Interpretacja 0115-KDIT1.4011.907.2025.3.MST

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 listopada 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy możliwości skorzystania z ulgi na powrót. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwania organu – pismami z 20 stycznia 2026 r. oraz 13 lutego 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Chęć wyjaśnienia dotyczy przede wszystkim 2024 roku, gdzie spędził Pan kilka miesięcy w Polsce m.in. na podróżach, wizytach, spotkaniach rodzinnych. Jednakże w tamtym okresie (2024) Polska nie była Pana centrum interesów życiowych, nie miał Pan zameldowania, adresu, ani jakichkolwiek dochodów w Polsce albo podlegających opodatkowaniu w Polsce. Pana całkowity czas spędzony w Polsce wynosił jednoznacznie i łącznie mniej niż 183 dni w 2024 roku, a całe dochody za ten rok uzyskał Pan w Holandii i tam też rozliczył swój PIT.

Poniżej krótko opisze Pan swoją sytuację i odniesie się do kilku przykładowych dokumentów potwierdzających Pana pobyt w danym kraju – Szwecji oraz Holandii – oraz doprecyzuje Pan wyżej wspomniany rok 2024. Wszystkie krytyczne dokumenty – na przykład scan „Diplomatic Identity”, umowy o pracę oraz najmu – w Pana ocenie (sumarycznie) wystarczające do ustalenia pobytu za dany okres są albo w języku angielskim albo dwujęzyczne (język angielski oraz język tamtego kraju).

Dołączył Pan też kilka dodatkowych dokumentów niejako dublujących świadectwo rezydencji w celu dopełnienia obrazu i rzetelniejszego pokazania Pana punktu widzenia – w tamtym języku (szwedzkim lub holenderskim), gdzie wydaje się, że nie ma konieczności tłumaczenia ich z uwagi na wcześniej wspomniane dublowanie oraz bardzo jasną intencję przedłożenia (na przykład PIT holenderski pokazany wyłącznie po to, żeby wykazać, że został przez Pana złożony, nie zaś w celu weryfikacji dat czy samej treści PIT-u, ponieważ dołączone umowy o prace w języku angielskim są precyzyjne i wystarczające).

Wracając do początku: był Pan emigrantem, to znaczy całkowicie wymeldowany z Polski – zarówno czasowo, jak i na stałe od 18 sierpnia 2019 r. przez cały wspomniany okres. Nie miał Pan dostępu do bezpłatnej opieki zdrowotnej, dopłat i zasiłków z Polski, nie był Pan rezydentem podatkowym, nie odprowadzał Pan podatków w Polsce i nie spędził znaczącego czasu w Polsce (powyżej 183 dni) w żadnym pojedynczym roku do decyzji o powrocie do Polski: 1 stycznia 2025 r. na poczet ulgi na powrót z początkiem działania programu od następnego roku, czyli 1 stycznia 2026 r.

Szwecja:

W sierpniu 2019 roku wyjechał Pan do Szwecji na studia, które trwały do połowy 2021 roku (ukończone przed czasem, dowód: Pana dyplom stacjonarnych 4-semestralnych studiów magisterskich; na 2 stronie podane daty ukończenia przedmiotów za poprzedni semestr/kwartał).

Pana głównym dowodem pobytu jest bezterminowa umowa najmu od września 2019 roku do końca Pana pobytu – września 2022 roku. Poza studiami przedstawia Pan dwie przykładowe opłacone faktury za wynajem na ten sam adres, co wspomniana umowa najmu: pierwsza opłata za styczeń 2022, druga za wrzesień 2022 – Pana ostatni miesiąc w Szwecji. Czas od końca studiów (czerwiec 2021) do wyjazdu ze Szwecji (wrzesień 2022) poświęcił Pan na tak zwany „sabbatical”, podróże i szukanie pracy – w tym czasie cały czas rezydował Pan w Szwecji pod tym samym adresem. Dodatkowe (dublujące) dokumenty to zaświadczenie o pracy tymczasowej za lipiec-październik 2020, w związku z którą otrzymał Pan oficjalną rejestrację w Szwecji z urzędu podatkowego od czerwca 2020 roku do końca pobytu (dowód – wyciąg z rejestru) – z oryginału:

„Registerutdrag” – wyciąg z rejestru;

„Fodelsedatum" – data urodzenia;

"Datum for folkbokforing" – data rejestracji”.

Ponieważ jest to dodatkowy, dublowany i prosty dokument, a pozostałe uważa Pan za wystarczające, nie ma konieczności dalszego tłumaczenia na polski.

