Interpretacja 0115-KDIT2.4011.237.2026.4.MM

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 marca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 17 kwietnia 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Jest Pan osobą fizyczną będącą polskim rezydentem podatkowym. Pozostaje Pan w związku małżeńskim. Między Panem a małżonką obowiązuje ustrój rozdzielności majątkowej ustanowiony na podstawie umowy majątkowej małżeńskiej.

Jest Pan wyłącznym właścicielem nieruchomości gruntowej, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr (...).

Na wskazanej nieruchomości realizowana jest budowa domu jednorodzinnego. Budowa finansowana jest częściowo z kredytu hipotecznego udzielonego Panu przez bank, a częściowo ze środków własnych.

Pana małżonka przekazała Panu środki pieniężne w łącznej kwocie 240 000 zł przeznaczone na finansowanie budowy domu. Środki zostały przekazane przelewami bankowymi.

Strony zamierzają zawrzeć umowę cywilnoprawną, w której potwierdzą, że przekazane środki stanowią nakłady Pana małżonki na nieruchomość stanowiącą Pana majątek osobisty i nie stanowią darowizny.

Pana małżonka może w przyszłości przekazywać kolejne środki pieniężne na finansowanie budowy domu, które również będą traktowane jako nakłady na Pana nieruchomość.

Strony dopuszczają możliwość późniejszego rozliczenia nakładów pomiędzy sobą, w szczególności poprzez zwrot wartości nakładów albo poprzez przeniesienie udziału w nieruchomości na rzecz małżonki w drodze umowy notarialnej.

Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego

Środki pieniężne zostały przekazane przelewam bankowym w dniach: 3 września 2025 r. oraz 28 października 2025 r., zaś przelewy opisane zostały jako darowizny i zgłoszone w SD-Z2 do Urzędu Skarbowego (wtedy nie wiedział Pan o analizowanej obecnie strukturze prawnej, a żona chce lepszego zabezpieczenia niż darowizna).

Zamierza Pan dokonać rozliczenia nakładów poniesionych przez małżonkę. Rozliczenie to planowane jest po zakończeniu budowy domu lub po całkowitej wypłacie kredytu hipotecznego, przewidywanie w latach 2026-2027.

Rozliczenie nastąpi poprzez przeniesienie udziału w nieruchomości na rzecz małżonki w drodze aktu notarialnego.

Przekazane środki nie mają charakteru bezzwrotnego. Stanowią nakłady podlegające przyszłemu rozliczeniu.

Rozliczenie będzie miało charakter ekwiwalentny - małżonka uzyska świadczenie odpowiadające wartości poniesionych nakładów.

Pytania:

1.  Czy otrzymanie przez Pana środków pieniężnych od małżonki przeznaczonych na finansowanie budowy domu na nieruchomości stanowiącej Pana majątek osobisty, które stanowią nakłady na tę nieruchomość, powoduje powstanie przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

2.  Czy przekazanie Panu przez małżonkę środków pieniężnych na budowę domu w opisanej sytuacji podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem otrzymanie środków pieniężnych od małżonki przeznaczonych na finansowanie budowy domu na nieruchomości stanowiącej Pana majątek osobisty nie powoduje powstania przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodem są otrzymane pieniądze lub wartości pieniężne stanowiące definitywne przysporzenie majątkowe podatnika.

W opisanej sytuacji przekazane środki pieniężne stanowią nakłady małżonki na Pana nieruchomość i mogą podlegać późniejszemu rozliczeniu pomiędzy stronami, w szczególności poprzez zwrot wartości nakładów albo przeniesienie udziału w nieruchomości na rzecz małżonki. W związku z tym nie dochodzi do definitywnego przysporzenia majątkowego po Pana stronie.

W konsekwencji otrzymanie środków pieniężnych w opisanej sytuacji nie powoduje powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Jednocześnie przekazanie Panu środków przez małżonkę nie stanowi darowizny w rozumieniu ustawy o podatku od spadków i darowizn, ponieważ strony traktują je jako nakłady na Pana nieruchomość, które mogą podlegać późniejszemu rozliczeniu pomiędzy stronami.

W związku z powyższym przekazanie środków pieniężnych w opisanej sytuacji nie powinno podlegać opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn.

