nawet w przypadku jej prowadzenia w sposób zorganizowany i ciągły, powinna w pierwszej kolejności zostać rozpatrywana pod kątem jej kwalifikacji do jednego ze źródeł przychodów innego niż pozarolnicza działalność gospodarcza.

Ma to zasadnicze znaczenie dla kwalifikacji danych przychodów do konkretnego źródła, gdyż wszystkie aktywności podatnika podatku dochodowego wymienione w art. 10 ust. 1 analizowanej ustawy związane są z zarobkowaniem i powstaniem dochodu z każdego źródła przychodu rozumianym jako nadwyżka sumy przychodów z danego źródła nad kosztami ich uzyskania.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 24 maja 2021 r., sygn. akt II FPS 1/21:

Konflikt występuje w pierwszym rzędzie pomiędzy pkt 3 i pkt 8 z art. 10 ust. 1 u.p.d.o.f., czyli dotyczy przychodów ze sprzedaży, najczęściej nieruchomości (przeważnie działek gruntu po podziale), a działalnością gospodarczą polegającą na zbywaniu nieruchomości. Podkreślono, że w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. jest zastrzeżenie, że sprzedaż nie może następować w wykonaniu działalności gospodarczej.

Stąd słusznie na gruncie wzajemnych relacji pomiędzy zapisami art. 5a pkt 6 in fine ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych a art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy sformułowano w orzecznictwie regułę pierwszeństwa, polegającą na braku możliwości kwalifikacji przychodu do innego źródła niż pozarolnicza działalność gospodarcza, jeżeli działania podatnika spełniają przesłanki działalności gospodarczej, którą to regułę można wyprowadzić z treści art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy (por. także wyroki NSA: z 4 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 855/14; z 5 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 379/14, CBOSA).

Zauważono, że „wprowadzony do art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. zwrot: »jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej«, nie został powtórzony w kolejnych punktach art. 10 ust. 1 (punkty 1-2, 4-7 oraz 9), składających się na katalog przychodów podatkowych, które nie są zaliczane do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Oznacza to, że przypisanie cech pozarolniczej działalności gospodarczej podatnikowi uzyskującemu przychody, które nie mogą być identyfikowane z transakcjami wymienionymi w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. (jak np. przychody z tytułu najmu i dzierżawy) nie jest wystarczające do zakwalifikowania takiego przychodu do źródła wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., jeżeli podatnik dokonał wyboru innego źródła (np. do przychodu wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. – z tytułu umowy najmu czy dzierżawy, które z istoty swojej kreują stałe źródło przychodu)”.

Zagadnieniem relacji źródeł przychodów zajmował się Naczelny Sąd Administracyjny także w powołanej wyżej w uchwale z 22 czerwca 2015 r., II FPS 1/15, w której stwierdził:

Na tle art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. w orzecznictwie sądów administracyjnych (m.in. w wyroku NSA z dnia 14 sierpnia 2008 r., sygn. akt II FSK 678/08, z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II FSK 1364/11, z dnia 14 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 2446/12) wielokrotnie wypowiadano pogląd, że przy kwalifikacji przychodu do konkretnego źródła należy w pierwszej kolejności ustalić, czy przychód należy zaliczyć do innego źródła przychodu niż pozarolnicza działalność gospodarcza, a dopiero, gdy próba ta się nie powiedzie, można uznać go za przychód z tej działalności. Pogląd taki prezentowany był także w piśmiennictwie (tak P. Borszowski, Działalność gospodarcza w konstrukcji prawnej podatku, Warszawa 2010, s. 338). B. Brzeziński (Działalność gospodarcza czy inne źródło przychodów-łamigłówka rozwiązana, Przegląd Podatkowy z 2015 r., nr 2, s.14) wyraził jednakże pogląd odmienny. Uznał, że art. 5a ust. 6 u.p.d.o.f. zawiera błąd logiczny. Przede wszystkim dlatego, że nakazuje wykluczyć także możliwość zaliczenia przychodu do przychodów z innego źródła. Tymczasem przychód może być przychodem z innego źródła (art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f.), jeżeli nie można go przypisać do żadnego ze źródeł nazwanych i wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8a. Końcowa część art. 5a pkt 6, po przecinku, nie ma zatem żadnego normatywnego znaczenia. Najpierw należy bowiem stwierdzić, przy założeniu formalnej równorzędności źródeł, wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8, czy przychód nie może być zaliczony do któregokolwiek z nich, a dopiero w drugiej kolejności przyporządkować go do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9. Pogląd ten, na co zwrócił uwagę jego autor, prowadzi jednakże do uznania, że końcowa część przepisu (od słów „z której przychody nie są zaliczone do innych źródeł...”) staje się zbędna. Uzyskany w ten sposób wynik wykładni narusza w związku z tym jedną z obowiązujących jej zasad – zakazu pomijania części przepisów (słów) składających się na określoną normę (zasada per non est).

