Interpretacja 0115-KDIT2.4011.199.2025.6.MD

Interpretacja indywidualna po wyroku sądu

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

1.  ponownie rozpatruję sprawę Pana wniosku z 28 marca 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej – uwzględniam przy tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 27 listopada 2025 r. sygn. akt I SA/Wr 475/25; i

2.  stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 marca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 28 marca 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Jest Pan zatrudniony na podstawie umowy o pracę na stanowisku (...), w firmie (...). Z tego tytułu osiąga Pan dochód w postaci comiesięcznego wynagrodzenia. Wysokość Pana rocznego dochodu z tytułu zatrudnienia przekroczyła w roku podatkowym 2024 pierwszy próg podatkowy. Poza wynagrodzeniem z tytułu umowy o pracę nie osiąga Pan żadnych innych dochodów.

W okresie, którego dotyczy wniosek, oraz obecnie, podlega Pan na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Jest Pan rozwodnikiem oraz ojcem małoletniej córki A.A ur. w dniu (...) 2019 r. Związek małżeński z matką dziecka został rozwiązany wyrokiem Sądu Okręgowego w (...) z dnia (...) 2023 r., uprawomocnionym dnia (...) 2023 r. – sygn. akt (...). Zgodnie z wyrokiem, miejscem zamieszkania dziecka ustanowiono lokal mieszkalny, stanowiący Pana odrębną własność, położony w A przy ul. B1.

Wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnią córką zostało powierzone obojgu rodzicom. Sąd ustanowił pieczę naprzemienną nad dzieckiem w ten sposób, że każdy z rodziców będzie kolejno sprawował pieczę nad córką w okresach tygodniowych z zastrzeżeniem, że lokal będzie opuszczany każdorazowo przez rodzica, który w danym tygodniu nie sprawuje opieki.

Od dnia rozwodu nie zawarł Pan innego związku małżeńskiego.

W okresach sprawowania opieki wszelkie czynności rodzicielskie wykonuje Pan samodzielnie, bez udziału matki dziecka. Odwozi Pan i przywozi córkę z przedszkola, przygotowuje Pan posiłki, dba o higienę, zabawę, naukę, zapewnienie opieki lekarskiej, rozwój fizyczny i emocjonalny. Opłaca Pan córce lekcje j. angielskiego, basen, wyjazdy wakacyjne oraz inne formy aktywności. Dokonuje Pan zakupów żywności, ubrań, leków, środków czystości, niezbędnych mebli, zabawek itp. Córka posiada w mieszkaniu własny pokój, wyposażony we wszystkie niezbędne meble i wyposażenie.

Mając na względzie okoliczność, iż córka w niedługiej perspektywie rozpocznie naukę szkolną, w ubiegłym roku zakupił Pan większe mieszkanie w stanie deweloperskim, położone w okolicy mieszkania dotychczasowego. Zakup został sfinansowany w przeważającej części z bankowego kredytu hipotecznego. Wydatki związane z opieką nad córką, koszty remontu mieszkania oraz raty kredytu hipotecznego ponosi Pan samodzielnie jako osoba samotna, co w istotny sposób obciąża Pana budżet.

Świadczenie, zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, zostało ustalone w całości dla Pana. Opłaca Pan z niego m.in. przedszkole córki.

W okresie, o którym mowa we wniosku, w stosunku do Pana oraz Pana córki:

-     nie miały zastosowania przepisy art. 30c (opodatkowanie dochodów z działalności gospodarczej, działów specjalnych produkcji rolnej podatkiem liniowym) lub ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym (z wyjątkiem przepisów dotyczących najmu prywatnego) – w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń;

-     nie miały zastosowania przepisy z ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.

Pytania

1.  Czy w przedstawionym stanie faktycznym może Pan zostać uznany za osobę samotnie wychowującą małoletnie dziecko w rozumieniu art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2024 i lata następne, do chwili zmiany stanu faktycznego lub zmian w prawie podatkowym w zakresie korzystania z ww. ulgi?

2.  Czy w przedstawionym stanie faktycznym ma Pan prawo do preferencyjnej formy opodatkowania przewidzianej w art. 6 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako osoba samotnie wychowująca małoletnią córkę, tj. czy jest Pan uprawniony do tego, by w odniesieniu do Pana dochodów podatek został określony w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy dochodów?

