Interpretacja 0115-KDIT2.4011.213.2026.2.DT

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 marca 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 1 kwietnia 2026 r. (wpływ) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Pozostaje Pani w separacji orzeczonej prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego z (...) 2025 r. Wyrok ustalił zasady opieki nad wspólnym małoletnim dzieckiem stron na zasadach zgodnych ze stanem faktycznym istniejącym od 1 listopada 2024 r., kiedy wyprowadziła się Pani od męża. Według tych zasad dziecko zamieszkuje z Panią, natomiast kontakty ojca określono następująco, w opisany poniżej sposób.

W zakresie bieżących kontaktów:

a)  w co drugi weekend miesiąca, który rozpoczyna się od piątku w nieparzystym tygodniu roku od godziny 15:00 w piątek do wtorku w parzystym tygodniu roku do godziny 15:00 we wtorek,

b)  naprzemiennie do powyższych tygodni, od poniedziałku w nieparzystym tygodniu roku od godz. 9:00 w poniedziałek do środy w nieparzystym tygodniu roku do godziny 9:00 w środę, z zastrzeżeniem, że w pozostałe dni dziecko pozostaje pod opieką matki w miejscu zamieszkania matki oraz z wyłączeniem przypadków, gdy dni te przypadają w okresach odmiennie uregulowanych (okresy szczególne);

W zakresie kontaktów w okresach szczególnych:

a)  w okresie ferii zimowych w pierwszym tygodniu ferii od niedzieli od godziny 17:00 do następnej niedzieli do godziny 17:00;

b)  w okresie wakacji letnich:

-     od 1 sierpnia od godziny 10:00 do 15 sierpnia do godziny 17:00 w latach parzystych;

-     od 16 lipca od godziny 10:00 do 31 lipca do godziny 17:00 w latach nieparzystych;

c)  w okresie świąt Bożego Narodzenia:

-     w latach parzystych od godziny 10:00 w Wigilię Bożego Narodzenia (24 grudnia) do godziny 17:00 w Drugi Dzień Świąt (26 grudnia), z zastrzeżeniem, że weekend poprzedzający Święta Bożego Narodzenia od godziny 15:00 w piątek do godziny 17:00 w niedzielę dziecko spędzi u matki, niezależnie od ustalonych bieżących kontaktów z dzieckiem w tygodnie nieświąteczne;

-     w latach nieparzystych w weekend poprzedzający Święta Bożego Narodzenia od godziny 15:00 w piątek do godziny 17:00 w niedzielę, niezależnie od ustalonych bieżących kontaktów z dzieckiem w tygodnie nieświąteczne;

d)  w okresie Świąt Wielkiej Nocy:

-     w latach parzystych w Wielki Piątek od godziny 15:00 do Wielkiej Niedzieli do godziny 14:00;

-     w latach nieparzystych w Wielką Niedzielę od godziny 14:00 do Poniedziałku Wielkanocnego do godziny 17:00.

W wyroku z (...) 2025 r. zastrzeżono jednak, że ma Pani prawo do wyłącznego spędzania czasu z małoletnią córką urodzoną 13 lutego 2020 r. bez obecności jej ojca i niezależnie od powyższych postanowień:

a)  w Dzień Matki, tj. w dniu 26 maja każdego roku od godziny 10:00 do godziny 17:00;

b)  w urodziny matki dziecka, tj. w dniu 23 września każdego roku od godziny 10:00 do godziny 17:00;

c)  w okresie ferii zimowych w drugim tygodniu ferii od niedzieli pierwszego tygodnia ferii od godziny 17:00 do następnej niedzieli do godziny 17:00;

d)  w okresie wakacji letnich:

-     od 1 sierpnia od godziny 10:00 do 15 sierpnia do godziny 17:00 w latach nieparzystych;

-     od 16 lipca od godziny 10:00 do 31 lipca do godziny 17:00 w latach parzystych;

e)  w okresie świąt Bożego Narodzenia:

-     w latach nieparzystych od godziny 10:00 w Wigilię Bożego Narodzenia (24 grudnia) do godziny 17:00 w Drugi Dzień Świąt (26 grudnia), z zastrzeżeniem, że w weekend poprzedzający Święta Bożego Narodzenia od godziny 15:00 w piątek do godziny 17:00 w niedzielę dziecko spędzi u ojca, niezależnie od ustalonych stałych kontaktów z dzieckiem w tygodnie nieświąteczne;

-     w latach parzystych w weekend poprzedzający Święta Bożego Narodzenia od godziny 15:00 w piątek do godziny 17:00 w niedzielę, niezależnie od ustalonych stałych kontaktów z dzieckiem w tygodnie nieświąteczne;

f)   w okresie Świąt Wielkiej Nocy:

-     w latach nieparzystych w Wielki Piątek od godziny 15:00 do Wielkiej Niedzieli do godziny 14:00;

-     w latach parzystych w Wielką Niedzielę od godziny 14:00 do Poniedziałku Wielkanocnego do godziny 17:00.

