Interpretacja 0115-KDIT1.4011.968.2025.2.AS

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 grudnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 3 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 23 stycznia 2026 r. (wpływ 28 stycznia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawczyni jest polskim rezydentem podatkowym. Posiada nieograniczony obowiązek podatkowy. 4 kwietnia 2006 r. Wnioskodawczyni zawarła z X z siedzibą w V umowę kredytu budowlano-hipotecznego Nr (...) (dalej: Umowa).

Na podstawie opisanej Umowy Bank udzielił Wnioskodawczyni kredyt denominowany w złotych w kwocie stanowiącej równowartość 102.796 CHF na dokończenie budowy budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej systemem gospodarczym, położonego w miejscowości A, ul. B, działka nr 1/1, na okres do 1 kwietnia 2036 r.

Udzielony Wnioskodawczyni kredyt został wypłacony w trzech transzach: I transza została wypłacona 7 kwietnia 2006 r. w kwocie 101.179,06 zł, II transza została wypłacona 10 maja 2006 r. w kwocie 99.439,77 zł, III transza została wypłacona 5 czerwca 2006 r. w kwocie 50.692,74 zł; w sumie Bank udzielił Wnioskodawczyni kredytu w wysokości 251.311,57 zł.

W 2007 roku nastąpił podział Banku X S.A. przez przeniesienie części majątku tego banku na Y S.A. (podział przez wydzielenie, zgodnie z art. 529 § 1 pkt 4 k.s.h.), wobec czego zgodnie z art. 531 § 1 k.s.h. Y S.A. stał się stroną opisanej Umowy kredytowej.

Kredyt był spłacany zgodnie z umową. Do 20 lutego 2023 r. Wnioskodawczyni przekazała do Banku tytułem spłaty kwotę w łącznej wysokości 250.190,31 zł. Wnioskodawczyni wystąpiła wobec Banku z roszczeniem o zapłatę obejmującym sumę dokonanych spłat z uwagi na nieważność Umowy (konsekwencja istnienia w jej treści abuzywnych klauzul przeliczeniowych), Bank nie spełnił roszczenia uznając, że umowa jest ważna.

Wobec postawy Banku pozwem z 20 kwietnia 2023 r. Wnioskodawczyni wystąpiła do Sądu Okręgowego (...) z powództwem o ustalenie oraz o zapłatę, którym domagała się ustalenia na podstawie art. 189 k.p.c. nieważności umowy kredytu budowlano-hipotecznego nr (...) z 4 kwietnia 2006 r., którą zawarła z X z siedzibą w V oraz o zasądzenie od pozwanego Banku na jej rzecz kwoty 250.190,31 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od 6 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty. Sprawa została zarejestrowana przez Sąd Okręgowy (...) pod sygn. (...). 14 marca 2024 r. Sąd Okręgowy (...) wydał wyrok, którym:

(1) ustalił nieważność umowy kredytu budowlano-hipotecznego nr (...) zawartej 4 kwietnia 2006 roku pomiędzy powódką a poprzednikiem prawnym pozwanego, tj. X S.A. z siedzibą w V; (2) zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 250.190,31 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od 6 kwietnia 2023 roku do dnia zapłaty;

(3) zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 11.817 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Bank wystąpił z apelacją od powyższego wyroku, wobec czego sprawa zawisła przed Sądem Apelacyjnym (...) pod sygn. akt (...).

W toku tego postępowania Wnioskodawczyni wystąpiła z wnioskiem o udzielenie zabezpieczenia poprzez wstrzymanie obowiązku spłaty rat wynikających z Umowy. Postanowieniem z 28 sierpnia 2025 r. wydanym w sprawie sygn. akt (...) Sąd Apelacyjny (...) postanowił udzielić zabezpieczenia roszczenia o ustalenie nieważności umowy kredytu budowlano-hipotecznego nr (...) z 4 kwietnia 2006 r. poprzez unormowanie praw i obowiązków stron postępowania na czas jego trwania przez wstrzymanie spłaty rat w wysokości i terminach określonych w tej umowie – od dnia wydania postanowienia do dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie.

