Interpretacja 0115-KDIT2.4011.60.2026.3.ENB

Interpretacja indywidualna

 – stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 stycznia 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy możliwości skorzystania z ulgi na powrót. W odpowiedzi na wezwania uzupełniła go Pani 26 lutego i 18 marca 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Od 2014 r. mieszkała Pani i pracowała wyłącznie za granicą (zero przychodu w Polsce, podatek zawsze rozliczany za granicą). W roku 2024 tymczasowo wróciła Pani do Polski i spędziła tu około 7 miesięcy (ponad 200 dni) i w tym czasie zarejestrowała się Pani jako osoba bezrobotna w urzędzie pracy. Mimo intensywnych poszukiwań, żadnej pracy Pani nie podjęła i finalnie tego samego roku wróciła Pani za granicę (Nowa Zelandia), gdzie podjęła Pani pracę. Do Polski wróciła Pani znowu w 2025 r. (koniec czerwca) i ponownie zarejestrowała się Pani jako osoba bezrobotna w urzędzie pracy. Oprócz pracy za granicą, nie podjęła Pani żadnej pracy w Polsce w 2025 r. Pracę w Polsce rozpoczęła Pani dopiero w styczniu 2026 r.

Uzupełniając wniosek wyjaśniła Pani, że posiada wyłącznie obywatelstwo Polskie. W latach 2014-2025 mieszkała i pracowała Pani w następujących krajach:

·      styczeń 2014 r. - wrzesień 2018 r. – Wielka Brytania,

·      wrzesień 2018 r. - marzec 2020 r. – Niemcy;

·      marzec 2020 r. - marzec 2024 r. – Nowa Zelandia;

·      marzec 2024 r. - listopad 2024 r. – Polska (przebywała Pani ale nie pracowała);

·      listopad 2024 r. - czerwiec 2025 r. – Nowa Zelandia.

Do Polski powróciła Pani 23 marca 2024 r. W żadnym z lat 2021, 2022, 2023 nie przebywała Pani na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni. W tych latach była Pani w Polsce raz w 2022 r. i raz w 2023 r. W obu przypadkach celem był urlop i pobyt z rodziną i przyjaciółmi. Daty pobytu w 2022 r. to od 27 maja 2022 r. do 26 czerwca 2022 r., a w 2023 r. od 19 czerwca 2023 r. do 3 września 2023 r. Pani pobyt za granicą wiązał się wyłącznie z pracą zawodową.

W latach 2021, 2022, 2023 i w okresie od 1 stycznia 2024 r. do dnia poprzedzającego powrót do Polski w 2024 r.:

·      miała Pani miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Nowej Zelandii – zgodnie z wewnętrznym prawem tego kraju,

·      miała Pani stałe miejsce zamieszkania w Nowej Zelandii,

·      zarządzała Pani swoim majątkiem z Nowej Zelandii,

·      w Nowej Zelandii prowadziła Pani aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależała Pani do organizacji/klubów, prowadziła Pani swoje gospodarstwo domowe, zazwyczaj Pani przebywała jak też korzystała Pani ze świadczeń zdrowotnych lub społecznych,

·      z Nową Zelandią łączyły Panią: praca, własny samochód, wynajęte mieszkanie, przyjaciele, partner (2021-2022), dochód z pracy, konto bankowe, oszczędności;

·      z Polską łączyła Panią rodzina i przyjaciele, nie posiada Pani dzieci. W Polsce też posiadała Pani konto bankowe.

Podczas pobytów w Polsce w latach 2021, 2022, 2023 zamieszkiwała Pani u rodziców; nie posiada Pani własnej nieruchomości w Polsce.

W 2024 r. powróciła Pani do Polski tymczasowo, aby przygotować się do stałego powrotu do kraju w 2025 r. Spędzała Pani czas z rodziną i przyjaciółmi, a także robiła rozeznanie na rynku pracy, stąd zarejestrowała się Pani w urzędzie pracy oraz brała Pani udział w paru rozmowach rekrutacyjnych. Finalnie żadnej pracy Pani nie podjęła.