W wyroku nie zasądzono alimentów i nie ograniczono żadnemu z rodziców władzy rodzicielskiej. Sąd zobowiązał oboje rodziców do ponoszenia po połowie kosztów innych niż te związane z bieżącym utrzymaniem dzieci.

Jedynie Pani pobiera świadczenie wychowawcze – w pełnej wysokości.

Złożyła Pani już indywidualne zeznanie podatkowe za 2025 r., wykazując przychody z tytułu umowy o pracę oraz umów zlecenia.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego

W okresie, którego dotyczy wniosek, tj. w 2025 r. i latach kolejnych – podlegała/będzie podlegać Pani na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

W 2026 r. i latach kolejnych – uzyskała/uzyska Pani dochody opodatkowane według skali podatkowej z tytułu umowy o pracę i umowy zlecenia.

Wyrok o separacji został wydany (...) 2025 r. i stał się prawomocny (...) 2025 r.

Potwierdziła Pani, że w okresie którego dotyczy wniosek – samotnie wychowywała/będzie wychowywała Pani i sprawowała/będzie sprawowała Pani opiekę nad dzieckiem, o którym mowa we wniosku.

W okresie, którego dotyczy wniosek – oprócz dziecka, o którym mowa we wniosku, nie była/nie będzie Pani matką lub opiekunem prawnym dla innego dziecka, które wychowywała/będzie wychowywała Pani wspólnie z drugim rodzicem albo opiekunem prawnym.

Zaprzeczyła Pani, aby w okresie, którego dotyczy wniosek w stosunku do Pani lub do Pani dziecka miały/miały mieć zastosowanie przepisy art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (opodatkowanie dochodów z działalności gospodarczej, działów specjalnych produkcji rolnej podatkiem liniowym) lub ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym (z wyjątkiem przepisów dotyczących najmu prywatnego) – w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń albo przepisy z ustawy o podatku tonażowym lub ustawy o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.

Pytania

Czy w opisanym zdarzeniu może zostać Pani uznana za osobę samotnie wychowującą małoletnie dziecko w rozumieniu art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, której przysługuje prawo do preferencyjnej formy opodatkowania przewidzianej w art. 6 ust. 4d tej ustawy – w 2025 r. i w latach następnych do chwili zmiany tego stanu lub zmian w prawie podatkowym w rozpatrywanym zakresie?

Czy może Pani skorzystać z preferencyjnej formy opodatkowania przewidzianej w art. 6 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, składając korektę zeznania podatkowego za 2025 r., stosownie do art. 81 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa?

Pani stanowisko w sprawie

Pani zdaniem odpowiedź na powyższe pytania powinna być twierdząca.

Wskazuje Pani, że odnośnie do pytania pierwszego wynika to z jednolitego orzecznictwa, w tym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 sierpnia 2024 r. sygn. akt II FSK 182/24.

Jak stanowi art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od dochodów jednego rodzica lub opiekuna prawnego, podlegającego obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 tej ustawy, będącego m.in. osobą, w stosunku do której orzeczono separację w rozumieniu odrębnych przepisów, jeżeli ten rodzic lub opiekun w roku podatkowym samotnie wychowuje dziecko małoletnie, podatek może być określony zgodnie z ust. 4d ww. ustawy na wniosek wyrażony w rocznym zeznaniu podatkowym. W myśl z kolei przywołanego art. 6 ust. 4d podatek jest określany w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy dochodów osoby samotnie wychowującej dzieci, z uwzględnieniem art. 7 tej ustawy, który w opisanym wyżej stanie faktycznym można pominąć, tak jak końcowy fragment przepisu dotyczący niewliczania dochodów (przychodów) opodatkowanych ryczałtowo. Stosownie do art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazany sposób opodatkowania nie ma zastosowania do osoby, która wychowuje wspólnie z drugim rodzicem albo opiekunem prawnym co najmniej jedno dziecko, w tym również gdy dziecko jest pod opieką naprzemienną, w związku z którą obydwojgu rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.

