Interpretacja 0115-KDIT1.4011.96.2026.2.AS

Interpretacja indywidualna

– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest:

•      prawidłowe w zakresie umorzenia zadłużenia kredytowego oraz

•      nieprawidłowe w zakresie wypłaconej kwoty przez bank.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 stycznia 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 27 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani 10 marca 2026 r. pismem z 5 marca 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

25 lutego 2008 r. rodzice Wnioskodawczyni i brata Wnioskodawczyni zawarli z bankiem umowę kredytu hipotecznego w walucie wymiennej – franku szwajcarskim (CHF) – w kwocie 27.455,60 CHF. Kredyt przeznaczony został na zakup lokalu mieszkalnego, czyli został zaciągnięty na cele mieszkaniowe i był zabezpieczony hipoteką na nieruchomości mieszkalnej.

Po rozstaniu rodziców w nieruchomości zamieszkiwała matka Wnioskodawczyni i brata Wnioskodawczyni. Wyrokiem sądu z (...) 2016 r. orzeczono prawomocnie rozwód rodziców. (...) 2024 r. matka zmarła. Na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia Wnioskodawczyni z bratem – jako dzieci spadkodawczyni – nabyła z bratem spadek po niej w częściach równych po 1/2 każdy.

Aneksem do umowy kredytowej z 21 lipca 2025 r. Wnioskodawczyni z bratem wstąpiła w prawa i obowiązki majątkowe spadkodawczyni wynikające z przedmiotowej umowy kredytowej.

Zgodnie z zaświadczeniem banku na dzień 7 kwietnia 2025 r. spłacono kapitał oraz odsetki w łącznej kwocie około 126.000 zł.

3 października 2025 r., w wyniku mediacji z bankiem, została zawarta ugoda, na mocy której pozostałe zadłużenie z tytułu umowy kredytowej w wysokości 955,96 CHF zostało przeliczone na walutę polską i następnie w całości umorzone; bank wypłacił Wnioskodawczyni i bratu dodatkowo kwotę 50.000 zł tytułem rozliczenia umowy kredytowej.

Kredyt był kredytem hipotecznym przeznaczonym na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, zaciągniętym przed 2015 r. i zabezpieczonym hipoteką.

Wnioskodawczyni będąca stroną ugody z bankiem nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.

Uzupełnienie wniosku

Umowa zawarta była z X. Umowa kredytu przewidywała solidarną odpowiedzialność kredytobiorców za zobowiązania kredytowe.

W ugodzie stwierdzono:

•      „kredytobiorca stoi na stanowisku, że może w szczególności dochodzić roszczeń i uznanie postanowień umowy, w tym dotyczących zasad ustalania kursu waluty, klauzuli ryzyka walutowego, przewalutowania, za niewiążące na podstawie art. 3851 § 1 i nast. k.c. stwierdzenie jej nieważności lub roszczeń o zapłatę w związku z poprzednio wskazanymi roszczeniami";

•      „bank stoi na stanowisku, że umowa jest ważna i nie uznaje za zasadne roszczeń kredytobiorcy o uznanie postanowień umowy za niewiążące na podstawie art. 385 § 1 i nast. k.c. lub o ustalanie, że umowa nie może dalej obowiązywać lub o zwrot nienależnego świadczenia";

•      „zamiarem banku i kredytobiorcy jest polubowne rozstrzygnięcie sporu dotyczącego ważności oraz skuteczności umowy lub niedozwolonego charakteru jej postanowień, a tym samym uchylenie niepewności co do roszczeń wynikających z umowy lub z wykonania świadczeń z umowy, przez przyjęcie przewidzianych w ugodzie rozwiązań";

•      „kredytobiorca wyraża w tym celu dobrowolną i świadomą zgodę na zastąpienie postanowień umowy, obejmujących warunki mogące potencjalnie zostać uznane za niedozwolone, postanowieniami niniejszej ugody";

•      „ustępstwo po stronie kredytobiorcy polega na tym, że kredytobiorca odstępuje od dochodzenia od banku roszczeń wywodzonych z zarzutu nieważności umowy lub niedowolnego charakteru postanowień umowy w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej niniejszą ugodą w zamian za dokonanie zmian w sposób opisany w ugodzie, w szczególności umorzenie zobowiązania kredytobiorcy względem banku i usunięcie niepewności co do roszczeń wynikających z umowy lub z wykonania świadczeń z umowy”.

