Interpretacja 0115-KDIT2.4011.129.2026.3.ENB

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 lutego 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy możliwości skorzystania z ulgi na powrót. W odpowiedzi na wezwania uzupełnił go Pan 22 marca i 7 kwietnia 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

W dniu 7 maja 2022 r. opuścił Pan terytorium Polski i przeniósł swoje centrum interesów życiowych oraz rezydencję podatkową na Islandię. Przez cały ten okres, tj. od maja 2022 r. do końca 2025 r., stale zamieszkiwał Pan na Islandii, tam był Pan zatrudniony i tam podlegał Pan nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. W latach kalendarzowych 2023, 2024 oraz 2025 nie posiadał Pan miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzję o powrocie na stałe do Polski podjął Pan na przełomie roku 2025 i 2026. Aktywność zawodową w Polsce (zatrudnienie na podstawie umowy o pracę) rozpoczął Pan w dniu 2 stycznia 2026 r. i tę datę uznaje Pan za moment przeniesienia ośrodka interesów życiowych z powrotem do Polski.

Formalna umowa najmu mieszkania na Islandii wiąże Pana do dnia 1 marca 2026 r., co potwierdza utrzymywanie stałego miejsca zamieszkania za granicą do czasu ostatecznej relokacji w 2026 r.

Uzupełniając wniosek wyjaśnił Pan, że posiada wyłącznie obywatelstwo Polski. Do Islandii wyjechał Pan w celu stałego przeniesienia. Do Polski przyjeżdżał Pan na urlopy, raz, dwa razy w roku. Długość ich nie przekraczała około 1 tygodnia. W latach 2023 - 2025 r. przebywał Pan w Polsce nie dłużej niż około 21 dni w celach wypoczynkowych.

Do Polski przyleciał Pan 16 listopada 2025 r. jednak był to lot w celach urlopowych. Decyzja o pozostaniu w Polsce nastąpiła później. Posiada Pan bilet lotniczy na swoje nazwisko na ten dzień z Islandii do Polski.

W latach 2023, 2024, 2025 oraz w okresie 1-2 stycznia 2026 r. miał Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych wyłącznie na Islandii – zgodnie z wewnętrznym prawem tego kraju.

Po 2 stycznia 2026 r. Islandia traktuje Pana jako osobę mającą miejsce zamieszkania w tym kraju, bowiem jeszcze nie dopełnił Pan wszystkich formalności związanych z wymeldowaniem się z Islandii. Czeka Pan z dopełnieniem formalności na zakończenie okresu próbnego w pracy którą zaczął Pan 2 stycznia 2026 r.

W okresie od 1 stycznia 2023 r. do dnia przylotu do Polski:

·      miał Pan stałe miejsce zamieszkania na Islandii razem ze swoją partnerką. W Polsce nie posiadał Pan nieruchomości ani żadnej nie wynajmował.

·      z Islandią łączyła Pana praca, partnerka i życie osobiste, uzyskiwał Pan dochody z pracy, dochody z odsetek kapitałowych,

·      w Polsce pozostali Pana rodzice i dziadkowie, w Polsce nie miał Pan powiązań majątkowych,

·      w trakcie pobytów w Polsce przebywał Pan u rodziców, u dziadków bądź w hotelu,

·      swoim majątkiem zarządzał Pan z Islandii,

·      w Islandii prowadził Pan aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależał Pan do organizacji/klubów, itp.,

·      w Islandii prowadził Pan swoje gospodarstwo domowe,

·      w Islandii zazwyczaj Pan przebywał,

·      w Islandii korzystał Pan ze świadczeń zdrowotnych lub społecznych.

Do 10 listopada 2025 r. wykonywał Pan pracę na Islandii, do Polski pojechał Pan w celach urlopowych. Potwierdzają to odcinki wypłaty od pracodawcy.

Za „ostateczną relokację” rozumie Pan zakończenie wynajmu mieszkania na Islandii 1 marca 2026 r., przyjazd Pana partnerki oraz przedłużenie aktualnej umowy o pracę.

W 2026 r. nie przebywał Pan w wynajmowanym na Islandii mieszkaniu, natomiast nadal mieszkała tam Pana partnerka która dopiero w marcu przyleciała do Polski.

W dniach 1-2 stycznia 2026 r. przebywał Pan Polsce.

Od 2 stycznia 2026 r. pracuje Pan w Polsce w (...).

W 2026 r. mieszka Pan na terytorium Polski w mieszkaniu które jest własnością ojca.

Odpowiadając na pytanie czy posiada Pan dowody dokumentujące miejsce Pana zamieszkania dla celów podatkowych w Islandii wyjaśnił Pan, że nie posiada Pan certyfikatu rezydencji, jednak może o niego wystąpić. Posiada Pan natomiast umowę o wynajem mieszkania, wszystkie paski płacowe oraz roczne zeznania podatkowe, faktury za opłacone rachunki za telefon i inne opłaty. Może Pan także uzyskać inne potrzebne dokumenty.