Jak podkreślono w wyroku z 24 sierpnia 2024 r., pomimo zmiany stanu prawnego (formalnie od 1 lipca 2022 r., z mocą wsteczną w odniesieniu do dochodów osiąganych od 1 stycznia 2022 r.) zachowuje aktualność utrwalona linia orzecznicza Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowana na tle pojęcia „osoby samotnie wychowujące dzieci” w rozumieniu art. 6 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych we wcześniej obowiązującym brzmieniu. W świetle utrwalonej wykładni językowej leksykalne znaczenie wyrazu „samotny” („samotność”) ukierunkowuje na odkodowanie sformułowania dotyczącego „rodzica samotnie wychowującego dzieci”, jako rodzica wychowującego dzieci (dziecko) w odosobnieniu od drugiego rodzica dzieci (dziecka) i bez jego udziału oraz przebywającego z dziećmi (dzieckiem) w innym miejscu niż drugi rodzic. Nie oznacza to braku udziału drugiego z rodziców w procesie wychowawczym dzieci. Przeciwieństwem „samotnego wychowywania” (dzieci) przez jednego z rodziców (opiekunów prawnych) jest pojęcie „wspólne wychowywanie z drugim rodzicem lub opiekunem prawnym” (co najmniej jednego dziecka). Potwierdza to wykładnia systemowa i celowościowa, uwzględniająca m.in. dobro rodziny, w tym rodziny niepełnej (art. 71 ust. 1 Konstytucji RP, art. 27 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), a także dobro dziecka funkcjonującego w takiej rodzinie.

W wyroku z 24 sierpnia 2024 r. sformułowano pogląd, że nowa redakcja omawianej ulgi nie modyfikuje ukształtowanego już w orzecznictwie rozumienia ustawowego pojęcia „rodzic lub opiekun prawny samotnie wychowujący dzieci”, o którym mowa w art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podkreśliła Pani, że wyroku tym Sąd zauważył, że: „Intencją ustawodawcy nie była likwidacja (znaczne ograniczenie) prawa do tej ulgi w odniesieniu do tych rodziców lub opiekunów, którzy wychowują dzieci samodzielnie (mieszkając osobno), tj. w innym miejscu i czasie od drugiego rodzica lub opiekuna. Brak jest nadto podstaw do wniosku, że omawiana ulga jest adresowana wyłącznie do tych osób, które posiadają status wdowy (wdowca). Jak już wskazano, w orzecznictwie wypracowanym na tle art. 6 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (uprzednio obowiązującego), leksykalne znaczenie wyrazu „samotny” („samotność”) ukierunkowuje na odkodowanie sformułowania „rodzic samotnie wychowujący dzieci” jako rodzic wychowujący dzieci (dziecko) w odosobnieniu od drugiego rodzica dzieci (dziecka) i bez jego udziału, a przy tym przebywającego z dziećmi (dzieckiem) w innym miejscu niż drugi rodzic. Nie oznacza to zaś braku jakiegokolwiek udziału drugiego z rodziców w procesie wychowawczym dzieci. Powyższe sformułowanie jest zatem przeciwieństwem sformułowania dotyczącego „wspólnego wychowywania dziecka”, które należy rozumieć jako wychowywanie dziecka (dzieci) co do zasady w tzw. pełnych rodzinach, czyli wyłącznie przez te osoby (rodziców lub opiekunów), które mieszkają wspólnie z dziećmi (dzieckiem) i na tej bazie stosują proces wychowawczy. Innymi słowy, wyłączenie przewidziane w art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczy rodziców lub opiekunów, którzy bez względu na stan cywilny mieszkają razem (co do zasady w jednym miejscu) i wspólnie - w jednym miejscu i czasie - wychowują dzieci (dziecko). Taki sposób rozumienia omawianego wyłączenia jest racjonalny jako przeciwdziałający nadużyciom, o których można mówić w sytuacji, gdy rodzice lub opiekunowie prawni posiadający status przewidziany w ust. 4c (panna, kawaler, wdowa, wdowiec, rozwódka, rozwodnik, osoba, w stosunku do której orzeczono separację w rozumieniu odrębnych przepisów, lub osoba, której małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności) mieszkają de facto razem, tj. prowadzą wspólnie z dziećmi gospodarstwo domowe i na tej bazie - bez względu na status związku i formalny adres zamieszkania - wspólnie wychowują dzieci (dziecko). Wspólne wychowywanie dziecka należy zatem rozumieć z uwzględnieniem wspólnego zamieszkiwania. Taki sposób rozumienia omawianego wyłączenia (tj. doprecyzowujący) pozwala na uszczelnienie systemu preferencyjnego opodatkowania w zgodzie z intencjami ustawodawcy.

