Interpretacja 0115-KDIT2.4011.234.2026.4.MM

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 18 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Zakład X jest stowarzyszeniem prowadzącym działalność gospodarczą.

Stowarzyszenie podpisało z Województwem (...) umowę o dofinansowanie projektu „(...)” w ramach programu regionalnego Fundusze Europejskie dla Województwa (...), współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego Plus.

Zgodnie z umową dofinansowanie realizacji projektu ze środków europejskich wynosi (...) zł (85% całkowitych wydatków kwalifikowanych projektu), dotacja celowa (...) zł (5% całkowitych wydatków kwalifikowanych projektu), a wkład własny Stowarzyszenia to (...) zł.

Na etapie końcowego rozliczenia wniosku o płatność w przypadku niewniesienia wkładu własnego w 10% Zarząd Województwa może proporcjonalnie obniżyć z zachowaniem ww. udziału procentowego (85% i 5%).

Głównym celem realizowanego projektu jest wsparcie pracodawców i pracowników ukierunkowane na eliminowanie zdrowotnych czynników ryzyka występujących w miejscu pracy umożliwiające wydłużenie aktywności zawodowej pracowników. W jego ramach pracownicy Stowarzyszenia korzystają bezpłatnie m. in. ze świadczeń w postaci zabiegów fizjoterapeutycznych/rehabilitacyjnych, konsultacji u dietetyka, konsultacji u lekarza medycyny ogólnej/rodzinnego, konsultacji u lekarza specjalisty, konsultacji u fizjoterapeuty/rehabilitanta, opracowania diety, badań krwi, badań PSA, USG jamy brzusznej, USG piersi, RTG klatki piersiowej, gastroskopii ze znieczuleniem, kolonoskopii ze znieczuleniem, karnetów aktywności sportowej (dalej zbiorczo: świadczenia).

Koszty świadczeń pokrywane są ze środków projektu (dofinasowanie). Przepisy prawa nie nakładają na Stowarzyszenie obowiązku zapewniania ww. świadczeń pracownikom.

Pracownicy również nie są też zobligowani do skorzystania z przedmiotowych świadczeń przepisami prawa (w szczególności zgoda na przyjęcie świadczenia nie stanowi warunku do zgodnego z prawem wykonania pracy).

Korzystanie przez pracowników z ww. świadczeń jest całkowicie dobrowolne. Świadczenia te są spełniane za zgodą pracownika, po zgłoszeniu przez pracownika chęci uczestnictwa w projekcie. Stowarzyszenie wie dokładnie jaka jest wartość poszczególnych świadczeń przypadająca na indywidualnie określonego pracownika (ile wynosi koszt danego świadczenia na osobę, z jakich świadczeń konkretny pracownik skorzystał).

Wartość świadczeń była dotychczas traktowana przez Stowarzyszenie jako przychód pracownika od którego Stowarzyszenie naliczało składki ZUS oraz podatek (naliczenie I). Wspomniane naliczenia w całości (po stronie pracownika oraz Stowarzyszenia) również było opłacane ze środków projektu (dofinasowania).

Jednocześnie pokrycie przez Stowarzyszenie składek ZUS oraz podatku dochodowego w części, którą zgodnie z przepisami powinien ponieść pracownik, było przez Stowarzyszenie traktowane jako przychód tego pracownika i stanowiło podstawę do II naliczenia (składek i podatku). W rezultacie czego Stowarzyszenie naliczyło składki ZUS i podatek (II naliczenie), które to już realnie pomniejszyło wypłacane wynagrodzenie pracownika - uczestnika projektu (zaliczka na podatek i składki ZUS przekazywana do US i ZUS).

Stowarzyszenie chciałoby otrzymać potwierdzenie prawidłowości tego postępowania, wobec czego postanowiło wystąpić z niniejszym wnioskiem o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Pytania

1.  Czy świadczenia otrzymywane przez pracowników Wnioskodawcy w związku z ich udziałem w projekcie stanowią dla tych pracowników przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, a w konsekwencji czy na Wnioskodawcy jako płatniku ciąży obowiązek obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od wartości tych świadczeń?

