Interpretacja 0115-KDIT2.4011.151.2026.3.ENB

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 lutego 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy możliwości skorzystania z ulgi na powrót. W odpowiedzi na wezwania uzupełniła go Pani 25 marca i 7 kwietnia 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego (ostatecznie sformułowany w uzupełnieniu z 25 marca 2026 r.)

Rezydencja podatkowa i pobyt w Australii (2017-2021)

Posiada Pani obywatelstwo polskie. W maju 2017 r. na stałe opuściła Pani terytorium Polski i przeprowadziła się Pani do Australii. Pani wyjazd miał charakter zarobkowy oraz edukacyjny – w trakcie pobytu ukończyła Pani szkołę języka angielskiego oraz collage (…), uzyskując w dniu 26 sierpnia 2019 r. Dyplom Przywództwa w Biznesie i Zarządzania (…). Dokument potwierdzający ukończenie szkoły dołączyła Pani do wniosku.

W latach 2017-2021 Pani miejscem zamieszkania oraz jedynym ośrodkiem interesów życiowych i gospodarczych była Australia. Potwierdzają to następujące fakty i dokumenty:

Posiada Pani nadany w dniu 23 maja 2017 r. przez rząd australijski numer podatkowy (…).

W latach 2019, 2020 oraz 2021 posiadała Pani miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Australii zgodnie z tamtejszym prawem wewnętrznym (rozliczała się Pani tam jako rezydent, co potwierdzają załączone zeznania Tax Return za lata 2019 i 2020 oraz ostatni pasek wypłaty payslip z sierpnia 2021 r.).

Pani powiązania osobiste i majątkowe koncentrowały się wyłącznie w Australii. W dniu 5 lipca 2019 r. zawarła Pani w Australii oficjalny związek partnerski z Panem A.B. (Relationship Certificate nr (...)). Wspólnie prowadzili tam Państwo gospodarstwo domowe w wynajmowanym mieszkaniu (umowa najmu zawarta do maja 2022 r).

W Australii znajdował się cały Pani majątek, źródła dochodów, ubezpieczenia oraz aktywność społeczna.

W latach 2019, 2020 oraz 2021 nie przebywała Pani na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w żadnym z tych lat.

Charakter pobytu w Polsce w okresie od września do grudnia 2021 r.

Do Polski przyleciała Pani wraz z partnerem w dniu 2 września 2021 r. Pani przyjazd miał charakter wyłącznie czasowy i służył odwiedzinom rodziny (mamy w G. oraz rodziny partnera) oraz dokonaniu rekonesansu na rynkach pracy (polskim, ale również norweskim i angielskim).

W dniu 20 października 2021 r. zarejestrowała się Pani w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna, jednak podkreśla Pani, że działanie to miało na celu jedynie zorientowanie się w aktualnych możliwościach zatrudnienia i ocenie, czy powrót do kraju byłby dla Pani zasadny.

Do końca 2021 r. Pani centrum interesów życiowych nadal pozostawało w Australii, co potwierdzają następujące okoliczności:

Stałe ognisko domowe: Nadal dysponowała Pani mieszkaniem w Australii (aktywna umowa najmu), a w Polsce przebywała Pani jedynie gościnnie u rodziny.

Brak powiązań majątkowych w Polsce: Nie posiadała Pani w Polsce nieruchomości, inwestycji ani źródeł dochodu. Jedynym powiązaniem było otwarcie konta w X we wrześniu 2021 r., co było podyktowane wyłącznie chęcią uniknięcia opłat przy płatnościach lokalnych polską kartą podczas odwiedzin.

Finansowanie: Pani pobyt był finansowany wyłącznie z oszczędności zgromadzonych podczas pracy w Australii.

Zarządzanie majątkiem: Swoim majątkiem i sprawami życiowymi zarządzała Pani z poziomu Australii.

Za rok 2021 nie składała Pani zeznania podatkowego w Polsce, ponieważ nie posiadała tu rezydencji podatkowej ani żadnych dochodów.