W konkluzji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przy dokonywaniu wykładni art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 5a pkt 6 analizowanej ustawy, pomimo formalnej równorzędności źródeł przychodów, przychód należy zaliczyć do jednego ze źródeł określonych w jej art. 10 ust. 1 pkt 1-2 i 4-9, jeżeli odpowiada on opisowi przychodów osiągniętych z któregokolwiek z tych źródeł, także wówczas, gdy został on uzyskany w wyniku działań mających cechy pozarolniczej działalności gospodarczej, chyba że ustawodawca wyraźnie przychód ten z tego innego źródła wyłącza.

Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 14 października 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 380/21:

wobec przedstawionej wyżej argumentacji, w tym odnośnie do wzajemnych relacji pomiędzy zapisami art. 5a pkt 6 in fine u.p.d.o.f. a art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f., decydujące znaczenie w zakresie klasyfikacji przychodów z praw majątkowych przyznać należy decyzji samego podatnika. Wymaga tego zasada określoności wynikająca z art. 217 Konstytucji RP, który wskazuje, jakie elementy musi określać ustawa, aby spełniała konstytucyjne wymogi nakładania podatków i innych danin publicznych. Wypływa z niego zakaz domniemania istnienia obowiązku podatkowego, jeżeli nie wynika on wprost z ustawy, która winna określać w sposób precyzyjny elementy norm podatkowych.

Stanowisko to potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 19 listopada 2024 r. sygn. akt II FSK 222/22, w wyniku którego wydana została interpretacja indywidualna z 12 maja 2025 r., Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0113-KDIPT2-1.4011.715.2020.13.DJD, również przyjmująca taką argumentację.

Niezależnie od wskazanych wyżej kwestii Wnioskodawca zwraca również uwagę, iż o ile planowana przez niego działalność bez wątpienia będzie „zarobkowa” i „ciągła”, to w opisanej sytuacji brak przesłanki „zorganizowania”.

Pojęcie „zorganizowanie" można z rozpatrywać w dwóch aspektach: zorganizowania formalnego oraz zorganizowania faktycznego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z 15 listopada 2017 r.:

zorganizowany sposób działania w obrocie gospodarczym oznacza prowadzenie działalności w sposób metodyczny, systematyczny i uporządkowany, który wiąże się z planowanym charakterem działań i realizacją poszczególnych zamierzeń w sposób ciągły. Istotnym przejawem działania w sposób zorganizowany jest również to, że aktywność koncentruje się na podejmowaniu czynności zmierzających zarówno do utrzymania źródła przychodu, jak i do rozszerzenia tego źródła przez planowanie nabycia kolejnych nieruchomości „w miarę możliwości pozyskania środków finansowych”.

Zatem zorganizowany sposób działania w obrocie gospodarczym oznacza prowadzenie działalności w sposób metodyczny, systematyczny i uporządkowany, który wiąże się z planowanym charakterem działań i realizacją poszczególnych zamierzeń w sposób ciągły.

Zatem biorąc pod uwagę, iż jak wskazano w opisie stanu faktycznego tworząc i zamieszczając materiały Wnioskodawca nie będzie tworzył żadnej konkretnej struktury – biura, studia filmowego etc., nie będą również prowadzone żadne działania marketingowe, Wnioskodawca dysponuje jedynie portfolio dostępnych na stronie danej agencji, to w ocenie Wnioskodawcy trudno mówić o jakimkolwiek „zorganizowaniu”. Wzmacnia to zatem argumentację, iż nie sposób kwalifikować przedmiotowych przychodów do źródła jakim jest „pozarolnicza działalność gospodarcza”.

Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy uzyskiwanie przez niego od 2026 r. przychody ze wskazanych w opisie stanu faktycznego umów licencyjnych zawieranych bezpośrednio z agencjami będzie należało zakwalifikować do przychodów z praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ww. ustawy).

