Interpretacja 0115-KDIT2.4011.49.2026.1.DT

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 stycznia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 16 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Są Państwo – jako zespół szkół niepublicznych – pracodawcą i płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych. Zatrudniają Państwo nauczycieli oraz pracowników administracyjnych na podstawie umów o pracę. Posiadają Państwo własny numer identyfikacji podatkowej (NIP) i realizują Państwo obowiązki płatnika w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.

W (...) 2026 r. planują Państwo zorganizować wyjazd integracyjny dla pracowników do (...). Głównym celem wyjazdu jest zintegrowanie zespołu oraz zbudowanie trwałych więzi pracowników z pracodawcą, co ma kluczowe znaczenie w kontekście trudnej sytuacji na rynku pracy i problemów z pozyskaniem doświadczonych nauczycieli. Działanie to ma na celu zapobieganie rotacji kadr, co pozwoli uniknąć kosztów organizacyjnych związanych z procesami rekrutacyjnymi. Wyjazd ma służyć poprawie komunikacji w zespole, co przełoży się na efektywność pracy Państwa szkoły.

Organizacja wyjazdu zostanie zlecona profesjonalnemu biuru turystycznemu, które wystawi na Państwa rzecz fakturę obejmującą część kosztów związanych z organizacją wyjazdu, na które złożą się m.in.: transport, noclegi, wyżywienie i ubezpieczenie.

Część kosztów wyjazdu pokryją Państwo ze środków własnych (nie z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, gdyż taki nie jest utworzony). Będzie to ok. 50% wszystkich kosztów ponoszonych przez biuro turystyczne. Pozostałą część kosztów należną dla biura uczestnicy wyjazdu uiszczą indywidualnie, bezpośrednio na rzecz biura turystycznego. Część kosztów, takich jak przejazdy i wejścia do obiektów turystycznych, uczestnicy będą opłacać na miejscu ze środków własnych.

Informacja o wyjeździe zostanie przekazana wszystkim pracownikom, którzy będą mogli dobrowolnie zgłosić chęć udziału, będzie też możliwość wyjazdu ze współmałżonkiem. Na podstawie zgłoszeń zostanie przez Państwa sporządzona lista uczestników.

Wyjazd ma charakter integracyjny i jest organizowany w interesie Państwa (jako pracodawcy), w celu poprawy współpracy w zespole i zwiększenia efektywności pracy. Z uwagi na organizację pracy szkoły, możliwy jest udział części zespołu w ilości nie większej niż 20 osób. O udziale w wyjeździe integracyjnym będzie decydowała kolejność zgłoszeń.

Pytanie

Czy dofinansowanie przez Państwa części kosztów wyjazdu integracyjnego dla pracowników, spowoduje powstanie po stronie pracowników przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji obowiązek Państwa jako płatnika do obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na ten podatek?

Państwa stanowisko w sprawie

Państwa zdaniem, dofinansowanie wyjazdu integracyjnego ze środków własnych nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych dla pracowników. W konsekwencji tego nie będą Państwo zobowiązani do obliczenia, pobrania i przekazania zaliczki na ten podatek.

Uzasadniając powyższe stanowisko, odwołują się Państwo do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13, w którym zostało wskazane, że aby nieodpłatne świadczenie mogło być uznane za przychód pracownika, muszą zostać spełnione łącznie trzy przesłanki:

·      świadczenie musi zostać spełnione za zgodą pracownika (dobrowolność);

·      świadczenie musi zostać spełnione w interesie pracownika (a nie pracodawcy) i przynieść mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku;

·      korzyść musi być wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi.

W Państwa opinii, w opisanym zdarzeniu przyszłym, przesłanki te nie są spełnione.

Wyjazd jest organizowany w interesie pracodawcy w celu integracji, budowania więzi i zapobiegania rotacji pracowników w obliczu trudnego rynku pracy. Służy to zatem Państwa interesom i ma na celu zapewnienie stabilności kadrowej i wysokiej jakości pracy nauczycieli, co bezpośrednio przekłada się na wyniki Państwa placówki.