Holandia:

W 2022 dostał Pan ofertę na „Traineeship” w (...) od października 2022. Potwierdzeniem rezydencji jest skan dowodu „Diplomatic Identity” („vervaldatum” – data ważności) wystarczający dla określenia Pana rezydencji w Holandii do końca ważności tego dokumentu (październik 2023), ponieważ zgodnie z prawem statutowym oficjalnych agencji Unii Europejskiej osoby zatrudnione bezpośrednio w nich są też statutowo i bezpośrednio zarejestrowane jako rezydent z prawem pobytu nadawanym przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych Królestwa Niderlandów – gdzie jednostki administracyjne uzyskują wyłącznie dostęp do tych danych i nie trzeba rejestrować się w urzędzie miasta/urzędach podatkowych. Ponadto osoba bezpośrednio zatrudniona na kontrakt czy „traineeship” nie podlega opodatkowaniu przez narodowe urzędy skarbowe i nie składa PIT-u, jednakże ma obowiązek zamieszkiwać dany kraj, co jest istotne dla tego wniosku. Powyższe informacje uznaje Pan za ogólnodostępne i niewymagające dodatkowych dokumentów lub poświadczeń, a załączony skan „Diplomatic Identity” jest tego potwierdzeniem. W 2022 roku spędził Pan w Polsce wyłącznie 4 pełne dni w grudniu w czasie wolnym – świątecznym oraz w 2023 roku pełny tydzień w lipcu, w trakcie wakacji.

Od sierpnia 2023 roku do 31 lipca 2024 r. dalej był Pan zatrudniony w (...), jednak w innej formie jako „Interim” przez pośrednika (...) w ramach dwóch postępujących po sobie umów o pracę. W trakcie pracy jako „Interim” poprzednie zasady już nie obowiązywały i zasadniczo miał Pan klasyczną umowę o pracę z obowiązkiem rejestracji w urzędzie miasta i złożeniem PIT-u w Holandii. Pierwsza umowa trwała do 1 kwietnia 2024 r. (w której później zaktualizowano stawkę godzinową), a druga do 31 lipca 2024 r. (ostatnie 6 tygodni na wakacjach). Oficjalna rejestracja w urzędzie miasta (...) była od sierpnia 2023 roku, a pod nowym adresem od stycznia 2024 roku w tym samym mieście.

W 2024 roku spędził Pan w Polsce łącznie kilka miesięcy na podróżach, wizytach, spotkaniach rodzinnych, wakacjach. Dodatkowo spędził Pan poza Polską: we Włoszech około miesiąc – od 10 października (dowód: Boarding pass) do 4 listopada (przykładowy dowód zakupów na miejscu w trakcie pobytu).

Jako suplementarne potwierdzenie dołącza Pan zeznania podatkowe w Holandii za rok 2023 i za rok 2024 – celem pokazania tych dokumentów jest wyłącznie potwierdzenie, że rozliczenie podatkowe za cały dochód zostało złożone w Holandii. Te zeznania, w języku holenderskim – tak jak w wypadku Szwecji – są dodatkowe, dublowane, a pozostałe dokumenty Pana zdaniem są wystarczające, więc uważa Pan, że nie ma konieczności tłumaczenia na polski lub angielski z uwagi na to, że wspomniane dokumenty zostały wystawione przez kraje będące członkami Unii Europejskiej.

Praca zarobkowa na umowę o pracę jest z datą rozpoczęcia 1 grudnia 2025 r., a planowane wykorzystanie ulgi na powrót zgodnej ze stanem faktycznym będącym celem tego wniosku z 2025 roku jako rok „aplikacji” w nawiązaniu do art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. planuje Pan wykorzystać na następny rok, czyli od 1 stycznia 2026 r.

Podsumowując:

·      W 2022 roku spędził Pan w Polsce 4 pełne dni – od 25 grudnia do 28 grudnia – i był Pan zameldowany w Szwecji, a później pracował w Holandii.

·      W 2023 roku pracował Pan w Holandii i spędził w Polsce 7 pełnych dni – od 13 lipca do 19 lipca.

·      W 2024 roku był Pan zatrudniony w Holandii do 31 lipca oraz był Pan we Włoszech od 10 października do 4 listopada. Pozostałe dni spędził Pan w Polsce, a z uwagi na dynamiczny rozwój sytuacji osobistej – jako miejscu nieokreślonym w tamtym czasie jako centrum Pana interesów życiowych, bez dochodów w Polsce.

·      W każdym roku: 2022, 2023 oraz 2024 spędził Pan w Polsce mniej niż 183 dni, tak więc mniejszość roku.

·      Decyzję o przeniesieniu Pana interesów życiowych, przeniesieniu rezydencji podatkowej i poszukiwaniu pracy w Polsce podjął Pan 1 stycznia 2025 r.

·      Od sierpnia 2024 roku do końca listopada 2025 roku nie miał/nie ma Pan zatrudnienia.

·      Stanowisko na umowę o pracę znalazł Pan od 1 grudnia 2025 r.

·      Planowe wejście w życie ulgi na powrót ustalił Pan na następny rok: początek 2026 roku (1 stycznia).

·      Posiada Pan polskie obywatelstwo.

·      Nigdy wcześniej nie skorzystał Pan z programu „Ulga na powrót”.

·      Powrót do Polski nastąpił po 31 grudnia 2021 r.

·      Całkowity czas emigracji trwał powyżej 3 lat (od sierpnia 2019 roku).