Pana stanowisko w sprawie

W Pana ocenie, w odniesieniu do przytoczonego stanu faktycznego, w nawiązaniu do art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, spełnia Pan wszelkie przesłanki osoby samotnie wychowującej dziecko, co w konsekwencji uprawnia Pana do preferencyjnego opodatkowania dochodów zgodnie z art. 6 ust. 4d ustawy o podatku od osób fizycznych. W Pana ocenie, nie jest Pan też objęty wyłączeniem, o którym mowa w art. 6 ust. 4f ustawy o podatku od osób fizycznych, albowiem nie zachodzi okoliczność wspólnego wychowywania dziecka z jego matką oraz z uwagi na fakt, że świadczenie wychowawcze zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, zostało ustalone w całości dla Pana.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w licznym orzecznictwie sądów administracyjnych, które ukształtowało rozumienie wyrażenia ustawowego dotyczącego „samotnego wychowania dzieci”, zamieszczonego w art. 6 ust. 4 (obowiązującym do 31 grudnia 2021 r.) oraz nowo dodanym art. 6 ust. 4c (obowiązującym od 1 stycznia 2022 r.).

W wyroku z 15 czerwca 2023 r. sygn. akt II FSK 42/21: „Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że art. 6 ust. 4 updof był w ostatnim okresie jednolicie wykładany przez ten Sąd, czego przykładem mogą być wyroki z: 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 573/15; 20 maja 2020 r., sygn. akt II FSK 383/20; 6 maja 2021 r., II FSK 412/19; 14 lipca 2021 r., II FSK 3083/19; 17 sierpnia 2021 r., II FSK 775/19; 23 listopada 2021 r., II FSK 1038/21; 3 lutego 2022 r., II FSK 1513/19; 20 kwietnia 2022 r., II FSK 2020/19. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażane w powyższych judykatach, korzystając w dalszej części rozważań z zawartej w ich uzasadnieniach argumentacji, również na tle historycznym, które zostało przedstawione w wyroku z 7 lutego 2023 r., sygn. akt II FSK 1766/20”.

Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że „W rozpoznawanej sprawie, rodzice nie wychowują i nie opiekują się dzieckiem „wspólnie” (tj. jednocześnie w tym samym czasie i miejscu), ale każde z nich odrębnie, w wyznaczonym i uzgodnionym czasie, bez udziału drugiego z rodziców; Obydwoje opiekują się dzieckiem i zaspokajają jego życiowe potrzeby, tworząc dziecku dom, warunki rozwoju w miejscu swojego zamieszkania. Zatem wychowywanie dziecka realizowane jest przez każdego z rodziców „samotnie”, bez udziału drugiego z rodziców w określonym przedziale czasowym w obrębie każdego roku kalendarzowego, będącego z mocy art. 11 Ordynacji podatkowej także rokiem podatkowym. O wspólnym (będącym antonimem samotnego), wychowaniu dzieci, nie świadczy fakt powierzenia władzy rodzicielskiej wspólnie obojgu małżonkom. Odczytując zatem normę z art. 6 ust. 4 updof przez zapisy Konstytucji RP, jako konkretyzację jej zasad, odnoszących się do szczególnej ochrony rodzin, w tym rodzin niepełnych, analizowaną regulację należy odczytywać przez pryzmat trudnego społecznie zjawiska wychowywania dzieci w niepełnych rodzinach i wsparcia Państwa w ich wychowaniu. Tworząc ten przepis ustawodawca miał przede wszystkim na względzie dobro dzieci wychowujących się w rozbitych lub niepełnych rodzinach. Intencją ustawodawcy nie było wobec tego to, aby warunkiem skorzystania z preferencji podatkowych było wyeliminowanie jednego z rodziców z procesu wychowywania dzieci.”

