Interpretacja 0115-KDIT1.4011.913.2025.2.MK

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 listopada 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 20 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 4 lutego 2026 r. (wpływ 10 lutego 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca wraz z drugim współkredytobiorcą byłym małżonkiem (dalej łącznie jako: Kredytobiorcy) są stroną umowy nr (...) o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych (...) waloryzowany kursem CHF z (...) 2008 r. zawartej z X. z siedzibą w (...) (dalej jako: „Bank”). Umowę kredytową zawarto w celu nabycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu położonego w A przy ul. B1, klatka (...), lokal mieszkalny numer 1. Kwota kredytu, określona zgodnie z Umową na 114.216,61 CHF, została wypłacona w złotych polskich (łącznie 255.000 zł) po przeliczeniu zgodnie z kursem kupna dla dewiz według tabeli kursowej Banku na dzień realizacji zlecenia płatniczego. Zgodnie z umową oboje Kredytobiorcy odpowiadali solidarnie za spłatę kredytu. Zgodnie z treścią umowy zabezpieczeniem spłaty kredytu były m.in. hipoteka kaucyjna wpisana do kwoty 382.500 złotych zabezpieczająca spłatę kapitału.

Od dnia zawarcia umowy do października 2025 roku Kredytobiorcy wpłacili na rzecz Banku łącznie kwotę 439.675,93 złotych tytułem rat kapitałowo-odsetkowych.

Z uwagi na powzięcie przez Kredytobiorców wiedzy o tym, że zawarta przez nich umowa o kredyt mogła zawierać niedozwolone klauzule umowne (w rozumieniu art. 385¹ k.c.). postanowili w (...) 2025 roku skierować do Sądu Okręgowego w (...) pozew o ustalenie nieważności umowy kredytu oraz o zapłatę kwot stanowiących w ich ocenie świadczenia nienależne (art. 410 k.c. w zw. z art. 405 k.c.) na skutek nieważnej umowy kredytu.

Równolegle, wobec dokonania przez Kredytobiorców nadpłaty ponad kwotę udostępnionego im kapitału kredytu, Kredytobiorcy oraz Bank podjęli rozmowy mające na celu wypracowanie warunków ugody, w efekcie której potwierdzona zostanie ważność umowy oraz rozliczeniu ulegną wzajemne świadczenia stron z tytułu wypłaty kredytu i spłaty rat kapitałowo-odsetkowych. Bank przedstawił Kredytobiorcom propozycję zawarcia ugody nr (...) (dalej jako: „Ugoda”). Istotą Ugody jest rozliczenie się tak, jakby strony zawarły od samego początku umowę kredytu złotowego, a Kredytobiorcy zostaną zwolnieni przez Bank z długu w zakresie zadłużenia pozostałego do spłaty w kwocie 119.757,79 złotych.

Jednocześnie, zgodnie z § 1 ust. 6 Ugody, Bank w terminie 30 dni od daty podpisania Ugody wypłaci Kredytobiorcom kwotę dodatkową w wysokości 200.000 PLN, tj. równo po 100.000 złotych na rzecz każdego z Kredytobiorców (co zostanie doprecyzowane w ostatecznej wersji ugody z Bankiem).

Ugoda została zawarta na zasadach ogólnych swobody umów i kształtowania kontraktu z Kodeksu cywilnego. W treści ugody nie wpisano konkretnych przepisów prawa, strony uznały za istotny istniejący między nimi spór co do ewentualnej nieważności umowy o kredyt i postanowiły go rozwiązać w drodze ugody i kompromisu. Bank jest podmiotem, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym i jest uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów.

Uzupełnienie wniosku

Ugoda, o której mowa we wniosku będzie ugodą pozasądową.

Bank wypłaci Wnioskodawcy kwotę 100.000 złotych nazwaną w ugodzie „kwotą dodatkową” żeby wskazać, że jest to odrębny element ugody (odrębny od rozliczenia kredytu), tak jakby strony od samego początku zawarły umowę kredytu złotówkowego, jednocześnie Bank dokonuje umorzenia części zobowiązań kredytowych. Kwota określona jako „kwota dodatkowa” jest ściśle powiązana z wysokością nadwyżki łącznej wartości spłaconych rat kapitałowo-odsetkowych nad wysokością kapitału udzielonego Wnioskodawcy kredytu, nadpłata ta wyliczona została jako nadwyżka rat faktycznie zapłaconych nad ratami należnymi od Wnioskodawcy w wariancie przewalutowania kredytu z waluty CHF na walutę PLN. Kwota ta będzie tym samym stanowić zwrot środków, które zostały wpłacone do Banku tytułem spłaty rat kapitałowo-odsetkowych i które zostaną uznane za nadpłatę kredytu (czyli uznane za środki wpłacone do banku ponad wartość spłat należnych bankowi z tytułu umowy kredytu w wariancie jego przewalutowania na PLN).