W listopadzie 2024 r. wracała Pani do Nowej Zelandii, w celu pracy, jak i domknięcia etapu życia tam na miejscu, aby od czerwca 2025 r. na stałe wrócić do Polski, zadomowić się i podjąć pracę.

W okresie pobytu w Polsce w 2024 r.:

·      miała Pani miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Nowej Zelandii zgodnie z wewnętrznym prawem tego kraju,

·      stałe miejsce zamieszkania miała Pani w Nowej Zelandii. Pomimo dłuższego pobytu w Polsce w 2024 r., był to etap przejściowy, aby powoli zacząć przenosić życie na stałe do kraju. W Nowej Zelandii miała Pani jeszcze swoje rzeczy (dobra osobiste), czekał na Panią też powrót do pracy.

·      z Nową Zelandią łączyły Panią dobra osobiste i przyjaciele, konto bankowe, oszczędności,

·      z Polską łączyła Panią rodzina i przyjaciele oraz konto bankowe,

·      nie prowadziła Pani w Polsce aktywności społecznej, nie prowadziła Pani swojego gospodarstwa domowego,

·      zazwyczaj przebywała Pani w Polsce, gdzie była zarejestrowana w urzędzie pracy.

Do Nowej Zelandii wyleciała Pani 8 listopada 2024 r. przez Francję. Wylot z Polski do (…) odbył się dnia 5 listopada 2024 r.

Wyjazd do Nowej Zelandii w 2024 r. był spowodowany pracą zarobkową, a także przygotowaniem do opuszczenia kraju na stałe i zamknięcia spraw osobistych.

Od wyjazdu z Polski w 2024 r.:

·      miała Pani miejsce zamieszkania w Nowej Zelandii zgodnie z wewnętrznym prawem tego kraju,

·      miała Pani stałe miejsce zamieszkania w Nowej Zelandii,

·      z Nową Zelandią łączyły Panią praca, wynajem pokoju, konto bankowe, oszczędności, własny samochód, przyjaciele,

·      z Polską łączyła Panią rodzina, przyjaciele i konto bankowe,

·      zarządzała Pani swoim majątkiem z Nowej Zelandii,

·      w Nowej Zelandii prowadziła Pani aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależała Pani do organizacji/klubów, prowadziła Pani swoje gospodarstwo domowe, zazwyczaj Pani przebywała, korzystała Pani ze świadczeń zdrowotnych lub społecznych.

Ostatni pobyt w Nowej Zelandii zakończony powrotem do Polski 24 czerwca 2025 r. wynosił 226 dni. Pani pracodawcy mieli siedziby w Nowej Zelandii.

W wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podlega Pani w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Posiada Pani następujące dokumenty:

·      umowy o pracę,

·      historię zatrudnienia,

·      zeznania podatkowe,

·      umowy najmu nieruchomości,

·      paski wynagrodzeń,

·      wyciągi bankowe.

Dokumenty potwierdzają następujące daty miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w innym niż Polska kraju:

·      grudzień 2013 r. – wrzesień 2018 r. - Wielka Brytania (oficjalnie umowa o pracę rozpoczęła się w grudniu 2013 r., ale do stycznia 2014 r. pracowała Pani zdalnie),

·      wrzesień 2018 r. – marzec 2020 r. - Niemcy,

·      marzec 2020 r. – maj 2025 r. - Nowa Zelandia.

Chciałaby Pani skorzystać z ulgi na powrót za lata 2026-2029. Od stycznia 2026 r. jest już Pani zatrudniona w Polsce w ramach umowy o pracę.

Ponadto w kolejnym uzupełnieniu wyjaśniła Pani, że w okresie pobytu w Polsce w 2024 r. nie była Pani ani właścicielem nieruchomości w Nowej Zelandii, ani nie wynajmowała tam Pani nieruchomości lub pokoju. W tym okresie w Nowej Zelandii miała Pani stałe miejsce zamieszkania „u znajomych, gdzie Pani pomieszkiwała”, gdy nie wynajmowała nieruchomości lub pokoju w Nowej Zelandii. U znajomych w Nowej Zelandii również przechowywała Pani swoje rzeczy podczas swojego pobytu w Polsce.

