Interpretacja 0115-KDIT2.4011.477.2026.2.KC

Interpretacja indywidualna

– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych

·      w części dotyczącej możliwości odliczenia w ramach ulgi rehabilitacyjnej wydatków na wizyty – jest nieprawidłowe;

·      w pozostałej części – jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 lipca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan w odpowiedzi na wezwanie pismem z 22 sierpnia 2026 r. (wpływ) oraz pismem z 4 września 2026 r. (wpływ). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Posiada Pan orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wydane przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności na okres od 7 czerwca 2024 r. do 30 listopada 2026 r. Orzeczenie wydano m.in. z powodu stwierdzenia szeregu zmian w obrazie kręgosłupa. W orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności wskazano symbole przyczyny niepełnosprawności: 05-R, 10-N, 07-S.

Odczuwa Pan ograniczoną ruchomość oraz silne bóle uniemożliwiające Panu normalne funkcjonowanie. Wszelkie zastosowane dotychczas formy rehabilitacji nie przyniosły większych rezultatów.

W związku z tym w lipcu 2026 r. poddał się Pan zabiegowi polegającemu na wlewie do dysków kręgowych preparatu (...). Zastosowany preparat nie jest lekiem. Jest to wyrób medyczny w postaci sterylnego, lepkiego preparatu (składającego się m.in. z pochodnych celulozy i alkoholu etylowego), który jest wstrzykiwany do wnętrza jądra miażdżystego dysku kręgosłupa. Podanie żelu inicjuje proces rehydratacji jądra miażdżystego polegający na przyciąganiu i zatrzymywaniu płynów, co nawadnia zniszczony dysk i polepsza jego elastyczność. Preparat zatyka pęknięcia w pierścieniu włóknistym, przez co spowalnia dalsze niszczenie krążka. Celem podania preparatu jest pomoc w utrzymaniu dawnej wysokości dysku, co ma chronić kręgi przed naciskiem. Zmniejszenie nacisku na nerwy ma pomagać w walce z przewlekłym bólem.

Preparat jest wstrzykiwany przez lekarza pod kontrolą aparatu rentgenowskiego. Po podaniu preparatu pacjent pozostaje przez kilka godzin w pozycji leżącej i jest monitorowany przez lekarza.

Procedura poprzedzona jest wizytą kwalifikacyjną do zabiegu. Po zabiegu przebieg procesu rehabilitacji jest kontrolowany przez lekarza w ramach wizyty kontrolnej.

Posiada Pan dwie faktury, tj. na kwotę 500 zł za konsultację/kwalifikację do zabiegu, która to wizyta potwierdza zalecenie przez lekarza specjalistę neurochirurga wykonania zabiegu u konkretnego pacjenta oraz na kwotę 13.000 zł za wykonanie procedury podania preparatu oraz kilkugodzinną opiekę i kontrolę lekarza oraz pielęgniarki. Miesiąc po wykonaniu zabiegu ma Pan odbyć wizytę lekarską w celu kontroli efektów zabiegu oraz uzyskania dalszych zaleceń co do sposobu, rodzaju i częstotliwości rehabilitacji. Koszt wizyty to 500 zł i otrzyma Pan fakturę dokumentującą jego poniesienie.

W marcu 2026 r. otrzymał Pan wlew preparatu (...). Zabieg był wykonany pod kontrolą RTG przez lekarza neurochirurga, u którego konsultuje się głównie z powodu problemów z kręgosłupem. Tym razem preparat był podany z uwagi na stwierdzone zwyrodnienia stawu biodrowego, co powodowało ból oraz trudności z chodzeniem. Preparat (...) nie jest lekiem, lecz wyrobem medycznym opierającym się na właściwościach kwasu hialuronowego, który naturalnie występuje w mazi stawowej zwiększając jej zdolność do smarowania i amortyzacji. U Pana podanie preparatu przyniosło skutek w postaci zmniejszenia bólu oraz poprawienia ruchomości stawu biodrowego. Zmiany z stawie biodrowym zostały stwierdzone w czasie, gdy posiadał Pan już orzeczenie o niepełnosprawności z powodu innych problemów zdrowotnych. Inaczej mówiąc, orzeczenie o niepełnosprawności nie dotyczyło naruszenia sprawności organizmu w związku ze zmianami zwyrodnieniowymi w stawie biodrowym.