2.  Czy pokrycie przez Wnioskodawcę ze środków projektu podatku dochodowego od osób fizycznych oraz składek na ZUS za pracownika, powoduje powstanie po stronie pracownika przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy - w zakresie pytania nr 1 - świadczenia otrzymywane przez jego pracowników w związku z ich udziałem w projekcie stanowią dla tych pracowników przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, a w konsekwencji na Wnioskodawcy jako płatniku ciąży obowiązek obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od wartości tych świadczeń.

Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.

Stosownie do art. 39 ust. 1 ustawy o PIT, płatnicy, o których mowa w art. 32, art. 33 i art. 35, są obowiązani przesłać podatnikowi i urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatnika, o którym mowa wart. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru. Informację, o której mowa w zdaniu pierwszym, sporządza się również w przypadku dokonywania wypłat świadczeń określonych w art. 21 ust. 1 pkt 46, 74, 148 i 152-154. W informacji tej wykazuje się również dochody zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych.

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W art. 10 ust. 1 ustawy o PIT, ustawodawca określił katalog źródeł przychodów.

W punkcie 1 ww. artykułu wskazał, że takim źródłem jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Uwzględniając przywołane wyżej regulacje prawne Wnioskodawca uważa, że art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera jedynie przykładowe wyliczenie przychodów ze stosunku pracy. Wskazuje na to użycie zwrotu „a w szczególności", które oznacza, że przedstawione kategorie nie tworzą katalogu zamkniętego. W konsekwencji za przychody ze stosunku pracy należy uznać wszelkie wypłaty pieniężne oraz nieodpłatne świadczenia, jeżeli ich źródłem jest istniejący między pracownikiem a pracodawcą stosunek pracy bądź stosunek o zbliżonym charakterze.

Pojęcie nieodpłatnego świadczenia nie zostało zdefiniowane na gruncie ustawy o PIT.

Określenie to było jednak wielokrotnie definiowane przez orzecznictwo. Zgodnie z prezentowanym w judykaturze stanowiskiem, pojęcie „nieodpłatne świadczenie” zawiera w sobie „wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku osobie, mające konkretny wymiar finansowy" (tak przykładowo: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2000 r. sygn. akt I SA/Gd 2285/98, z dnia 10 kwietnia 2000 r. sygn. akt III SA 2252/99, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2002 r. sygn. akt III RN 106/01).

Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” w kontekście świadczeń pracowniczych była także przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego. W wyroku z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że za przychody pracownika, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ww. ustawy, mogą być uznane takie świadczenia, które: po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie), po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść, po trzecie, korzyść ta jest wymierna (również w postaci zaoszczędzenia wydatku) i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w rozumieniu ustawy PIT tylko pod warunkiem, że rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie - z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej - jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.

Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny - w ślad za uchwałami NSA - uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. W konsekwencji, aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu, po stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy PIT jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem majątku.

Jako przykład Trybunał Konstytucyjny wskazał m.in. dowożenie pracownika z miejsca zamieszkania do pracy. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego zorganizowanie tego rodzaju transportu może oznaczać zaoszczędzenie wydatku po stronie pracownika i w konsekwencji może stanowić przysporzenie objęte podatkiem dochodowym. Taka ocena jest jednak poprawna tylko pod warunkiem, że świadczenia te pracodawca spełniał, dysponując uprzednią zgodą pracownika na ich przyjęcie. O ile bowiem pracownik decyduje się skorzystać z przewozu, niewątpliwie zaoszczędza sobie wydatku, który musiałby ponieść. Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy - po stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem dochodowym.

Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Mając powyższe na uwadze Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu. Dotyczy to między innymi zorganizowania przez pracodawcę dowozu do pracy, w sytuacji gdy pracodawca wie kto będzie korzystał z tej formy transportu oraz zna odległości, którą każdy będzie pokonywał. W takim przypadku pracodawca jest w stanie precyzyjnie określić wartość świadczenia przypadającą indywidualnie na każdego przewożonego. Z kolei jako przykład świadczenia, które nie rodzi po stronie pracownika przysporzenia majątkowego (korzyści) Trybunał Konstytucyjny wskazał sytuację, w której pracodawca proponuje pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych czy szkoleniowych, choćby organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym przypadku, nawet jeśli pracownik uczestniczy w spotkaniu (konferencji, szkoleniu) dobrowolnie, po jego stronie nie pojawia się korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku. Nie sposób bowiem zakładać, że gdyby nie „kursokonferencja” organizowana przez pracodawcę, pracownik wydałby pieniądze na uczestnictwo w takim przedsięwzięciu. Trudno też poważnie utrzymywać, że przychodem pracownika z umowy o pracę czy stosunku służbowego jest możliwość okazjonalnego uczestnictwa w obiedzie czy kolacji, a wartość zjedzonych przez niego potraw i wypitych napojów wyznacza podstawę opodatkowania.

Mając na uwadze powyżej wymienione przez Trybunał Konstytucyjny cechy nieodpłatnego świadczenia jako elementu przychodu pracowniczego podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w kontekście sytuacji Wnioskodawcy, należy wskazać że niewątpliwie pracownik Stowarzyszenia uzyska przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń w sytuacji, gdy Wnioskodawca opłaci mu zabieg fizjoterapeutyczny/ rehabilitacyjny, konsultację u dietetyka, indywidualną konsultację z psychologiem, badania krwi, USG jamy brzusznej, USG piersi itd.

W przedstawionej w stanie faktycznym sytuacji zostaną spełnione wszystkie przesłanki, o których mowa w ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego:

·      pracownik skorzysta z ww. świadczeń dobrowolnie;

·      wydatek zostanie poniesiony w jego interesie, a dzięki temu, że wydatek zostanie poniesiony przez Wnioskodawcę pracownik zaoszczędzi wydatku, który musiałby ponieść w sytuacji gdyby sam chciał dokonać zakupu ww. usług;

·      korzyść ta będzie wymierna i przypisana indywidualnie danemu pracownikowi.

Z uwagi na powyższe, wartość nieodpłatnych świadczeń jakie zostaną przekazane pracownikom w związku z realizacją projektu „(...)” w formie świadczeń w postaci zabiegów fizjoterapeutycznych/rehabilitacyjnych, konsultacji u dietetyka, indywidualnych konsultacji z psychologiem, badań krwi, USG jamy brzusznej, USG piersi itd., Wnioskodawca jako pracodawca będzie zobowiązany doliczyć do dochodu danego pracownika ze stosunku pracy i wykazać w informacji PIT-11, o której mowa w art. 39 ust. 1 ustawy o PIT.

Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie m.in. w wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej interpretacjach indywidualnych:

·      z dnia 28 maja 2018 r., znak: 0115-KDIT2-2.4011.121.2018.2.MM: „Stwierdzić należy, że wartość nieodpłatnych świadczeń jakie zostaną przekazane pracownikom w związku z realizacją projektu współfinansowanego z Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach RPO WP 2014-2020 Oś Priorytetowa 5 - Zatrudnienie, Poddziałanie 5.4.2. Zdrowie na rynku pracy, w postaci: kart multisport, karnetów (na basen i siłownię), zajęć rehabilitacyjnych, badań medycznych, w tym profilaktycznych i specjalistycznych oraz konsultacji w dziedzinie dietetyki Wnioskodawca jako pracodawca będzie zobowiązany doliczyć do dochodu danego pracownika ze stosunku pracy i wykazać w informacji PIT-11, o której mowa w art. 39 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych",

·      z dnia 10 października 2018 r., znak: 0115-KDIT2-2.4011.338.2018.1.RS: „Natomiast wartość nieodpłatnych świadczeń, które zostaną sfinansowane przez Wnioskodawcę w postaci aerobiku, basenu i siłowni, grupowych ćwiczeń rehabilitacyjnych, badań profilaktycznych z zakresu chorób układu krążenia czy grupowych warsztatów edukacyjnych z zakresu profilaktyki chorób układu krążenia, Wnioskodawca jako płatnik będzie zobowiązany doliczyć do dochodu danego pracownika ze stosunku pracy, pobrać i odprowadzić zaliczki na podatek dochodowy.”