Przeniesienie centrum interesów życiowych i ulga na powrót

Dopiero w 2022 r. otrzymała Pani konkretną propozycję pracy w Polsce, co stało się bezpośrednim impulsem do podjęcia decyzji o ostatecznym przeniesieniu centrum interesów życiowych do Polski i powrocie na stałe. Pierwsze zatrudnienie (umowa o pracę / umowa zlecenie) podjęła Pani w marcu 2022 r. Od tego momentu podlega Pani w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

W związku z powyższym, chciałaby Pani skorzystać z tzw. „ulgi na powrót” w latach podatkowych 2022, 2023, 2024 oraz 2025. W latach tych uzyskuje Pani dochody objęte zakresem ulgi (stosunek pracy / umowa zlecenie). Do tej pory nie korzystała Pani z tej ulgi w złożonych zeznaniach podatkowych.

Uzupełniając opis zdarzenia wskazała Pani, że posiada obywatelstwo polskie.

W latach 2019 i 2020 nie przyjeżdżała Pani do Polski. Pierwszy przyjazd po kilkuletniej nieobecności miał miejsce 2 września 2021 r. Była to wizyta o charakterze rodzinnym (odwiedziny bliskich) oraz mająca na celu rekonesans polskiego rynku pracy.

Przyleciała Pani do Polski 2 września 2021 r. wraz ze swoim partnerem, A.B.

W latach 2017-2021 posiadała Pani miejsce zamieszkania oraz rezydencję podatkową w Australii. Potwierdza to potwierdzenie nadania numeru podatkowego (TFN) z 2017 r, sprawozdania Tax Return za lata 2019 i 2020 oraz umowa najmu nieruchomości ważna do maja 2022 r.

Do dnia powrotu do Polski miała Pani stałe miejsce zamieszkania wyłącznie w Australii. Posiadała Pani tam stałe ognisko domowe, urządzone dla celów trwałego użytkowania, co potwierdza m.in. certyfikat związku partnerskiego (Relationship Certificate) zawarty w Australii w lipcu 2019 r. oraz wieloletnia umowa najmu.

Pani stałym miejscem zamieszkania (stałym ogniskiem domowym) do końca 2021 r. pozostawała Australia, gdzie wciąż obowiązywała umowa najmu mieszkania i gdzie znajdowało się całe Pani wyposażenie życiowe. Pobyt w Polsce w tym czasie miał charakter tymczasowy i gościnny.

Przed powrotem miała Pani wyłącznie powiązania osobiste z Australią. Tam mieszkała Pani z partnerem (z którym zawarła tam formalny związek), tam miała Pani krąg znajomych, środowisko zawodowe i szkolne. Z Polską w tym okresie utrzymywała Pani jedynie sporadyczny kontakt telefoniczny z najbliższą rodziną.

Od powrotu do 31 grudnia 2021 r. główne powiązania osobiste nadal wiązały Panią z Australią (tam znajdowało się Państwa wspólne mieszkanie z partnerem). W Polsce przebywała Pani jedynie u rodziny na zasadzie odwiedzin. Nie posiadała Pani tu żadnych powiązań zawodowych ani społecznych o charakterze trwałym.

Przed powrotem wszystkie Pani powiązania majątkowe koncentrowały się w Australii: tam uzyskiwała Pani dochody, posiadała konta bankowe, oszczędności, ubezpieczenie na życie oraz wynajmowała Pani nieruchomość. W Polsce nie posiadała Pani w tym czasie żadnego majątku ani źródeł przychodów.

Od powrotu do 31 grudnia 2021 r. w Polsce nadal nie posiadała Pani żadnych źródeł dochodu ani nieruchomości. Jedyną czynnością majątkową w Polsce było otwarcie konta w X we wrześniu 2021 r., aby umożliwić dokonywanie bieżących płatności kartą lokalną podczas wizyty, bez ponoszenia kosztów przewalutowania z konta australijskiego. Całość Pani istotnego majątku (oszczędności, ubezpieczenia, mienie ruchome) pozostawała w Australii.