Do czasu wydania postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia suma świadczeń przekazanych przez Wnioskodawczynię do Banku tytułem spłaty kredytu wyniosła w sumie 300.637,83 PLN. W toku postępowania apelacyjnego, 5 listopada 2025 r., doszło do zawarcia ugody pozasądowej, którą Wnioskodawczyni oraz Bank uregulowali sytuację prawną związaną z wykonywaniem Umowy oraz zawisłym w sprawie sporem sądowym w ten sposób, że:

•      Bank zwolnił Kredytobiorcę (Wnioskodawczynię) z długu (umorzył zobowiązanie Kredytobiorcy) w zakresie kwoty 195.071,77 PLN obejmującej: (1) kapitał: 194.850,48 PLN, (2) odsetki od należności regularnych: 203,32 zł, (3) odsetki od zadłużenia przeterminowanego: 17,97 zł, a stanowiącej wynik przewalutowania na PLN po kursie średnim NBP z 28 lipca 2025 r. (4,5607 PLN) wysokości zadłużenia Kredytobiorcy z tytułu Umowy, która na 28 lipca 2025 r. wynosiła w sumie 42.772,33 CHF,

•      Bank zobowiązał się do zwrotu na rzecz Kredytobiorcy (Wnioskodawczyni) kwoty wynikającej z rozliczenia kredytu w wysokości 49.326,26 PLN (stanowiącej wynik wyliczenia: 300.637,83 PLN - 251.311,57 PLN) przelewem na rachunek bankowy Wnioskodawczyni w terminie 14 dni od daty zawarcia ugody,

•      Kredytobiorca (Wnioskodawczyni) zobowiązała się cofnąć powództwo skierowane przeciwko Bankowi, które jest rozpoznawane przez Sądem Apelacyjnym (...) w sprawie pod sygn. akt (...) wraz ze zrzeczeniem się roszczenia.

6 listopada 2025 roku Bank przelał na rachunek bankowy wnioskodawczyni kwotę 49.326,26 PLN zgodnie z treścią zawartej ugody.

Przedmiotem zapytania są wyłącznie skutki podatkowe opodatkowania zwrotu przez Bank kwoty 49.326,26 PLN stanowiącej różnicę pomiędzy sumą przekazanych przez Wnioskodawczynię do Banku świadczeń w ramach wykonywania Umowy a sumą wypłaconego jej przez Bank kapitału.

Uzupełnienie wniosku

Pojęcie „rozliczenie kredytu” obejmuje rozliczenie świadczeń wynikających bezpośrednio z umowy kredytu w wersji umowy kredytu zmodyfikowanej ugodą. Dodatkowe wyjaśnienie: w preambule ugody znalazło się następujące oświadczenie Wnioskodawczyni: Kredytobiorca wyraża świadomie i dobrowolnie zgodę na obowiązywanie warunków Umowy określających zasady przeliczania wypłaty kwoty kredytu z franków szwajcarskich (CHF) na złote (PLN) oraz dokonywanych spłat kredytu z PLN na CHF, w zamian za zmianę postanowień Umowy w zakresie praw i obowiązków Kredytobiorcy oraz praw i obowiązków Banku w sposób opisany w § 1.

Z kolei brzmienie § 1 ust. 1-5 ugody jest następujące:

1.  Bank i Kredytobiorca potwierdzają, że mieli wolę zawarcia Umowy w dacie jej zawarcia.

2.  Strony potwierdzają, że Bank wypłacił Kredytobiorcy kwotę kredytu w wysokości 251.311,57 PLN przeznaczoną na realizację celu kredytu określonego w Umowie, a Kredytobiorca oświadcza, że wykorzystano kwotę kredytu na realizację tego celu.