Ugoda jest rozliczeniem banku i kredytobiorców jako stron obowiązującej umowy. Wypłata kwoty 50 tys. zł była następstwem tego, że kredytobiorcy odstąpili od dochodzenia od banku roszczeń wywodzonych z zarzutu nieważności umowy lub niedozwolonego charakteru postanowień umowy.

Bank zwolnił z długu (umorzył zadłużenie) w zakresie kwoty 4.347,23 zł, na która składa się:

•      kwota 3.618,54 zł kapitału bieżącego;

•      kwota 717,73 zł kapitału przeterminowanego (wymagalnego);

•      kwota 10,69 zł odsetek zapadłych niespłaconych (wymagalnych);

•      kwota 0,27 zł odsetek zapadłych podwyższonych (wymagalnych).

Wypłacona przez bank „dodatkowo” kwota 50.000 zł „tytułem rozliczenia umowy kredytowej” była kwotą tylko związaną z tym rozliczeniem – była dodatkową wypłatą, która nie wynikała wprost z rozliczenia podstawowych świadczeń stron umowy kredytu, tj. należności kredytobiorcy wobec banku (spłata kredytu i odsetek) i banku wobec kredytobiorcy (wypłata kredytu) na podstawie umowy kredytowej, w jej wersji zmienionej w wyniku ugody.

Kwota 50.000 zł „tytułem rozliczenia umowy kredytowej” była kwotą wypłaconą w związku z odstąpieniem przez kredytobiorców od dochodzenia roszczeń związanych z umową kredytową na drodze sądowej. Kwota ta miała ekonomicznie zrekompensować w części różnicę pomiędzy rozliczeniami między Wnioskodawczynią z bratem a bankiem, jakie wynikałyby z uznania umowy kredytu za nieważną w postępowaniu sądowym, a rozliczeniami umowy kredytu będącymi wynikiem ugody.

Należy jednocześnie podkreślić, że otrzymana przez Wnioskodawczynię kwota 50.000 zł stanowi integralny element rozliczenia umowy kredytu hipotecznego w ramach zawartej ugody z bankiem i pozostaje bezpośrednio związana z rozliczeniem tego kredytu. Kwota ta nie stanowi odrębnego świadczenia niezwiązanego z kredytem ani dodatkowej gratyfikacji ze strony banku, lecz element kompleksowego rozliczenia praw i obowiązków stron wynikających z umowy kredytowej. Tym samym kwota ta nie może być traktowana jako samodzielne świadczenie pieniężne oderwane od stosunku kredytowego, lecz wyłącznie jako element rozliczenia kredytu hipotecznego objętego ugodą.

Podkreślenia wymaga, że wypłata tej kwoty nastąpiła wyłącznie w związku z rozliczeniem umowy kredytowej i była elementem ugody mającej na celu zakończenie sporu dotyczącego tej umowy. W konsekwencji kwota ta pozostaje funkcjonalnie i prawnie związana z rozliczeniem kredytu hipotecznego, a jej otrzymanie nie stanowi samodzielnego przysporzenia majątkowego po stronie Wnioskodawczyni.

W istocie stanowi ona jedynie częściową kompensację rozliczeń wynikających z wadliwości umowy kredytowej oraz wzajemnych świadczeń stron, które w przypadku stwierdzenia nieważności umowy byłyby przedmiotem rozliczeń pomiędzy stronami w postępowaniu sądowym.

Pytania

Czy w związku z umorzeniem zadłużenia z tytułu kredytu hipotecznego oraz otrzymaniem od banku kwoty 50 tys. zł w ramach ugody, po stronie Wnioskodawczyni powstał przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

Pani stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawczyni, zarówno umorzenie zadłużenia kredytowego, jak i otrzymanie kwoty 50.000 zł nie skutkuje powstaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

1. Umorzenie zadłużenia kredytowego

Co do zasady umorzenie zobowiązania może stanowić przychód z innych źródeł w rozumieniu art. 20 ust. 1 ustawy o PIT. Jednak w przedmiotowej sprawie zastosowanie ma rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytami hipotecznymi zaciągniętymi na cele mieszkaniowe.