Wracając do odkodowywania normy prawnej przewidzianej w art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy podkreślić, że wykładnia językowa tego przepisu pozwala na wskazanie przesłanek, które muszą zaistnieć dla osiągnięcia ustawowego skutku w postaci pozbawienia obojga rodziców lub opiekunów prawnych dzieci (dziecka) możliwości zastosowania preferencyjnego opodatkowania. W sposób autonomiczny należy bowiem traktować sytuację, gdy rodzice „wychowują wspólnie” co najmniej jedno dziecko. Jest to sytuacja stanowiąca przeciwieństwo samotnego wychowywania dziecka, które należy rozumieć w sposób zakreślony wyżej (doprecyzowujący, a nie pozbawiający prawa do omawianej ulgi z mocą wsteczną), z jednoczesnym uwzględnieniem utrwalonych już poglądów prezentowanych w orzecznictwie na tle stanu prawnego (vide art. 6 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) obowiązującego od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2021 r. Zatem użyte w art. 6 ust. 4f ww. ustawy sformułowanie „osoba, która wychowuje wspólnie z drugim rodzicem albo opiekunem prawnym co najmniej jedno dziecko” należy rozumieć jako sytuację, w której rodzice lub opiekunowie prawni danego dziecka (co najmniej jednego) mieszkają razem (w znaczeniu faktycznym, a nie formalnym). Wówczas wychowują dane dziecko wspólnie, czyli co do zasady w jednym miejscu i czasie prowadząc wspólne z tym dzieckiem gospodarstwo domowe (z realną możliwością porozumiewania się rodziców oraz wspólnego podejmowania decyzji czy też wspólnych stanowisk mieszczących się pod pojęciem „wychowywanie”, także wówczas, gdy obowiązki zawodowe lub sytuacja zdrowotna powodują czasową rozłąkę). Zaznaczyć przy tym należy, że przesłanka „wspólnego zamieszkiwania” rodziców z dziećmi nie została zamieszczona w treści art. 6 ust. 4f (oraz art. 6 ust. 4c i ust. 4d) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Inny sposób rozumienia wyłączenia, o którym mowa w pierwszej części art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, skutkowałby faktyczną likwidacją owej preferencji w odniesieniu do tych (żyjących) rodziców lub opiekunów, którzy uczestniczą oddzielnie (tj. w innym miejscu i czasie) w procesie wychowywania dzieci (dziecka)”.

W Pani ocenie, w kontekście opisanego stanu faktycznego kluczowe znaczenie ma stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego odnośnie do wyłączenia zawartego w art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych który, jak zaakcentował Sąd, powinien być interpretowany ściśle: „W świetle art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obie ww. przesłanki muszą zaistnieć łącznie. Użycie przez ustawodawcę czasu dokonanego oznacza zaś, że niewystarczające jest nabycie przez obydwoje rodziców samego prawa do owego świadczenia. Jest to przesłanka niezbędna do wydania stosownego rozstrzygnięcia przez właściwy organ, tj. ustalenia świadczenia wychowawczego obydwojgu rodzicom, zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy (w brzmieniu obowiązującym od 1 sierpnia 2017 r.). Przepis ten wciąż stanowi, że „w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obydwojga rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, kwotę świadczenia wychowawczego ustala się każdemu z rodziców w wysokości połowy kwoty przysługującego za dany miesiąc świadczenia wychowawczego”. Warunkiem koniecznym do zastosowania ograniczenia przewidzianego w art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (kwestią prejudycjalną) jest zatem wydanie stosownego orzeczenia przez sąd powszechny w przedmiocie opieki naprzemiennej. Faktyczne sprawowanie owej opieki jest zaś istotne dla przyznania świadczenia wychowawczego, a nie dla ograniczenia prawa do tzw. ulgi dla osób samotnie wychowujących dzieci”.