Uzupełnienie wniosku w odpowiedzi na wezwanie nr 1

Przed przyjazdem do Szwecji był Pan polskim rezydentem podatkowym. Wyjechał Pan do Szwecji z zamiarem stałego pobytu. Rozpoczęcie studiów w Szwecji w żaden sposób nie było związane z kontynuacją, wymianą, dokończeniem bądź przedłużeniem jakichkolwiek studiów w Polsce. Umowa o pracę na czas określony wykonywana w okresie lipiec-październik 2020 była wyłączną pracą zarobkową w Szwecji. Studia w Szwecji były dla Pana bezpłatne z uwagi na obywatelstwo kraju członkowskiego Unii Europejskiej. Pozostałe koszty życia, wliczając opłaty za wynajem w statutowo subsydiowanych „(...)” domach studenckich finansował Pan w większości z własnych źródeł, konkretnie: dochodów ze wspomnianej pracy zarobkowej, swoich oszczędności przed przyjazdem do Szwecji, tymczasowego szwedzkiego stypendium dla osób legalnie pracujących i przebywających w Szwecji „CSN”, dopłat z „Försäkringskassan” dla osób, które ukończyły studia w Szwecji wcześniej legalnie pracujących w Szwecji i będących legalnym rezydentem Szwecji oraz w mniejszości z przelewów od najbliższej rodziny (rodzeństwo, rodzice).

W okresie od końca studiów (czerwiec 2021) do wyjazdu ze Szwecji (wrzesień 2022) przebywał Pan na terytorium Szwecji przez zdecydowaną większość czasu. Podróże w tym czasie zajęły łącznie mniej niż 6 tygodni i żadna z nich nie była w Polsce. Szwecja była Pana miejscem zamieszkania i rezydencji, w którym faktycznie Pan przebywał. Był Pan legalnie zarejestrowanym, faktycznym oraz podatkowym rezydentem. Koszty utrzymania i koszty podróży finansował Pan w większości z własnych źródeł, konkretnie: dochodów ze wspomnianej pracy zarobkowej, swoich oszczędności przed przyjazdem do Szwecji, tymczasowego szwedzkiego stypendium dla osób legalnie pracujących i przebywających w Szwecji „CSN”, dopłat z „Försäkringskassan” dla osób, które ukończyły studia w Szwecji, wcześniej legalnie pracujących w Szwecji i będących legalnym rezydentem Szwecji oraz w mniejszości z przelewów od najbliższej rodziny (rodzeństwo, rodzice). Zarówno „CSN”, jak i „Försäkringskassan” dawały dochód podlegający opodatkowaniu w Szwecji.

W trakcie pobytu w Szwecji nie zawarł Pan związku małżeńskiego, nie mieszkał wspólnie z partnerem/partnerką czy w celu wspólnego rozliczania podatku. Przebywał Pan w Szwecji będąc legalnym rezydentem z zamiarem stałego pobytu. Na pytanie organu, czy w okresie, kiedy mieszkał Pan w Szwecji, miał tam Pan majątek nieruchomy, ruchomości, papiery wartościowe, inny majątek, rachunki bankowe, oszczędności, kredyty, ubezpieczenia, inne zobowiązania wskazał Pan, że w trakcie pobytu w Szwecji nie miał Pan wspomnianego majątku, z wyjątkiem konta bankowego w celu rozliczania pracy oraz wcześniej wspomnianych źródeł dochodu wraz ze standardowym ubezpieczeniem zdrowotnym.

Udzielił Pan odpowiedzi twierdzącej („tak”) na pytanie z wezwania, czy w okresie zamieszkiwania w Szwecji na gruncie wewnętrznego prawa szwedzkiego:

a)  był Pan traktowany jako osoba, która podlega tam opodatkowaniu z uwagi na miejsce zamieszkania w Szwecji, miejsce stałego pobytu w Szwecji albo inne kryterium o podobnym charakterze (tj. czy zgodnie z tymi przepisami był Pan szwedzkim rezydentem podatkowym)? Jeśli tak – w jakich latach podatkowych?

b)  podlegał Pan opodatkowaniu w Szwecji wyłącznie z uwagi na okoliczność, że uzyskiwał Pan dochody ze źródeł położonych na terytorium Szwecji? Jeśli tak – w jakich latach podatkowych?

Jednocześnie w rozwinięciu tej odpowiedzi wskazał Pan, że na gruncie wewnętrznego prawa szwedzkiego przebywał Pan w Szwecji oraz był rezydentem w latach 2019, 2020, 2021, 2022. W tym czasie był Pan (całkowicie) wymeldowany z Polski na stałe oraz że na gruncie prawa szwedzkiego osiągał Pan dochody podlegające opodatkowaniu za lata 2020, 2021, 2022.

W odpowiedzi natomiast na pytanie, czy ma Pan certyfikat rezydencji podatkowej, który potwierdza Pana rezydencję podatkową w Szwecji, a jeśli tak – za jakie lata podatkowe, wskazał Pan, że:

Tak podlegałem certyfikat lub inne dokumenty poświadczające, że gruncie prawa szwedzkiego przebywałem w Szwecji lub byłem rezydentem, w tym podatkowym w latach 2019, 2020, 2021, 2022.