Odpowiadając na pytanie w zakresie miejsca prowadzenia swojego gospodarstwa domowego w okresie pobytu w Polsce w 2024 r. wskazała Pani „u rodziców i znajomych w Polsce, czyli tam gdzie pomieszkiwała Pani podczas pobytu w Polsce w 2024 r.”.

W 2024 r. nie płaciła Pani rachunków w Polsce, jedynie opłacała Pani doładowania do „telefonu na kartę”. W Nowej Zelandii podczas Pani pobytu w Polsce w 2024 r. również nie płaciła Pani rachunków, wszelkie opłaty (np. abonament na telefon) były zawieszone na ten czas.

W czasie pobytu w Polsce w 2024 r. nie miała Pani w Nowej Zelandii zawartej umowy o pracę Umowę o pracę w Nowej Zelandii rozwiązała Pani w grudniu 2023 r., ale powodem jej rozwiązania nie był przyjazd do Polski. Planowała Pani przerwę zawodową, co znowu umożliwiło Pani przyjazd do Polski na dłużej, aby zacząć się przymierzać do powrotu na stałe.

Otrzymała Pani z Nowej Zelandii certyfikat rezydencji podatkowej, który potwierdzi ciągłość Pani rezydencji podatkowej w tym kraju.

Pytanie

1)  Czy za rok Pani powrotu do Polski należy przyjąć 2024 r. czy 2025 r., w konsekwencji, czy lata, za w które może Pani skorzystać z ulgi na powrót to 2026 - 2028 czy 2026 - 2029?

2)  Jeśli za Pani rok powrotu należy przyjąć 2024 r., to czy powinna Pani złożyć zeznanie PIT za 2025 r., pomimo nieuzyskania żadnych przychodów w Polsce (podatek za pracę w Nowej Zelandii już został potrącony na miejscu)?

Pani stanowisko w sprawie

Za swój powrót do Polski na stałe uważa Pani rok 2025. Pomimo, iż spędziła Pani w Polsce ponad 183 dni w 2024 r., Pani pobyt był tymczasowy, a nie stały, nie podjęła Pani też w tym czasie w Polsce pracy, ani nie przeniosła w pełni swojego ośrodka życia. Dopiero w 2025 r. osiadła Pani ponownie w Polsce z intencją pozostania tu na stałe. W związku z tym przyjmuje Pani, że ulga na powrót przysługuje za lata 2026-2029, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dla przenoszących miejsce zamieszkania do Polski.

Natomiast z uwagi na występujące wątpliwości interpretacyjne oraz brak pewności co do prawidłowego sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego, zwróciła się Pani z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji, celem uzyskania jednoznacznego rozstrzygnięcia i potwierdzenia prawidłowego postępowania. Dodatkowo, kontaktowała się Pani wcześniej w tej sprawie z infolinią Urzędu Skarbowego, gdzie zarekomendowano Pani złożenie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.),:

Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:

a)  ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy,

b)  z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,

c)  z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych,

d)  z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa

-     w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.

Na podstawie art. 21 ust. 39 ustawy:

Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 21 ust. 43 ustawy:

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:

1)  w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz

2)  podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym:

a)  trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

b)  okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

3) podatnik:

a)  posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub

b)  miał miejsce zamieszkania:

-     nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub

-     na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz

4)  posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia, oraz

5)  nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ustawy:

Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.

Ponadto z art. 53 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) wynika, że:

Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.

Ulga, o której mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

W celu skorzystania z ww. „ulgi na powrót” spełnione muszą być również dodatkowe warunki określone w art. 21 ust. 39, 43 i 44 ustawy.

Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne m.in. aby przeniesienie miało miejsce po 31 grudnia 2021 r. oraz aby podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Polski zarówno w okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na Polskę, jak i w okresie od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Polski, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały uregulowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy:

Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1)  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2)  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Stosownie do art. 3 ust. 2a ustawy:

Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl natomiast art. 4a ustawy:

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.