Odpowiadając na pytanie, gdzie Pani mieszkała w Polsce do 31 grudnia 2021 r. wyjaśniła Pani, że nie posiadała własnej ani wynajmowanej nieruchomości. Przebywała Pani gościnnie u swojej mamy w G. oraz u rodziny partnera. Część tego czasu spędziła Pani również w Norwegii u siostry partnera.

Zarówno przed, jak i po przyjeździe we wrześniu 2021 r. zarządzała Pani swoim majątkiem z Australii. Potwierdzają to dokumenty finansowe oraz aktywna umowa najmu w Australii.

Jako okoliczności potwierdzające posiadanie centrum interesów w Australii do końca 2021 r. wskazała Pani fakt posiadania tam stałego ogniska domowego (umowa najmu), finansowanie pobytu w Polsce z oszczędności australijskich oraz brak podjęcia jakiejkolwiek pracy w Polsce w tym okresie.

W Polsce nie składała Pani zeznania za 2021 r., ponieważ nie była Pani polskim rezydentem podatkowym i nie osiągnęła Pani w Polsce żadnego dochodu.

Po 1 stycznia 2022 r. formalnie (umowa najmu trwała) miała Pani miejsce zamieszkania w Australii, jednak po otrzymaniu oferty pracy w Polsce w 2022 r. zapadła decyzja o przeniesieniu centrum interesów do kraju.

Do czasu zakończenia umowy najmu i ostatecznego rozliczenia spraw w Australii (maj 2022 r.). pozostawały tam Pani sprawy majątkowe i społeczne.

Podlega Pani w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, od momentu ostatecznego przeniesienia centrum interesów życiowych do Polski w 2022 r.

Odpowiadając na pytanie czy posiada Pani zagraniczny certyfikat rezydencji wyjaśniła Pani, że posiada dokument nadania numeru podatkowego (TFN) oraz australijskie zeznania podatkowe (Tax Returns), które de facto potwierdzają Pani rezydencję podatkową w tym kraju w tamtym okresie.

Posiada Pani również zagraniczne zeznania podatkowe (2019, 2020), ostatni pasek wypłaty (payslip) z sierpnia 2021 r. oraz umowę najmu nieruchomości.

Chce Pani skorzystać z ulgi na powrót w latach 2022, 2023, 2024 oraz 2025. W tych latach uzyskiwała Pani dochody z pracy/zlecenia. Nie korzystała Pani już z tej ulgi.

Odpowiadając na pytanie czy Pani partner powrócił do Australii w 2021 r., czy razem z Panią przebywał w Polsce do końca 2021 r. wyjaśniła Pani, że partner przebywał wraz z Panią na terytorium Europy. Na przełomie września i października 2021 r. udali się Państwo się wspólnie do Norwegii (miejscowość X), aby dokonać rekonesansu tamtejszego rynku pracy pod kątem ewentualnej przyszłej relokacji. Następnie powrócili Państwo do Polski, przebywając gościnnie u rodziny.

Odpowiadając na pytanie czy Pani partner powrócił do Australii wskazała Pani, że po 1 stycznia 2022 r. Pani partner przebywał w Polsce. Momentem, w którym ostatecznie podjęli Państwo wspólną decyzję o stałym przeniesieniu centrum interesów życiowych do Polski, był marzec 2022 r. Wówczas partner wznowił działalność gospodarczą (NIP (...)), co stało się fundamentem Państwa nowej stabilizacji zawodowej w kraju.

Potwierdzeniem, że po 2 września 2021 r. zarządzała Pani majątkiem z Australii jest aktywne konto w australijskiej instytucji finansowej, z którego dokonywała Pani przelewów środków pieniężnych na pokrycie bieżących kosztów utrzymania podczas pobytu turystyczno-rodzinnego w Europie. Całość Pani kapitału i oszczędności znajdowała się w Australii.