Po obszernym przedstawieniu celów ulgi podatkowej i wartości, jakie jej przyświecają, Sąd skonstatował: „W rozpoznawanej sprawie rodzice nie wychowują i nie opiekują się dzieckiem „wspólnie” (tj. jednocześnie w tym samym czasie i miejscu), ale każde z nich odrębnie, w wyznaczonym i uzgodnionym czasie, bez udziału drugiego z rodziców. Obydwoje opiekują się dzieckiem i zaspokajają jego życiowe potrzeby. Istotne przy tym jest, że rodzice stworzyli dziecku dwa domy, tj. warunki rozwoju w miejscu zamieszkania skarżącego, a także w innym miejscu, w którym zamieszkuje matka dziecka. Zatem wychowywanie dziecka realizowane jest przez każdego z rodziców „samotnie”, bez udziału drugiego z rodziców w określonym przedziale czasowym w obrębie każdego roku. O wspólnym (będącym antonimem samotnego), wychowaniu dzieci, nie świadczy fakt powierzenia władzy rodzicielskiej wspólnie obojgu małżonkom. Innymi słowy, pojęcie „wspólne wychowywanie” dziecka stanowi przesłankę faktyczną oraz dotyczy sytuacji, w której rodzice lub opiekunowie prawni wychowują dziecko w jednym miejscu i czasie, tj. prowadząc razem z dzieckiem wspólne gospodarstwo domowe (zapewniając dziecku „jeden dom”, w którym wspólnie stosują proces wychowawczy względem dziecka). Ten sposób rozumienia (doprecyzowujący) ograniczeń prawa do ulgi, o której mowa w art. 6 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy zastosować także w kontekście pojęcia „opieki naprzemiennej”, które również nie zostało zdefiniowane w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (podobnie jak i pojęcie „samotnie wychowuje” oraz pojęcie „wychowuje wspólnie”). Wszystkie te pojęcia mają charakter przesłanek faktycznych. Z tym wszakże zastrzeżeniem, że warunkiem koniecznym dla zastosowania pojęcia „opieka naprzemienna” jest wydanie stosownego orzeczenia przez sąd powszechny w przedmiocie opieki naprzemiennej, a także ustalenie (w czasie dokonanym) na rzecz „obydwojga rodziców” stosownego świadczenia wychowawczego (tzw. 500+, a od 1 stycznia 2024 r. tzw. 800+). Przepis art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wprowadza bowiem dwie przesłanki, które muszą zaistnieć łącznie. Jest to konsekwencja użytego w art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odesłania do art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy (szerzej w pkt 3.7. uzasadnienia wyroku). Wynikające z art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ograniczenie prawa do ulgi należy zatem rozumieć jako wyjątkową sytuację faktyczną, w której rodzice lub opiekunowie prawni dziecka (po łącznym spełnieniu ww. przesłanek) stosują wspólnie – czyli w jednym miejscu i czasie – proces wychowawczy względem ich dziecka. Innymi słowy, ostatnio omawiane ograniczenie dotyczy sytuacji faktycznej (wyjątkowej), w której pomimo rozstania rodzice lub opiekunowie prawni „wspólnie wychowują” dziecko, tj. pozostają w tego rodzaju wyjątkowych relacjach, które umożliwiają im stosowanie wspólnie i w porozumieniu pełnego procesu wychowawczego względem ich dziecka”. Wskazała Pani, że identyczne stanowisko wypowiedział Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 stycznia 2025 r. sygn. akt II FSK 633/24 eksponując, że wykładnia art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie pozwala na ograniczenie statusu „osoby samotnie wychowującej dzieci” wyłącznie do rodziców wychowujących dzieci bez wsparcia drugiego z rodziców i że takie wychowywanie nie musi przy tym mieć miejsca przez cały rok podatkowy. W efekcie „jeśli zatem rozwiedziony rodzic nie wykonuje w tym samym czasie i w tym samym miejscu czynności, przy współudziale drugiego rodzica, składających się na proces jego czynności wychowawczych, to nieuprawnione jest twierdzenie, że robi to wspólnie z drugim rodzicem”.

Naczelny Sąd Administracyjny, odnosząc się do art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, również uznał przy tym, że nowa redakcja analizowanej ulgi nie modyfikuje rozumienia pojęcia „samotnego wychowywania dzieci”, lecz wyklucza jedynie wspólne opodatkowanie w przypadku określonym ustawą, tj. art. 6 ust. 4f tej ustawy.

Na oba powyższe wyroki powołał się Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w prawomocnym wyroku z 27 listopada 2025 r. sygn. akt I SA/Wr 475/25, opowiadając się za ścisłą wykładnią tego ostatniego przepisu, zawierającego wszak regulację prawną o charakterze wyjątkowym. Jak zauważył Sąd: „wskazany przepis nie pozwala na preferencyjne opodatkowanie samotnych rodziców, którzy wychowują co najmniej jedno dziecko wspólnie, rozumiane także jako „naprzemienne” wykonywanie opieki nad dzieckiem. Przy czym wyłączenie możliwości preferencyjnego rozliczenia podatku uwarunkowane jest spełnieniem również przesłanki, by w przypadku wychowywania dziecka pod opieką naprzemienną, w związku z tą opieką obydwojgu rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze”. W związku ze stanem faktycznym przedstawionym we wniosku podkreśla Pani następujące spostrzeżenie Sądu: „Jeżeli jeden z rodziców, w stosunku do których sąd orzekł rozwód, zamieszkuje z dzieckiem, to rodzic ten w tym czasie samodzielnie, tj. bez wsparcia drugiego rodzica, wychowuje dziecko. Taki rodzic działa bez wsparcia drugiej osoby i samodzielnie wykonuje czynności związane z wychowaniem i utrzymaniem dziecka”. Odnosząc te uwagi, do wspomnianego stanu faktycznego, podnosi Pani, że zachodzą wszystkie wskazane w orzecznictwie kryteria pozwalające uznać Panią za osobę samotnie wychowującą dziecko w rozumieniu art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przy jednoczesnym braku okoliczności stanowiących negatywne przesłanki skorzystania z przewidzianej tym przepisem preferencyjnej formy opodatkowania, wymienionych w art. 6 ust. 4f tej ustawy. Nie mieszka Pani z ojcem dziecka, zaś dziecko zamieszkuje z Panią. Prowadzi Pani gospodarstwo domowe z dzieckiem, samodzielnie ponosząc wszystkie koszty utrzymania. Nie otrzymuje Pani alimentów od ojca dziecka, który zobowiązany jest jedynie do pokrywania połowy niektórych kosztów wspólnych. Ojcu przysługuje przy tym jedynie prawo do kontaktów z dzieckiem, i to z wyraźnym zastrzeżeniem uczynionym w wyroku, że ma być ono realizowane bez Pani obecności. Zauważa Pani, że kontakty te są uregulowane stosunkowo szeroko i łączą się z noclegami dziecka poza miejscem zamieszkania (u ojca), chociaż z wyjątkami zastrzeżonymi na Pani rzecz. Podkreśla Pani, że wyrokiem tym nie wprowadzono opieki naprzemiennej. W wyroku wskazano mianowicie, że miejscem zamieszkania dziecka jest każdorazowe miejsce zamieszkania matki, przyznając ojcu wspomniane uprawnienia i pozostawiając mu władzę rodzicielską. W konsekwencji świadczenie wychowawcze przyznano wyłącznie Pani, co oznacza, że nie zachodzi również druga przewidziana w art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych negatywna przesłanka wyłączająca preferencyjne opodatkowanie na zasadach określonych w art. 6 ust. 4c tej ustawy.