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w uzasadnieniu wyroku z 9 lipca 2024 r. sygn. akt I SA/Gd 3 78/24 zaznaczył, że „Dokonując wykładni art. 6 ust. 4c ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie można poprzestać, jak to czyni organ, wyłącznie na regułach wykładni językowej. Konieczne jest skonfrontowanie jej rezultatów z wynikiem interpretacji uzyskanym przy zastosowaniu reguł wykładni funkcjonalnej czy systemowej, tak by w konsekwencji ich stosowania nie doprowadzić do sytuacji nałożenia obowiązków lub przyznania uprawnień pozostających obiektywnie w sprzeczności z istniejącym porządkiem prawnym, czy niewykonalnych. Zastosowanie literalnej wykładni w niniejszej sprawie prowadzi do absurdalnych wniosków. Nie można odwoływać się wyłącznie do słownikowej definicji pojęcia „samotny” zgodnie z którą oznacza ono (1) „żyjący sam, bez rodziny, przyjaciół”, (2) „znajdujący się w określonej sytuacji, w określonym czasie zupełnie sam”, (3) „spędzany, odbywany w pojedynkę, bez towarzystwa”, (4) „znajdujący się na odludziu”, ponieważ prowadziłoby to do konkluzji, że samo posiadanie dziecka wyklucza możliwość bycia samotnym.

Należy zauważyć, że przeciwieństwem pojęcia „samotnego wychowywania dziecka” jest pojęcie „wspólnego wychowywania dziecka”. W niniejszej sprawie nie można uznać, że rodzice wychowują i opiekują się dzieckiem „wspólnie”, ponieważ każde z nich odrębnie, w konkretnie ustalonym czasie, bez udziału drugiego z rodziców opiekuje się dzieckiem i zaspokaja jego potrzeby, stwarzając mu odpowiednie warunki rozwoju w miejscu swojego zamieszkania.

Należałoby przyjąć, że proces wychowywania dziecka realizowany jest przez każdego z rodziców „samotnie”. Jeżeli przez część czasu w roku dziecko zamieszkuje u jednego z rodziców, w stosunku do których sąd orzekł rozwód, to rodzic ten w tym czasie samodzielnie, tj. bez wsparcia drugiego rodzica, wychowuje dziecko, natomiast przez pozostały czas dziecko wychowuje drugi z rodziców. Każdy z rodziców działa bez wsparcia drugiej osoby i samodzielnie dokonuje czynności związanych z wychowaniem i utrzymaniem dziecka, jednocześnie samodzielnie ponosząc przez część roku podatkowego koszty utrzymania dziecka. Zatem każdy z rodziców sprawujących opiekę i wychowujących dziecko w tak ustalonym systemie jest osobą samotnie wychowującą dziecko.

O wspólnym wychowaniu dziecka nie świadczy fakt powierzenia władzy rodzicielskiej wspólnie obojgu małżonkom. Pojęcia te nie są tożsame, a pojęcie samotnego wychowania dziecka winno być rozpatrywane głównie w kontekście samodzielnego pokrywania przez podatnika kosztów związanych z wychowaniem i utrzymaniem dziecka. Zastosowana przez ustawodawcę preferencja ma bowiem kontekst finansowy.

Przyjęta przez organ interpretacja art. 6 ust. 4c ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych prowadzić może natomiast do nasilenia się niekorzystnych zjawisk, których skutki mogą bezpośrednio dotknąć dzieci, taka wykładnia uzależnia bowiem skorzystanie z ulgi przez jednego z rodziców de facto od całkowitego wyeliminowania drugiego z rodziców z procesu opieki i wychowania dzieci, bowiem tylko w takiej sytuacji organ uznaje przesłanki tego przepisu za spełnione.

Ustawodawca nie wprowadził żadnych ograniczeń czasowych uzasadniających skorzystanie z tej preferencji, co daje prawo do korzystania z niej zarówno osobom wychowującym dziecko samotnie przez znaczny okres czasu w roku podatkowym, jak i osobom, które samotnie wychowują dziecko przez krótki okres roku podatkowego ani też nie powiązał zakresu prawa do skorzystania z preferencyjnego sposobu opodatkowania z czasem samotnego wychowania dziecka w roku podatkowym przez zastosowanie przy obliczaniu podatku korekty dostosowującej prawo do preferencji do faktycznego czasu samotnego wychowywania dziecka w roku podatkowym (przykładowo współczynnika procentowego).

Orzeczenia:

-     Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 czerwca 2023 r. sygn. akt II FSK 42/21,

-     Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 9 lipca 2024 r. sygn. akt I SA/Gd 378/24.