Pobyt w Polsce i Norwegii po 2 września 2021 r. miał charakter wyłącznie wizytowy (odwiedziny mamy w G., babci oraz rodziny partnera w H.). Pani rezydencja podatkowa w 2021 r. znajdowała się w Australii (pobyt powyżej 240 dni). W Polsce nie posiadała Pani w tym czasie żadnych spraw życiowych ani składników majątku. Zarządzanie sprawami z Australii polegało na utrzymywaniu tamtejszego ogniska domowego (mieszkanie w O.) oraz dysponowaniu zgromadzonymi tam środkami finansowymi.

Mieszkanie w Australii po 2 września 2021 r. pozostawało do Pani wyłącznej dyspozycji. Nie było podnajmowane ani udostępniane osobom trzecim. Znajdowało się w nim pełne umeblowanie i Pani rzeczy osobiste. Pierwotnym zamiarem był powrót do O. po 1 stycznia 2022 r. co potwierdza fakt utrzymywania zobowiązań z tytułu najmu.

Dochody z pracy w Australii uzyskiwała Pani do 27 sierpnia 2021 r. Współpraca opierała się na zasadach kontraktowych (odpowiednik B2B). Poinformowała Pani zleceniodawcę o planowanym 4-miesięcznym wyjeździe do rodziny z zamiarem powrotu do pracy 2 stycznia 2022 r. W tym czasie na Pani miejsce wyznaczono czasowe zastępstwo. Dopiero w styczniu 2022 r. poinformowała Pani kontrahenta o decyzji o niepowracaniu do Australii i zakończeniu współpracy.

Głównym powiązaniem majątkowym z Australią po 2 września było w pełni wyposażone mieszkanie oraz środki finansowe na rachunkach bankowych. Przez cały okres pobytu w Australii nie gromadziła Pani mienia podlegającego rejestracji na własne nazwisko - pojazd oraz media (telefon, internet) były zarejestrowane na partnera z którym prowadziła Pani wspólne gospodarstwo. W Polsce w 2021 r. nie posiadała Pani żadnego majątku ani źródeł przychodu.

W okresie planowanego, krótkotrwałego wyjazdu turystycznego do Polski, nie opłacała Pani dodatkowych, dobrowolnych ubezpieczeń w Australii, mając świadomość czasowej nieobecności w tym kraju.

Mienie ruchome pozostawione w Australii o większej wartości (np. drobne AGD, ekspres do kawy, odkurzacz) zostało wysłane drogą morską z Australii do Polski w 2022 r., po podjęciu ostatecznej decyzji o osiedleniu się w kraju.

Po 2 września 2021 r. Pani powiązaniami osobistymi z Australią były: stabilne środowisko zawodowe (ustalony termin powrotu do pracy na 2 stycznia 2022 r.), szeroka sieć kontaktów społecznych wypracowana przez 4 lata oraz wspólne z partnerem ognisko domowe, które fizycznie pozostało w O..

Do końca 2021 r. Pani gospodarstwo domowe znajdowało się w Australii. Podkreśla Pani, że fizyczna obecność u rodziny w Polsce i Norwegii miała charakter gościny. Życie codzienne w tym okresie było finansowane z oszczędności australijskich, a pobyt u bliskich nie wiązał się z przeniesieniem tam ośrodka interesów życiowych.

Odpowiadając na pytanie, w jakim kraju Pani zwykle przebywała po 2 września 2021 r. wskazała Pani, że biorąc pod uwagę cały rok 2021, przez ponad 240 dni przebywała Pani i pracowała w Australii. Po 2 września 2021 r. przebywała Pani fizycznie w Polsce i krótko w Norwegii, jednak był to czas poświęcony wyłącznie na wizyty rodzinne, bez podejmowania aktywności zarobkowej.

Pani aktywność społeczna po 2 września 2021 r. koncentrowała się nadal wokół środowiska australijskiego poprzez stały kontakt zdalny. W okresie wizyty w Polsce nie podejmowała Pani żadnych nowych aktywności obywatelskich czy kulturalnych. Pani życie było skupione na pracy i domu w Australii.