3.  W księgach rachunkowych Banku na dzień 28.07.2025 r. wysokość zadłużenia Kredytobiorcy z tytułu Umowy wynosiła 42.772,33 franków szwajcarskich (CHF), tj.:

1)  kapitał 42.723,81 CHF,

2)  odsetki od należności regularnych 44,58 CHF,

3)  odsetki od zadłużenia przeterminowanego 3,94 CHF,

4)  opłaty 0 CHF

co oznacza, że po przewalutowaniu na PLN po kursie średnim narodowego Banku Polskiego z dnia wskazanego powyżej, tj. 4,5607 PLN, zadłużenie Kredytobiorcy na ten dzień wynosiło 195.071,77 PLN:

1)  kapitał 194.850,48 PLN,

2)  odsetki od należności regularnych 203,32 PLN,

3)  odsetki od zadłużenia przeterminowanego 17,97 PLN,

4)  opłaty 0 PLN.

4.  Kredytobiorca na dzień określony w ust. 3 zapłacił Bankowi tytułem spłaty wierzytelności wynikających z Umowy kwotę 300.637,83 PLN, przy czym na potrzeby tego wyliczenia kwoty spłacone w CHF zostały przeliczone przez Bank na PLN według kursu średniego Narodowego Banku Polskiego z dnia każdorazowej spłaty.

5.  Bank zwalnia Kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie Kredytobiorcy) w zakresie kwoty 195.071,77 PLN obejmującej:

1)  kapitał 194.850,48 PLN,

2)  odsetki od należności regularnych 203,32 PLN,

3)  odsetki od zadłużenia przeterminowanego 17,97 PLN,

a Kredytobiorca wyraża zgodę na zwolnienie.

Ponadto Bank zobowiązuje się do zwrotu na rzecz Kredytobiorcy kwoty wynikającej z rozliczenia kredytu w wysokości 49.326,26 PLN, która została pomniejszona o naliczone opłaty z ust. 3 pkt 4 w walucie PLN przelewem na rachunek o numerze (...).

Najbardziej zbliżonym do stanu faktycznego uzasadnieniem wypłaty kwoty 49.326,26 zł jest wyjaśnienie, że wypłacona kwota jest wynikiem rozliczenia (potrącenia) należności objętej roszczeniem Wnioskodawczyni o zwrot środków wpłaconych przez nią do banku tytułem spłaty rat kapitałowo-odsetkowych i roszczeniem banku wobec kredytobiorcy o zwrot wypłaconej kwoty kredytu (wynikiem rozliczenia zwrotów tego, co w czasie trwania umowy było świadczone przez Wnioskodawczynię i bank).

Literalnie (vide: zacytowany powyżej § 1 ust. 5 ugody) ugoda nie wskazuje sposobu wyliczenia kwoty 49.326,26 zł określonej jako kwota zwrotu wynikająca z rozliczenia kredytu. Jednak nie ma wątpliwości, że kwota ta stanowi różnicę pomiędzy sumą spłat wierzytelności z Umowy dokonanych przez kredytobiorcę (Wnioskodawczynię) w wysokości 300.637,83 zł a kwotą wypłaconego kredytu w wysokości 251.311,57 zł.

Kwota 49.326,26 zł została nazwana w ugodzie „zwrotem kwoty wynikającym z rozliczenia kredytu” (vide: zacytowany powyżej § 1 ust. 5 ugody).

Pytanie

Czy kwota 49.326,26 PLN wynikająca z rozliczenia kredytu, którą Bank zobowiązał się zwrócić Wnioskodawczyni po zawarciu ugody pozasądowej, stanowi przychód w rozumieniu art. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji, czy podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

Pani stanowisko w sprawie

Pani zdaniem, kwota 49.326,26 PLN wynikająca z rozliczenia kredytu, którą Bank zwrócił 6 listopada 2025 r. w wykonaniu ugody pozasądowej nie stanowi przychodu w rozumieniu art. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji, nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Jak wynika z opisu zdarzenia, w związku z zawarciem ugody strony dokonały rozliczenia kredytu, w ramach którego Bank zwrócił na rzecz wnioskodawczyni kwotę 49.326,26 PLN stanowiącą różnicę pomiędzy sumą spłat wierzytelności z Umowy dokonanych przez kredytobiorcę (Wnioskodawczynię) w wysokości 300.637,83 PLN a kwotą wypłaconego przez Bank kredytu w wysokości 251.311,57 PLN.