Z Pana uzupełnienia wynika ponadto, że przyjechał Pan do Holandii z zamiarem stałego pobytu. Był Pan zatrudniony jako „Traineeship” w okresie od 1 października 2022 r. do 31 lipca 2023 r. W związku z Pana zatrudnieniem otrzymał Pan „Diplomatic Identity” wydany przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych Królestwa Niderlandów, który świadczył o Pana rezydencji w Holandii, rezydencji podatkowej, jednocześnie zwalniając Pana z uiszczenia podatków o dochodach osobistych w zakresie dochodów otrzymanych z (...). Po upływie okresu pracy jako „Traineeship”, Pana zatrudnienie w (...) wiązało się z umową o pracę z (...) i oddelegowaniem w siedzibie (...) w Amsterdamie od 17 sierpnia 2023 r. do 31 lipca 2024 r. Od 17 sierpnia 2023 r. nie miał Pan bezpośredniej umowy z (...), pomimo wykonywania tam pracy w związku z umową o pracę z (...), z uwagi na nieprzekraczalny termin 10 miesięcy umowy o pracę na Traineeship. Nie podlegał Pan protokołowi w sprawie przywilejów i immunitetów z Unii Europejskiej, ponieważ wyłącznie osoby bezpośrednio (nie jako Interim) zatrudnione w agencjach europejskich posiadają takie przywileje.

W okresie pobytu w Holandii przez cały czas zamieszkiwał Pan region „(...)” w Amsterdamie, gdzie po znalezieniu mieszkania dla celów pobytu oraz legalnej rezydencji przebywał Pan w ramach umowy o najem pozwalającej Panu legalnie zarejestrować się w Holandii, co jest też wymagane przy dochodzie z umowy o pracę na pełen etat, niebędącej pracą zdalną.

W trakcie pobytu w Holandii nie zawarł Pan związku małżeńskiego, nie mieszkał wspólnie z partnerem/partnerką czy w celu wspólnego rozliczania podatku. Przebywał Pan w Holandii będąc legalnym rezydentem z zamiarem stałego pobytu. Na pytanie organu, czy w okresie, kiedy mieszkał Pan w Holandii, miał tam Pan majątek nieruchomy, ruchomości, papiery wartościowe, inny majątek, rachunki bankowe, oszczędności, kredyty, ubezpieczenia, inne zobowiązania wskazał Pan, że w trakcie pobytu w Holandii nie miał Pan wspomnianego majątku, z wyjątkiem konta bankowego w celu rozliczania pracy wraz ze standardowym ubezpieczeniem zdrowotnym.

Udzielił Pan odpowiedzi twierdzącej („tak”) na pytanie z wezwania, czy w okresie zamieszkiwania w Holandii na gruncie wewnętrznego prawa holenderskiego:

a)  był Pan traktowany jako osoba, która podlega tam opodatkowaniu z uwagi na miejsce zamieszkania w Holandii, miejsce stałego pobytu w Holandii albo inne kryterium o podobnym charakterze (tj. czy zgodnie z tymi przepisami był Pan holenderskim rezydentem podatkowym)? Jeśli tak – w jakich latach podatkowych?

b)  podlegał Pan opodatkowaniu w Holandii wyłącznie z uwagi na okoliczność, że uzyskiwał Pan dochody ze źródeł położonych na terytorium Holandii lub majątek położony w tym państwie? Jeśli tak – w jakich latach podatkowych?

Jednocześnie w rozwinięciu tej odpowiedzi wskazał Pan, że na gruncie wewnętrznego prawa holenderskiego przebywał Pan w Holandii oraz był rezydentem w latach 2022, 2023, 2024 oraz że na gruncie prawa holenderskiego osiągał Pan dochody podlegające opodatkowaniu za lata 2023 oraz 2024.

W odpowiedzi natomiast na pytanie, czy ma Pan certyfikat rezydencji podatkowej, który potwierdza Pana rezydencję podatkową w Holandii, a jeśli tak – za jakie lata podatkowe, wskazał Pan, że:

Tak podlegałem certyfikat lub inne dokumenty poświadczające, że gruncie prawa holenderskiego przebywałem w Holandii lub byłem rezydentem, w tym podatkowym w latach 2022, 2023, 2024.

W trakcie wymienionego okresu, tj. od wyjazdu do Szwecji w sierpniu 2019 roku do końca 2024 roku:

·      nie miał Pan centrum interesów życiowych w Polsce;

·      nie miał Pan stałego miejsca zamieszkania;

·      nie wynajmował Pan mieszkania w ramach umowy o najem;

·      nie miał Pan dochodów podlegających opodatkowaniu w Polsce;

·      nie był Pan zarejestrowany w Polsce na pobyt tymczasowy bądź stały;

·      w żadnym indywidualnym roku, 2020, 2021, 2022, 2023, 2024 – począwszy od wyjazdu w sierpniu 2019 roku do końca 2024 roku – nie spędził Pan w Polsce więcej niż pół roku oraz nie był Pan tutaj zarejestrowany/zameldowany/posiadający stałe formalnie bądź faktycznie miejsce zamieszkania. Pana pobyty w Polsce wiązały się głównie z (...) oraz okolicami (...).