Nie ma korzyści w postaci zaoszczędzenia wydatku po stronie pracowników. Wskazują Państwo, że trudno uznać, że pracownik uzyska korzyść w postaci zaoszczędzonego wydatku, ponieważ gdyby nie organizowali Państwo tego konkretnego wyjazdu integracyjnego, pracownik najpewniej nie sfinansowałby sobie takiej wycieczki we własnym zakresie.

Wyjazd będzie miał charakter integracyjny, a Trybunał Konstytucyjny wyraźnie stwierdził, że udział w spotkaniach integracyjnych, nawet dobrowolny, nie oznacza uzyskania przychodu, ponieważ po stronie pracownika nie pojawia się żadna korzyść majątkowa. W Państwa opinii brak jest podstaw, by świadczenie o charakterze ogólnodostępnym, służące celom pracodawcy, przypisywać indywidualnym uczestnikom jako ich wymierną korzyść.

Pokrycie przez Państwa części kosztów wyjazdu nie będzie Państwa zdaniem spełniać przesłanek przysporzenia majątkowego w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż w szczególności:

-     świadczenie jest dostępne dla wszystkich pracowników na zasadzie dobrowolności;

-     nie jest spełnione w interesie pracownika, lecz w interesie Państwa (pracodawcy);

-     brak jest realnej korzyści majątkowej po stronie pracownika (pracownik nie zaoszczędziłby wydatku, który musiałby ponieść);

-     świadczenie nie jest przypisane indywidualnie, lecz ma charakter ogólny.

Podobne stanowisko zostało przedstawione w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 25 września 2024 r. znak: 0112-KDWL.4011.87.2024.1.TW.

Podsumowując, sfinansowanie przez Państwa części kosztów wycieczki do (...), mającej na celu integrację zespołu i ograniczenie rotacji kadr, nie generuje po stronie pracowników przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym nie ciążą na Państwu obowiązki płatnika w tym zakresie.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Z przepisu art. 11 ust. 2 ww. ustawy wynika, że:

Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.

Stosownie do treści art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

1)  jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców;

2)  jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;

3)  jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku;

4)  w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Na mocy art. 11 ust. 2b cytowanej ustawy:

Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.

Z ogólnej definicji przychodów zawartej w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, iż przychodami są w szczególności otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Ponieważ za przychody należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego – zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika – to wskazać należy, że dla celów podatkowych przez nieodpłatne świadczenie rozumie się te wszystkie zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie w majątku podatnika mające konkretny wymiar finansowy. Zatem do przychodu należy zaliczyć każdy rodzaj świadczenia, które dana osoba (podatnik) otrzymuje kosztem majątku innej osoby.

W świetle art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Na mocy art. 12 ust. 2 ww. ustawy:

Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych odbiorców – jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres działalności pracodawcy.

Stosownie do art. 12 ust. 3 omawianej ustawy:

Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.

Przy czym, stosownie do art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy.

Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.

Z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że:

Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.

Stosownie do art. 38 ust. 1 powyższej ustawy:

Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.

Z powodu niejednolitości stanowisk sądowych dotyczących kwestii „nieodpłatnego świadczenia”, zasadniczego znaczenia nabrał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13 (Dz.U. z 2014 r., poz. 947), w którym to Trybunał dokonał ustalenia, jakie kryteria statuują nieodpłatne świadczenie do zakwalifikowania go jako przychodu z tytułu stosunku pracy.

Definiując pojęcie „innych nieodpłatnych świadczeń” jako przychodu, w rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych Trybunał Konstytucyjny wskazał, że za przychód pracownika mogą być uznane takie świadczenia, które:

•      po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),

•      po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,

•      po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

Aby można było uznać, że pracownik otrzymał nieodpłatne świadczenie, powyższe przesłanki muszą być spełnione łącznie.