W ocenie Wnioskodawczyni, opisanej w osnowie wniosku, zwrot kwoty wynikającej z rozliczenia kredytu dokonany przez Bank na podstawie ugody nie może zostać uznany za przysporzenia majątkowe, a co za tym idzie nie można go zaliczyć do żadnej z kategorii przychodów, które zostały zakreślone w art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Pojęcie przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 w zw. z art. 1 w zw. z art. 9 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ww. ustawy mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego.

Z powyższych regulacji wynika zatem, że przychód stanowią m.in. otrzymane lub postawione do dyspozycji pieniądze i wartości pieniężne. Przez termin "otrzymane", zgodnie ze Słownikiem języka polskiego pod redakcją prof. M. Szymczaka (Wydawnictwo Naukowe PWN - 1998 r., wydanie I, tom II, str. 253) należy rozumieć takie pieniądze i wartości pieniężne, które zostały podatnikowi dane. Mając na uwadze istnienie wielu form rozliczeń należy uznać, że otrzymane pieniądze to nie tylko wypłacona gotówka, ale również kwota, która wpłynęła na rachunek bankowy podatnika. Natomiast „postawionymi do dyspozycji” są takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik, wykazując określoną aktywność, ma możliwość włączyć do swojego władztwa. Innymi słowy, podatnik ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy, a nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone środki do dyspozycji.

Jednocześnie zwrot ten nie stanowi również przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 11 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Źródła przychodów zostały określone w art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ustawodawca w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienia źródła przychodów, z których przychód (dochód) podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jednym ze źródeł przychodów są inne źródła.

Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy: za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić zatem w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

Jeżeli nie będzie możliwe przyporządkowanie danego świadczenia do jakiegokolwiek źródła przychodu (w tym również do „innych źródeł przychodu” - art. 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), to nie będzie ono mogło być uznane za przychód podatkowy, choćby nawet odpowiadało ogólnej definicji przychodu zawartej w przepisach art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Mimo, że nie wynika to wprost z art. 11 ust. 1 ww. ustawy, za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Przychód jest bowiem w istocie określonym przyrostem majątkowym, a zatem jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Stąd też wszystkie kwoty otrzymywane „tytułem zwrotnym” nie są zaliczane do przychodów podatkowych.

Należy zważyć, iż instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Prawo bankowe. Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy: Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo.

Bank na podstawie Umowy udzielił wnioskodawczyni kredytu na łączną kwotę 251.311,57 PLN. W toku trwania Umowy Wnioskodawczyni tytułem spłaty wierzytelności wynikających z umowy uiściła na rzecz Banku łączną kwotę 300.637,83 PLN. Otrzymana w wyniku ugody pozasądowej z 5 listopada2025 r. kwota stanowi wynik rozliczenia kredytu, wobec czego otrzymanie zwrotu nie stanowi żadnej dodatkowej korzyści, a jedynie prowadzi do stanu rozliczeń, który jest zgodny z prawem. Kwota przekazana Wnioskodawczyni przez Bank na podstawie ugody nie spowodowała faktycznego przyrostu jej majątku (kwota zwrotu mieści się w kwocie wpłacanej do banku podczas całego okresu trwania Umowy kredytu). Ponadto ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych określa dochód jako nadwyżkę przychodów nad kosztami ich uzyskania (art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Przychód podatkowy warunkuje możliwość powstania dochodu podatkowego w tym znaczeniu, że dopóki nie mamy do czynienia z przychodem w sensie podatkowym, dopóty nie może powstać dochód podatkowy. Otrzymanego zwrotu nie można traktować w kategorii przychodu podatkowego w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 11 ww. ustawy, ponieważ w tej sytuacji nie następuje po stronie Wnioskodawczyni żadne przysporzenie majątkowe.