Jednocześnie przekazanie Panu środków przez małżonkę nie stanowi darowizny w rozumieniu ustawy o podatku od spadków i darowizn, ponieważ strony traktuję je jako nakłady na Pana nieruchomość, które mogę podlegać późniejszemu rozliczeniu pomiędzy stronami.

W związku z powyższym przekazanie środków pieniężnych w opisanej sytuacji nie powinno podlegać opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn.

Przedmiotem interpretacji jest odpowiedź w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. W pozostałym zakresie wydane zostało odrębne rozstrzygnięcie.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku – w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych – jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592):

Przepisów ustawy nie stosuje się do przychodów podlegających przepisom o podatku od spadków i darowizn.

Zacytowany przepis dotyczy sytuacji podatników osiągających dochód (przychód), który został przez nich uzyskany na podstawie jednego z tytułów wymienionych w art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Jego rolą jest zapobieżenie sytuacji, w której to samo przysporzenie majątkowe powodowałoby powstanie obowiązku podatkowego w dwóch podatkach, czego skutkiem byłoby podwójne opodatkowanie tego samego przysporzenia majątkowego.

Z opisu wniosku wynika, że pozostaje Pan w związku małżeńskim; między Panem a Pana żoną obowiązuje ustrój rozdzielności majątkowej ustanowiony na podstawie umowy majątkowej małżeńskiej. Jest Pan wyłącznym właścicielem nieruchomości gruntowej, na której realizowana jest budowa domu jednorodzinnego. Budowa finansowana jest częściowo z kredytu hipotecznego udzielonego Panu przez bank, a częściowo ze środków własnych. Pana żona przekazała Panu środki pieniężne w łącznej kwocie 240 000 zł na finansowanie budowy domu. Środki te zostały przekazane przelewami bankowymi, które opisane zostały jako darowizny i zostały zgłoszone do Urzędu Skarbowego. Zamierzają Państwo jednak zawrzeć umowę cywilnoprawną, w której potwierdzą, że przekazane środki stanowią nakłady Pana małżonki na nieruchomość stanowiącą Pan majątek osobisty i nie stanowią darowizny. Pana żona może w przyszłości przekazywać kolejne środki pieniężne na finansowanie budowy domu, które również będą traktowane jako nakłady na Pana nieruchomość.

W interpretacji z 14 maja 2026 r. znak: 0111 -KDIB2-3.4015.97.2026.4.BD wskazano, że skoro nakłady poniesione przez Pana małżonkę na Pana nieruchomość zostaną ostateczne rozliczone i jak Pan słusznie twierdzi nie stanowią one darowizny i nie stanowią także innego tytułu wymienionego w art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, to otrzymane przez Pana środki pieniężne nie rodzą obowiązku zapłaty podatku od spadków i darowizn po Pana stronie.

Wobec powyższego rozważyć należy czy przekazanie Panu przez małżonkę z jej majątku odrębnego środków na budowę domu, który wznoszony jest na gruncie stanowiącym Pana majątek odrębny, podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ww. ustawy:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Przepis ten wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w tej ustawie bądź od których zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia, przy czym – co istotne – musi być ono przez podatnika otrzymane lub postawione do jego dyspozycji.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy:

Źródłami przychodów są inne źródła.

Stosownie natomiast do treści art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 , uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14 , dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Zawarte w powyższym przepisie sformułowanie „w szczególności” oznacza, że do przychodów z innych źródeł należy zakwalifikować każde przysporzenie majątkowe, które ma wymierną korzyść finansową i które nie mieści się w ściśle określonych kategoriach przychodów wymienionych w punktach 1-8b ust. 1 art. 10 przywołanej ustawy.

Ze wskazanych wyżej przepisów wynika, że za przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych może zostać uznane tylko takie przysporzenie podatnika, które ma charakter definitywny, tj. w sposób bezzwrotny i trwały powiększa jego majątek. Stanowisko to potwierdzają także przedstawiciele doktryny, w ocenie których „za przychody podatkowe mogą być uznane takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Przychód musi mieć zatem charakter definitywny” (tak: A. Bartosiewicz, R. Kubacki, Komentarz do art. 11 u.p.d.o.f., PIT. Komentarz, Lex, 2010).

Co do zasady więc, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika lub zmniejsza jego zobowiązania w sposób trwały, a nie tymczasowy.