Uzupełnienie stanu faktycznego

W przypadku wlewu do dysków kręgowych i wlewu do stawu biodrowego wykonanie zabiegów zostało poprzedzone wizytami u lekarzy specjalistów, a konkretnie neurochirurga w przypadku wlewu do dysków kręgowych oraz ortopedę - chirurga w przypadku wlewu do stawu biodrowego. W wyniku przeprowadzonych badań oraz analizy przedstawionych wyników badań, w szczególności obrazowych kręgosłupa oraz biodra lekarze zalecili wspomniane wlewy celem zapobieżenia ciągłym bólom oraz ograniczeniom ruchomości, a także wykluczyli przeciwwskazania do zabiegów. Zatem zlecenie nie miało postaci zaświadczenia o celowości zabiegów, ale polegało na przebadaniu, analizie badań obrazowych, wywiadzie lekarskim oraz zaproponowaniu zabiegów mających zapobiegać występującym objawom, co lekarze odzwierciedlili w dokumentacji medycznej jaką są zobowiązani prowadzić i do której pacjent ma dostęp. W Pana ocenie dokumentacja medyczna, której zapisy poświadczają fakt wizyty u lekarza specjalisty i konsultacji medycznej, w wyniku której lekarz proponuje pacjentowi konkretne zabiegi (w tym przypadku wlewy) jako sposób na czasowe zmniejszenie bólu i przywrócenie ograniczonych funkcji ruchowych osobie niepełnosprawnej, a potem osobiście te zabiegi wykonuje, w sposób wystarczający potwierdza zalecenia tego lekarza specjalisty. Z powyższych faktów bezsprzecznie należy wysnuć wniosek, że zabiegi były zlecone przez lekarza specjalistę. Wobec tego nie wystąpił Pan do lekarza o wydanie zaświadczenia w tym zakresie, gdyż ustawa o PIT nie uzależnia prawa do odliczenia wydatków na zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne od posiadania skierowania lub zalecenia lekarza specjalisty.

Ponieważ ustawa o PIT nie warunkuje prawa do odliczenia wydatków na zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne od posiadania takiego zaświadczenia nie wystąpił Pan o nie na etapie zabiegu. Po otrzymaniu wezwania o uzupełnienie wniosku o wydanie interpretacji zwrócił się Pan do lekarza, który wykonał zabieg o wydanie pisemnego zaświadczenia, czy wykonany zabieg był zabiegiem rehabilitacyjnym lub leczniczo-rehabilitacyjnym. W odpowiedzi uzyskał Pan informację, że lekarz nie może wydać zaświadczenia w tym zakresie. Jeżeli prawo nie zobowiązuje lekarza do kwalifikacji zabiegu i wydania zaświadczenia tego rodzaju, to prawdopodobnie pomimo usilnych Pana prób takie zaświadczenie nie zostanie wydane. Powyższe potwierdza zasadność i racjonalność ustawodawcy, który nie uzależnił prawa do skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej w powyższym zakresie od posiadania takiego zaświadczenia. Jednocześnie wskazuje Pan, że z analizy szeregu podatkowych interpretacji indywidualnych wynika, że kwalifikacji zabiegu do kategorii zabiegów rehabilitacyjnych lub leczniczo-rehabilitacyjnych może dokonać Minister Finansów, skoro w przypadkach nieposiadania zaświadczeń przez podatników przyznawał im prawo do odliczenia wydatków poniesionych na wykonanie rozmaitych zabiegów, np. interpretacja z 4 marca 2026 r. 0115-KDIT2.4011.717.2025.2.MM. Z wydanych interpretacji wynika też, że najistotniejsze w sprawie jest ustalenie jaki jest cel wykonania zabiegu. Jak wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 4 czerwca 2025 r. sygn. akt VIII SA/Wa 185/25, jeżeli określony zabieg, wynikający z zaleceń lekarza, jest działaniem zmierzającym do przywrócenia ograniczonych funkcji, zmniejszenia następstw nieodwracalnych zmian lub wyrównania ich w takim stopniu, aby osobie niepełnosprawnej przywrócić sprawność lub zmniejszyć objawy chorobowe i poprawić jakość życia, to taki zabieg będzie stanowić element rehabilitacji, której efektem końcowym będzie maksymalne przywrócenie sprawności osobie poddanej rehabilitacji.