Nie prowadził Pan z rodziną wspólnego gospodarstwa w Polsce. Naturalnie, okazjonalnie widywał się Pan z rodziną w tamtym czasie. W okresie od sierpnia 2019 roku do końca 2024 roku nie posiadał Pan żadnego majątku poza początkowymi oszczędnościami z Polski, które wykorzystał Pan na wyprowadzkę z Polski i przeprowadzkę na miejsce stałego pobytu w Szwecji.

W odniesieniu do okresu od 1 sierpnia 2024 r. do końca 2024 roku wskazał Pan, że nie miał stałego miejsca zamieszkania ani też centrum interesów życiowych w Polsce. W okresie tym spędził Pan czas na podróżach: głównie w Polsce oraz we Włoszech. Jednoznacznie spędził Pan w Polsce mniej niż pół roku, to znaczy mniej niż 183 dni w 2024 roku. Tak więc naturalnie z tego względu oraz z uwagi na dochody za 2024 rok, umowę o pracę oraz spędzony czas Pana centrum interesów życiowych za 2024 rok pozostała Holandia, co jest potwierdzone złożeniem tam zeznania podatkowego za wspomniany rok.

Przeniesienie się przez Pana z Holandii do Polski, czyli przeniesienie interesów życiowych oraz decyzja i rozpoczęcie procesu zawierającego: ustalenie rezydencji podatkowej w Polsce za 2025 rok, szukanie pracy i w dalszej kolejności podpisanie umowy o pracę, wynajęcie mieszkania i zameldowanie się wraz przemieszczeniem swoich rzeczy osobistych do głównego miejsca zamieszkania i zameldowania jest zgodne z datą we wniosku: 1 stycznia 2025 r. Jednocześnie odpowiedział Pan twierdząco na pytanie organu, czy od momentu, kiedy przeniósł się Pan do Polski, Pana centrum interesów życiowych znajduje się w Polsce, wskazując datę od 1 stycznia 2025 r. Od tej daty spędził Pan w Polsce więcej niż 183 dni w roku podatkowym 2025, który jest rokiem Pana wniosku o indywidualną interpretację podatkową z 20 listopada 2025 r. Zgodnie z wnioskiem, u pracodawcy ulga na powrót ma zacząć funkcjonować zgodnie z zasadami od następnego roku, czyli od 2026.

Uzupełnienie wniosku w odpowiedzi na wezwanie nr 2

W drugim wezwaniu został Pan poproszony o jednoznaczne wskazanie, czy w okresie zamieszkiwania w Szwecji, na gruncie wewnętrznego prawa szwedzkiego był Pan rezydentem podatkowym Szwecji, czyli osobą, której wszystkie dochody – zarówno te uzyskane na terytorium Szwecji, jak i te uzyskane poza terytorium Szwecji – podlegają opodatkowaniu w Szwecji z uwagi na to, że osoba ta ma miejsce zamieszkania lub miejsce pobytu w Szwecji. Jeśli tak, należało wskazać w jakich latach podatkowych był Pan szwedzkim rezydentem podatkowym.

Na powyższe odpowiedział Pan w sposób następujący:

Tak, miałem miejsce zamieszkania w Szwecji dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia gdzie „wszystkie dochody – zarówno te uzyskane na terytorium Szwecji, jak i te uzyskane poza terytorium Szwecji – podlegały opodatkowaniu w Szwecji” przez cały okres pobytu, od sierpnia 2019 kiedy przeniosłem centrum interesów życiowych do Szwecji i kolejno w latach 2020, 2021 aż do wyjazdu we wrześniu 2022 roku wraz ze składaniem zeznań podatkowych w Szwecji, w czasie i zakresie gdzie było to wymagane na gruncie prawa lokalnego. Ponadto jednoznacznie wiązało się to z natychmiastową i nieprzerwaną utratą miejsca zamieszkania dla rezydencji podatkowej oraz utraty centrum interesów życiowych w Polsce przez ten cały okres.

W zakresie natomiast analogicznego pytania o Pana holenderską rezydencję podatkową wyjaśnił Pan, że:

Tak, byłem rezydentem podatkowym w Holandii w zakresie niezbędnym do ustalenia prawa do zwolnienia na zasadach „Ulgi na Powrót” gdzie „wszystkie dochody – te uzyskane na terytorium Holandii, jak i te uzyskane poza terytorium Holandii – podlegają opodatkowaniu w Holandii, z uwagi na to, że osoba ta ma miejsce zamieszkania lub miejsce pobytu w Holandii” za rok 2022 (od października), 2023 i 2024 wraz ze składaniem zeznań podatkowych w Holandii, w czasie i zakresie gdzie było to wymagane na gruncie prawa lokalnego. Ponadto jednoznacznie wiązało się to z nieprzerwaną kontynuacją braku miejsca zamieszkania dla rezydencji podatkowej oraz braku centrum interesów życiowych w Polsce przez ten cały okres do końca 2024 roku.

