Interpretacja 0115-KDIT2.4011.298.2026.3.MM

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 kwietnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 13 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwania – pismem z 27 maja 2026 r. (wpływ 2 czerwca 2026 r.) oraz 19 czerwca 2026 r. (wpływ 24 czerwca 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Jest Pani zakonnicą we francuskiej Wspólnocie X. Na co dzień mieszka Pani we Francji.

(...) 2025 r. przyjechała Pani na rok do Polski, gdzie w październiku 2025 r. rozpoczęła Pani studia podyplomowe na (...) w (...).

Od swojej Wspólnoty otrzymuje Pani co miesiąc na swój rachunek bankowy około (…) euro na utrzymanie. Co miesiąc wysyła Pani do swojej Wspólnoty paragony i rachunki wszystkich Pani wydatków, które Pani Wspólnota księguje w swoich księgach jako koszty utrzymania. Nie jest to Pani dochód. Nie jest Pani zatrudniona we Wspólnocie.

Uzupełnienie opisu stanu faktycznego

W 2025 r. i w 2026 r. przebywała i będzie przebywała Pani na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w każdym roku podatkowym.

Pani roczny pobyt w Polsce jest dyspensą pobytową przydzieloną Pani na odpoczynek, rozeznanie duchowe i podjęcie studiów podyplomowych. Przyjechała tu Pani wyłącznie, by odpocząć i podjąć studia podyplomowe. Nie podejmuje tu Pani żadnej pracy zarobkowej ani żadnej misji kanonicznej, czy pracy duszpasterskiej.

Pani Wspólnota X oficjalnie wysłała Panią na studia podyplomowe na podstawie pisma: Dispense de lieu de residence (Dyspensy pobytowej – czyli zgody na przebywanie poza domem zakonnym) podpisanej między Panią, przełożoną i biskupem. Możliwość tę daje Pani Kodeks Prawa Kanonicznego kan. 665 § 1.

Uczęszcza Pani na studia podyplomowe na (...) w (...). Są to 2-letnie studia (4 semestry). 30 czerwca 2026 r. skończy Pani pierwszy rok (drugi semestr). Jeszcze nie wie Pani, kiedy będzie kontynuować kolejny. Posiada Pani oficjalny status słuchacza/studenta w rozumieniu polskiej ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.

Środki finansowe od swojej Wspólnoty otrzymuje Pani od 8 maja 2025 r. i będzie je otrzymywać do końca lipca 2026 r.

Środki jakie otrzymuje Pani od swojej Wspólnoty są Pani wypłacane na podstawie pisma: Dispense de lieu de residence (Dyspensy pobytowej – czyli zgody na przebywanie poza domem zakonnym) podpisanej 6 maja 2025 r. między Panią, przełożoną i biskupem. Ww. środki są jedynie zwrotem kosztów poniesionych przez Panią w Polsce na bieżące utrzymanie. Kwota (…)  euro jest górnym pułapem, czasami otrzymuje Pani mniej, gdy Pani osobiste wydatki są w danym miesiącu mniejsze.

Z otrzymanych środków pokrywa Pani następujące wydatki: wyżywienie, środki higieniczne, bilety komunikacji miejskiej i kolejowe, lekarza, leki, ubrania, buty, książki, artykuły biurowe, studia, rekolekcje – ćwiczenia (...), znaczki, opłaty bankowe, abonament telefoniczny.

Podczas Pani pobytu w Polsce była Pani zakwaterowana u rodziny, a od października 2025 r. bezpłatnie u znajomych (...) w (...).

Nie otrzymuje Pani żadnych innych bezpłatnych świadczeń od Wspólnoty.

Środki finansowe są wypłacane z rachunku bankowego zarejestrowanego i posiadającego siedzibę wyłącznie na terytorium Francji. Francuska Wspólnota X nie posiada żadnych oddziałów, domów zakonnych, placówek ani żadnej zarejestrowanej osobowości prawnej w Polsce.

We francuskiej Wspólnocie zakonnej przebywa Pani od (...) 2011 r.

W związku z pobytem w tej Wspólnocie Pani centrum interesów osobistych i gospodarczych znajdowało się i znajduje się we Francji. We Francji podlega Pani nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

W wyniku przyjazdu do Polski w związku z dyspensą pobytową, tj. zgodą na przebywanie poza domem zakonnym, nie przeniosła Pani do Polski centrum swoich interesów osobistych i gospodarczych.