Wobec opisanych we wniosku okoliczności wskazać należy również, że stosunki majątkowe między małżonkami uregulowane zostały w ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 236).

Zgodnie z art. 31 tej ustawy:

Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.

Wedle art. 33 ww. ustawy:

Do majątku osobistego każdego z małżonków należą:

1)  przedmioty majątkowe nabyte przed powstaniem wspólności ustawowej;

2)  przedmioty majątkowe nabyte przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba że spadkodawca lub darczyńca inaczej postanowił;

3)  prawa majątkowe wynikające ze wspólności łącznej podlegającej odrębnym przepisom;

4)  przedmioty majątkowe służące wyłącznie do zaspokajania osobistych potrzeb jednego z małżonków;

5)  prawa niezbywalne, które mogą przysługiwać tylko jednej osobie;

6)  przedmioty uzyskane z tytułu odszkodowania za uszkodzenie ciała lub wywołanie rozstroju zdrowia albo z tytułu zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; nie dotyczy to jednak renty należnej poszkodowanemu małżonkowi z powodu całkowitej lub częściowej utraty zdolności do pracy zarobkowej albo z powodu zwiększenia się jego potrzeb lub zmniejszenia widoków powodzenia na przyszłość;

7)  wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę lub z tytułu innej działalności zarobkowej jednego z małżonków;

8)  przedmioty majątkowe uzyskane z tytułu nagrody za osobiste osiągnięcia jednego z małżonków;

9)  prawa autorskie i prawa pokrewne, prawa własności przemysłowej oraz inne prawa twórcy;

10)  przedmioty majątkowe nabyte w zamian za składniki majątku osobistego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Stosownie do art. 47 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Małżonkowie mogą przez umowę zawartą w formie aktu notarialnego wspólność ustawową rozszerzyć lub ograniczyć albo ustanowić rozdzielność majątkową lub rozdzielność majątkową z wyrównaniem dorobków (umowa majątkowa). Umowa taka może poprzedzać zawarcie małżeństwa.

Z art. 51 ww. ustawy wynika, że:

W razie umownego ustanowienia rozdzielności majątkowej, każdy z małżonków zachowuje zarówno majątek nabyty przed zawarciem umowy, jak i majątek nabyty później.

Wedle art. 51¹ tej ustawy:

Każdy z małżonków zarządza samodzielnie swoim majątkiem.

Natomiast kwestie odnoszące się do własności lub współwłasności nieruchomości zostały uregulowane w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeksu cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).

Z art. 46 tej ustawy wynika, że:

Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.

Wedle art. 47 § 1 i § 2 tej ustawy:

Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych.

Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego.

Stosownie do art. 48 ustawy Kodeksu cywilnego:

Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.

Z treści zacytowanych powyżej przepisów wynika, że budynek mieszkalny wzniesiony na działce gruntu jest częścią składową nieruchomości i należy do właściciela działki gruntu.

Zatem dom jednorodzinny, który zostanie wybudowany na gruncie stanowiącym Pana majątek odrębny i częściowo sfinansowany ze środków pochodzących z majątku odrębnego Pana małżonki, będzie stanowił część składową nieruchomości stanowiącej Pana majątek odrębny.

Z opisu sprawy wnika jednak, że przekazane przez małżonkę środki nie mają charakteru bezzwrotnego. Stanowią nakłady podlegające przyszłemu rozliczeniu. Rozliczenie będzie miało charakter ekwiwalentny - małżonka uzyska świadczenie odpowiadające wartości poniesionych nakładów. Rozliczenie to planowane jest po zakończeniu budowy domu lub po całkowitej wypłacie kredytu hipotecznego, przewidywanie w latach 2026- 2027 i nastąpi poprzez przeniesienie udziału w nieruchomości na rzecz małżonki w drodze aktu notarialnego.

Skoro jak Pan wskazuje nastąpi rozliczenie nakładów poniesionych przez Pana małżonkę na budowę budynku mieszkalnego wznoszonego na gruncie stanowiącym Pana majątek odrębny, to tym samym uznać należy, że otrzymanie przez Pana ww. pieniędzy nie ma charakteru definitywnego, a tym samym nie skutkuje powstaniem - w momencie ich otrzymania - po Pana stronie przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe wyłącznie wobec Pana i tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (zdarzeniem przyszłym) podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.