Powyższe znajduje potwierdzenie w treści Objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa PIT) oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.

Centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej, itp. W praktyce, czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.

W przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym.

W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.

Obliczanie długości pobytu na terytorium Polski jest dokonywane przez stosowanie metody opartej na „dniach fizycznej obecności”. Przy liczeniu dni w oparciu o tę metodę należy brać pod uwagę wszystkie dni spędzone w Polsce. Do tego okresu zaliczana jest również każda część dnia, dzień przybycia lub dzień wyjazdu osoby z Polski. Tym samym każdy pełny dzień spędzony poza Polską nie będzie brany pod uwagę. Natomiast każdą część dnia, nawet bardzo krótką, spędzoną przez podatnika w Polsce, należy zaliczyć jako dzień obecności do okresu pobytu na terytorium Polski.

Należy również podkreślić, że zmiana państwa rezydencji podatkowej może nastąpić w trakcie roku podatkowego. W takim przypadku, do dnia pozostawania polskim rezydentem podatkowym podatnik rozlicza się w Polsce na zasadzie nieograniczonego obowiązku podatkowego. Natomiast po przeniesieniu miejsca zamieszkania za granicę, podatnik podlega w Polsce opodatkowaniu tylko od dochodów uzyskanych na terytorium Polski.

Jednak co istotne, posiadanie miejsca zamieszkania w Polsce w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest ściśle związane ze spełnieniem przesłanek wynikających z art. 3 ust. 1a tej ustawy. Rezydencja podatkowa – jak wynika z ww. Objaśnień podatkowych nie ma bowiem charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.

Z opisu zdarzenia wynika, że od 2014 r. zamieszkiwała Pani za granicą. W grudniu 2023 r. rozwiązała Pani umowę o pracę zawartą w Nowej Zelandii, a w dniu 23 marca 2024 r. przybyła Pani do Polski. W 2024 r. spędziła Pani w Polsce około 200 dni. Z Polski ponownie wyleciała Pani w dniu 5 listopada 2024 r.

Wskazane przez Panią okoliczności wskazują, że spełniła Pani przesłanki pozwalające uznać Panią za osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z uwagi na przebywanie w Polsce powyżej 183 dni w roku podatkowym.

Jednakże stwierdzenie, że osoba fizyczna spełnia przesłanki pozwalające uznać ją za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy nie przesądza ostatecznie o uznaniu tej osoby za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Powyższe przepisy stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, co wynika z art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ocena, czy podatnik podlega w Polsce ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień właściwej umowy/konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania i okoliczności do których odwołują się zawarte w nich normy kolizyjne.

Jednocześnie jednak – jak Pani wyjaśniła – w trakcie pobytu w Polsce miała Pani nadal miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Nowej Zelandii (zgodnie z wewnętrznym prawem tego kraju).

Mając na uwadze, że w 2024 r. w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych spełniała Pani warunki do uznania Pani za osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce, a ponadto w tym roku była Pani również uznawana za rezydenta podatkowego Nowej Zelandii – ustalając Pani miejsce zamieszkania dla celów podatkowych należy odnieść się do regulacji Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Nową Zelandią w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisanej w Warszawie dnia 21 kwietnia 2005 r. (Dz.U. z 2006 r. Nr 248 poz. 1822)., zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę oraz Nową Zelandię dnia 7 czerwca 2017 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1369, dalej: Konwencja MLI).

Stosownie do art. 4 ust. 1 Umowy zawartej między Polską a Nową Zelandią:

W rozumieniu niniejszej Umowy, osoba ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie:

a)  w przypadku Nowej Zelandii, jeżeli osoba ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w Nowej Zelandii w rozumieniu nowozelandzkich przepisów podatkowych;

b)  w przypadku Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli osoba ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu polskich przepisów podatkowych.