W okresie od 2 września do 31 grudnia 2021 r. nie korzystała Pani z żadnych świadczeń zdrowotnych ani społecznych w żadnym kraju, świadczenia w Polsce zaczęła Pani uzyskiwać dopiero po podjęciu pracy w 2022 r.

W 2021 r. posiadała Pani pełną rezydencję podatkową w Australii. Po 1 stycznia 2022 r., po poinformowaniu pracodawcy i podjęciu ostatecznej decyzji o przeprowadzce, status ten uległ zmianie.

Posiada Pani dokument potwierdzający- nadanie numeru Tax File Number (TFN) w dniu 23 maja 2017 r. TFN jest unikalnym numerem nadawanym przez australijski urząd podatkowy (ATO) rezydentom dla celów identyfikacji i pełnego rozliczania się z fiskusem. Jest on nadawany bezterminowo.

Posiada Pani roczne rozliczenia podatkowe z Australii (Tax Returns) za lata 2018-2021, aktywny numer TFN oraz umowę najmu mieszkania obowiązującą do maja 2022 r. Dokumenty te potwierdzają Pani rezydencję w Australii w latach 2019-2021 oraz utrzymywanie ośrodka interesów w tym kraju do początku 2022 r.

Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym, biorąc pod uwagę brak jakichkolwiek przychodów w Polsce w roku 2021, fakt pozostawania ośrodka interesów życiowych w Australii do końca 2021 r. oraz podjęcie pierwszej pracy w Polsce dopiero w marcu 2022 r., za pierwszy rok korzystania z tzw. „ulgi na powrót” (art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT) może Pani uznać rok 2022?

Pani stanowisko w sprawie

Pani zdaniem, spełnia Pani wszystkie ustawowe przesłanki do skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa wart. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tzw. ulga na powrót) w odniesieniu do przychodów uzyskiwanych w latach 2022, 2023, 2024 oraz 2025.

Uzasadnienie:

1. Warunek okresu przebywania za granicą

Zgodnie z przepisami, z ulgi może skorzystać podatnik, który przez co najmniej trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium RP, nie miał miejsca zamieszkania na terytorium RP.

W Pani przypadku warunek ten jest spełniony. Od maja 2017 r. do końca 2021 r. zamieszkiwała Pani na stałe w Australii. Dokumentacja w postaci nadania numeru podatkowego (TFN) w 2017 r., australijskie zeznania podatkowe (Tax Returns) za lata 2019 i 2020 oraz wieloletnia umowa najmu nieruchomości jednoznacznie potwierdzają, że w tym okresie Pani rezydencja podatkowa i ośrodek interesów życiowych znajdowały się poza Polską.

2. Moment przeniesienia rezydencji podatkowej

Kluczowym aspektem dla ustalenia prawa do ulgi jest moment faktycznego przeniesienia „ośrodka interesów życiowych" (zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy o PIT).

Uważa Pani, że przeniesienie Pani miejsca zamieszkania dla celów podatkowych do Polski nastąpiło w 2022 r., a nie we wrześniu 2021 r. Przemawiają za tym następujące fakty:

Charakter pobytu w 2021 r.: Pani przyjazd do Polski 2 września 2021 r. miał charakter rekonesansowy i rodzinny. Nie towarzyszył mu zamiar stałego pobytu - w Australii nadal posiadała Pani centrum swoich spraw życiowych, w tym wynajmowane mieszkanie (umowa do maja 2022 r.) oraz zgromadzone oszczędności, z których się Pani utrzymywała.

Brak więzi gospodarczych w 2021 r.: Do końca 2021 r. nie podjęła Pani w Polsce żadnego zatrudnienia, nie uzyskiwała tu dochodów i nie posiadała majątku. Rejestracja w Urzędzie Pracy była jedynie elementem badania rynku.

Decyzja o powrocie: Decyzję o ostatecznym przeniesieniu interesów życiowych do Polski podjęła Pani dopiero w 2022 r. po otrzymaniu konkretnej oferty pracy. Pierwsze zatrudnienie podjęła Pani w marcu 2022 r. i to ten rok należy uznać za rok zmiany rezydencji.