Powyższe spostrzeżenia uzasadniają w Pani ocenie odpowiedź twierdzącą na pierwsze pytanie.

W kwestii objętej pytaniem drugim akcentuje Pani, że art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej nie uniemożliwia złożenia korekty zeznania polegającej na skorzystaniu z preferencyjnej formy opodatkowania, o której mowa w art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponadto przepis art. 6 ust. 10 tej ustawy wyłączający tego rodzaju uprawnienie w przypadku przekroczenia terminu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 przywołanej ustawy, został uchylony 1 stycznia 2019 r. (art. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw). Skądinąd w dniu złożenia wniosku o udzielenie interpretacji nie upłynął jeszcze wspomniany termin dotyczący zeznania podatkowego za 2025 r.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Od dochodów jednego rodzica lub opiekuna prawnego, podlegającego obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, będącego panną, kawalerem, wdową, wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem, osobą, w stosunku do której orzeczono separację w rozumieniu odrębnych przepisów, lub osobą, której małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności, jeżeli ten rodzic lub opiekun w roku podatkowym samotnie wychowuje dzieci:

1)  małoletnie,

2)  pełnoletnie, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymywały zasiłek (dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną,

3)  pełnoletnie do ukończenia 25. roku życia, uczące się w szkołach, o których mowa w przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe, obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej oraz w innym państwie

-     podatek może być określony zgodnie z ust. 4d na wniosek wyrażony w rocznym zeznaniu podatkowym.

Stosownie do art. 6 ust. 4d ww. ustawy:

W przypadku, o którym mowa w ust. 4c, podatek jest określany w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy dochodów osoby samotnie wychowującej dzieci, z uwzględnieniem art. 7, przy czym do sumy tych dochodów nie wlicza się dochodów (przychodów) opodatkowanych w sposób zryczałtowany na zasadach określonych w niniejszej ustawie.

Z art. 6 ust. 4e ww. ustawy wynika, że:

Przepisu ust. 4c pkt 3 nie stosuje się, jeżeli dziecko, o którym mowa w tym przepisie, uzyskało w roku podatkowym:

1)  dochody, z wyjątkiem renty rodzinnej, podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b lub

2)  przychody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 148 i 152

-     w łącznej wysokości przekraczającej dwunastokrotność kwoty renty socjalnej określonej w ustawie z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (Dz.U. z 2023 r. poz. 2194 oraz z 2024 r. poz. 1615), w wysokości obowiązującej w grudniu roku podatkowego.

W świetle zaś art. 6 ust. 4f powoływanej ustawy:

Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 4d, nie ma zastosowania do osoby, która wychowuje wspólnie z drugim rodzicem albo opiekunem prawnym co najmniej jedno dziecko, w tym również gdy dziecko jest pod opieką naprzemienną, w związku z którą obydwojgu rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2024 r. poz. 1576).

W myśl art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4d, nie ma zastosowania, w przypadku gdy chociażby jeden z małżonków, osoba samotnie wychowująca dziecko lub jej dziecko:

1)  stosuje przepisy:

a)  art. 30c lub

b)  ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, z wyjątkiem art. 6 ust. 1a tej ustawy

-     w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń;

2)  podlega opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.