·      z dnia 21 lutego 2019 r., znak: 0113-KDIPT2-3.4011.666.2018.2.RR: „Zatem, stwierdzić należy, że wartość nieodpłatnych świadczeń jakie zostaną przekazane pracownikom w związku z realizacją przedmiotowego projektu w postaci: badań podstawowych (cholesterol, glukoza, trójglicerydy), diagnostyki laboratoryjnej i fizjoterapeutycznej przed zabiegami, wizyty neurologicznej po badaniach, 10-dniowego pakietu rehabilitacyjnego dla pracowników w wieku 50+, diagnostyki laboratoryjnej i fizjoterapeutycznej po zabiegach, wizyty neurologicznej pozabiegowej oraz cateringu, Wnioskodawca jako pracodawca będzie zobowiązany doliczyć do przychodu danego pracownika ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, na Wnioskodawcy, jako płatniku podatku dochodowego od osób fizycznych, będzie ciążył obowiązek obliczania i poboru zaliczek na podatek dochodowy, stosownie do treści art. 31 ww. ustawy oraz przekazania pobranych zaliczek na rachunek urzędu skarbowego zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych".

·      z dnia 3 września 2018 r., znak: 0115-KDIT2-2.4011.290.2018.1.MM.

W ocenie Wnioskodawcy – w zakresie pytania nr 2 - pokrycie przez niego ze środków projektu podatku dochodowego od osób fizycznych oraz składek na ubezpieczenia społeczne w części, która zgodnie z przepisami powinna zostać poniesiona przez pracownika, powoduje powstanie po stronie pracownika przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń.

Jak już wskazano w stanowisku w zakresie pytania nr 1, zgodnie z art. 11 ust 1 ustawy o PIT, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Pojęcie nieodpłatnego świadczenia nie zostało zdefiniowane na gruncie ustawy o PIT.

Określenie to było jednak wielokrotnie definiowane przez orzecznictwo. Zgodnie z prezentowanym w judykaturze stanowiskiem, pojęcie „nieodpłatne świadczenie” zawiera w sobie „wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku osobie, mające konkretny wymiar finansowy" (tak przykładowo: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2000 r. sygn. akt I SA/Gd 2285/98, z dnia 10 kwietnia 2000 r. sygn. akt III SA 2252/99, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2002 r. sygn. akt III RN 106/01).

Zatem do przychodów należy zaliczyć każdy rodzaj świadczenia, które dana osoba (podatnik) otrzymuje kosztem majątku innej osoby. Takim świadczeniem jest m.in. wykonanie zobowiązania danej osoby przez inny podmiot - w tym przypadku zapłacenie podatku i składek przez pracodawcę w sytuacji, gdy powinny być one sfinansowana środkami pracownika. Przychód ten należy zakwalifikować do przychodów, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, ponieważ w dniu jego powstania pracownika łączy z Wnioskodawcą stosunek pracy.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które Wnioskodawca przedstawił we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 1 tej ustawy:

Źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Za przychody, należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób, których skutkiem jest nieodpłatne – to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu – przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Przy czym, zgodnie z art. 12 ust. 4 ww. ustawy:

Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy.

Na podmiotach dokonujących świadczeń z powyższego tytułu (pracodawcach) ciążą natomiast obowiązki płatnika, wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:

Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.

Z cytowanych powyżej przepisów wynika, że do przychodów ze stosunku pracy zalicza się każde świadczenie, które pracownik otrzymał w związku z faktem pozostawania w stosunku pracy z pracodawcą. Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.

Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy. W związku z konstrukcją otwartego katalogu świadczeń zaliczonych do wyżej wskazanych przychodów każde świadczenie, które otrzymuje pracownik w związku ze stosunkiem pracy, stanowi jego przychód z tego źródła.

