Interpretacja 0115-KDIT1.4011.91.2026.2.MK

Interpretacja indywidualna

– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest:

•      nieprawidłowe w zakresie zakwalifikowania uzyskanego przychodu do „innych źródeł” oraz możliwości określenia kosztu jego uzyskania na podstawie wyceny,

•      prawidłowe w pozostałym zakresie.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 stycznia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 13 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 31 marca 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

A.B. jest właścicielem lokalu mieszkalnego nr 11 położonego w budynku nr 14 przy ul. G. w H., o powierzchni użytkowej 89,45 m², dla którego prowadzona jest księga wieczysta (...). Lokal ten został nabyty na podstawie aktu notarialnego Rep. A (...) z 15 czerwca 2020 r. („Umowa 1”).

Z tytułu własności Lokalu 11 A.B. posiada udział 8945/447834 w nieruchomości wspólnej objętej księgą wieczystą (...) (grunt oraz części wspólne budynku nr 14). W dziale III księgi (...) ujawniony był wpis nr (...), zgodnie z którym „w ramach udziału w nieruchomości wspólnej każdoczesnemu właścicielowi lokalu mieszkalnego nr 11 (...) przysługuje wyłączne prawo do korzystania z miejsc postojowych nr 12 i 13 oraz z boxu nr 10 znajdujących się w garażu podziemnym”.

C.D. i E.F. (adres: H., ul. G 14/16) są współwłaścicielami lokalu mieszkalnego nr 14 w tym samym budynku o łącznej powierzchni użytkowej 86,70 m² wraz z komórką lokatorską nr 15 o pow. 3,34 m²; dla lokalu prowadzi się księgę wieczystą (...). Lokal został nabyty na podstawie aktu notarialnego Rep. A (...) z 8 kwietnia 2021 r. („Umowa 2”).

Z tytułu własności Lokalu 16 C.D. i E.F. posiadają udział 8670/447834 w nieruchomości wspólnej (...). W dziale III tej księgi ujawniony był wpis nr (...), zgodnie z którym „w ramach udziału w nieruchomości wspólnej każdoczesnemu właścicielowi lokalu mieszkalnego nr 14 (...) przysługuje prawo do wyłącznego korzystania z powierzchni nr F znajdującej się w garażu podziemnym”.

18 grudnia 2025 r. przed zastępcą notariusza (...), strony zawarły akt notarialny Rep. A (...) zatytułowany „Zmiana podziału do korzystania”. Aktem tym A.B. oraz C.D. i E.F. dokonali zmiany sposobu podziału do korzystania z nieruchomości wspólnej.

W akcie tym postanowiono, że w ramach udziału w nieruchomości wspólnej każdoczesnemu właścicielowi Lokalu 11 nadal przysługuje wyłączne prawo do korzystania z miejsc postojowych nr 12 oraz z boxu nr 10, natomiast każdoczesnemu właścicielowi Lokalu 16 przysługuje prawo do wyłącznego korzystania z powierzchni nr F oraz dodatkowo wyłączne prawo do korzystania z miejsca postojowego nr 13  (dotychczas przysługującego wyłącznie Lokalowi 11).

Za zmianę podziału do korzystania i przyznanie Lokalowi 16 prawa wyłącznego korzystania z miejsca postojowego nr 13  A.B. otrzymuje wynagrodzenie w łącznej kwocie 92.000 zł, przy czym C.D. zobowiązana jest zapłacić na jego rzecz kwotę 25.300 zł, E.F. zobowiązany jest zapłacić na jego rzecz kwotę 66.700 zł, łącznie 92.000 zł, płatne przelewem na rachunek bankowy Zbywającego do 22 grudnia 2025 r.

Strony ustaliły, że po zapłacie wynagrodzenia Zbywający wyda Nabywcom miejsce postojowe nr 13  w posiadanie, a od dnia wydania wszelkie korzyści i ciężary związane z tym miejscem ponosić będą Nabywcy. Zbywający poddał się rygorowi egzekucji co do obowiązku wydania miejsca postojowego, a Nabywcy – co do zapłaty wynagrodzenia.