Odnosząc się literalnie do zasad przyznawania „ulgi na powrót” wskazał Pan, że posiada „certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych” w Szwecji za lata 2019, 2020, 2021, 2022 – w zakresie oraz okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia. Ponadto, zgodnie z Pana wskazaniem posiada Pan „certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych” w Holandii – w zakresie oraz okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tej ulgi, to znaczy za rok 2022, 2023 oraz 2024.

Wyjaśnił Pan ponadto, że posiadanie „Diplomatic Identity” automatycznie powoduje zameldowanie w Holandii bezpośrednio przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych Królestwa Niderlandów. To jest suplementarny dowód do samego „Traineeship Agreement”, co jednoznacznie potwierdza pracę w oficjalnej agencji (...), które statutowo wymagają od zatrudnionych osób rezydencji faktycznej oraz podatkowej w kraju siedziby danej placówki. Po przyjeździe do Holandii zakończyła się Pana rezydencja podatkowa w Szwecji, a rozpoczęła się Pana rezydencja podatkowa oraz przeniesienie interesów życiowych do Holandii w odniesieniu do „ulgi na powrót”. Nie miał Pan podwójnej rezydencji podatkowej. Zwolnienie i niepodleganie lokalnym podatkom Królestwa Niderlandów było wyłącznie w zakresie bezpośrednich dochodów z (...), zaś ewentualne inne dochody krajowe (holenderskie), jak i zagraniczne podlegały opodatkowaniu w Holandii z uwagi na Pana miejsce zamieszkania w celu podatkowym w tym kraju. Adres, jaki wskazał Pan jako Pana stały adres zamieszkania dla potrzeb zatrudnienia w (...) to (...), (...) Amsterdam. Bezpośrednie dochody z (...) były alokowane w Holandii – Pana miejscu zamieszkania dla celów podatkowych.

W zakresie Pana miejsca zamieszkania w okresie od 1 sierpnia 2024 r. do końca 2024 roku odniósł się Pan w uzupełnieniu wniosku do warunków przyznania „ulgi na powrót”, gdzie należy mieć miejsce zamieszkania dla celów podatkowych poza Polską przez co najmniej „trzy lata kalendarzowe”, o czym wielokrotnie Pan wspominał i przedstawiał, gdzie i jak spędzał czas w 2024 roku. Miejscem zamieszkania dla celów podatkowych w 2024 roku, a także jedynym centrum Pana interesów życiowych była Holandia z uwagi na pracę, zamieszkanie, zameldowanie, odprowadzanie podatków, składanie zeznań podatkowych oraz więzi/kontakty towarzyskie i osobiste w Holandii w tym roku.

Uznał Pan, że powoła się na „Objaśnienia podatkowe z 29 kwietnia 2021 r. w sprawie rezydencji podatkowej oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych w Polsce” odnośnie rezydencji podatkowej, jednoznacznie wskazujące w punkcie 2, że miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce występuje w przypadku spełnienia co najmniej jednego z dwóch kryteriów:

„Osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania na terytorium Polski jeżeli:

1)  posiada na terytorium Polski centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2)  przebywa na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym”.

Odnosi się Pan kolejno do tych kryteriów w stosunku do Polski i Pana przypadku, ponieważ niezbędne jest definitywne ustalanie, w którym kraju miał Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych za cały 2024 rok.

Punkt 1 Objaśnienia: „Centrum interesów osobistych lub gospodarczych” w Polsce. Podstawowym potwierdzającym argumentem jest „Obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci” – każdy z tych najważniejszych argumentów jest bezprzedmiotowy w Pana przypadku i całego 2024 roku. Kolejny zestaw argumentów: „ścisłe powiązania osobiste (…) to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej” – każdy z tych argumentów jest bezprzedmiotowy w Pana przypadku w istocie zawartej w Objaśnieniu i całego 2024 roku. Następnie, dla osób „żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym” – każdy z tych argumentów jest bezprzedmiotowy chociażby dlatego, że nie posiadał Pan i nie prowadził żadnego gospodarstwa domowego (ani też nie posiadał powiązanego tytułu prawnego) w Polsce w całym 2024 roku, a w tamtym roku jedynie w Holandii. Nie posiadał Pan też dochodów z Polski, ani zatrudnienia w Polsce w całym 2024 roku. W związku z powyższym jednoznacznie nie posiadał Pan żadnego centrum interesów życiowych lub gospodarczych w Polsce w całym 2024 roku.

Odnośnie punktu 2, czy dana osoba spędziła „na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym” sytuacja w stosunku do roku 2024 była wielokrotnie i jednoznacznie przedstawiana, że nie spędził Pan w Polsce dłużej niż 183 dni.