Zatem nieodpłatne świadczenia, które otrzymują pracownicy Wnioskodawcy w postaci: zabiegów fizjoterapeutycznych/rehabilitacyjnych, konsultacji u dietetyka, konsultacji u lekarza medycyny ogólnej/rodzinnego, konsultacji u lekarza specjalisty, konsultacji u fizjoterapeuty/rehabilitanta, opracowania diety, badań krwi, badań PSA, USG jamy brzusznej, USG piersi, RTG klatki piersiowej, gastroskopii ze znieczuleniem, kolonoskopii ze znieczuleniem, karnetów aktywności sportowej stanowią ich przychód ze stosunku pracy.

Wskazać przy tym należy, stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 114 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wolna od podatku dochodowego jest wartość otrzymanych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych oraz wartość świadczeń rzeczowych (w naturze) finansowanych lub współfinansowanych ze środków budżetu państwa, jednostek samorządu terytorialnego, ze środków agencji rządowych, agencji wykonawczych lub ze środków pochodzących od rządów państw obcych, organizacji międzynarodowych lub międzynarodowych instytucji finansowych, w ramach rządowych programów oraz programów służących realizacji umowy partnerstwa i programów rozwoju, o których mowa w przepisach dotyczących wdrażania funduszy unijnych.

Z treści cytowanego wyżej przepisu wynika, że aby podatnik mógł skorzystać ze zwolnienia od podatku określonego tym przepisem musi otrzymać:

-     nieodpłatne świadczenie, świadczenie częściowo odpłatne lub świadczenie rzeczowe (w naturze),

-     świadczenie to jest finansowane lub współfinansowane ze środków budżetu państwa, jednostek samorządu terytorialnego, ze środków agencji rządowych, agencji wykonawczych lub ze środków pochodzących od rządów państw obcych, organizacji międzynarodowych lub międzynarodowych instytucji finansowych,

-     świadczenie jest przekazane w ramach rządowych programów, programów służących realizacji umowy partnerstwa i programów rozwoju, o których mowa w przepisach dotyczących wdrażania funduszy unijnych.

Wszystkie te trzy warunki muszą być spełnione łącznie.

Natomiast zgodnie z art. 2 pkt 20, pkt 22 i pkt 23 ustawy z 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1733 ze zm.):

Użyte w ustawie określenia oznaczają:

- program to krajowy program, program Interreg lub regionalny program,

- projekt - przedsięwzięcie zmierzające do osiągnięcia założonego celu określonego wskaźnikami, z określonym początkiem i końcem realizacji, zgłoszone do objęcia albo objęte finansowaniem UE jednego z funduszy strukturalnych, Funduszu Spójności albo Funduszu na rzecz Sprawiedliwej Transformacji w ramach programu;

- regionalny program - program służący realizacji umowy partnerstwa w zakresie polityki spójności w rozumieniu art. 5 pkt 7a lit. a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, uchwalony przez zarząd województwa i przyjęty przez Komisję Europejską, odzwierciedlający cele zawarte w umowie partnerstwa, które mają być osiągnięte za pomocą funduszy strukturalnych, lub w zakresie wynikającym z umowy partnerstwa, również za pomocą Funduszu na rzecz Sprawiedliwej Transformacji, będący podstawą realizacji określonych w nim działań, stanowiący program, o którym mowa w art. 22 rozporządzenia ogólnego.

Z kolei art. 5 pkt 7a lit. a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 198) wyjaśnia, że

Użyte w ustawie określenia oznaczają - programy służące realizacji umowy partnerstwa - programy: w zakresie polityki spójności - programy realizowane z wykorzystaniem środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Europejskiego Funduszu Społecznego Plus oraz Funduszu Spójności i Funduszu na rzecz Sprawiedliwej Transformacji, z wyłączeniem programów Europejskiej Współpracy Terytorialnej,

Z treści wniosku wynika, że Program (...), w ramach programu regionalnego Fundusze Europejskie dla Województwa (...) jest współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego Plus.

