Interpretacja 0115-KDIT2.4011.6.2026.1.MD

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 stycznia 2026 r. wpłynął Pana wniosek, z 29 grudnia 2025 r., o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy zastosowania odliczeń z tytułu ulgi rehabilitacyjnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Jest Pan emerytem i otrzymuje Pan dochody z emerytury opodatkowanej podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Posiada Pan orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu (...), wydane (...) 2025 r. przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w (...). Orzeczenie zostało wydane na stałe. W orzeczeniu wskazano, że nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność.

Jest Pan współwłaścicielem samochodu osobowego w rozumieniu art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (samochód zarejestrowany jest na żonę A.A, z którą pozostaje Pan we wspólności majątkowej małżeńskiej). W 2025 r. ponosił Pan wydatki na używanie tego samochodu na potrzeby związane z Pana niepełnosprawnością.

W 2025 r. wydatki na używanie ww. samochodu nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych ani nie zostały zwrócone w jakiejkolwiek formie.

Wydatki poniesione na używanie ww. samochodu osobowego nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, nie zostały odliczone od dochodów opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie zostały odliczone od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, nie zostały zwrócone w jakiejkolwiek formie.

W 2025 r. planuje Pan rozliczyć Państwa podatki wspólnie przez złożenie PIT-37.

Pytanie

Czy w rocznym zeznaniu podatkowym za 2025 r., w związku z Pana niepełnosprawnością, może Pan odliczyć w ramach ulgi rehabilitacyjnej – na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – wydatki na używanie samochodu osobowego w ramach limitu (2280 zł), wskazanego w art. 26 ust. 7a pkt 14 tej ustawy?

Pana stanowisko w sprawie

W rocznym zeznaniu podatkowym za 2025 r., jako osoba o orzeczonej niepełnosprawności, może Pan odliczyć w ramach ulgi rehabilitacyjnej wydatki na używanie samochodu osobowego w wysokości 2280 zł, wskazanej w art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30cb , art. 30da-30dh , art. 30e-30g i art. 30j-30p , stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9 , art. 23o , art. 23u , art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e, 6 i 21 lub art. 24b ust. 1 i 2 , po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.

Rodzaje wydatków na cele rehabilitacyjne uprawniające do odliczeń od dochodu przed opodatkowaniem zawiera art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zaś zasady i warunki dokonywania tych odliczeń określone zostały w ust. 7, 7b-7g i 13a tego artykułu.

W myśl art. 26 ust. 7a pkt 14 przywołanej ustawy:

Za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną albo dziecko niepełnosprawne, które nie ukończyło 16. roku życia – w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2280 zł.

Na podstawie art. 26 ust. 7b cytowanej ustawy:

Wydatki, o których mowa w ust. 7a, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie.

Stosownie do art. 26 ust. 7 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wysokość wydatków na cele określone w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7c, ustala się na podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego w szczególności: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty – w przypadkach innych niż wymienione w pkt 1-3.

Art. 26 ust. 7c omawianej ustawy stanowi, że:

W przypadku wydatków, o których mowa w ust. 7a pkt 7, 8 i 14, nie jest wymagane posiadanie dokumentów stwierdzających ich wysokość. Jednakże na żądanie organów podatkowych podatnik jest obowiązany przedstawić dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia, w szczególności:

1)  wskazać z imienia i nazwiska osoby, które opłacono w związku z pełnieniem przez nie funkcji przewodnika;

2)  okazać certyfikat potwierdzający status psa asystującego.

3)  (uchylony)

Jak wynika natomiast z art. 26 ust. 7d omawianej ustawy:

Warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek:

1)  orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub

2)  decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo

3)  orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.

W świetle art. 26 ust. 7f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ilekroć w przepisach ust. 7a jest mowa o osobach zaliczonych do:

1)  I grupy inwalidztwa – należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:

a)  całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji albo

aa)               niezdolność do samodzielnej egzystencji, albo

b)  znaczny stopień niepełnosprawności;

2)  II grupy inwalidztwa – należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:

a)  całkowitą niezdolność do pracy albo

b)  umiarkowany stopień niepełnosprawności.

Art. 26 ust. 13a cytowanej ustawy stanowi zaś, że:

Wydatki na cele określone w ust. 1 podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów lub nie zostały odliczone od dochodów opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c lub nie zostały odliczone od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.

Z opisanego zdarzenia wynika m.in., że otrzymuje Pan dochody z emerytury opodatkowanej podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Posiada Pan orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu (...), wydane (...) 2025 r. przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w (...). Orzeczenie zostało wydane na stałe. W orzeczeniu wskazano, że nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność. Jest Pan współwłaścicielem samochodu osobowego w rozumieniu art. 5a pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który jest zarejestrowany na Pana żonę, z którą pozostaje Pan we wspólności majątkowej małżeńskiej. W 2025 r. ponosił Pan wydatki na używanie tego samochodu, na potrzeby związane z Pana niepełnosprawnością. W 2025 r. wydatki na używanie ww. samochodu nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych ani nie zostały zwrócone w jakiejkolwiek formie. Wydatki poniesione na używanie ww. samochodu osobowego nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, nie zostały odliczone od dochodów opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie zostały odliczone od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, nie zostały zwrócone w jakiejkolwiek formie.