Na podstawie art. 4 ust. 2 tej Umowy:

W rozumieniu niniejszej Umowy, osoba nie posiada miejsca zamieszkania lub siedziby w Umawiającym się Państwie jeżeli podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko w zakresie dochodu ze źródeł w tym Państwie.

Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 3 tej Umowy:

Jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1 i 2, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status określa się według następujących zasad:

a)  osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Państwach, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, z którym ma ona ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);

b)  jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym zwykle przebywa;

c)  jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, którego jest obywatelem;

d)  jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, to właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisów należy sięgnąć do Komentarza do Modelowej Konwencji OECD. Głównym celem Modelowej Konwencji OECD jest umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity najczęściej występujących problemów w zakresie międzynarodowego prawnego podwójnego opodatkowania. Zgodnie z zaleceniami Rady OECD, państwa członkowskie przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych konwencji powinny stosować się do Modelowej Konwencji i do interpretacji zawartej w Komentarzu do tej Konwencji. Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.

Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli chodzi o koncepcję określenia „ognisko domowe”, należy zaznaczyć, że każda forma mieszkania może być wzięta pod uwagę (dom lub apartament będący własnością lub wynajęty przez zainteresowanego, wynajęty pokój umeblowany). Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie okoliczności należy rozważyć w całości, lecz niewątpliwie należy zwrócić szczególną uwagę na indywidualne postępowanie danej osoby.

Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.

Co istotne, ww. Komentarz wskazuje, że punkt b) ustala dodatkowe kryterium dla dwu różnych i całkowicie odmiennych sytuacji, a mianowicie:

a) przypadku, gdy osoba fizyczna posiada stałe ognisko domowe w każdym z umawiających się państw, ale nie można określić państwa, w którym znajduje się jej ośrodek interesów życiowych,

b) przypadku, gdy osoba fizyczna nie ma stałego ogniska domowego w żadnym z umawiających się państw.

W takiej sytuacji pierwszeństwo przyznaje się państwu, w którym osoba fizyczna zazwyczaj przebywa.

Zgodnie z ww. Komentarzem do Konwencji Modelowej – kryterium, na podstawie którego organ dokonuje rozstrzygnięcia nie powinno pozostawiać wątpliwości, że wnioskodawca spełnia wymagane warunki tylko w jednym państwie.

We wniosku wskazała Pani, że w 2024 r. zarówno przed przylotem do Polski, jak i po ponownym wylocie do Nowej Zelandii miała Pani stałe miejsce zamieszkania w Nowej Zelandii. Potwierdzają to podane przez Panią okoliczności wynajmowania w tym państwie pokoju które było związane z wykonywaniem tam pracy (po powrocie z Polski) i prowadzeniem gospodarstwa domowego w Nowej Zelandii. Oznacza to, że Pani miejscem zamieszkania ustalonym w oparciu o ww. normy kolizyjne w 2024 r. – w okresie poprzedzającym przylot do Polski i w okresie następującym po opuszczeniu Polski była Nowa Zelandia.

Odrębnej analizy wymaga natomiast okres Pani pobytu w Polsce, tj. okres od 23 marca do 5 listopada 2024 r.

W tym czasie jak Pani wskazała w Nowej Zelandii nie wynajmowała Pani nieruchomości ani pokoju, jak też nie była Pani właścicielem lokalu. Miała Pani tam stałe miejsce zamieszkania „u znajomych, gdzie Pani pomieszkiwała”, gdy nie wynajmowała nieruchomości lub pokoju w Nowej Zelandii. Jednocześnie wyjaśniła Pani, że w 2024 r. pomieszkiwała Pani w Polsce u rodziców i znajomych.

Przedstawione przez Panią okoliczności nie wskazują, że w okresie pobytu w Polsce (od 23 marca do 5 listopada 2024 r.) miała Pani stałe miejsce zamieszkania w rozumieniu Komentarza do Konwencji Modelowej OECD w Polsce lub w Nowej Zelandii. W szczególności okoliczności „pomieszkiwania” w obydwu państwach u znajomych bądź rodziny nie sposób w kontekście przedstawionej sytuacji uznać za posiadanie stałego miejsca zamieszkania, rozumianego jako miejsce urządzone i urządzone dla Pani trwałego użytkowania. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.