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym – na mocy art. 9 ust. 1 ustawy – podlegają:

wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21 , 52 , 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f – zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy – są:

otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Źródło przychodów – pozarolnicza działalność gospodarcza

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jednym ze źródeł przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

W myśl art. 5a pkt 6 ww. ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej oznacza to:

działalność zarobkową:

a)  wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,

b)  polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,

c)  polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych

–    prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9 .

Zarobkowy charakter działalności oznacza, że działalność ta jest nastawiona na osiągnięcie zysku, dochodu. Sposób jej prowadzenia jest podporządkowany temu, aby osiągać jak najlepsze wyniki gospodarcze. Jednocześnie nie można utożsamiać „działalności zarobkowej” w rozumieniu ustawy z jakimkolwiek działaniem podatnika, które daje efekt zysku. W przepisie mowa jest bowiem o „działalności”, czyli nie o pojedynczych działaniach podatnika, ale zespole działań podejmowanych w określonym celu.

Zorganizowany sposób działania w obrocie gospodarczym to prowadzenie tej działalności w sposób zaplanowany, systematyczny, uporządkowany. Cecha ta odnosi się do faktycznego sposobu prowadzenia działalności. Nie oznacza konieczności spełnienia formalnych wymogów organizacji działalności (np. rejestracji urzędowej). O zorganizowanym charakterze działalności zarobkowej może świadczyć np. wyodrębnienie pewnych składników materialnych i niematerialnych służących prowadzeniu tej działalności, czy też przyjęcie przez ten podmiot określonej formy organizacyjno-prawnej.

Wykonywanie działań w sposób ciągły to prowadzenie jej w sposób stały, nie okazjonalny, sporadyczny. Ciągłość działania wiąże się z jej planowanym charakterem i realizacją poszczególnych zamierzeń.

Działanie we własnym imieniu oznacza, że podmiot prowadzący działalność gospodarczą występuje jako podmiot niezależny prawnie od innych podmiotów, a podejmowane przez niego czynności powodują bezpośrednio dla niego określone prawa i obowiązki.

Źródło przychodów – prawa majątkowe

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy, źródłem przychodów są kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a)-c).

Za przychód z praw majątkowych uważa się – jak stanowi art. 18 ustawy – w szczególności:

przychody z praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów, praw do projektów wynalazczych, praw do topografii układów scalonych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również z odpłatnego zbycia tych praw.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęć takich jak np. „twórca”, „korzystanie przez twórców z praw autorskich”. W tym zakresie konieczne jest odniesienie się do odrębnych przepisów – ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm.).

W myśl art. 1 ust. 1 tej ustawy:

Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).

W świetle art. 1 ust. 2 pkt 3 i 9 ww. ustawy, w szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory fotograficzne i audiowizualne (w tym filmowe).

Stosownie do art. 41 ustawy, twórca może:

•      przenieść autorskie prawa majątkowe do utworu na inny podmiot albo

•      udzielić innemu podmiotowi prawa do korzystania z utworu w określonych zakresach (umowa licencji).

Przychody z tych tytułów są przychodami z praw autorskich, o których mowa w art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ocena Pana sytuacji

W Pana sytuacji, wobec wskazania, że:

•      filmy i fotografie tworzy Pan całkowicie spontanicznie,

•      nagrywanie wideo i fotografia są przede wszystkim Pana pasją i odbywa się w Pana czasie wolnym,

•      ich publikowanie nie stanowi dla Pana głównego źródła dochodu,

•      praca twórcza ma charakter hobbystyczny,

•      opracowuje Pan zarejestrowany materiał w domu,

•      sam materiał był rejestrowany u Pana w domu lub w plenerze, podczas prywatnych podróży z rodziną,

nie ma podstaw do uznania, że będzie Pan prowadził działalność gospodarczą w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jak Pan wskazał, zdjęcia i filmiki, które zamieszcza na stronach agencji stockowych, są Pana utworami w rozumieniu przepisów o prawie autorskim. Pana przychody z tytułu udzielenia licencji na wykorzystanie tych utworów będą więc Pana przychodami z tytułu udostępniania Pana utworów. Prawidłowo więc będzie je Pan zaliczał do źródła „przychody z praw majątkowych” (art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Przychody te będą podlegały opodatkowaniu na tzw. zasadach ogólnych, według skali podatkowej (art. 27 ust. 1 ustawy).

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.