Przystępując do oceny możliwości skorzystania przez Panią z preferencyjnego rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2025 r. przewidzianego dla osoby samotnie wychowującej dziecko podkreślić należy, że wszystkie preferencje, ulgi i zwolnienia podatkowe są odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania.

Odstępstwa od zasady powszechności opodatkowania muszą bezwzględnie wynikać z przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą. Oznacza to, że nie można dokonywać wykładni rozszerzającej ani też zawężającej. Stąd też, aby skorzystać z preferencji podatkowej, w tym tej przewidzianej dla osób samotnie wychowujących dzieci, konieczne jest spełnienie wszystkich przesłanek wymaganych do jej zastosowania. Preferencja ta obwarowana jest szeregiem warunków wyraźnie wskazanych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z preferencyjnego opodatkowania dochodów, na zasadach przewidzianych w art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych może skorzystać rodzic (przysposabiający) lub opiekun prawny samotnie wychowujący dzieci, będący w roku podatkowym, którego rozliczenie ma dotyczyć – panną, kawalerem. Ustawodawca określił również, że z omawianej preferencji może skorzystać osoba, której związek małżeński ustał wskutek śmierci współmałżonka (wdowa, wdowiec) lub został rozwiązany poprzez orzeczenie rozwodu (rozwódka, rozwodnik). Samotnie wychowującą dzieci może być również osoba, w stosunku do której orzeczono separację w rozumieniu odrębnych przepisów, jak też osoba, której małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności.

Należy przy tym zaznaczyć, że w przytoczonych wyżej przepisach, mowa jest o separacji orzeczonej przez sąd (tzw. separacja formalna/sądowa).

Stosownie do art. 61¹ § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 236):

Jeżeli między małżonkami nastąpił zupełny rozkład pożycia, każdy z małżonków może żądać, ażeby sąd orzekł separację.

W świetle art. 61³ § 1 cytowanego Kodeksu:

Przy orzekaniu separacji stosuje się przepisy art. 57 i art. 58.

Na bazie art. 57 § 1 przywołanego Kodeksu:

Orzekając rozwód sąd orzeka także, czy i który z małżonków ponosi winę rozkładu pożycia.

Według art. 58 § 1 ww. Kodeksu:

W wyroku orzekającym rozwód sąd rozstrzyga o władzy rodzicielskiej nad wspólnym małoletnim dzieckiem obojga małżonków i kontaktach rodziców z dzieckiem oraz orzeka, w jakiej wysokości każdy z małżonków jest obowiązany do ponoszenia kosztów utrzymania i wychowania dziecka. Sąd uwzględnia pisemne porozumienie małżonków o sposobie wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem po rozwodzie, jeżeli jest ono zgodne z dobrem dziecka. Rodzeństwo powinno wychowywać się wspólnie, chyba że dobro dziecka wymaga innego rozstrzygnięcia.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymieniają enumeratywnie osoby, którym przysługuje status osób samotnie wychowujących dzieci, odwołując się zarówno do statusu cywilnoprawnego osoby wychowującej dzieci, jak również do tego, że osoba ta musi faktycznie wychowywać dzieci samotnie. Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje – dla potrzeb jej wykładni i stosowania – samotnego wychowywania, ani nie odsyła w tym zakresie do odrębnych regulacji.

Dla ustalenia znaczenia „samotnie” oraz „wychowywać” należy zatem odwołać się w pierwszej kolejności do językowych reguł interpretacyjnych.

Zgodnie z internetowym Słownikiem Języka Polskiego PWN „wychować – wychowywać” to: (1) «zapewnić dziecku opiekę i doprowadzić je do samodzielności», (2) «przygotować kogoś do pracy w jakiejś dziedzinie». Zatem, „wychowywać” w słownikowym rozumieniu oznacza: zapewniając byt doprowadzić do osiągnięcia pełnego rozwoju psychicznego i fizycznego. Wychowywanie polega na stałym troszczeniu się o byt materialny dziecka oraz o jego rozwój emocjonalny. Wychowanie dziecka można określić jako kształtowanie osobowości dziecka poprzez kształtowanie jego samodzielności, obowiązkowości, rozwijanie predyspozycji intelektualnych i umiejętności praktycznych, kształtowanie światopoglądu, systemu wartości oraz postaw emocjonalnych.

Natomiast „samotny” to: (1) «żyjący sam, bez rodziny, przyjaciół», (2) «znajdujący się w określonej sytuacji, w określonym czasie zupełnie sam», (3) «spędzany, odbywany w pojedynkę, bez towarzystwa», (4) «znajdujący się na odludziu».