Zatem nie jest możliwe ustalenie państwa rezydencji podatkowej w oparciu o pierwsze kryterium wynikające z art. 4 ust. 3 Umowy zawartej z Nową Zelandią. Wobec powyższego – jak wynika z ww. Komentarza i regulacji zawartych w Umowie z Nową Zelandią – w celu rozstrzygnięcia kolizji należy zastosować kryterium odnoszące do okoliczności związanej z przebywaniem.

Skoro zatem w okresie od 23 marca 2024 r. do 5 listopada 2024 r. przebywała Pani w Polsce, to Pani miejscem zamieszkania dla celów podatkowych ustalonym w oparciu o regulacje Umowy zawartej z Nową Zelandią była Polska.

Oznacza to, że od dnia 23 marca 2024 r. podlegała Pani w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, i w tym dniu nastąpił Pani powrót do Polski który należy uwzględnić oceniając możliwość skorzystania z ulgi na powrót.

Analiza wskazanych przez Panią okoliczności wykazała, że w latach 2021, 2022, 2023 oraz w okresie od 1 stycznia 2024 r. do dnia poprzedzającego przeprowadzkę do Polski zamieszkiwała Pani w Nowej Zelandii. W dniu 23 marca 2024 r. przeniosła się Pani do Polski, i od tego dnia – jak wyjaśniłem powyżej – podlegała Pani w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Oznacza to, że warunek, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został przez Panią spełniony.

Ponadto przedstawione przez Panią okoliczności wskazują, że w latach 2021, 2022, 2023, oraz w okresie od 1 stycznia 2024 r. do momentu powrotu do Polski nie miała Pani miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zatem uznać należy, że w związku z powrotem do Polski w 2024 r. spełniła Pani wymagania wskazane w art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a i b ustawy.

Wyjaśniła Pani również, że posiada polskie obywatelstwo, co oznacza spełnienie warunku wynikającego z art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a ww. regulacji.

Kolejnym istotnym kryterium warunkującym zastosowanie „ulgi na powrót” jest stosownie do art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy, posiadanie certyfikatu rezydencji lub innych dowodów dokumentujących miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia.

Z treści art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że podatnik powinien posiadać certyfikat rezydencji lub też inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do zwolnienia. Wystarczy zatem, że podatnik posiada inne dokumenty, które potwierdzą jego miejsce zamieszkania w innym państwie, muszą to być jednak dokumenty potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych.

Choć przepisy podatkowe nie wymieniają w tym zakresie żadnego katalogu, to należy pamiętać, że zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Powyższe oznacza, że innymi dowodami wskazującymi na miejsce zamieszkania poza Polską mogą być m.in. umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, paski wynagrodzeń, wyciągi bankowe czy też zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy. Można w tym zakresie przedstawić również inne dowody.

We wniosku wskazała Pani, że uzyskała z Nowej Zelandii certyfikat rezydencji który potwierdzi ciągłość Pani rezydencji podatkowej w tym kraju. Posiada Pani również inne dokumenty w postaci umowy o pracę, historii zatrudnienia, zeznań podatkowych, umowy najmu, pasków wynagrodzeń, wyciągów bankowych.

W oparciu o przedstawione przez Panią wyjaśnienia uznać zatem należy, że spełniła Pani warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Nie korzystała Pani uprzednio, w całości lub w części, z analizowanego zwolnienia, co oznacza także spełnienie przesłanki wynikającej z art. 21 ust. 43 pkt 5 ustawy.

W konsekwencji, w związku z powrotem do Polski, który nastąpił w 2024 r. zostały spełnione przez Panią warunki wynikające z przepisów regulujących możliwość korzystania z tzw. „ulgi na powrót”, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ww. ustawy.