Podsumowując: za cały 2024 rok – w nawiązaniu do Objaśnienia podatkowego z 29 kwietnia 2021 r. – nie spełnił Pan żadnego z dwóch kryteriów, które wskazywałyby miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce w stosunku do wniosku o indywidualną interpretację podatkową w celu rozpatrzenia zasadności „ulgi na powrót” dla Pana przypadku. Kontrastując i przenosząc wspomniane kryteria zawarte w punkcie 2 Objaśnienia, wyraźnie spełnił Pan warunki, które wskazują na miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Holandii w 2024 roku. W roku tym jednoznacznie nie miał Pan żadnego tytułu prawnego do żadnej nieruchomości w żadnym kraju poza Holandią.

Pytanie

Czy Pana stanowisko w związku ze stanem faktycznym o przysługiwaniu Panu kwoty wolnej w związku programem „ulga na powrót” dla powracających emigrantów, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, jest prawidłowe?

Pana stanowisko w sprawie

W Pana ocenie stan faktyczny wskazuje, że spełnia Pan wszystkie wymogi z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym i przysługuje Panu prawo do ulgi na powrót. Jednakże chciałby Pan dookreślić Pana uprawnienie w indywidualnej interpretacji podatkowej, w związku z powyższym kieruje Pan pytanie w powyższej kwestii.

W 2024 nie planował Pan jeszcze powrotu do Polski (przeniesienia interesów życiowych oraz rezydencji podatkowej), a z uwagi na wspomnianą dynamiczną sytuację Polska nie była Pana centrum interesów życiowych w tamtym roku. Najistotniejsze, że w 2024 roku jednoznacznie spędził Pan w Polsce mniej niż 183 dni. Decyzję o powrocie do Polski, to znaczy przeniesieniu rezydencji podatkowej i rozpoczęciu poszukania zatrudnienia w ramach umowy u pracę, podjął Pan w następnym roku: 1 stycznia 2025 r.

Pomocna w Pana ocenie będzie aktualna interpretacja, ID: 666263 (0115-KDIT2.4011.490.2025.3.KC ) z 14 listopada 2025 r., gdzie w istotnej i analogicznej kwestii jasno stwierdzono w uzasadnieniu: „W żadnym z tych lat 2022, 2023, 2024 oraz do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmieni Pan miejsce zamieszkania na Rzeczpospolitą Polską, nie przebywał Pan w Polsce dłużej niż 183 dni” – co było podstawą do uznania za zgodne stwierdzenia o przysługiwaniu prawa do „ulgi na powrót”.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:

a)  ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy,

b)  z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,

c)  z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych,

d)  z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa

- w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.

Na podstawie art. 21 ust. 39 ustawy:

Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 21 ust. 43 ustawy:

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:

1)  w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz

2)  podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym:

a)  trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

b)  okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

3)  podatnik:

a)  posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub

b)  miał miejsce zamieszkania:

–     nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub

–     na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz

4)  posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia, oraz

5)  nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia – w przypadku podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ustawy:

Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.

Ww. przepisy zostały wprowadzone z dniem 1 stycznia 2022 r. przez art. 1 pkt 13 lit. a tiret 13 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105).

Ponadto z art. 53 ww. ustawy zmieniającej wynika, że:

Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.

Ulga, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

W celu skorzystania z ww. preferencji podatkowej, tj. tzw. „ulgi na powrót”, spełnione muszą być jednak wszystkie dodatkowe warunki wskazane w art. 21 ust. 43 ustawy.

Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne m.in. aby przeniesienie miało miejsce po 31 grudnia 2021 r. oraz aby podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Polski zarówno w okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na Polskę, jak i w okresie od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Polski, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały uregulowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy:

Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Stosownie do art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1)  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2)  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

W myśl natomiast art. 4a ustawy:

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynika to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP. Tym samym określona osoba, która ma ścisłe powiązania biznesowe czy też gospodarcze w Polsce, a całą rodzinę i znajomych w innym państwie, może w takiej sytuacji podlegać opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.

Ponadto zauważyć należy, że wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Kwestie rezydencji podatkowej w Polsce zostały obszernie przedstawione w Objaśnieniach podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa PIT) oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.

Zgodnie z Objaśnieniami, centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej itp. W praktyce czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.

W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że w związku z powrotem do Polski 1 stycznia 2025 r. przeniósł Pan na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej swoje miejsce zamieszkania oraz centrum interesów osobistych i gospodarczych (centrum interesów życiowych). W wyniku przeniesienia w 2025 roku miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został więc spełniony.

W opisie sprawy wskazał Pan ponadto, że od sierpnia 2019 roku, kiedy to przeniósł Pan centrum interesów życiowych z Polski do Szwecji oraz w latach 2020-2022 – do września 2022 roku, tj. do czasu Pana wyjazdu do Holandii – miał Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Szwecji, natomiast od października 2022 roku oraz w latach 2023-2024 był Pan rezydentem podatkowym Holandii. Ponadto, jak Pan wyjaśnił, w żadnym z lat podatkowych 2022-2024 nie przebywał Pan w Polsce dłużej niż 183 dni oraz nie miał Pan w tym okresie centrum interesów życiowych, ani stałego miejsca zamieszkania w Polsce. Jak wynika z Pana wskazań nie miał Pan miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił Pan miejsce zamieszkania na terytorium Polski, spełnił Pan również wymagania wskazane w art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a) ww. ustawy.