3. Pozostałe warunki ustawowe

Obywatelstwo: Posiada Pani obywatelstwo polskie, co wyczerpuje wymóg z art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o PIT.

Źródła przychodów: Pani dochody w latach 2022-2025 pochodzą ze stosunku pracy oraz umów zlecenia, które są objęte zakresem ulgi.

Certyfikat rezydencji / Dowody: Posiada Pani szereg dokumentów (TFN, Tax Returns, umowa najmu, certyfikat związku partnerskiego), które potwierdzają Pani status rezydenta w Australii przez wymagany okres 3 lat przed powrotem.

Podsumowanie:

Skoro zmiana miejsca zamieszkania dla celów podatkowych z Australii do Polski nastąpiła w marcu 2022 r. to uważa Pani, że ma prawo do korzystania z ulgi na powrót przez cztery kolejno po sobie następujące lata podatkowe, licząc od początku roku, w którym nastąpiła zmiana rezydencji (2022) lub od początku roku następnego. Wybiera Pani lata 2022-2025. Pobyt w Polsce od września do grudnia 2021 r., ze względu na swój tymczasowy charakter i brak przeniesienia w tym czasie ośrodka interesów życiowych, nie stoi w sprzeczności z prawem do ulgi.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:

a)  ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy,

b)  z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,

c)  z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych,

d)  z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa

-     w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.

Na podstawie art. 21 ust. 39 ustawy:

Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 21 ust. 43 ustawy:

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:

1)  w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz

2)  podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym:

a)  trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

b)  okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

3) podatnik:

a)  posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub

b)  miał miejsce zamieszkania:

-     nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub

-     na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz

4)  posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia, oraz

5)  nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ustawy:

Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.

Ponadto z art. 53 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) wynika, że:

Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.

Ulga, o której mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

W celu skorzystania z ww. „ulgi na powrót” spełnione muszą być również dodatkowe warunki określone w art. 21 ust. 39, 43 i 44 ustawy.

Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne m.in. aby przeniesienie miało miejsce po 31 grudnia 2021 r.

Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały uregulowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy:

Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1)  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2)  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Stosownie do art. 3 ust. 2a ustawy:

Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl natomiast art. 4a ustawy:

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.

Powyższe znajduje potwierdzenie w treści Objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa PIT) oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.

Centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej, itp. W praktyce, czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.

W przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym.

W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.

Należy również podkreślić, że zmiana państwa rezydencji podatkowej może nastąpić w trakcie roku podatkowego. W takim przypadku, do dnia pozostawania polskim rezydentem podatkowym podatnik rozlicza się w Polsce na zasadzie nieograniczonego obowiązku podatkowego. Natomiast po przeniesieniu miejsca zamieszkania za granicę, podatnik podlega w Polsce opodatkowaniu tylko od dochodów uzyskanych na terytorium Polski.

Jednak co istotne, posiadanie miejsca zamieszkania w Polsce w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest ściśle związane ze spełnieniem przesłanek wynikających z art. 3 ust. 1a tej ustawy. Rezydencja podatkowa – jak wynika z ww. Objaśnień podatkowych nie ma bowiem charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.

Z opisu zdarzenia wynika, że od 2017 r. zamieszkiwała Pani w Australii. Dochody z pracy w Australii uzyskiwała Pani do 27 sierpnia 2021 r. W dniu 2 września 2021 r. przyleciała Pani wraz z partnerem do Polski. Po 2 września 2021 r. przebywała Pani w Polsce, oraz krótko w Norwegii. Na przełomie września i października 2021 r. udali się Państwo bowiem do Norwegii, a następnie wrócili do Polski. W dniu 20 października 2021 r. zarejestrowała się Pani w polskim Urzędzie Pracy. Przedstawione we wniosku informacje nie wskazują że Pani lub partner powróciliście do Australii.