W 2025 r. spędził Pan w Polsce około 60 dni.

W okresie od przylotu do Polski w 2025 r. do 1 stycznia 2026 r.:

·      przebywał Pan wyłącznie w Polsce,

·      stałe zamieszkanie posiadał Pan na Islandii, mimo że przebywał Pan w Polsce. Tam posiadał Pan meldunek, kredyt na samochód, partnerkę, kartę na siłownię etc.,

·      w odniesieniu do świadczeń zdrowotnych i społecznych wyjaśnił Pan, że był ubezpieczony w Islandii,

·      w Islandii posiadał Pan kredyt na samochód, konta bankowe w ISK, EUR oraz USD, ubezpieczenie na zdrowie, życie, mieszkanie oraz na samochód,

·      w Polsce posiadał Pan jedynie konto bankowe oraz kartę kredytową,

·      używał Pan polskiej karty kredytowej do codziennych zakupów by nie tracić na przewalutowaniu. Majątkiem w koronie islandzkiej (ze wspólnego konta) zarządzała Pana partnerka.

·      w Polsce wydatki ponosił Pan z własnej karty kredytowej, w Islandii ze wspólnego konta z partnerką, co potwierdzają płatności za czynsz lub rachunki,

·      zamieszkiwał Pan w nieruchomości ojca, mieszkanie po dziadku.

Na Islandii razem z partnerką mieli Państwo status „związku partnerskiego”, więc posiadali Państwo z partnerką wspólną pulę pieniędzy. Mieszkanie było opłacane ze wspólnych pieniędzy.

Od listopada 2025 r. jedyną aktywnością jaką Pan prowadził było zapisanie się na siłownię. Jednak karnet na siłownię miał Pan nadal aktywny na Islandii do końca stycznia.

Formalnie zatrudniony na Islandii był Pan do końca listopada. Potwierdza to Pana ostatni odcinek płacowy.

W 2026 r. nadal miał Pan zawartą na Islandii umowę na wynajem mieszkania, umowę kredytową na samochód.

W październiku, miał Pan w planach powrót do kraju i wysyłał wiele CV.

W Polsce zawarł Pan umowę na 3 miesiące okresu próbnego, a aktualnie podpisał Pan nową umową na rok.

Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym, biorąc pod uwagę, że w trzech latach kalendarzowych poprzedzających rok powrotu (tj. w latach 2023, 2024 i 2025) nie posiadał Pan miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, spełnia Pan warunek określony w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT i w związku z tym przysługuje Panu prawo do skorzystania z „ulgi dla powracających” przez cztery kolejno następujące po sobie lata podatkowe, poczynając od przychodów uzyskanych w 2026 r.?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem, spełnia Pan wszystkie ustawowe przesłanki do skorzystania z ulgi dla powracających. Zgodnie z przepisami, warunkiem jest brak miejsca zamieszkania w Polsce w okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym podatnik ponownie przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium RP. Ponieważ Pana powrót i podjęcie pracy nastąpiły w styczniu 2026 r., latami poprzedzającymi są 2023, 2024 i 2025. W tym okresie w całości zamieszkiwał i pracował Pan na Islandii, co może Pan potwierdzić dokumentacją (m.in. certyfikatem rezydencji, umowami o pracę i najmu). W związku z powyższym uważa Pan, że ma prawo do zwolnienia z podatku dochodowego przychodów z pracy w Polsce do limitu 85 528 zł rocznie.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:

a)  ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy,

b)  z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,

c)  z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych,

d)  z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa

-     w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.

Na podstawie art. 21 ust. 39 ustawy:

Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 21 ust. 43 ustawy:

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:

1)  w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz

2)  podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym:

a)  trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

b)  okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

3) podatnik:

a)  posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub

b)  miał miejsce zamieszkania:

-     nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub

-     na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz

4)  posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia, oraz

5)  nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ustawy:

Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.

Ponadto z art. 53 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) wynika, że:

Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.

Ulga, o której mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

W celu skorzystania z ww. „ulgi na powrót” spełnione muszą być również dodatkowe warunki określone w art. 21 ust. 39, 43 i 44 ustawy.

Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne m.in. aby przeniesienie miało miejsce po 31 grudnia 2021 r. oraz aby podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Polski zarówno w okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na Polskę, jak i w okresie od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Polski, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały uregulowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy:

Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1)  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2)  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

W myśl natomiast art. 4a ustawy:

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.

Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie - podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.

Co istotne, posiadanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest ściśle związane ze spełnieniem ww. przesłanek.

Ponadto zauważyć należy, że wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Powyższe potwierdza treść Objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa PIT) oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT.

Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.

Zgodnie z Objaśnieniami istnienie w Polsce ośrodka interesów życiowych oznacza posiadanie ścisłych powiazań osobistych lub gospodarczych z Polską. Każda z tych przesłanek podlega samodzielnej ocenie, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że podatnik posiada ośrodek interesów życiowych w Polsce. Przy czym centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste.

Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej, itp. W praktyce, czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.

W odniesieniu do centrum interesów gospodarczych, Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.

Jak wskazano w ww. Objaśnieniach, zmiana państwa rezydencji podatkowej może nastąpić w trakcie roku podatkowego.

W opisie zdarzenia wskazał Pan m. in. że w latach 2023, 2024, 2025 nie przebywał Pan w Polsce ponad 183 dni, a Pana centrum interesów osobistych, tj. partnerka oraz centrum interesów gospodarczych, tj. wynajmowane mieszkanie, ubezpieczenia, kredyt na samochód, konta bankowe, dochody z odsetek, praca znajdowały się w Islandii. Miał Pan w tym kraju miejsce zamieszkania dla celów podatkowych zgodnie z wewnętrznym prawem tego państwa. 16 listopada 2025 r. przyleciał Pan do Polski, a Pana partnerka nadal zamieszkiwała na Islandii w wynajętym przez Państwa mieszkaniu. W Polsce w 2025 r. nie podjął Pan pracy ani nie posiadał Pan majątku. Pracę w Polsce podjął Pan dopiero 2 stycznia 2026 r. Pana partnerka powróciła do Polski w 2026 r.

Powyższe oznacza, że w latach 2023, 2024, 2025 oraz w dniu 1 stycznia 2026 r. nie miał Pan miejsca zamieszkania w Polsce.

Ponadto, w opisie zdarzenia wyjaśnił Pan, że 2 stycznia 2026 r. podjął pracę w Polsce, i jak Pan wskazał tę datę uznaje za przeniesienie ośrodka interesów życiowych z powrotem do Polski.

Skoro zatem od 2 stycznia 2026 r. Pana centrum interesów życiowych znajduje się w Polsce, gdzie podjął Pan pracę, mieszka Pan w Polsce, dokąd również w 2026 r. przyleciała Pana partnerka to uznać należy, że w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania w 2026 r. w Polsce podlega Pan nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Zatem spełnił Pan wymagania wskazane w art. 21 ust. 43 pkt 1 i pkt 2 lit. a i b ustawy, bowiem w latach 2023, 2024, 2025 oraz w dniu 1 stycznia 2026 r. nie miał Pan miejsca zamieszkania w Polsce, jak też w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania w 2026 r. podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Ponadto posiada Pan obywatelstwo polskie, co oznacza spełnienie warunku wynikającego z art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a ww. regulacji.

Kolejnym istotnym kryterium warunkującym zastosowanie „ulgi na powrót” jest stosownie do art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy, posiadanie certyfikatu rezydencji lub innych dowodów dokumentujących miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia.

Z treści art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że podatnik powinien posiadać certyfikat rezydencji lub też inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do zwolnienia. Wystarczy zatem, że podatnik posiada inne dokumenty, które potwierdzą jego miejsce zamieszkania w innym państwie, muszą to być jednak dokumenty potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych.

Choć przepisy podatkowe nie wymieniają w tym zakresie żadnego katalogu, to należy pamiętać, że zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Powyższe oznacza, że innymi dowodami wskazującymi na miejsce zamieszkania poza Polską mogą być m.in. umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, paski wynagrodzeń, wyciągi bankowe czy też zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy. Można w tym zakresie przedstawić również inne dowody.

We wniosku wyjaśnił Pan, że nie posiada certyfikatu rezydencji podatkowej, jednakże może Pan o niego wystąpić. Ponadto posiada Pan umowę najmu mieszkania, paski płacowe, roczne zeznania podatkowe, faktury za opłacane rachunki za telefon i inne opłaty.

Zatem w oparciu o przedstawione przez Pana wyjaśnienia uznać należy, że spełnia Pan warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji, mając na uwadze przedstawiony przez Pana opis zdarzenia uznać należy, że przysługuje Panu prawo do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ww. ustawy w odniesieniu do przychodów uzyskiwanych ze stosunku pracy. Przedmiotowe zwolnienie z opodatkowania obejmuje przychody do wysokości nieprzekraczającej łącznie w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte z tytułów wymienionych w przepisie – w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.

W świetle podanych przez Pana informacji, zgodzić się zatem z Panem należy, że przysługuje Panu prawo do skorzystania z ulgi na powrót za lata 2026, 2027, 2028, 2029 w odniesieniu do przychodów uzyskiwanych ze źródeł wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy.

Dodatkowe informacje

Dodać należy, że organ interpretacyjny nie ma uprawnień do przeprowadzania postępowania dowodowego, a informacje niezbędne do wydania interpretacji może przyjmować wyłącznie z przedstawionego przez Pana opisu zdarzenia. Jeżeli przedstawiony we wniosku opis zdarzenia będzie się różnił od stanu występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Pana w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego zdarzenia. Należy też zauważyć, że to na podatniku spoczywa obowiązek udowodnienia w toku ewentualnego postępowania kontrolnego czy podatkowego wszelkich okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne i które mają znaczenie dla możliwości skorzystania z ulgi na powrót.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.