Jak już Pan wyżej wyjaśnił, w związku z prośbą skierowaną do lekarza o wydanie zaświadczenia, czy zabieg wlewu preparatu (...) do dysków kręgowych jest zabiegiem rehabilitacyjnym lub leczniczo-rehabilitacyjnym otrzymał Pan pierwotnie informację, że nie dostanie zaświadczenia. Jednakże, ponownie zwrócił się Pan do Kliniki o doprecyzowanie odpowiedzi i wskazanie, czy informację o braku możliwości wystawienia zaświadczenia należy rozumieć, że zabieg wlewu preparatu do dysków kręgowych nie jest zabiegiem rehabilitacyjnym lub leczniczo-rehabilitacyjnym. W odpowiedzi uzyskał informację, że zabieg wlewu preparatu (...) do dysków kręgowych jest zabiegiem leczniczo-rehabilitacyjnym, co zostanie potwierdzone wydanym dla Pana zaświadczeniem.

Wracając do przedmiotowej sprawy wskazuje Pan, że poddał się zabiegowi wlewu do dysków kręgosłupa z uwagi na silne i ciągłe bóle ograniczające ruchomość, uniemożliwiające wykonywanie obowiązków zawodowych, a także prostych codziennych czynności wymagających chodzenia lub stania. Ból nie ustępował nawet w pozycji leżącej. Nie pozwalał też na poddanie się innym zabiegom rehabilitacyjnym, w tym ćwiczeniom fizycznym. Nawet masaż wywoływał trudny do zniesienia ból. W związku z tym poszukując sposobu na zaradzenie temu zgłosił się Pan do (...), gdzie po konsultacji lekarz specjalista neurochirurg zaproponował zabieg wlewu preparatu (...). W chwili obecnej minęło kilka tygodni od zabiegu i rozpoczął Pan wdrażanie dalszego planu rehabilitacyjnego, w tym ćwiczenia, co jest możliwe dzięki częściowemu (i niestety czasowemu) zniesieniu bólu w wyniku przeprowadzonego zabiegu. Podobnie procedura wlewu preparatu (...) do stawu biodrowego przyniosła skutek w postaci zmniejszenia bólu. Zmniejszenie bólu do pewnego stopnia przywróciło ograniczone Panu funkcje i sprawność poprawiając jakość życia.

Wstępnie lekarz specjalista proponował wlew (...), jednak po zapoznaniu się z wszystkimi badaniami MRI zaproponował wlew preparatu (...), który przy stopniu zaawansowania zmian w dyskach kręgowych miał przynieść lepsze rezultaty.

Faktury za:

·      wizytę kwalifikacyjną (500 zł),

·      podanie preparatu oraz opiekę i kontrolę lekarza (13.000 zł),

·      wizytę końcową polegającą na przekazaniu wskazówek co do dalszego postępowania i rehabilitacji, zamykającą cały proces (500 zł)

z związku z poddaniem się zabiegowi wlewu preparatu do dysków kręgowych, zawierają/będą zawierały Pana dane jako kupującego i dane sprzedającego, przedmiot oraz kwotę zapłaty.