Idąc dalej wskazał Pan, że posiada polskie obywatelstwo, co oznacza spełnienie warunku wynikającego z art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a) ww. regulacji.

Kolejnym istotnym kryterium warunkującym zastosowanie „ulgi na powrót” jest, stosownie do art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, posiadanie certyfikatu rezydencji lub innego dowodu dokumentującego miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia.

Zgodnie z art. 5a pkt 21 powołanej ustawy:

Ilekroć w ustawie mowa jest o certyfikacie rezydencji – oznacza to zaświadczenie o miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika.

Z treści art. 21 ust. 43 pkt 4 tej ustawy wynika, że podatnik powinien posiadać certyfikat rezydencji lub też inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do zwolnienia. Wystarczy zatem, że podatnik posiada inne dokumenty, które potwierdzą jego miejsce zamieszkania w innym państwie, muszą to być jednak dokumenty potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych.

Choć przepisy podatkowe nie wymieniają w tym zakresie żadnego katalogu, to należy pamiętać, że zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Powyższe oznacza, że innymi dowodami wskazującymi na miejsce zamieszkania poza Polską mogą być m.in. umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, paski wynagrodzeń, wyciągi bankowe czy też zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy. Można w tym zakresie przedstawić również inne dowody.

Z opisu sprawy nie wynika w sposób jednoznaczny, czy posiada Pan certyfikat rezydencji państw, w których Pan mieszkał przed powrotem do Polski, tj. Szwecji i Holandii. Nie odniósł się Pan bezpośrednio do tej kwestii, lecz udzielił alternatywnej odpowiedzi w tym zakresie wskazując, że posiada Pan „certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych” w Szwecji za lata 2019, 2020, 2021, 2022 – w zakresie oraz okresie niezbędnym do ustalenia prawa do zwolnienia. Ponadto, zgodnie z Pana wskazaniem, posiada Pan „certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych” w Holandii – w zakresie oraz okresie niezbędnym do ustalenia prawa do ulgi na powrót, to znaczy za rok 2022, 2023 oraz 2024. Jak wynika przy tym z wniosku, dla celów dowodowych posiada Pan m.in. umowę najmu nieruchomości w Szwecji za cały okres zamieszkiwania w tym kraju. W zakresie natomiast Holandii – jako dowody dokumentujące Pana miejsce zamieszkania dla celów podatkowych – powołał Pan holenderskie umowy o pracę oraz zagraniczne zeznania podatkowe.

W oparciu o przedstawione przez Pana wyjaśnienia uznać zatem należy, że spełnia Pan warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ponadto – jak wynika z opisu zdarzenia – uprzednio nie korzystał Pan ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 tej ustawy („ulgi na powrót”). Oznacza to, że spełnia Pan również wymagania wskazane w art. 21 ust. 43 pkt 5.

Po powrocie do Polski, od 1 grudnia 2025 r. jest Pan zatrudniony w oparciu o umowę o pracę. „Ulgą na powrót” chciałby Pan objąć przychody osiągane z tego tytułu od 1 stycznia 2026 r.

W konsekwencji – uwzględniając okoliczności faktyczne Pana sprawy – przysługuje Panu prawo do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w odniesieniu do przychodów ze stosunku pracy osiąganych od 1 stycznia 2026 r. Przedmiotowe zwolnienie z opodatkowania obejmuje przychody do wysokości nieprzekraczającej łącznie w roku podatkowym kwoty 85 528 zł – w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku 2026 jako roku następnego po roku, w którym – zgodnie z Pana wskazaniem – nastąpiło przeniesienie przez Pana miejsca zamieszkania, z zastrzeżeniem ust. 39 i 44. „Ulga na powrót” w Pana sytuacji będzie zatem dotyczyć lat podatkowych 2026-2029.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego, który obowiązywał w dniu zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie informuję, że jako organ interpretacyjny nie mam uprawnień do przeprowadzania postępowania dowodowego i jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia. To Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia. Jeżeli opis ten będzie się różnił od stanu występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Pana w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałej sytuacji. Należy ponadto zauważyć, że to na podatniku spoczywa obowiązek udowodnienia w toku ewentualnego postępowania kontrolnego czy podatkowego okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Natomiast kwestia rezydencji podatkowej w Szwecji i Holandii, tj. miejsca zamieszkania tam dla celów podatkowych, uregulowana jest przepisami wewnętrznymi danego państwa i nie podlega mojej ocenie w ramach interpretacji indywidualnej. Za zgodne z rzeczywistością przyjąłem zatem Pana wskazania odnośnie bycia przez Pana rezydentem tych państw – w okresach, w których je Pan zamieszkiwał.

Powołana przez Pana interpretacja indywidualna została wydana w indywidualnej sprawie innego podmiotu i nie jest wiążąca przy wydawaniu tej interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.