Jednakże, w dniu 5 listopada 2024 r. ponownie wyjechała Pani z Polski do Nowej Zelandii, gdzie wynajęła Pani pokój, rozpoczęła pracę i miała stałe miejsce zamieszkania zgodnie z Komentarzem do Konwencji Modelowej OECD. Jak wyjaśniłem powyżej od momentu wyjazdu z Polski w 2024 r. ponownie podlegała Pani w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Okoliczność ta wskazuje na utratę możliwości korzystania z ulgi na powrót. Ulga ta ma zachęcić do powrotu podatników do Polski i skierowana jest do osób które podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (mają w Polsce miejsce zamieszkania dla celów podatkowych).

Wskazuje na to sformułowanie przepisu, zgodnie z którym wolne od podatku są przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania. Zatem w sytuacji gdy w związku z ponowną przeprowadzką do innego kraju podatnik zmienia rezydencję podatkową, to traci uprawnienie do korzystania z ulgi. Zmiana miejsca zamieszkania dla celów podatkowych, która nastąpiła w związku z Pani wyjazdem do Nowej Zelandii w listopadzie 2024 r. spowodowała zatem utratę prawa do korzystania z ulgi na powrót.

Ponadto z opisu zdarzenia wynika, że 24 czerwca 2025 r. ponownie powróciła Pani do Polski, i w związku z tym powrotem ponownie podlega Pani w Polsce niegraniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Zauważyć należy, że ulga na powrót nie przysługuje w przypadku podatników którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a uprzednio korzystali w całości lub w części z tego zwolnienia.

Ponieważ w 2024 r. nie osiągała Pani w Polsce dochodów w związku z czym nie skorzystała Pani faktycznie z ulgi, to powrót w 2025 r. połączony ze zmianą rezydencji podatkowej pozwala na ponowne przeanalizowanie przesłanek warunkujących korzystanie z ulgi w odniesieniu do tego powrotu.

Do Polski ponownie wróciła Pani w 2025 r. i w związku z tym podlega Pani w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu zatem uznać należy, że warunek, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został przez Panią spełniony.

Natomiast – jak wyjaśniłem powyżej – w 2024 r. w okresie od 23 marca do 5 listopada miała Pani miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce (ustalone zgodnie z zapisami Umowy zawartej z Nową Zelandią). Oznacza to niespełnienie przesłanki wskazanej w art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a ustawy.

W okresie trzech lat poprzedzających rok 2025 (w okresie od 23 marca do 5 listopada 2024 r.) miała Pani bowiem miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce.

Warunki uprawniające do skorzystania z ulgi na powrót spełniała Pani zatem w 2024 r. – w okresie w którym miała Pani miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce. W sytuacji uzyskiwania odpowiednich dochodów tylko w tym okresie mogłaby Pani skorzystać z ulgi.

W świetle przedstawionych okoliczności nie można zatem zgodzić się z Panią, że przysługuje Pani możliwość skorzystania z ulgi na powrót za lata 2026-2029.

Końcowo, wyjaśniam, że skoro w 2025 r., w okresie w którym podlegała Pani ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce uzyskiwała Pani dochody z pracy wykonywanej na terytorium Nowej Zelandii, to dochody te nie podlegały opodatkowaniu w Polsce i nie należało ich wykazywać w składanym zeznaniu podatkowym za 2025 r. W sytuacji gdy w 2025 r. nie uzyskała Pani innych dochodów, które podlegały opodatkowaniu w Polsce, nie jest Pani zobowiązana do złożenia zeznania podatkowego za 2025 r.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Dodać należy, że organ interpretacyjny nie ma uprawnień do przeprowadzania postępowania dowodowego, a informacje niezbędne do wydania interpretacji może przyjmować wyłącznie z przedstawionego przez Panią opisu zdarzenia. Jeżeli przedstawiony we wniosku opis zdarzenia będzie się różnił od stanu występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Pani w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego zdarzenia. Należy też zauważyć, że to na podatniku spoczywa obowiązek udowodnienia w toku ewentualnego postępowania kontrolnego czy podatkowego okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia

 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.