Zgodnie z art. 5 pkt 9a ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju:

Użyte w ustawie określenia oznaczają - umowa partnerstwa - umowę określającą uwarunkowania, cele i kierunki wykorzystania środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej, przygotowaną z udziałem partnerów społecznych i gospodarczych oraz zatwierdzoną przez Komisję Europejską;

Ponadto w art. 15 ust. 4 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wskazano, że:

Programami są programy rozwoju – dokumenty realizujące cele zawarte w strategiach rozwoju, o których mowa w art. 9 pkt 3-6, oraz programy wieloletnie, o których mowa w przepisach o finansach publicznych.

W świetle zaś art. 9 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju:

Strategiami rozwoju są:

1)  (uchylony)

2)  średniookresowa strategia rozwoju kraju - dokument określający podstawowe uwarunkowania, cele i kierunki rozwoju kraju w wymiarze społecznym, gospodarczym i przestrzennym, na okres 10-15 lat, oraz szczegółowe działania na okres 4 lat, realizowany przez strategie rozwoju, o których mowa w pkt 3 i 4, oraz za pomocą programów, z uwzględnieniem okresu programowania Unii Europejskiej;

3)  inne strategie rozwoju - dokumenty określające podstawowe uwarunkowania, cele i kierunki rozwoju, odnoszące się do sektorów, dziedzin, regionów lub rozwoju przestrzennego;

4)  strategia rozwoju województwa - dokument, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2024 r. poz. 566 , 1907 i 1940 );

5)  strategia rozwoju gminy - dokument, o którym mowa w art. 10e ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1465 , 1572 , 1907 i 1940 );

6)  strategia rozwoju ponadlokalnego - dokument, o którym mowa w art. 10g ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym i w art. 12a ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o związku metropolitalnym w województwie śląskim (Dz.U. z 2022 r. poz. 2578 oraz z 2024 r. poz. 1572 i 1940 ).

W świetle art. 9 pkt 3-6 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju strategiami rozwoju są m.in. strategia rozwoju województwa (pkt 4), strategia rozwoju gminy (pkt 5), czy też strategia rozwoju ponadlokalnego (pkt 6), bądź inne strategie rozwojowe.

Mając na względzie powyższe oraz obowiązujące od 4 czerwca 2022 r. nowe brzmienie przepisu art. 21 ust. 1 pkt 114 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy wskazać, że wartość nieodpłatnych świadczeń w postaci zabiegów fizjoterapeutycznych/ rehabilitacyjnych, konsultacji u dietetyka, konsultacji u lekarza medycyny ogólnej/rodzinnego, konsultacji u lekarza specjalisty, konsultacji u fizjoterapeuty/rehabilitanta, opracowania diety, badań krwi, badań PSA, USG jamy brzusznej, USG piersi, RTG klatki piersiowej, gastroskopii ze znieczuleniem, kolonoskopii ze znieczuleniem, karnetów aktywności sportowej, współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego Plus w ramach projektu „(...)” w ramach programu regionalnego Fundusze Europejskie dla Województwa (...) korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 114 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Należy przy tym zauważyć, że ww. zwolnienie przedmiotowe obejmuje również świadczenia otrzymywane w ramach programów służących realizacji umowy partnerstwa i programów rozwoju, o których mowa w przepisach dotyczących wdrażania funduszy unijnych.

W konsekwencji od wartości ww. świadczeń - Wnioskodawca jako płatnik podatku dochodowego - nie ma obowiązku pobierać zaliczek na podatek dochodowy.

Przechodząc natomiast do skutków podatkowych opłacenie przez Wnioskodawcę za swoich pracowników (ze środków projektu) zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych wskazać należy, że zgodnie z 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.

Na podstawie art. 38 ust. 1 ww. ustawy:

Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.

W opisanym zdarzeniu - jak wyżej wskazano – wartość nieodpłatnych świadczeń przekazanych pracownikom Wnioskodawcy w ramach projektu współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego Plus jest zwolniona z opodatkowania, a zatem Wnioskodawca nie miał obowiązku opłacania zaliczek od tych świadczeń. Wobec powyższego opłacenie nienależnej zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych ze środków płatnika nie skutkuje powstaniem po stronie pracownika przychodu z nieodpłatnych świadczeń.