Posiada Pan fakturę imienną potwierdzającą poniesione wydatki na wlew preparatu (...). Zawiera ona Pana dane jako kupującego i dane sprzedającego, przedmiot oraz kwotę zapłaty. Na fakturze wpisano jako przedmiot sprzedaży: (...).

Wydatki nie zostały/zostaną sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych ani nie zostały/zostaną zwrócone w jakiejkolwiek formie.

Wydatki nie zostaną zaliczone do kosztów uzyskania przychodów ani odliczone od dochodów.

Wydatki zostały poniesione w 2026 r., w którym uzyskuje Pan przychody z jednoosobowej działalności gospodarczej podlegające opodatkowaniu w Polsce. Przychody rozlicza na zasadach ogólnych.

Pytania

1)  Czy może Pan obniżyć podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych za 2026 r. w ramach ulgi rehabilitacyjnej na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 26 ust. 7a pkt 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych o koszty poniesione w związku z poddaniem się zabiegowi wlewu preparatu (...) do dysków kręgowych udokumentowane trzema fakturami: za wizytę kwalifikacyjną (500 zł), za podanie preparatu oraz opiekę i kontrolę lekarza (13.000 zł), za wizytę końcową polegającą na przekazaniu wskazówek co do dalszego postępowania i rehabilitacji, zamykającą cały proces (500 zł)?

2)  Czy może Pan obniżyć podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych za 2026 r. w ramach ulgi rehabilitacyjnej na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 26 ust. 7a pkt 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych o koszty poniesione w związku z zabiegiem podania wlewu preparatu (...) do stawu biodrowego (1.500 zł), pomimo faktu, iż posiadane orzeczenie o niepełnosprawności nie zostało wydane w zakresie chorób stawu biodrowego?

Pana stanowisko w sprawie

W Pana ocenie – w odniesieniu do pytania nr 1 – może obniżyć Pan podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych za 2026 r. na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 26 ust. 7a pkt 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych o koszty poniesione w związku z poddaniem się zabiegowi wlewu preparatu (...) do dysków kręgowych udokumentowane trzema fakturami: za wizytę kwalifikacyjną (500 zł), za podanie preparatu oraz opiekę i kontrolę lekarza (13.000 zł), za wizytę końcową polegającą na przekazaniu wskazówek co do dalszego postępowania i rehabilitacji, zamykającą cały proces (500 zł).

W Pana ocenie – w odniesieniu do pytania nr 2 – może Pan obniżyć podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych za 2026 r. na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 26 ust. 7a pkt 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych o koszty poniesione na zabieg podania preparatu (...) do stawu biodrowego (1.500 zł) , pomimo faktu, iż posiadane orzeczenie o niepełnosprawności nie zostało wydane w zakresie chorób stawu biodrowego.

Zgodnie z przywołanymi przepisami osoba niepełnosprawna może obniżyć przychód o wydatki poniesione na cele rehabilitacyjne oraz związane z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych. Za takie wydatki uważa się wydatki poniesione m.in. za zabiegi rehabilitacyjne lub leczniczo-rehabilitacyjne. Ustawodawca nie podał ustawowej definicji tych pojęć. W orzeczeniu z 4 czerwca 2025 r. sygn. akt VIII SA/Wa 185/25, WSA w Warszawie powołał się na ich językową wykładnię odwołując się m.in. do Domowego Poradnika Medycznego (Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, Warszawa 1991 r.), który wyjaśnia, że rehabilitacja stanowi zorganizowany system działania obejmujący usprawnienia fizyczne, psychiczne, społeczne i zawodowe. Ma ona spowodować usunięcie skutków choroby, zmniejszenie następstwa nieodwracalnych zmian lub wyrównanie ich w takim stopniu, aby przewrócić chorym ich społecznie przydatną sprawność. „Rehabilitacja lecznicza to połączenie leczenia z postępowaniem usprawniającym, które obejmuje zabiegi fizykoterapeutyczne, wodolecznictwo, światłolecznictwo, elektrolecznictwo, mechanoterapię i kinezyterapię. Istotne znaczenia mają również zabiegi chirurgiczne zmierzające do przywrócenia ograniczonych funkcji.” Zdaniem Sądu, jeżeli określony zabieg wynikający z zaleceń lekarza jest działaniem zmierzającym do przywrócenia ograniczonych funkcji, zmniejszenia następstw nieodwracalnych zmian lub wyrównania ich w takim stopniu, aby osobie niepełnosprawnej przywrócić sprawność lub zmniejszyć objawy chorobowe i poprawić jakość życia, to taki zabieg będzie stanowić element rehabilitacji, której efektem będzie maksymalne przywrócenie sprawności osobie poddanej rehabilitacji.