Jak stanowią przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, warunkiem odliczenia wydatków na cele rehabilitacyjne jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek m.in. orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach. Z przepisu nie wynika, że warunkiem dokonania odliczenia jest dysponowanie orzeczeniem przez cały rok. Dlatego też orzeczenie o niepełnosprawności wydane w trakcie danego roku podatkowego, nie pozbawia podatnika prawa do dokonania odliczeń wydatków na cele rehabilitacyjne za ten rok.

Odliczeniu od dochodu podlegają co do zasady wydatki poniesione od daty uzyskania orzeczenia o niepełnosprawności, chyba że w orzeczeniu tym wskazano, że niepełnosprawność datowana jest wcześniej niż data wydania orzeczenia. W takiej sytuacji podatnik może odliczyć wydatki poniesione po dniu wskazanym w orzeczeniu jako data ustalenia niepełnosprawności.

Wyjątkiem są odliczenia przewidziane dla I i II grupy inwalidztwa. Jeśli niepełnosprawność datowana jest wcześniej niż data wydania orzeczenia, a stopień niepełnosprawności został określony w dniu wydania orzeczenia o niepełnosprawności (tj. nie był określony w dniu, w którym powstała niepełnosprawność), podatnik nie może dokonać odliczenia wydatków przewidzianych dla osób z I i II grupą inwalidzką poniesionych od daty powstania niepełnosprawności do dnia wydania orzeczenia określającego stopień niepełnosprawności. Odliczeniu podlegać będą dopiero wydatki poniesione po tym dniu.

Wydatki poniesione przez osobę niepełnosprawną na cele rehabilitacyjne przed dniem uzyskania przez nią orzeczenia o niepełnosprawności, w którym wskazano, że daty powstania niepełnosprawności „nie da się ustalić” nie podlegają odliczeniu od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej.

Zauważyć także należy, że art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy o podatku dochodowym daje możliwość odliczenia od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej wydatków poniesionych na używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej.

Podkreślenia wymaga, że przepis nie pozbawia prawa do ulgi, w sytuacji gdy w dowodzie rejestracyjnym i w dowodzie zakupu samochodu jest wymieniony tylko współmałżonek osoby niepełnosprawnej pozostający we wspólności majątkowej małżeńskiej, a samochód stanowi wspólny składnik majątku małżonków.

Ponadto z brzmienia analizowanego przepisu art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika wprost, iż wysokość odliczeń z ww. tytułu w odniesieniu do danego podatnika nie może przekroczyć w roku podatkowym kwoty 2280 zł.

Do limitu tego zalicza się nie tylko koszty zużytego paliwa, ale i koszty utrzymania samochodu takie jak koszty przeglądów technicznych, napraw, zakupu części czy obowiązkowego ubezpieczenia OC.

Wskazania jednocześnie wymaga, że określona w ustawie kwota 2280 zł jest maksymalną kwotą, która może być odliczona za dany rok podatkowy tytułem poniesienia ww. wydatków i to niezależnie od tego, czy osoba niepełnosprawna posiadała przez cały rok orzeczenie o niepełnosprawności i osoba niepełnosprawna lub osoba mająca na utrzymaniu osobę niepełnosprawną była właścicielem samochodu osobowego przez cały rok, czy też uzyskała to orzeczenie lub nabyła własność/współwłasność ww. samochodu w trakcie roku podatkowego.

W przypadku wydatków poniesionych na używanie samochodu osobowego nie jest wymagane posiadanie dokumentów stwierdzających ich wysokość. Jednakże na żądanie organów podatkowych podatnik jest obowiązany przedstawić dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia. W kontekście przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dowodami tymi będą np. orzeczenie o niepełnosprawności oraz dowód rejestracyjny samochodu. Organ podatkowy weryfikujący zeznanie roczne w zakresie poprawności dokonanych odliczeń, ma również prawo domagać się od podatnika przedstawienia okoliczności związanych z poniesionymi wydatkami.

Mając na uwadze powyższe przepisy prawa oraz przedstawiony we wniosku opis zdarzenia stwierdzić należy, że w rocznym zeznaniu podatkowym za 2025 r., w związku z Pana niepełnosprawnością, może Pan odliczyć w ramach ulgi rehabilitacyjnej, na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wydatki na używanie samochodu osobowego, którego jest Pan współwłaścicielem. Zwrócić przy tym należy uwagę, że orzeczenie o Pana niepełnosprawności, z którego wynika, że nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność, wydane zostało (...) 2025 r., więc dopiero wydatki poniesione od tego momentu może Pan, w ramach limitu uregulowanego w art. 26 ust. 7a pkt 14 wskazanej ustawy, odliczyć od uzyskanego dochodu, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2280 zł.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.