Nieodpłatne świadczenie jest więc przychodem pracownika ze stosunku pracy – gdy świadczenie to powoduje wystąpienie po stronie pracownika przysporzenia: w postaci nabycia wymiernej korzyści majątkowej lub w postaci również wymiernego zaoszczędzenia wydatku. Nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika, gdy zostanie spełnione za zgodą pracownika, tj. gdy pracownik skorzysta z niego w pełni dobrowolnie. Zatem, pracodawca spełni określone świadczenie na rzecz pracownika, gdy będzie dysponował uprzednią zgodą pracownika na jego przyjęcie. Przychód pracownika będzie obejmował nieodpłatne świadczenie, gdy świadczenie to zostanie spełnione w interesie pracownika (a nie w interesie pracodawcy) i przyniesie pracownikowi korzyść w postaci powiększenia jego aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść. W zakresie tego kryterium należy wskazać, że chodzi o realny charakter przysporzenia, jako warunku objęcia nieodpłatnego świadczenia podatkiem dochodowym.

Nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika, gdy korzyść jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi, tj. nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów.

W opisie zdarzenia przyszłego wskazali Państwo, że planują zorganizować przy pomocy biura podróży zagraniczny wyjazd integracyjny dla pracowników (nauczycieli i pracowników administracyjnych). Oferta skierowana jest do wszystkich pracowników, jednakże z uwagi na charakter pracy szkoły, w wyjeździe będzie mogło wziąć udział 20 osób. O udziale decydować będzie kolejność zgłoszeń. Udział będzie miał charakter dobrowolny. Celem wyjazdu jest integracja zespołu oraz zbudowanie trwałych więzi pracowników z pracodawcą, co ma kluczowe znaczenie w kontekście trudnej sytuacji na rynku pracy i problemów z pozyskaniem doświadczonych nauczycieli. Powyższe ma za zadanie zapobiec rotacji kadr, co pozwoli uniknąć Państwu kosztów organizacyjnych związanych z procesami rekrutacyjnymi. Wyjazd ma służyć także poprawie komunikacji w zespole, co przełoży się na efektywność pracy Państwa placówki. Wyjazd ma zostać częściowo sfinansowany z Państwa środków własnych. Wskazali Państwo, że pokryją ok. 50% kosztów wyjazdu integracyjnego.

Jak zauważył Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyżej wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13:

Obiektywne kryterium – wystąpienia po stronie pracownika przysporzenia majątkowego (korzyści) – nie jest natomiast spełnione, gdy pracodawca proponuje pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych czy szkoleniowych, choćby organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe).

Integracyjny charakter zorganizowanego dla pracowników wydarzenia, chociażby wydarzenie to przyjęło formę wyjazdu (wycieczki), wpływa zatem na ocenę, że biorący w nim udział pracownicy nie uzyskują przysporzenia majątkowego, które należałoby uznać za ich przychód.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzam, że dobrowolny udział w wyjeździe integracyjnym, częściowo sfinansowanym z Państwa (jako pracodawcy) środków własnych, którego głównym celem jest integracja zespołu oraz zbudowanie trwałych więzi pracowników z pracodawcą, co zapobiegnie rotacji kadr i pozwoli Państwu uniknąć kosztów związanych z procesami rekrutacyjnymi, a także wpłynie na poprawę komunikacji w zespole i przełoży się na efektywność pracy placówki, nie będzie stanowić dla pracowników przysporzenia majątkowego. Tym samym pokrycie części kosztów wyjazdu integracyjnego nie będzie stanowić nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji powyższego, nie spowoduje to powstania po stronie Państwa pracowników przychodu, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Na Państwu natomiast nie będą ciążyć z tego tytułu obowiązki płatnika wskazane w art. 32 ust. 1 i art. 38 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a więc obowiązki obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

W odniesieniu do powołanej we wniosku interpretacji indywidualnej informuję, że została ona wydana w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.