Na podstawie aktu notarialnego notariusz złożył do sądu wieczystoksięgowego wniosek o zmianę treści wpisu nr (...) i (...) w dziale III księgi (...), polegającą na dostosowaniu opisanych tam praw do nowego podziału do korzystania.

Z tytułu zawartej umowy nie został pobrany podatek od czynności cywilnoprawnych, natomiast pobrano taksę notarialną oraz opłaty sądowe za wpisy w księdze wieczystej.

A.B. prowadzi działalność gospodarczą, przy czym Lokal 11 i prawo do korzystania z miejsca postojowego nr 13  nie były wprowadzone do ewidencji środków trwałych i nie były wykorzystywane w ramach działalności gospodarczej, lecz stanowiły majątek prywatny.

Wynagrodzenie 92.000 zł zostało faktycznie otrzymane przez Zbywającego w 2025 r. i nie zostało dotychczas rozliczone w podatku dochodowym od osób fizycznych. A.B. zamierza rozliczyć przychód w wysokości 92.000 zł uzyskany z tytułu opisanej zmiany podziału do korzystania z nieruchomości wspólnej w zeznaniu rocznym za 2025 r., składanym do 30 kwietnia 2026 r.

Wnioskodawca rozważa dwa możliwe sposoby kwalifikacji podatkowej tego przychodu:

•      jako przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT, opodatkowany podatkiem 19% i rozliczany w formularzu PIT-39,

•      albo jako przychód z innych źródeł w rozumieniu art. 20 ust. 1 ustawy o PIT (ewentualnie przychód z praw majątkowych), opodatkowany według skali podatkowej i rozliczany w PIT-36, łączony z innymi dochodami roku podatkowego.

Pytania

1.  Do jakiego źródła przychodów należy zakwalifikować wynagrodzenie 92.000 zł otrzymane za przeniesienie prawa wyłącznego korzystania z miejsca postojowego nr 13?

2.  Czy do tego przychodu stosuje się 5-letni termin z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT liczony od nabycia Lokalu 11 (2020 r.)?

3.  W jaki sposób ustalić koszty uzyskania przychodu (np. poprzez przypisanie części ceny nabycia z Umowy 1 do miejsca postojowego nr 13 )?

4.  Jaki formularz zeznania rocznego jest właściwy (PIT-36 czy PIT-39) i według jakiej stawki należy opodatkować dochód?

Pana stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy wynagrodzenie 92.000 zł uzyskane na podstawie aktu notarialnego Rep. A (...) stanowi przychód z odpłatnego zbycia innych rzeczy/praw majątkowych niż wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a–c ustawy o PIT, ponieważ przedmiotem umowy nie jest sprzedaż lokalu ani udziału w nieruchomości wspólnej, lecz odpłatna zmiana podziału do korzystania z nieruchomości wspólnej (przeniesienie prawa wyłącznego korzystania z miejsca postojowego nr 13 , przy zachowaniu przez Wnioskodawcę udziału w nieruchomości wspólnej). W konsekwencji przychód ten należy zakwalifikować do źródła: prawa majątkowe/inne źródła w rozumieniu art. 18/20 ust. 1 ustawy o PIT i opodatkować na zasadach ogólnych według skali podatkowej, w zeznaniu PIT-36 za rok 2025.

Do kosztów uzyskania przychodu Wnioskodawca ma prawo zaliczyć część ceny nabycia lokalu mieszkalnego nr 11 (Umowa 1 z 15 czerwca 2020 r.), odpowiadającą wartości rynkowej miejsca postojowego nr 13  na dzień nabycia, ustaloną proporcjonalnie lub na podstawie wyceny.

W ocenie Wnioskodawcy nie znajduje zastosowania art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT (ani art. 21 ust. 1 pkt 131 – ulga mieszkaniowa), ponieważ nie dochodzi do odpłatnego zbycia nieruchomości lub udziału w nieruchomości, lecz jedynie do zmiany sposobu korzystania z nieruchomości wspólnej przy niezmienionym udziale w tej nieruchomości.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.