Zarówno w 2025 r., jak i w 2026 r. centrum Pani interesów osobistych i gospodarczych znajduje się we Francji. Tam mieszka Pani od 15 lat, tam znajduje się jedyny dom jaki posiada Pani Wspólnota zakonna, tam mieszkają wszyscy członkowie Pani zgromadzenia, tam znajdują się wspólnotowe konta bankowe (poza Pani osobistym, które zostało otwarte w Polsce na długo przed Pani wyjazdem do Francji), tam też opłacane jest Pani ubezpieczenie zdrowotne i składki emerytalne (...).

W Polsce na dyspensie pobytowej przebywa Pani od (...) 2025 r. Pani dyspensa kończy się (...) 2026 r. W tym czasie zazwyczaj przebywała Pani w Polsce.

Jest Pani obywatelką Polski.

Pani stałym miejscem zamieszkania jest Francja.

Pytanie

Czy w Polsce powinna Pani składać zeznanie PIT, a jeśli tak to w jaki sposób uwzględnić w nim otrzymane środki finansowe?

Pani stanowisko w sprawie

W Pani ocenie, jako siostra zakonna należąca do Wspólnoty X we Francji, przebywająca na pobycie zdrowotno-formacyjnym w Polsce, otrzymująca od swojej francuskiej Wspólnoty X środki finansowe jedynie na pokrycie kosztów bieżącego utrzymania, nie powinna Pani składać zeznania PIT w Polsce ani nie powinna Pani płacić podatku dochodowego od osób fizycznych zgodnie z art. 3 ust. 1, ust. 1a, ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Nie jest Pani nigdzie zatrudniona, nie prowadzi Pani żadnej misji kanonicznej ani pracy duszpasterskiej, a środki finansowe, które Pani otrzymuje, nie są ani dochodem, ani stypendium, ani zapomogą, ani darowizną. Są one jedynie realizacją obowiązku alimentacyjnego Pani Wspólnoty zakonnej. Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych są one „zwolnione z opodatkowania”.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Na podstawie art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1)  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2)  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Zgodnie z art. 3 ust. 2a ww. ustawy:

Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Z art. 3 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że:

Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody (przychody) z:

1)  pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;

2)  działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;

3)  działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;

4)  położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;

5)  papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z nich wynikających;

5a) umorzenia, odkupienia, wykupienia i unicestwienia w inny sposób tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych utworzonych na podstawie przepisów obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej oraz odpłatnego zbycia tych tytułów uczestnictwa;

6)  tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw – jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;

6a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;

7)  tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia;

8)  niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da.

W myśl natomiast art. 4a ustawy:

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik ma miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce płaci podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o określoną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP. Tym samym określona osoba, która ma ścisłe powiązania biznesowe czy też gospodarcze w Polsce, a całą rodzinę i znajomych w innym państwie, może w takiej sytuacji podlegać opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów. Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

W świetle art. 3 ust. 1a ww. ustawy analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.

Co istotne, posiadanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest ściśle związane ze spełnieniem ww. przesłanek. Podatnik spełniający kryteria wymienione w art. 3 ust. 1a ustawy jest uznawany za osobę mającą nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce, natomiast podatnik, który tych kryteriów nie spełnia – podlega w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Ponadto zauważyć należy, że wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Skoro – jak wynika z opisu zdarzenia – w 2025 r. i w 2026 r. przebywała i będzie przebywała Pani na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w każdym roku podatkowym, to w oparciu o art. 3 ust. 1a pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w Polsce posiada Pani miejsce zamieszkania dla celów podatkowych.

Jednakże, mając na uwadze fakt, że z Francją ma Pan powiązania osobiste i majątkowe – ustalając miejsce Pani zamieszkania dla celów podatkowych należy się odnieść do przepisów Umowy z dnia 20 czerwca 1975 r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz.U. z 1977 r. Nr 1 poz. 5).