Interpretacja indywidualna

Rozpatrzyłem Pana wniosek – 12 maja 2025 r. wydałem interpretację indywidualną znak 0115-KDIT2.4011.199.2025.1.MD, w której uznałem Pana stanowisko za nieprawidłowe.

Interpretację doręczono Panu 12 maja 2025 r.

Skarga na interpretację indywidualną

Pismem z 3 maja 2025 r. złożył Pan skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarga wpłynęła do mnie 6 czerwca 2025 r.

Wniósł Pan o:

1.  uchylenie zaskarżonej interpretacji na podstawie art. 146 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi;

2.  zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Postępowanie przed sądem administracyjnym

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z 27 listopada 2025 r. sygn. akt I SA/Wr 475/25.

Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 20 stycznia 2026 r. i wpłynął do mnie 19 lutego 2026 r.

Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.):

Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:

•      uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w ww. wyroku;

•      ponownie rozpatruję Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej – stwierdzam, że stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 6 ust. 4c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Od dochodów jednego rodzica lub opiekuna prawnego, podlegającego obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, będącego panną, kawalerem, wdową, wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem, osobą, w stosunku do której orzeczono separację w rozumieniu odrębnych przepisów, lub osobą, której małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności, jeżeli ten rodzic lub opiekun w roku podatkowym samotnie wychowuje dzieci:

1)  małoletnie,

2)  pełnoletnie, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymywały zasiłek (dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną,

3)  pełnoletnie do ukończenia 25. roku życia, uczące się w szkołach, o których mowa w przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe, obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej oraz w innym państwie

-     podatek może być określony zgodnie z ust. 4d na wniosek wyrażony w rocznym zeznaniu podatkowym.

Stosownie do art. 6 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W przypadku, o którym mowa w ust. 4c, podatek jest określany w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy dochodów osoby samotnie wychowującej dzieci, z uwzględnieniem art. 7, przy czym do sumy tych dochodów nie wlicza się dochodów (przychodów) opodatkowanych w sposób zryczałtowany na zasadach określonych w niniejszej ustawie.

Na podstawie art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 4d, nie ma zastosowania do osoby, która wychowuje wspólnie z drugim rodzicem albo opiekunem prawnym co najmniej jedno dziecko, w tym również gdy dziecko jest pod opieką naprzemienną, w związku z którą obydwojgu rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2024 r. poz. 1576).

W myśl art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1576):

Świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, w wysokości 800,00 zł miesięcznie na dziecko.

Art. 4 ust. 2 omawianej ustawy stanowi, że:

Świadczenie wychowawcze przysługuje:

1)  matce albo ojcu, jeżeli dziecko wspólnie zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu matki albo ojca, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 2a, albo

2)  opiekunowi faktycznemu dziecka, jeżeli dziecko wspólnie zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu opiekuna faktycznego, albo

3)  opiekunowi prawnemu dziecka, albo

4)  dyrektorowi domu pomocy społecznej, albo

5)  rodzinie zastępczej, osobie prowadzącej rodzinny dom dziecka, dyrektorowi placówki opiekuńczo-wychowawczej, dyrektorowi regionalnej placówki opiekuńczo-terapeutycznej albo dyrektorowi interwencyjnego ośrodka preadopcyjnego, o których mowa w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz.U. z 2024 r. poz. 177, 742, 743 i 858).

Z art. 5 ust. 2a cytowanej ustawy wynika, że:

W przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obydwojga rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, kwotę świadczenia wychowawczego ustala się każdemu z rodziców w wysokości połowy kwoty przysługującego za dany miesiąc świadczenia wychowawczego.

Według art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4d, nie ma zastosowania, w przypadku gdy chociażby jeden z małżonków, osoba samotnie wychowująca dziecko lub jej dziecko:

1)  stosuje przepisy:

a)  art. 30c lub

b)  ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, z wyjątkiem art. 6 ust. 1a tej ustawy

-     w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń;