Umorzenie dotyczy kredytu hipotecznego, zaciągniętego na cele mieszkaniowe, zabezpieczonego hipoteką, zawartego przed 15 stycznia 2015 r., dotyczącego jednej inwestycji mieszkaniowej, dokonanego w okresie obowiązywania zaniechania poboru podatku (2022-2026).

W konsekwencji, mimo że po stronie Wnioskodawczyni może powstać przychód w sensie ekonomicznym, podatek dochodowy nie podlega poborowi.

2. Kwota 50.000 zł wypłacona przez bank

Otrzymana kwota 50.000 zł stanowi element rozliczenia umowy kredytowej w ramach ugody i jest związana z wadliwością umowy kredytowej indeksowanej do waluty obcej. Kwota ta nie stanowi przysporzenia majątkowego, lecz ma charakter kompensacyjny i rozliczeniowy, będąc zwrotem nienależnych świadczeń spełnionych przez kredytobiorców.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem organów podatkowych oraz orzecznictwem sądów administracyjnych, zwrot nienależnie spełnionych świadczeń nie powoduje powstania przychodu w rozumieniu ustawy o PIT, gdyż nie prowadzi do realnego wzbogacenia podatnika.

W ocenie Wnioskodawczyni przychód z tytułu umorzenia zadłużenia kredytowego korzysta z zaniechania poboru podatku dochodowego na podstawie przytoczonego rozporządzenia, a otrzymanie kwoty 50 tys. zł nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu PIT.

W związku z powyższym Wnioskodawczyni wnosi o potwierdzenie prawidłowości przedstawionego stanowiska.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 z późn. zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.

Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy źródłem przychodów są inne źródła.

Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.

Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy:

Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Kwestia zaniechania poboru podatku od kwoty umorzonych wierzytelności została uregulowana w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. z 2025 r. poz. 1672).

Zgodnie z § 1 ust. 1 tego rozporządzenia:

Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:

1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy:

a)  kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz

b)  osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;

2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.

Na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia:

Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:

1)  kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);

2)  odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;

3)  opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.

Według § 1 ust. 5 rozporządzenia:

Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:

1)  jednego gospodarstwa domowego albo

2)  więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2024 r. poz. 1837 oraz z 2025 r. poz. 769 i 1064).

Z § 3 ust. 1 rozporządzenia wynika, że:

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został:

1)  udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz

2)  zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz

3)  zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl § 4 ww. rozporządzenia:

Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2 ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.

Art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki poniesione na:

a)  nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,

b)  nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,

c)  nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,

d)  budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,

e)  rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego

–    położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.

Zaniechanie poboru podatku znajduje zastosowanie do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy hipotecznego kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej. Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W Pani sytuacji przy umorzeniu przez bank zadłużenia kredytowego zostały spełnione warunki do skorzystania z zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, o których mowa w cytowanym rozporządzeniu Ministra Finansów. Tym samym do uzyskanego przez Panią przychodu związanego z umorzeniem wierzytelności z tytułu kredytu znajduje zastosowanie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych. Wobec tego nie jest Pani zobowiązana do opodatkowania tego przychodu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Jak wynika z opisu zdarzenia, wypłacona kwota 50.000 zł była kwotą „wypłaconą w związku z odstąpieniem przez kredytobiorców od dochodzenia roszczeń związanych z umową kredytową na drodze sądowej”. Tym samym wypłaconą Pani kwotę pieniężną, na podstawie zawartej ugody, należy zakwalifikować do przychodów z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji pieniądze te są Pani przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i ich uzyskanie skutkuje po Pani stronie obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego.

We własnym stanowisku w sprawie nadaje Pani tej wypłacie cechy, które nie wynikają z opisu sprawy. Pani zdaniem, przedstawionym w opisie własnego stanowiska w sprawie, kwota ta ma charakter kompensacyjny i rozliczeniowy, będąc zwrotem nienależnych świadczeń spełnionych przez kredytobiorców. Jednak z opisu zdarzenia nie wynika nic takiego. W opisie sprawy jednoznacznie Pani wskazała, że kwota ta została wypłacona w związku z odstąpieniem przez Panią od dochodzenia roszczeń związanych z umową kredytową na drodze sądowej.

W konsekwencji Pani stanowisko w tej części jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dniu zaistnienia zdarzenia.

Ta interpretacja dotyczy wyłącznie Pani sytuacji podatkowoprawnej i nie wywiera skutków prawnych dla Pani brata.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

•      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

•      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.