Stosownie do art. 4 ust. 1 tej Umowy:

W rozumieniu niniejszej umowy określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza osobę, która według prawa tego Państwa podlega tam obowiązkowi podatkowemu, z uwagi na jej miejsce zamieszkania, jej miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne podobne znamiona, nie włączając jednak osób, które podlegają opodatkowaniu w tym Państwie tylko w zakresie dochodu, jaki osiągają ze źródeł położonych w wyżej wymienionym Państwie albo z tytułu majątku, jaki posiadają w tym Państwie.

Na podstawie art. 4 ust. 2 Umowy:

Jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas stosuje się następujące zasady:

a)  osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania. Jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);

b)  jeżeli nie można ustalić, w którym Umawiającym się Państwie osoba ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Umawiających się Państw, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa;

c)  jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obydwu Umawiających się Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, wówczas będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, którego jest obywatelem;

d)  jeśli sytuacji tej osoby nie można uregulować zgodnie z postanowieniami liter a), b) i c), właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną zagadnienie w drodze wzajemnego porozumienia.

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się zatem bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Przy tym wskazać należy, iż według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, iż osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas.

Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.

Ponadto, jeżeli osoba, mająca ognisko domowe w jednym państwie utworzyła ognisko domowe w drugim państwie z zachowaniem w całej pełni pierwszego ogniska, to fakt, iż pierwsze z nich zostało zachowane w środowisku, w którym osoba ta zawsze mieszkała, pracowała i w którym znajduje się jej rodzina i mienie, może w połączeniu z innymi elementami wskazywać, że osoba ta zachowała ośrodek swych życiowych interesów w pierwszym państwie.

Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.

Z opisu zdarzenia wynika również, że jest Pani zakonnicą we francuskiej Wspólnocie X. Na co dzień mieszka Pani we Francji. (...) 2025 r. przyjechała Pani na rok do Polski, gdzie w październiku 2025 r. rozpoczęła Pani studia podyplomowe na (...) w (...). We francuskiej Wspólnocie zakonnej przebywa Pani od (...) 2011 r. W związku z pobytem w tej Wspólnocie, Pani centrum interesów osobistych i gospodarczych znajdowało się i znajduje się we Francji. Zarówno w 2025 r., jak i w 2026 r. centrum Pani interesów osobistych i gospodarczych znajduje się we Francji. Tam mieszka Pani od 15 lat, tam znajduje się jedyny dom jaki posiada Pani Wspólnota zakonna, tam mieszkają wszyscy członkowie Pani zgromadzenia, tam znajdują się wspólnotowe konta bankowe (poza Pani osobistym, które zostało otwarte w Polsce na długo przed Pani wyjazdem do Francji), tam też opłacane jest Pani ubezpieczenie zdrowotne i składki emerytalne (...). W wyniku przyjazdu do Polski w związku z dyspensą pobytową, tj. zgodą na przebywanie poza domem zakonnym, nie przeniosła Pani do Polski centrum swoich interesów osobistych i gospodarczych. W Polsce na dyspensie pobytowej przebywa Pani od (...) 2025 r. Pani dyspensa kończy się (...) 2026 r. Podczas Pani pobytu w Polsce była Pani zakwaterowana u rodziny, a od października 2025 r. bezpłatnie u znajomych (...) w (...).

W oparciu o ww. normy kolizyjne uznać należy, że w latach 2025-2026 Pani miejsce zamieszkania dla celów podatkowych znajduje się we Francji. Oznacza to, że w okresie, w którym przebywa Pani w Polsce w związku z dyspensą pobytową, podlega Pani w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, określonemu w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Opodatkowaniu w Polsce podlegają zatem tylko dochody (przychody) uzyskiwane na terytorium Polski.

W opisie zdarzenia wskazała Pani, że środki na utrzymanie podczas dyspensy pobytowej w Polsce otrzymuje Pani z Francji. Środki finansowe są wypłacane z rachunku bankowego zarejestrowanego i posiadającego siedzibę wyłącznie na terytorium Francji. Francuska Wspólnota X nie posiada żadnych oddziałów, domów zakonnych, placówek ani żadnej zarejestrowanej osobowości prawnej w Polsce.

Środki otrzymywane przez Panią od francuskiej Wspólnoty zakonnej nie stanowią zatem dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o których mowa w art. 3 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wobec tego nie podlegają one opodatkowaniu w Polsce i nie podlegają wykazaniu w polskim zeznaniu podatkowym.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.