W związku z tym w obu przypadkach podania preparatów medycznych (...) oraz (...) mamy do czynienia z terapiami, które zmierzają do poprawy stanu zdrowia, redukcji objawów chorobowych (zmniejszenie bólu oraz poprawienie ruchomości kręgosłupa i stawu biodrowego) oraz poprawę sprawności i jakości życia. W ten sposób mają się przyczynić do przywrócenia w pewnym stopniu sprawności fizycznej i psychicznej. Mają zatem działanie o charakterze zabiegu leczniczo-rehabilitacyjnego.

Odnosząc się natomiast do faktu nieposiadania przez Pana orzeczenia o niepełnosprawności w zakresie chorób stawu biodrowego wskazać należy, że powołane wcześniej przepisy wskazują na możliwość odliczenia wydatków na zabiegi rehabilitacyjne i leczniczo-rehabilitacyjne przez osobę niepełnosprawną, ale nie zawierają warunku wystąpienia bezpośredniego związku tych zabiegów z niepełnosprawnością. Należy zatem uznać, że ustawodawca nie wprowadzając takiego ograniczenia umożliwił odliczenie wydatków na wszelkie zabiegi o charakterze rehabilitacyjnym i leczniczo-rehabilitacyjnym, których celem jest przywrócenie choremu sprawności fizycznej i psychicznej i poprawienie jakości życia.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g i art. 30j-30p, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 23o, art. 23u, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e, 6 i 21 lub art. 24b ust. 1 i 2, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.

Rodzaje wydatków na cele rehabilitacyjne uprawniające do odliczeń od dochodu przed opodatkowaniem zawiera art. 26 ust. 7a ww. ustawy, zaś zasady i warunki dokonywania tych odliczeń określone zostały w ust. 7, 7b-7g oraz 13a tego artykułu.

Stosownie do art. 26 ust. 7a pkt 6b ww. ustawy:

Za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne lub leczniczo-rehabilitacyjne.

Zgodnie z art. 26 ust. 7 pkt 4 tej ustawy:

Wysokość wydatków na cele określone w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7c, ustala się na podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego w szczególności: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty - w przypadkach innych niż wymienione w pkt 1-3.

Stosownie do art. 26 ust. 7b tejże ustawy:

Wydatki, o których mowa w ust. 7a, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie.

Wedle art. 26 ust. 7d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek:

1)  orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub

2)  decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo

3)  orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.

W myśl art. 26 ust. 7f ww. ustawy:

Ilekroć w przepisach ust. 7a jest mowa o osobach zaliczonych do:

1)  I grupy inwalidztwa - należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:

a)  całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji albo

aa)            niezdolność do samodzielnej egzystencji, albo

b)  znaczny stopień niepełnosprawności;

2)  II grupy inwalidztwa - należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:

a)  całkowitą niezdolność do pracy albo

b)  umiarkowany stopień niepełnosprawności.

Stosownie do art. 26 ust. 13a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wydatki na cele określone w ust. 1 podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów lub nie zostały odliczone od dochodów opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c lub nie zostały odliczone od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.