Podsumowując, kwota, którą Bank zwrócił Wnioskodawczyni na podstawie ugody pozasądowej z 5 listopada 2025 r. w wysokości 49.326,26 PLN, to dokonany w ramach rozliczenia kredytu zwrot środków pieniężnych, które Wnioskodawczyni wcześniej zapłaciła Bankowi w trakcie trwania Umowy kredytu. Kwota wypłacona przez Bank na podstawie ugody zawartej 5 listopada 2025 r. mieści się w kwocie należności wpłacanych podczas spłaty kredytu. W ugodzie wskazano, że Bank zobowiązuje się do zwrotu na rzecz Kredytobiorcy kwoty wynikającej z rozliczenia kredytu. Tym samym wskazana kwota, którą Wnioskodawczyni otrzymała 6 listopada 2025 r., nie stanowi przysporzenia ponad kwoty uiszczone podczas spłaty kredytu.

Wobec powyższego, w ocenie Wnioskodawczyni opisanej w osnowie wniosku, zwrot dokonany przez Bank na podstawie ugody nie może zostać uznany za przysporzenia majątkowe, a co za tym idzie nie można go zaliczyć do żadnej z kategorii przychodów, które zostały zakreślone w art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W zaistniałym zdarzeniu dochodzi bowiem do powrotu do wcześniej istniejącego stanu posiadania. Wnioskodawczyni nie otrzymała niczego, czego wcześniej sama nie posiadała, gdyż odzyskała swoje własne środki, które Bank zobowiązał się zwrócić w ramach rozliczenia Umowy kredytu. Nie doszło zatem do przysporzenia w majątku Wnioskodawczyni, a zatem nie doszło do powstania po jej stronie przychodu.

Innymi słowy, po stronie Wnioskodawczyni nie doszło do wzrostu jej majątku, bowiem w związku z zawarciem ugody otrzymała zwrot własnych środków pieniężnych, które wpłaciła na rzecz Banku. Kwota zwrotu mieści się w kwocie wpłacanej przez wnioskodawczynię podczas spłaty kredytu hipotecznego, a więc kwota otrzymana na podstawie ugody z Bankiem nie spowodowała faktycznego przyrostu w jej majątku.

Wobec powyższego kwota 49.326,26 PLN wynikająca z rozliczenia kredytu, którą Bank zwrócił Wnioskodawczyni 6 listopada 2025 r. w ramach wykonania ugody pozasądowej, nie stanowi dla Wnioskodawczyni przychodu. Otrzymana przez Wnioskodawczynię kwota jest w istocie zwrotem własnych pieniędzy, które kredytobiorczyni wpłaciła wcześniej do Banku. Pieniądze te nie mogą zatem być przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji ich uzyskanie nie powinno skutkować po stronie wnioskodawczyni powstaniem obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych.

O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń) czy też, gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.

W tym bowiem przypadku, zgodnie z zawartą ugodą, nastąpiło rozliczenie kredytu obejmujące sumę świadczeń spełnionych przez wnioskodawczynię oraz Bank, tj. ustalono, że na rzecz Wnioskodawczyni nastąpi zwrot wynikający z rozliczenia kredytu, zaś zwrot tego, co świadczono nie stanowi przychodu.

W związku z tym zwrot tej kwoty przez Bank jest neutralny podatkowo i nie podlega opodatkowaniu, stosownie do art. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.

Zgodnie z jego treścią opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają:

wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21 , 52 , 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej – stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy – jest:

nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f – jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – są:

otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.

Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Wśród nich znajduje się m.in. wymieniony w pkt 9 przychód z innych źródeł.

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się – stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy – w szczególności:

kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.

Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy:

Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Skoro zatem – jak Pani wskazała – kwota wypłacona na Pani rzecz ma charakter zwrotu nadpłaconych przez Panią środków, to kwota ta nie stanowi przychodu po Pani stronie. W analizowanej sprawie po Pani stronie nie doszło do powstania przysporzenia majątkowego, wobec tego zwrócona kwota nie jest przychodem podatkowym w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i jej uzyskanie nie skutkuje po Pani stronie obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.