Przedstawione przez Panią okoliczności wskazują, że po 2 września 2021 r. spełniła Pani przesłanki pozwalające uznać Panią za osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z uwagi na fakt, że partner przyleciał razem z Panią do Polski i jak wynika z podanych informacji w Polsce już Państwo ostatecznie pozostaliście i nadal mieszkacie. Ponadto w październiku 2021 r. w Polsce zarejestrowała się Pani jako osoba bezrobotna. Okoliczności te nie wskazują na krótkotrwały/tymczasowy/gościnny/turystyczny pobyt w Polsce, lecz na realizację planów i podejmowanie kolejnych kroków potwierdzających przeniesienie do Polski centrum interesów osobistych już w 2021 r.

Jak bowiem wyjaśniłem powyżej, posiadanie w Polsce centrum interesów osobistych jest jednym z warunków pozwalających na uznanie, że podatnik ma w Polsce miejsce zamieszkania. Jednocześnie – jak wskazano w wyżej powołanych Objaśnieniach wydanych przez Ministerstwo Finansów – w praktyce, czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.

Jednakże stwierdzenie, że osoba fizyczna spełnia przesłanki pozwalające uznać ją za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy nie przesądza ostatecznie o uznaniu tej osoby za podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Powyższe przepisy stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, co wynika z art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ocena, czy podatnik podlega w Polsce ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień właściwej umowy/konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania i okoliczności do których odwołują się zawarte w nich normy kolizyjne.

Jednocześnie jednak – jak Pani wyjaśniła – w trakcie pobytu w Polsce miała Pani nadal miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Australii (zgodnie z wewnętrznym prawem tego kraju).

Mając na uwadze, że po 2 września 2021 r. w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych spełniała Pani warunki do uznania Pani za osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce, a ponadto w tym czasie nadal była Pani uznawana za rezydenta podatkowego Australii – ustalając Pani miejsce zamieszkania dla celów podatkowych od 2 września 2021 r. należy odnieść się do regulacji Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Australią w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzonej w Canberze dnia 7 maja 1991 r. (Dz. U. z 1992 r. nr 41 poz. 177 ze zm.), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Rzeczpospolitą Polską oraz Australię dnia 7 czerwca 2017 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1369, dalej: Konwencja MLI).

Stosownie do art. 4 ust. 1 umowy polsko-australijskiej:

W rozumieniu niniejszej umowy osoba ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, jeżeli dana osoba ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie w rozumieniu jego przepisów podatkowych.

Na podstawie art. 4 ust. 2 tej umowy:

W rozumieniu niniejszej umowy osoba nie ma miejsca zamieszkania lub siedziby w Umawiającym się Państwie, jeżeli podlega ona opodatkowaniu w tym Państwie tylko w zakresie dochodu ze źródeł w tym Państwie.

Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 3 tej umowy:

Jeżeli stosownie do powyższych postanowień niniejszego artykułu osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to status tej osoby będzie określony według następujących zasad:

a)  osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania;

b)  jeżeli osoba ma stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach lub nie ma w żadnym z nich, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym zazwyczaj przebywa;

c)  jeżeli osoba zazwyczaj przebywa w obu Umawiających się Państwach lub nie przebywa w żadnym z nich, będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania gospodarcze i osobiste.

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisów należy sięgnąć do Komentarza do Modelowej Konwencji OECD. Głównym celem Modelowej Konwencji OECD jest umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity najczęściej występujących problemów w zakresie międzynarodowego prawnego podwójnego opodatkowania. Zgodnie z zaleceniami Rady OECD, państwa członkowskie przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych konwencji powinny stosować się do Modelowej Konwencji i do interpretacji zawartej w Komentarzu do tej Konwencji. Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.

Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli chodzi o koncepcję określenia „ognisko domowe”, należy zaznaczyć, że każda forma mieszkania może być wzięta pod uwagę (dom lub apartament będący własnością lub wynajęty przez zainteresowanego, wynajęty pokój umeblowany).

Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie okoliczności należy rozważyć w całości, lecz niewątpliwie należy zwrócić szczególną uwagę na indywidualne postępowanie danej osoby.

Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.

Umowa zawarta z Australią zawiera zapisy nieznacznie różniące się od Konwencji Modelowej OECD, bowiem jako drugie kryterium wskazuje miejsce przebywania, a dopiero jako trzecie ściślejsze powiązania gospodarcze i osobiste. Jest to więc w zakresie kolejności kryteriów rozwiązanie odwrotne aniżeli zawarte w Konwencji Modelowej. Niemniej jednak co do rozumienia i rozstrzygania co do zastosowania poszczególnych kryteriów przesłanki zawarte w Modelowej Konwencji pozostają nadal aktualne.

Zgodnie z ww. Komentarzem do Konwencji Modelowej – kryterium, na podstawie którego organ dokonuje rozstrzygnięcia nie powinno pozostawiać wątpliwości, że wnioskodawca spełnia wymagane warunki tylko w jednym państwie.

We wniosku wskazała Pani, że po 2 września 2021 r. nadal dysponowała Pani wynajętym mieszkaniem w Australii, gdzie posiadała Pani stałe miejsce zamieszkania i stałe ognisko domowe. Przedstawione przez Panią okoliczności wskazują jednak, że do tego stałego miejsca zamieszkania / stałego ogniska domowego nie powróciła zarówno Pani jak i jej partner. Co więcej, z przedstawionych informacji wynika, że umowa najmu była zawarta jedynie do maja 2022 r. Jednocześnie w dniu 2 września 2021 r. przyleciała Pani wraz z partnerem do Polski, gdzie zamieszkuje Pani do chwili obecnej co nie wskazuje jedynie na pobyt w Polsce o charakterze gościnnym czy turystycznym lub krótkotrwałym. Po przylocie do Polski zamieszkiwała Pani u rodziny: swojej mamy oraz rodziny partnera. Z uwagi na fakt, że od momentu powrotu do Polski w 2021 r. zamieszkuje Pani w Polsce zasadnym jest przyjęcie, że w okresie od 2 września 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. miała Pani stałe miejsce zamieszkania zarówno w Polsce, jak i w Australii.

Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.

Zatem nie jest możliwe ustalenie państwa rezydencji podatkowej w oparciu o pierwsze kryterium wynikające z art. 4 ust. 3 umowy zawartej z Australią. Wobec powyższego – jak wynika z ww. regulacji zawartych w umowie polsko-australijskiej – w celu rozstrzygnięcia kolizji należy zastosować kryterium odnoszące do okoliczności związanej z przebywaniem.

Skoro zatem w okresie od 2 września do 31 grudnia 2021 r. przebywała Pani fizycznie w Polsce (z wyłączeniem krótkiego pobytu w Norwegii), to w tym czasie Pani miejscem zamieszkania dla celów podatkowych ustalonym w oparciu o regulacje umowy polsko-australijskiej była Polska.

W konsekwencji od dnia 2 września 2021 r. podlegała Pani w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, i w tym dniu nastąpił Pani powrót do Polski który należy uwzględnić oceniając możliwość skorzystania z ulgi na powrót.

Oznacza to, że niezależnie od ewentualnego spełnienia pozostałych przesłanek nie przysługuje Pani prawo do skorzystania z ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W Pani przypadku zmiana miejsca zamieszkania nie nastąpiła bowiem po dniu wskazanym w art. 53 ustawy zmieniającej, tj. po 31 grudnia 2021 r.

Zatem Pani stanowisko należy uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Dodać należy, że organ interpretacyjny nie ma uprawnień do przeprowadzania postępowania dowodowego, a informacje niezbędne do wydania interpretacji może przyjmować wyłącznie z przedstawionego przez Panią opisu zdarzenia. Jeżeli przedstawiony we wniosku opis zdarzenia będzie się różnił od stanu występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Pani w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego zdarzenia. Należy też zauważyć, że to na podatniku spoczywa obowiązek udowodnienia w toku ewentualnego postępowania kontrolnego czy podatkowego okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.