Podkreślić należy, że zgodnie ze stanowiskiem utrwalonym zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie prawa – wszelkie ulgi podatkowe stanowią wyłom od zasady powszechności opodatkowania oraz mają charakter przywileju, z którego podatnik ma prawo, a nie obowiązek korzystania; muszą one być zatem interpretowane bez dokonywania wykładni rozszerzającej, a także zawężającej danego przepisu prawa podatkowego.

W związku z tym wyjaśnienia wymaga, że warunkiem odliczenia wydatków na cele rehabilitacyjne stosownie do treści art. 26 ust. 7d analizowanej ustawy, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek: orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.

Istotnym jest również aby wydatki poniesione zostały na cele wskazane w art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zawarty w ww. przepisie katalog wydatków jest bowiem katalogiem zamkniętym, co oznacza, że odliczeniu podlegają jedynie wydatki enumeratywnie w nim wymienione. Zatem wydatki poniesione na inne cele – nawet wówczas gdy zostały poniesione w związku z niepełnosprawnością – nie uprawniają do odliczeń w ramach omawianej ulgi.

W ramach ulgi rehabilitacyjnej odliczeniu podlegają między innymi wydatki wymienione w art. 26 ust. 7a pkt 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czyli wydatki poniesione na zabiegi rehabilitacyjne lub leczniczo-rehabilitacyjne.

Wysokość tych wydatków stosownie do art. 26 ust. 7 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustala się na podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego w szczególności: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera jednak definicji pojęcia „zabieg”, „rehabilitacja”, ani „zabieg leczniczo-rehabilitacyjny”, konieczne jest zatem ich wyjaśnienie w oparciu o definicje encyklopedyczne.

Zgodnie ze „Słownikiem wyrazów obcych” i Encyklopedią PWN, zabieg to interwencja mająca na celu wywołanie określonego skutku, zwykle przeciwdziałająca czemuś (np. skutkom choroby), będąca środkiem zaradczym. Z kolei „rehabilitacja” to przywrócenie choremu sprawności fizycznej i psychicznej, poprzez stosowanie odpowiednich zabiegów leczniczych lub „przystosowanie do normalnego życia w społeczeństwie osób, które utraciły sprawność fizyczną lub psychiczną bądź mają wady wrodzone”, rehabilitacja lecznicza zaś to połączenie leczenia z postępowaniem usprawniającym, które obejmuje zabiegi fizykoterapeutyczne, wodolecznictwo, światłolecznictwo, elektrolecznictwo, mechanoterapię i kinezyterapię.

W ogólnie dostępnym „Domowym Poradniku Medycznym” pod redakcją prof. dr hab. med. Kazimierza Janickiego (Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, Warszawa 1991 r.) można znaleźć wyjaśnienie, iż „rehabilitacja stanowi zorganizowany system działania obejmujący usprawnienie fizyczne, psychiczne, społeczne, zawodowe. Proces rehabilitacji ma spowodować usunięcie skutków choroby, zmniejszenie następstwa nieodwracalnych zmian lub wyrównanie ich w takim stopniu, aby poszkodowanym przywrócić ich społecznie przydatną sprawność.

Rehabilitacja w znaczeniu medycznym oznacza przystosowanie do normalnego życia w społeczeństwie osób, które doznały przemijającej lub trwałej utraty zdrowia i stały się na stałe lub na pewien czas inwalidami. Natomiast leczenie - w ujęciu słownikowym - polega na dążeniu do przywrócenia komuś zdrowia za pomocą leków lub zabiegów, usuwaniu lub łagodzeniu dolegliwości, uzdrawianiu, kurowaniu.

Jak wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 4 czerwca 2025 r. sygn. akt VIII SA/Wa 185/25, jeżeli określony zabieg, wynikający z zaleceń lekarza, jest działaniem zmierzającym do przywrócenia ograniczonych funkcji, zmniejszenia następstw nieodwracalnych zmian lub wyrównania ich w takim stopniu, aby osobie niepełnosprawnej przywrócić sprawność lub zmniejszyć objawy chorobowe i poprawić jakość życia, to taki zabieg będzie stanowić element rehabilitacji, której efektem końcowym będzie maksymalne przywrócenie sprawności osobie poddanej rehabilitacji.