Pytanie

Czy kwota dodatkowa w wysokości 200.000 zł, w tym kwota 100.000 złotych wypłacona konkretnie na rzecz samego Wnioskodawcy, stanowiąca w istocie częściowy zwrot spłaconych przez Kredytobiorców rat i wynikająca z tytułu umowy ugody, którą Wnioskodawca zamierza zawrzeć z Bankiem, a dotyczącej rozliczenia umowy o kredyt hipoteczny waloryzowany kursem CHF otrzymanego na potrzeby mieszkaniowe (był to jedyny kredyt hipoteczny na cele mieszkaniowe zaciągnięty przez Kredytobiorców) podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

Pani stanowisko w sprawie

W pierwszej kolejności, w ocenie Wnioskodawcy, w wyniku zawarcia ugody co do zasady zadłużenie Wnioskodawcy ulega zmniejszeniu wskutek przeliczenia wysokości zadłużenia według historycznego kursu wymiany waluty obcej do PLN z dnia uruchomienia (wypłaty) kapitału kredytu. W efekcie takiego przeliczenia dochodzi do tzw. odwalutowania kredytu, tj. ustalenia na nowo wysokości zadłużenia tak, jak gdyby kredyt był od początku udzielony w PLN, przy przyjęciu oprocentowania i marży banku takiej, jak w umowie. W konsekwencji po stronie kredytobiorcy powstaje w takiej sytuacji co do zasady nadpłata rat kapitałowo-odsetkowych lub ewentualnie innych opłat uiszczonych w okresie, kiedy umowa kredytu była wykonywana. Bank ponosi tym samym koszty wynikające z konieczności uiszczenia na rzecz Wnioskodawcy zwrotu uiszczonych rat kapitałowych oraz innych opłat i prowizji okołokredytowych w części niestanowiącej zwrotu kapitału kredytu faktycznie wypłaconego przez Bank. W pierwszym etapie dochodzi do umorzenia kapitału kredytu, zaś w kolejnym etapie następuje przeliczenie kwoty kredytu na PLN i ustalenia kwoty nadpłaconego zobowiązania kredytowego. Na podstawie zawartej Ugody ustalone jest pierwotne zadłużenie kredytowe tak, jakby od początku był to kredyt udzielony w PLN i z uwzględnieniem dotychczasowych spłat kredytu tak, jakby Kredytobiorca dokonywał spłat kredytu w PLN. Następnie ustalana jest kwota nadpłaconego zobowiązania podatkowego podlegająca zwrotowi.

W efekcie w ocenie Wnioskodawcy określona w § 1 ust. 6 Ugody kwota dodatkowa stanowi postać zwrotu rat pobranych od Kredytobiorców i nie może być uznana za przysporzenie majątkowe, a co za tym idzie, nie można zaliczyć do żadnej kategorii przychodów, które wynikają z art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Bank poprzez zapłatę ww. kwoty de facto dokonał zwrotu części środków uprzednio wpłaconych na rzecz Banku przez Kredytobiorców w związku z wykonaniem umowy kredytu.

Nienależne świadczenie, o którym mowa w art. 410 w zw. z art. 405 Kodeksu cywilnego, nie zostało wymienione jako odrębne źródło przychodów w art. 10 ust. 1 pkt 1-6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawca nie osiągnął przychodu, a jedynie otrzymał zwrot nienależnie pobranych pieniędzy w wyniku stosowania przez Bank klauzul niedozwolonych, o zwrot których wystąpił pełnomocnik procesowy z powództwem do Sądu Okręgowego w (...). Kwota ta nie stanowi dodatkowego wynagrodzenia za odstąpienie od dalszych roszczeń.

Kwota dodatkowa w wysokości 200.000 złotych została ustalona w wyniku negocjacji prowadzonych przed zawarciem ugody, stanowi ona kompromis pomiędzy roszczeniem Wnioskodawcy o zwrot spłaconych rat a stanowiskiem Banku o bezpodstawności dochodzonych przez Wnioskodawcę kwot.

W związku z tym, w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z przysporzeniem stanowiącym postać realizacji obowiązku zwrotu nienależnie pobranych przez Bank (nadpłaconych przez Wnioskodawcę) rat kapitałowo-odsetkowych. Należy więc uznać, że zwrot ten nie stanowi dla Wnioskodawcy przychodu. Nie ma zatem podstaw, aby zwróconą kwotę uznać za dochód podlegający opodatkowaniu. Dla celów podatkowych zwrot taki jest obojętny podatkowo. W przypadku zwrotu świadczenia każdy z Kredytobiorców otrzymuje tak naprawdę z powrotem swój zwrot zapłaconych Bankowi kwot, które co miesiąc w ratach kapitałowo-odsetkowych przekazywał na rzecz Banku. Zdaniem Wnioskodawcy nie ma zatem podstaw, aby zwróconą kwotę uznać za dochód podlegający opodatkowaniu.