Stosownie natomiast do treści art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Konstrukcja podatku dochodowego od osób fizycznych zakłada przy tym zróżnicowanie sposobu opodatkowania poszczególnych rodzajów dochodów (przychodów) osób fizycznych w oparciu o system przyporządkowywania ich do odpowiedniego źródła przychodów. Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania, uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów (obejmujący m.in. kwestię uwzględniania kosztów uzyskania przychodów dla celów ustalenia dochodu z danego źródła przychodów).

Jeden i ten sam przychód stanowić może przychód wyłącznie z jednego źródła. Ponadto nie jest możliwa sytuacja, w której ten sam przychód będzie np. zaliczony częściowo do jednego źródła, a częściowo do innego. Klasyfikacja przychodu do danego źródła przychodów powoduje określone konsekwencje podatkowe.

Jak stanowi art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy:

Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

a)  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,

b)  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

c)  prawa wieczystego użytkowania gruntów,

d)  innych rzeczy,

–    jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.

Norma art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych formułuje generalną zasadę, że – dokonane poza działalnością gospodarczą – odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, skutkuje powstaniem przychodu. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości nastąpi po upływie tego terminu – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a przychód uzyskany z odpłatnego zbycia w ogóle nie podlega opodatkowaniu.

Z treści powołanego powyżej art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy wynika, że katalog praw majątkowych zawarty w tym przepisie jest katalogiem zamkniętym, co oznacza, że jedynie w enumeratywnie wymienionych przypadkach, gdy następuje odpłatne zbycie ściśle wskazanych w nim praw, uzyskane z tego tytułu przychody podlegają opodatkowaniu na zasadach szczególnych, określonych w art. 30e ustawy o podatku dochodowym, tj. z zastosowaniem 19% podatku dochodowego. Powyższy katalog nie zawiera wyłącznego prawa do korzystania z miejsc postojowych.

Zgodnie z treścią art. 195 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny:

Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność).

Regulację dotyczącą umowy quoad usum odzwierciedla art. 206 ustawy Kodeks cywilny, który jest ustawowym sposobem określenia współposiadania i korzystania z rzeczy wspólnej, ale jednocześnie nie wyłącza w tym zakresie regulacji umownej oraz ustalenia stosunków między współwłaścicielami na podstawie orzeczenia sądowego.

W myśl natomiast art. 206 Kodeksu cywilnego:

Każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli.

Art. 207 ww. Kodeksu stanowi, że:

Pożytki i inne przychody z rzeczy wspólnej przypadają współwłaścicielom w stosunku do wielkości udziałów; w takim samym stosunku współwłaściciele ponoszą wydatki i ciężary związane z rzeczą wspólną.

Umowa quoad usum polega tym samym na dokonaniu podziału nieruchomości na części do wyłącznego użytku poszczególnych współwłaścicieli i do odrębnego pobierania z nich pożytków. Skutkiem takiego podziału każdy ze współwłaścicieli części wspólnej będzie mógł korzystać z wydzielonej części nieruchomości wspólnej samodzielnie, bez ingerencji i ograniczeń ze strony pozostałych współwłaścicieli.

Podział dokonany mocą umowy quoad usum nie wywiera żadnych skutków w sferze praw rzeczowych współwłaścicieli. Na jego mocy pomiędzy współwłaścicielami kształtuje się wyłącznie stosunek zobowiązaniowy. Od chwili zawarcia umowy quoad usum na każdym ze współwłaścicieli ciąży obowiązek respektowania (czyli nieingerowania) w prawa pozostałych współwłaścicieli do wyłącznego korzystania z przynależnej im części nieruchomości wspólnej.

Zgodnie z art. 155 § 1 ustawy Kodeks cywilny:

Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.

Przy czym umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości, o czym stanowi art. 158 ww. ustawy, powinna być zawarta w formie aktu notarialnego. To samo dotyczy umowy przenoszącej własność, która zostaje zawarta w celu wykonania istniejącego uprzednio zobowiązania do przeniesienia własności nieruchomości; zobowiązanie powinno być w akcie wymienione.

Z uwagi na brak definicji nieruchomości i rzeczy w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych należy odwołać się do odpowiednich przepisów prawa cywilnego. Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy Kodeks cywilny.