W opisie zdarzenia w szczególności wskazał Pan, że – jako osoba posiadająca orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wydane przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, która ma szereg zmian w obrazie kręgosłupa – poddał się Pan zabiegom polegającym na wlewie preparatu do dysków kręgowych i do stawu biodrowego z uwagi na silne i ciągłe bóle ograniczające ruchomość, uniemożliwiające wykonywanie obowiązków zawodowych, a także prostych codziennych czynności wymagających chodzenia lub stania (ból nie ustępował nawet w pozycji leżącej, nie pozwalał na poddanie się innym zabiegom rehabilitacyjnym, w tym ćwiczeniom fizycznym, nawet masaż wywoływał trudny do zniesienia ból). W chwili obecnej minęło kilka tygodni od zabiegu i rozpoczął Pan wdrażanie dalszego planu rehabilitacyjnego, w tym ćwiczenia, co jest możliwe dzięki zniesieniu bólu w wyniku przeprowadzonych zabiegów. Zmniejszenie bólu do pewnego stopnia przywróciło ograniczone Panu funkcje i sprawność poprawiając jakość życia.

W świetle przedstawionych przez Pana okoliczności, stwierdzić należy, że zabieg polegający na wlewie do dysków kręgowych i zabieg polegający na wlewie do stawu biodrowego, mieszczą się w kategorii zabiegów, o których mowa w art. 26 ust. 7a pkt 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wobec tego, wydatki na zabieg polegający na wlewie do dysków kręgowych może Pan odliczyć w ramach ulgi rehabilitacyjnej, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 26 ust. 7a pkt 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Również wydatki na zabieg polegający na wlewie do stawu biodrowego pomimo faktu, iż posiadane przez Pana orzeczenie o niepełnosprawności, nie zostało wydane w zakresie chorób stawu biodrowego, może Pan odliczyć w ramach omawianej ulgi na podstawie ww. przepisów. Ustawodawca nie wprowadził bowiem wymogu, aby wydatek na zabiegi rehabilitacyjne lub leczniczo-rehabilitacyjne, odliczany w ramach przedmiotowej ulgi był związany z rodzajem niepełnosprawności wskazanym w orzeczeniu.

Odnosząc się do pozostałych wydatków, tj. na wizytę kwalifikacyjną, wizytę końcową polegającą na przekazaniu wskazówek co do dalszego postępowania i rehabilitacji, zamykającą cały proces z związku z poddaniem się zabiegowi wlewu preparatu do dysków kręgowych, wyjaśniam że wydatki na wizyty u lekarzy nie zostały wymienione w żadnej kategorii wydatków zawartych w zamkniętym katalogu wydatków rehabilitacyjnych, o których mowa w art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 listopada 2013 r. sygn. akt II FSK 2853/11:

(…) nie każda wizyta u lekarza specjalisty jest jednocześnie zabiegiem leczniczo-rehabilitacyjnym i nie ulega wątpliwości, że wizyty kontrolne u lekarza, czy też badania lekarskie nie są tożsame z określeniem „zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne”. Twierdzenie przeciwne (…) jest oczywiście bezzasadne i to nie tylko z racji elementarnych reguł językowych, ale też ze względów wynikających z zasad wiedzy oraz doświadczenia życiowego.

W świetle powyższego, wydatków na wizytę kwalifikacyjną i wizytę końcową polegającą na przekazaniu wskazówek co do dalszego postępowania i rehabilitacji, zamykającą cały proces z związku z poddaniem się zabiegowi wlewu preparatu do dysków kręgowych, nie może Pan odliczyć w ramach ulgi rehabilitacyjnej, na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.