2)  podlega opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wydanym 27 listopada 2025 r. w przedmiotowej sprawie wyroku sygn. akt I SA/Wr 475/25 stwierdził, że wykładnia art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie pozwala na ograniczenie statusu „osoby samotnie wychowującej dzieci” wyłącznie do rodziców wychowujących dzieci bez wsparcia drugiego z rodziców. W jego ocenie w warstwie leksykalnej przepis wskazuje tylko, że rodzic chcący skorzystać z ulgi musi „w roku podatkowym samotnie wychowywać dzieci”. Samotne wychowywanie nie musi przy tym mieć miejsca przez cały rok podatkowy. Z treści przepisu to nie wynika. Jeśli zatem rozwiedziony rodzic nie wykonuje w tym samym czasie i w tym samym miejscu czynności, przy współudziale drugiego rodzica, składających się na proces jego czynności wychowawczych, to nieuprawnione jest twierdzenie, że robi to wspólnie z drugim rodzicem. Zdaniem Sądu dla potrzeb odkodowania znaczenia sformułowania „osoby samotnie wychowującej dziecko” fundamentalne znaczenie ma wyraz „samotnie”. Zgodnie z Wielkim słownikiem języka polskiego PWN „samotny” to „taki, który żyje sam, bez rodziny, przyjaciół, bez kontaktu z innymi”, „taki, który nie ma męża lub żony albo partnera lub partnerki” (zob. wsjp.pl). Leksykalne znaczenie wyrazu „samotny” ukierunkowuje na odkodowanie sformułowania „rodzic samotnie wychowujący dzieci”, jako rodzica wychowującego dzieci (dziecko) w odosobnieniu od drugiego rodzica dzieci (dziecka) i bez jego udziału, przebywającego z dziećmi (dzieckiem) w innym miejscu niż drugi rodzic. Kryterium „samotności” wyklucza się z kryterium „wspólności”. Wyraz „wspólny” w jego zasadniczym znaczeniu oznacza m.in. „podejmowany lub doświadczany razem z innymi osobami” (zob. wsjp.pl). Jeśli zatem rozwiedziony rodzic nie wykonuje w tym samym czasie i w tym samym miejscu czynności, przy współudziale drugiego rodzica, składających się na proces jego czynności wychowawczych, to wręcz nielogiczne jest twierdzenie, że czyni to wspólnie z drugim rodzicem.

Mając na uwadze powyższe w przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanie faktycznym – jak podkreślił Sąd – w 2024 r. rozwiedzeni rodzice nie wychowywali dziecka „wspólnie” (tj. jednocześnie w tym samym czasie i miejscu), ale każde z nich odrębnie. Zatem wychowywanie dziecka realizowane było przez każdego z rodziców „samotnie”, tj. bez udziału drugiego z rodziców. O wspólnym (będącym antonimem samotnego) wychowaniu dziecka nie świadczy fakt powierzenia władzy rodzicielskiej wspólnie obojgu małżonkom. Pojęcia te nie są tożsame, a pojęcie samotnego wychowania dziecka winno być rozpatrywane głównie w kontekście samodzielnego pokrywania przez podatnika kosztów związanych z wychowaniem i utrzymaniem dziecka. Zastosowana przez ustawodawcę preferencja ma bowiem kontekst finansowy. Nieuprawniona jest wobec tego taka wykładnia tego przepisu, która wyklucza spod jego działania jednego z rozwiedzionych rodziców wychowującego dziecko bez udziału drugiego rodzica, czyli samotnie. Jeżeli jeden z rodziców, w stosunku do których sąd orzekł rozwód, zamieszkuje z dzieckiem, to rodzic ten w tym czasie samodzielnie, tj. bez wsparcia drugiego rodzica, wychowuje dziecko. Taki rodzic działa bez wsparcia drugiej osoby i samodzielnie wykonuje czynności związane z wychowaniem i utrzymaniem dziecka.

Zdaniem WSA przyjęta przez organ interpretacja art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych prowadziłaby do wniosku, że samotne wychowywanie dzieci przez cały rok podatkowy mogłoby być zrealizowane jedynie w odniesieniu do wdów, wdowców i osób rozwiedzionych, którym przyznano wyłączną władzę rodzicielską. Taka wykładnia uzależnia skorzystanie z ulgi przez jednego z rodziców de facto od całkowitego wyeliminowania drugiego z rodziców z procesu opieki i wychowania dzieci, bowiem tylko w takiej sytuacji organ uznaje przesłanki tego przepisu za spełnione, co nie znajduje jednak potwierdzenia w przedstawionym powyżej wyniku wykładni analizowanego przepisu (zob. wyrok WSA w Krakowie z 7 grudnia 2023 r., I SA/Kr 988/23). Zdaniem Sądu przyjęcie warunku, aby drugi z rodziców był wyeliminowany z opieki nad dzieckiem i jego wychowywania, przeczyłoby w istocie polityce prorodzinnej Państwa zmierzającej zgodnie z art. 71 ust. 1 Konstytucji RP do systemowego wsparcia rodziców w wychowaniu dzieci, zwłaszcza w samotnym wychowaniu dzieci.