Odnosząc się natomiast do kwestii związanych z opłaceniem przez Wnioskodawcę za pracowników składek społecznych od ww. nieodpłatnych świadczeń wyjaśnić należy, że zasady podlegania ubezpieczeniom społecznym oraz obowiązki płatnika do opłacania tych składek regulują odrębne przepisy - tj. ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 199).

Ogólnie rzecz ujmując, przepisy ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych zakładają współfinansowanie składek na ubezpieczenie społeczne przez ubezpieczonych i płatników składek (w tym pracodawcy, zleceniodawcy).

Sądy administracyjne zwracały uwagę na fakt, że obowiązanym wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z tytułu zaległych składek na ubezpieczenie społeczne jest płatnik składek (w tym pracodawca, zleceniodawca), a nie ubezpieczony (pracownik, zleceniobiorca, były pracownik lub zleceniobiorca). Wszystkie obowiązki w zakresie uiszczenia zaległych składek obciążają płatnika składek (w tym pracodawcę, zleceniodawcę) i to niezależnie od źródła finansowania składek.

Stanowisko sądów administracyjnych w tym zakresie zostało ugruntowane orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego. I tak przykładowo w wyroku z 21 marca 2019 r. sygn. akt II FSK 972/17 wyjaśniono, że:

(…) istniejący pomiędzy płatnikiem składek (pracodawcą) a ubezpieczonym (zatrudnionym) stosunek prawny powoduje wprawdzie, że ubezpieczony podlega z tego tytułu ubezpieczeniom społecznym, jednakże stan ten nie rodzi po jego stronie jakichkolwiek obowiązków względem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, zwłaszcza zaś w zakresie obliczania, rozliczania oraz opłacania należnych składek na te ubezpieczenia. Wszystkie obowiązki w tym przedmiocie obciążają bowiem płatnika składek (pracodawcę) i to niezależnie od źródła finansowania owych składek. Dotyczy to również sytuacji, w której, jak w stanie faktycznym niniejszej dochodzi do wypłaty ubezpieczonemu wynagrodzenia niepomniejszonego o składki podlegające sfinansowaniu z jego dochodu, późniejsza zapłata zaległych składek przez płatnika i niewystąpienie przez płatnika do ubezpieczonego o zwrot składek, które nienależnie zostały wypłacone w wynagrodzeniu.

Zatem zapłacenie przez płatnika składek na ubezpieczenie społeczne jest wykonaniem zobowiązania publicznoprawnego ciążącego na płatniku składek i nie stanowi wykonania obowiązku za pracowników, zleceniobiorców, byłych pracowników lub zleceniobiorców oraz nie powoduje powstania przychodu podatkowego u tych podatników.

Przyjmując zatem argumentację prezentowaną w linii orzeczniczej sądów administracyjnych, należy uznać, że płatnik składek dokonując zapłaty składek na ubezpieczenie społeczne, wykonuje ciążący na nim obowiązek publicznoprawny, którego nie może scedować na podatników - pracowników. Stąd też zapłata tych składek przez ich płatnika – Wnioskodawcę – nie może być uznana za świadczenie dokonane „za ubezpieczonych" - pracowników, gdyż na podstawie odrębnych przepisów nie są oni zobowiązani do ich zapłaty.

W konsekwencji, prawidłowa wykładnia analizowanych przepisów prowadzi do wniosku, że zapłacenie przez płatnika z jego środków składek na ubezpieczenie społeczne za pracowników nie powoduje powstania po ich stronie przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zatem zapłatę przez płatnika – z jego środków – składek na ubezpieczenie społeczne należy uznać za czynność neutralną pod względem podatkowym dla podatnika. Tym samym zapłata tych składek przez Wnioskodawcę – jako płatnika - nie skutkuje po stronie pracownika uzyskaniem przychodu z nieodpłatnych świadczeń.

Dodatkowe informacje

W odniesieniu do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych informuję, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.