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy kredytobiorcy osiągają konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). W przypadku Wnioskodawcy zwrot przez Bank tzw. „kwoty dodatkowej” będzie niczym innym niż zwrotem własnych pieniędzy Wnioskodawcy, które wcześniej wpłacił do Banku.

W ocenie Wnioskodawcy, otrzymane przez niego środki pieniężne na mocy zawartej ugody nie będą stanowiły żadnej dodatkowej korzyści (przysporzenia majątkowego, wartości wchodzącej do ich majątku), a jedynie prowadzić będą do rozliczeń, które zgodne są z prawem, tj. stanowią następstwo zmiany waluty kredytu i powstania w ten sposób nadpłaty spłaconych rat nad otrzymanym kapitałem kredytu. Tym samym Wnioskodawca w związku z zawarciem ugody nie będzie zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych od kwoty 100.000 zł.

Wnioskodawca uważa swoją ocenę za słuszną, ponieważ zwrot nienależnie pobranych środków przez Bank, zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie będzie stanowił przychodu po stronie Wnioskodawcy. W związku z tym nie będzie on zobowiązany do zapłacenia podatku od osób fizycznych od tej kwoty.

W ocenie Wnioskodawcy kwota zwrócona przez Bank w wyniku zawarcia umowy ugody dotyczącej kredytu frankowego nie jest dochodem, lecz zwrotem niesłusznie zapłaconych rat, które były płacone z opodatkowanych dochodów Wnioskodawcy i pozostanie ona obojętna podatkowo.

Należy zauważyć, że podobne stanowisko zajął m.in.:

•      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 5 grudnia 2024 r. 0112-KDIL2-1.4011.816.2024.2.MKA;

•      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 27 listopada 2024 r. 0112-KDIL2-1.4011.782.2024.1.KF;

•      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 19 listopada 2024 r. 0115-KDIT2.4011.401.2024.2.KC oraz

•      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 18 października 2024 r. 0112-KDIL2-1.4011.665.2024.1 MKA.

Podstawa prawna: art. 9 ust. 1 i 2, art. 10 ust. 1 pkt 10, art. 11 ust. 1, art. 20 ust. 1, art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Z przepisu tego wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów nad kosztami ich uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei jest definiowany przez ustawodawcę w art. 11 ust. 1 ustawy:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Za przychody należy zatem uznać otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.

Z definicji przychodu można wywieść, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) – mają definitywny, a nie zwrotny charakter. O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w sytuacji, gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też w wyniku określonego zdarzenia, które powoduje zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

Odrębnym źródłem przychodów są m.in. określone w art. 10 ust. 1 pkt 9 „inne źródła”.

W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Użycie w tym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że katalog przychodów z innych źródeł ma otwarty charakter – nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe, które można przypisać do tego źródła.

W opisie zdarzenia wskazała Pani, że kwota określona jako „kwota dodatkowa” jest ściśle powiązana z wysokością nadwyżki łącznej wartości spłaconych rat kapitałowo-odsetkowych nad wysokością kapitału udzielonego Wnioskodawcy kredytu, nadpłata ta wyliczona została jako nadwyżka rat faktycznie zapłaconych nad ratami należnymi od Wnioskodawcy w wariancie przewalutowania kredytu z waluty CHF na walutę PLN. Kwota ta będzie tym samym stanowić zwrot środków, które zostały wpłacone do Banku tytułem spłaty rat kapitałowo-odsetkowych i które zostaną uznane za nadpłatę kredytu.

Zatem w analizowanej sprawie po Pani stronie nie dojdzie do powstania przysporzenia majątkowego z tytułu wypłaty ww. kwoty 100.000 zł. W związku z zawarciem ugody otrzyma Pani zwrot środków pieniężnych, które wcześniej na mocy umowy przekazała na rzecz Banku w ramach spłaty rat udzielonego kredytu. Otrzyma więc Pani środki będące ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z Pani własnych środków. Kwota otrzymana na podstawie ugody z Bankiem nie spowoduje więc faktycznego przyrostu w Pani majątku.

W konsekwencji wypłata przez Bank wskazanej we wniosku kwoty nie będzie stanowić dla Pani przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w związku z czym nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Z tego powodu nie będzie Pani zobowiązana do wykazania ww. kwoty w zeznaniu podatkowym, ani zapłaty podatku dochodowego z tego tytułu.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja ta odnosi się tylko i wyłącznie do oceny Pani praw i obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego i w żaden sposób nie dotyczy sytuacji drugiego współkredytobiorcy.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

•      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

•      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.