Podsumowując WSA stwierdził, że prawidłowa wykładnia przepisu art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych prowadzi do wniosku, że rozwiedziony rodzic samotnie wychowujący dziecko, w znaczeniu powyżej wskazanym, jest uprawniony do ulgi ustanowionej w tym przepisie, jeśli spełnia pozostałe warunki zwolnienia.

Należy w ocenie Sądu dostrzec, że zgodnie z art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych preferencyjne opodatkowanie nie przysługuje samotnym rodzicom, którzy wychowują co najmniej jedno dziecko wspólnie, rozumiane także jako „naprzemienne” wykonywanie opieki nad dzieckiem, w związku z którą obydwojgu rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze. Redakcja tego przepisu nie modyfikuje wyżej przedstawionego rozumienia pojęcia „samotnego wychowywania dzieci”, lecz wyklucza jedynie preferencyjne opodatkowanie w określonym ustawą przypadku. Wskazany przepis nie pozwala na preferencyjne opodatkowanie samotnych rodziców, którzy wychowują co najmniej jedno dziecko wspólnie, rozumiane także jako „naprzemienne” wykonywanie opieki nad dzieckiem. Przy czym wyłączenie możliwości preferencyjnego rozliczenia podatku uwarunkowane jest spełnieniem również przesłanki, by w przypadku wychowywania dziecka pod opieką naprzemienną, w związku z tą opieką obydwojgu rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. W tym kontekście zdaniem Sądu całkowicie nietrafnie DKIS stwierdził, że przepis art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych będzie miał zastosowanie do skarżącego, podczas gdy z opisu stanu faktycznego wynikało, że świadczenie wychowawcze zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci zostało ustalone wyłącznie skarżącemu. W takim przypadku nie można uznać, że art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych może znaleźć zastosowanie do skarżącego, skoro przepis ten mówi o świadczeniu wychowawczym ustalonym obydwojgu rodzicom.

W konsekwencji uwzględniając rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 27 listopada 2025 r. sygn. akt I SA/Wr 475/25 należy uznać, że jest Pan osobą samotnie wychowującą małoletnie dziecko w rozumieniu art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponadto nie ma wobec Pana zastosowania wyłączenie wynikające z art. 6 ust. 4f jak też z art. 6 ust. 8 powołanej ustawy. Ma Pan zatem prawo rozliczyć się za 2024 r. jako rodzic samotnie wychowujący dziecko na zasadach określonych w art. 6 ust. 4d omawianej ustawy. Uprawnienie to przysługiwać Panu będzie również w latach następnych, do chwili zmiany okoliczności zdarzenia lub zmian w prawie podatkowym w zakresie korzystania z ww. preferencji. Nie jest przy tym przeszkodą opieka naprzemienna. Zastrzec należy jednak, że preferencyjne rozliczanie się dotyczy dochodów jednego rodzica.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania pierwotnej interpretacji.

Odnosząc się natomiast do powołanych przez Pana wyroków stwierdzić należy, że rozstrzygnięcia w nich zawarte zapadły w konkretnych sprawach, osadzonych w określonym stanie faktycznym. Nie stanowią natomiast materialnego prawa podatkowego i nie mają mocy powszechnie obowiązującej. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78 poz. 483 ze zm.) w swoim rozdziale III określa bowiem zamknięty katalog źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Nie przewiduje ona takiej mocy dla orzecznictwa sądowego, w tym orzecznictwa sądów administracyjnych. W związku z powyższym, nie negując takiego orzecznictwa, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, należy zauważyć, że moc obowiązująca wyroków zamyka się w obrębie spraw, w których zostały wydane.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.