W przypadku, gdy żadne z rodziców nie jest pozbawione władzy rodzicielskiej, przez osobę samotnie wychowującą dziecko, o której mowa w przytoczonych na wstępie przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy niewątpliwie rozumieć osobę, która faktycznie w pojedynkę w pełni lub w przeważającej mierze wychowuje dziecko bez udziału drugiego rodzica w procesie wychowawczym, stale, na co dzień troszcząc się nie tylko o byt materialny, ale także rozwój emocjonalny dziecka. Nie jest przy tym konieczne, aby drugi z rodziców był całkowicie wyeliminowany z opieki i wychowania dziecka. W sytuacji, gdy dziecko zamieszkując wraz z jednym rodzicem, pozostaje pod jego stałą, codzienną opieką, a drugi rodzic jest zobowiązany do płacenia alimentów oraz zajmowania się dzieckiem w trakcie ustalonych kontaktów, status samotnego rodzica ma ten, przy którym dziecko zamieszkuje i który wykonuje wszystkie obowiązki, dzięki którym dziecko będzie wychowywane w sposób zapewniający jego prawidłowy rozwój.

Co więcej, aby móc skorzystać z omawianej preferencji podatkowej nie jest konieczne posiadanie statusu osoby samotnie wychowującej dziecko przez cały rok podatkowy. Wystarczające jest, aby taki stan zaistniał w ciągu roku, a nie trwał przez cały rok.

Z wniosku wynika w szczególności, że jest Pani mężatką pozostającą w orzeczonej przez sąd separacji formalnej. Orzeczenie w przedmiocie separacji uprawomocniło się (...) 2025 r. Posiada Pani małoletnią córkę, która zgodnie z orzeczeniem sądu zamieszkuje z Panią. W okresie, którego dotyczy wniosek samotnie wychowywała i będzie Pani samotnie wychowywać córkę także w latach kolejnych. Ojciec dziecka ma ustalone przez sąd kontakty. W stosunku do Pani małoletniej córki nie została orzeczona opieka naprzemienna, a świadczenie wychowawcze na córkę (tzw. 800+) pobiera wyłącznie Pani. W 2025 r. podlegała Pani nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Rzeczypospolitej Polsce, uzyskiwała Pani dochód opodatkowany skalą podatkową oraz nie miały do Pani ani Pani dziecka zastosowania przepisy wskazane w art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponadto w 2025 r. nie była Pani matką ani opiekunką prawną dla innego dziecka wychowywanego wspólnie z drugim rodzicem lub opiekunem prawnym. Taki stan rzeczy będzie miał miejsce również w latach kolejnych

Mając powyższe na uwadze, stwierdzam, że spełnia Pani warunki określone w art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednocześnie nie mają do Pani zastosowania wyłączenia wynikające z art. 6 ust. 4f i ust. 8 tej ustawy. Oznacza to, że za 2025 r. przysługiwało Pani prawo do preferencyjnego rozliczenia się jako osoba samotnie wychowująca dziecko. Takie prawo przysługiwać będzie Pani również w 2026 r. i w latach kolejnych, o ile okoliczności sprawy oraz przepisy prawa podatkowego regulujące to uprawnienie nie ulegną zmianie.

W związku z powyższym, w zakresie korekty złożonego przez Panią rozliczenia za 2025 r. wskazuję, że zgodnie z art. 81 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.):

Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację.

Stosownie do art. 81 § 2 ww. ustawy:

Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji.

Przy czym, w myśl z art. 3 pkt 5 tej ustawy:

Ilekroć w ustawie jest mowa o deklaracjach rozumie się przez to również zeznania, wykazy, zestawienia oraz informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci.

Stosownie do art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej:

Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Korekta deklaracji może dotyczyć każdej jej pozycji, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Skorygowanie deklaracji polega na ponownym poprawnym wypełnieniu formularza z zaznaczeniem, że w tym przypadku mamy do czynienia z korektą uprzednio złożonej deklaracji.

Przepisy Ordynacji podatkowej nie określają szczególnych terminów, w których przysługuje powyższe uprawnienie. Należy więc powiązać tę możliwość ze zobowiązaniem podatkowym, którego deklaracja (zeznanie) dotyczy. Prawo do korekty deklaracji (zeznania) istnieje tak długo, jak długo istnieje zobowiązanie podatkowe, czyli 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej).

W związku z powyższym, ma Pani prawo do złożenia korekty zeznania podatkowego za 2025 r., celem skorzystania z preferencyjnego sposobu opodatkowania jako osoba samotnie wychowująca dziecko.

Wobec tego, Pani stanowisko oceniłem jako prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i obowiązującego w tym zakresie stanu prawnego.

W odniesieniu do powołanych we wniosku orzeczeń informuję, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.