Zgodnie z art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:

Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.

Na podstawie art. 198 Kodeksu cywilnego, ze względu na charakter udziału:

Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli.

Odnosząc się do sprzedaży prawa do korzystania z miejsca postojowego, takie prawo nie jest nieruchomością. Prawo do miejsca postojowego jako prawo majątkowe inne niż wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podlega opodatkowaniu jako źródło przychodów określone w art. 10 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy:

kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c.

W świetle art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za przychód z praw majątkowych uważa się w szczególności przychody z praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów, praw do projektów wynalazczych, praw do topografii układów scalonych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również z odpłatnego zbycia tych praw.

Zawarte w powołanym wyżej art. 18 ww. ustawy wyliczenie praw majątkowych ma charakter otwarty, o czym świadczy użyte przez ustawodawcę sformułowanie „w szczególności”. Należy zatem przyjąć, że do katalogu praw majątkowych objętych zakresem regulacji art. 18 ww. ustawy można zaliczyć także inne prawa niewymienione w tym przepisie. Jednocześnie treść tego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zarówno przychody z wykonania (wykorzystania) tych praw, jak również z ich sprzedaży lub zamiany.

Ogólna zasada dotycząca sposobu ustalania dochodów z poszczególnych źródeł przychodów została określona w art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który stanowi, że:

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

W powołanym przepisie ustawodawca nie wskazuje enumeratywnie, jakie wydatki mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu. Możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodów uzależniona została od istnienia związku przyczynowego, tzn. poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu, bądź funkcjonowanie tego źródła.

Kosztami uzyskania przychodów są zarówno koszty bezpośrednio, jak i pośrednio związane z uzyskiwanymi przychodami, pod warunkiem, że podatnik wykaże, iż zostały one w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów. Koszty poniesione przez podatnika należy zatem oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodu, a nie niezbędności. Zatem kosztami uzyskania przychodów są wszelkie wydatki, które łącznie spełniają następujące warunki:

•      zostały faktycznie poniesione w celu uzyskania przychodu, tzn. pozostają w związku przyczynowym z osiąganymi przychodami oraz

•      nie zostały wymienione w art. 23 ustawy zawierającym katalog wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów.

Poza tym koszty muszą być bezwzględnie poniesione przez podatnika oraz udokumentowane w prawidłowy sposób.

Przy obliczeniu kosztów uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego przyznania drugiej stronie umowy prawa wyłącznego korzystania z miejsca postojowego nr 13  należy określić (przypisać) część ceny nabycia z Umowy 1 z miejscem postojowym nr 13 . To na podatniku, jako osobie odnoszącej ewentualną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodu.

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem umowy było przyznanie drugiej stronie umowy prawa wyłącznego korzystania z miejsca postojowego nr 13 . Z tego tytułu otrzymał Pan wynagrodzenie w łącznej kwocie 92.000 zł. Zatem prawo, które Pan zbył w 2025 roku, w odróżnieniu od prawa własności nieruchomości, nie jest zaliczane do praw wymienionych w przytoczonym przepisie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dokonał Pan zbycia wyłącznego prawa do korzystania z miejsca postojowego, z tytułu którego uzyskał przychód z praw majątkowych (o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 w związku z art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). W wyniku tego, otrzymane lub postawione do Pana dyspozycji pieniądze z tytułu sprzedaży prawa do miejsca postojowego stanowią przychód w rozumieniu art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z przepisem art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. Zeznania złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w dniu 15 lutego roku następującego po roku podatkowym.

W konsekwencji, w opisanej przez Pana sytuacji otrzymane przez Pana środki pieniężne należy wykazać w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za rok podatkowy 2025 (formularz PIT-36).

Reasumując, przychód z tytułu sprzedaży prawa do korzystania z miejsca postojowego, jako przychód z praw majątkowych, o którym mowa w art. 18 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, po pomniejszeniu zgodnie z art. 22 ust. 1 tej ustawy o koszty poniesione w celu uzyskania tego przychodu, podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych, według skali podatkowej określonej w art. 27 ust. 1 omawianej ustawy.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

•      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

•      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.